Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρόδης, μιλά για τις «Πληγές του Ανέμου. Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου, Θέατρο Σταθμός.

425 Views
Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρόδης, μιλά για τις «Πληγές του Ανέμου.  Πρεμιέρα  14 Νοεμβρίου, Θέατρο Σταθμός. Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρόδης, μιλά για τις «Πληγές του Ανέμου. Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου, Θέατρο Σταθμός.

Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρόδης, μιλά για τις «Πληγές του Ανέμου.  Πρεμιέρα  14 Νοεμβρίου, Θέατρο Σταθμός.

Με τις “Πληγές του Ανέμου” ο Juan Carlos Rubio αναλύει, όχι μόνο τη σχέση γονέα – παιδιού, αλλά και τον ανεκπλήρωτο – παράνομο έρωτα. Το όνειρο μπλέκεται με την πραγματικότητα και η αλήθεια με το ψέμα.

Για την παράσταση  που θα παρουσιαστεί απο 14 Νοεμβρίου στο Θέατρο Σταθμός, ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρόδης και σκηνοθέτης της παράστασης μιλά στην «Κ», ώστε να ξέρετε τι θα δείτε…

Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
Ο Δαυίδ, ένας νεαρός 30 ετών, υποχρεώνεται από τα αδέρφια του, μετά το θάνατο του πατέρα τους να αναλάβει το ξεκαθάρισμα στα κληρονομικά. Μέσα στο σπίτι ανακαλύπτει ένα κιβώτιο κλειδωμένο, το οποίο ανοίγει και βρίσκει μέσα ερωτικές επιστολές προς τον πατέρα του από έναν άλλον άντρα, τον Χουάν. Τότε αποφασίζει να βρει τον Χουάν για να ανακαλύψει τελικά ποιος ήταν ο πατέρας του και τελικά ποιος είναι και ο ίδιος. Με δυο λόγια είναι ένα έργο που μιλάει για τη σχέση γονέα – παιδιού, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, τη μοναξιά. Απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων.

Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Δυστυχώς, τίποτα παραπάνω από αυτά που ήδη αποκάλυψα! Έτσι κι αλλιώς, ο Δαυίδ ανακαλύπτει τον Χουάν και τον συναντά και τότε η αποκάλυψη της αλήθειας θα σηκώσει έναν άνεμο και για τους δυο ήρωες που τελικά θα γίνει πληγή.
.
Ποια ήταν η αφορμή που  ενέμπνευσε τη συγγραφή ή το ανέβασμά της;
Για τη συγγραφή του έργου, από όσο γνωρίζω, στηρίζεται σε αληθινή ιστορία κάπως παραλλαγμένη. Τώρα, όσον αφορά το θεατρικό ανέβασμα, το συγκεκριμένο έργο είχε παιχτεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2010, με τον Θοδωρή Ανθόπουλο στο ρόλο του Χουάν, αλλά με διαφορετικό σκηνοθέτη και συμπρωταγωνιστή. Είναι ένα έργο που ο Θοδωρής το αγαπάει πολύ και φέτος σε μια κουβέντα μας μου πρότεινε να το σκηνοθετήσω και να παίξουμε μαζί. Διάβασα το έργο και είπα αμέσως ναι.
.
Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Προσπαθώ να μεταφέρω αυτό που εξέλαβα εγώ ως αναγνώστης, όταν πρωτοδιάβασα το έργο. Ο Juan Carlos Rubio έχει γράψει, κατά την άποψή μου, ένα έργο το οποίο σε λίγα χρόνια θα ενταχθεί στο κλασσικό ρεπερτόριο. Αληθινοί χαρακτήρες, γραμμένοι με τρυφερότητα, αγάπη και μια γλυκόπικρη γεύση. Αυτή την γλυκιά πίκρα που σου αφήνει μια σοκολάτα υγείας, αυτή θέλουμε να μεταφέρουμε στον θεατή.
.
Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο;
Το έργο είναι σύγχρονο. Γραμμένο το 1999, μεταφρασμένο στα ελληνικά από την “ιέρεια” του ισπανικού θεάτρου, Μαρία Χατζηεμμανουήλ, το 2007. Συνεπώς, ναι υπάρχει μεγάλη σχέση με το σήμερα. Έτσι κι αλλιώς, η θεματολογία του, δηλαδή οικογενειακές σχέσεις, έρωτας, μοναξιά, είναι θέματα που απασχολούσαν τον άνθρωπο από γεννέσεως κόσμου, τον απασχολούν και θα τον απασχολούν ανεξάρτητα από το κοινωνικό -  οικονομικό - πολιτικό πλαίσιο που περιβάλλει την κάθε χώρα. Ο έρωτας ήταν, είναι και θα είναι το επίκεντρο στη ζωή του ανθρώπου άσχετα με το τι συμβαίνει γύρω του. Και φυσικά, μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και πολλά κοινά στην κουλτούρα Ισπανίας – Ελλάδας, μεσογειακοί λαοί, με φλογερό ταμπεραμέντο, πάθος και φυσικά πολλά λάθη στο πολιτικό σκηνικό της κάθε χώρας, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα!!!
.
Είναι σημαντικό, λοιπόν, για μένα το ότι το έργο είναι σημερινό, αλλά δεν έχει την μιζέρια και την κατάθλιψη που βιώνουμε στο δικό μας σήμερα με την κρίση. Με κουράζει απίστευτα και σαν δημιουργό και σαν θεατή να δω στο θέατρο αυτό που ζω στη ζωή μου, δηλαδή θέμα παράστασης την κρίση, είτε είναι κωμωδία είτε δράμα. Αν είναι έτσι κάθομαι σπίτι μου και βλέπω ειδήσεις!
.
Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Από γραφής το έργο χαρακτηρίζεται κοινωνικό/δράμα, αν θέλουμε να πάμε με καθαρά όρους δραματολογίας. Για μένα το έργο είναι μια κοινωνική μαύρη κωμωδία, γιατί έχει ένα πολύ έξυπνο, καυστικό και υπόγειο μαύρο και πικρό χιούμορ.
.
Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Το φινάλε της παράστασης. Το γιατί θα το καταλάβετε όταν δείτε την παράσταση!
.
Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Το να συντονίζεις πάρα πολλά άτομα ταυτόχρονα είναι πάντα δύσκολο. Και δεν μιλάω για ηθοποιούς επί σκηνής. Σε μια παραγωγή έχεις να κάνεις με ένα σωρό συντελεστές, μουσικούς, ενδυματολόγους, σκηνογράφους κτλ. Ευτυχώς έχουμε δίπλα μας, εγώ και ο Θοδωρής, πάρα πολύ καλούς συνεργάτες. Ο καθένας με την δική του πορεία στον κλάδο του, αξιόλογοι και που τα βρίσκουμε και μπορούμε να συνεννοηθούμε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Η τελική βδομάδα πάντως πριν την πρεμιέρα είναι η πιο δύσκολη και την περιμένω με ανυπομονησία!!!
.
Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Το ένα είναι ότι χρειάστηκαμε αρκετή δουλειά, καθώς ο Θοδωρής είχε ξαναπαίξει το ρόλο σε διαφορετική σκηνοθεσία και με άλλη οπτική, οπότε όταν ξεκινήσαμε τις πρόβες του ανέτρεψα τα πάντα από τότε, γιατί το είδα με μια τελείως διαφορετική ματιά. Μια ματιά, όμως, με την οποία ταυτιζόταν και ο Θοδωρής, γιατί και για εκείνον ερμηνευτικά είχε νόημα να επαναλάβει τον ίδιο ρόλο, αλλά χωρίς να θυμίζει σε τίποτα τον Χουάν του 2010. Έτσι όσοι είχαν δει τότε την παράσταση, φέτος θα δουν μια τελείως διαφορετική οπτική από το τότε.
.
Το άλλο είναι ότι ειδικά για την παράσταση που ανεβάζουμε φέτος, εκτός του ότι υπάρχει πρωτότυπη μουσική, γράφτηκε και τραγούδι, σε μουσική Φώτη Ματζαρίδη και ενορχηστρώση Χρήστου Μπάκη, ενώ τους στίχους τους έγραψα εγώ και το ερμηνεύει μοναδικά με την ζεστή φωνή της η Νέλλη Γκίνη.
.
Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Γιατί το θέμα της παράστασης, όπως προανέφερα, είναι αιώνιο και μας απασχολεί όλους. Ο έρωτας κινεί τα νήματα της ζωής μας. Αυτός ευθύνεται για όλα και κάνει τα πάντα γύρω μας να μοιάζουν όμορφα ή άσχημα, γεμάτα ή ανούσια. Είναι σαν τον άνεμο, που άλλοτε είναι γλυκός και επίμονος σ' αυτόν τον ατελείωτο δρόμο του και άλλοτε μπορεί να γίνει τυφώνας, να καταστρέψει την ζωή και τα αισθήματά σου αν δεν καταφέρεις να φύγεις όσο είναι ακόμα καιρός.
.
-Πληροφορίες για τη παράσταση, θα βρείτε ΕΔΩ


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή