Η σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

4192 Views
Η σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.  Η σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

Η σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

 

Είναι σοπράνο, συνθέτρια και πιανίστρια, οικεία στο ελληνικό κοινό, από τη βραβευμένη με το Κρατικό βραβείο 2003 Όπερα δωματίου «Calamity Jane: Γράμματα στην Κόρη της (1877-1902)». Στις 25 Απριλίου 2014 παρουσίασε με τεράστια επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το νέο έργο της με τίτλο «STRANGE FRUIT», ενώ τον Απρίλιο του 2012 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το συνθετικό έργο της «Τα Τραίνα», εμπνευσμένο από την επίσκεψη της συγκέντρωσης στο Dachau.
.
Έχουν γραφτεί διθύραμβοι για την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της, για την ερμηνευτική της ικανότητα και για τον τρόπο που ακροβατεί από την Όπερα στη Ροκ, το Musical η τα Spiritual. «Συγκλονιστική στο Τotal eclipse του Klaus Nomi- να ΄χες χίλια μάτια και χίλια αυτιά για την ακούς», «Νότες Μαρίας Κάλλας και Τζάνις Τζόπλιν είναι η αίσθηση της πρώτης ακρόασης της φωνής της», «αντιρατσιστική φωνή βγαλμένη από τα σωθικά», «μια ιδιαίτερη φωνή καλλιτέχνη που δεν διστάζει να αναμετρηθεί και να εκτεθεί με πολύ διαφορετικές μουσικές φόρμες»,είναι μερικές από τις κριτικές για την εξαίσια και σπάνια φωνή της, αλλά και για την σπουδαία θεατρικότητα της επί σκηνής.
.
Στην τελευταία συναυλία της το κλασσικό και το barogue συνυπάρχει με το σύγχρονο αυτοσχεδιασμό, τα Blues ενώνονται με τα Gospels, τα Slave songs, τα τραγούδια της φυλακής, και τη μουσική κινηματογράφου. Ο τίτλος της συναυλίας είναι από το ομώνυμο τραγούδι που ερμήνευσε η Billie Holiday “Strange Fruit” του συνθέτη Handler Carter ενάντια στον ρατσισμό, και που γίνεται ο κεντρικός άξονας σε μια συναυλία που θέλει να τονίσει αλλά και να προβάλλει τη διαφορετικότητα. Αλλά ας αφήσουμε την ίδια να μας μιλήσει για την συναυλία, την ζωή της, τον ρατσισμό, την Μαρία Κάλλας, την Janis Joplin, την Βillie Holliday, την διαφορετικότητα, την Ελλάδα, την ζωή στην Αγγλία και άλλα πολλά.
.
Άλλωστε μετά από μία τρίωρη συνέντευξη με μία τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα και έναν τόσο γλυκό άνθρωπο, οι ερωτήσεις που σου γεννιούνται είναι πολλές. Η Σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα μιλάει στην Κουλτουρόσουπα για την συναυλία της στις 17 Οκτωβρίου και ώρα 20:30, στο Μουσείο Μπενάκη, και για άλλα πολλά...

-Πείτε μας λίγα λόγια για την συναυλία που θα δώσετε την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου στο «Μουσείο Μπενάκη». Τι θα παρακολουθήσει το κοινό και τι σημαίνει για εσάς το «Strange Fruit»;

-Πρώτα να πω ότι χαίρομαι που δίνω συνέντευξη στην Κουλτουρόσουπα. Με προκαλεί ο τίτλος. Αλλά χαίρομαι ιδιαίτερα που μιλάω στον χαρισματικό δημοσιογράφο Βασίλη Καρατζόγλου.
 

-Και μεις χαιρόμαστε που συνομιλούμε μαζί σας, λοιπόν…

Το STRANGE FRUIT είναι μια μουσική αναδρομή στα ακούσματα που γαλουχήθηκα και φέρνω μαζί μου μέχρι σήμερα. Είναι η ένωση του Ροκ, όπως το House of the Rising Sun  των Animals η το Bohemian Rhapsody του Freddy Mercury, περνώντας στους Beatles με το αγαπημένο Girl η το μιούζικαλ, όπως το Over the Rainbow, τραγούδι που τραγούδησε η Judy Garland.  Ακόμη των spirituals Sometimes I feel kai Blues  Slave songs η το Baroque όπως είναι οι άριες του συνθέτη Henry Purcell από την όπερα Διδώ και Αινείας “When I am laid in the earth και το What a power art thou  από την όπερα Βασιλιας Αρθουρος. Απόληξη όλης της μουσικής αυτής διαδρομής είναι το αγαπημένο μου  Summertime  που σπαρακτικά ερμηνεύει η Jannis Joplin, στην εκτέλεση των Big Brother και που τραγουδώ και εγώ στη συναυλία.
Ο τίτλος έφτασε να ολοκληρωθεί το STRANGE FRUIT. Στην αρχή όταν σκέφτηκα να κάνω αυτή τη συναυλία, όλη αυτή η ανάμειξη διαφορετικών ειδών ήταν ίσως για πολλούς STRANGE, όπως και για μένα την ίδια. Νοιώθω συχνά έτσι, αλλά είναι κι αλήθεια ότι αντικειμενικά ήταν STRANGE. Μέσα στα ακούσματα μου ήταν και το STRANGE FRUIΤ, το αντιρατσιστικό τραγούδι του Συνθέτη που ερμήνευσε με τόσο πόνο η Billie Holiday και αναφέρεται στο αποτρόπαιο λυντσάρισμα των Μαύρων. 

-Πόσο σας αγγίζει το συγκεκριμένο τραγούδι της Billie Holliday;

Το αγγίζει για μένα είναι αδύναμο μπροστά σ αυτό που νοιώθω ακούγοντας το. Με συγκλονίζει!! Με προκαλεί θα έλεγα πιο σωστά. Με εξοργίζει!!  Ακόμα περισσότερο όταν το ακούω σήμερα. Σήμερα που ένα STRANGE FRUIT κινδυνεύει να αναβιώσει, και ήδη ο ρατσισμός στην Ελλάδα έχει φτάσει στο απόγειο της με κύριες αιχμές τους Ξένους, τους Ομοφυλόφιλους, τους Ηλικιωμένους, τους Απόρους, τους Άρρωστους, τους Ανάπηρους, τις Γυναίκες ....και πάει λέγοντας....

-Είσαστε μία καλλιτέχνης που έχει παρουσιάσει έργα της με μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία. Μιλήστε μας για αυτή την εμπειρία σας. Πως ήταν η ζωή σας εκεί;

Είναι αλήθεια, ότι ένα μεγάλο μέρος από τη μουσική μου δραστηριότητα είναι οι συναυλίες που έκανα στην Αγγλία και που το British Arts council υποστήριξε αρκετές φορές.
Η Αγγλία για μένα είναι δεύτερη πατρίδα. Νοιώθω πολλά κοινά με τη συμπεριφορά των ανθρώπων, ίσως πιο πολλά από ότι στην πρώτη μου πατρίδα που είναι ο τόπος που γεννήθηκα. Αυτό που σας λέω με πονά και είναι πολύ πικρό το αίσθημα που νοιώθω και δεν θα αναφερθώ περισσότερο, παρά μόνο θέλω να τονίσω την έλλειψη πολιτισμού που διακρίνω ακατάπαυστα, τον ανταγωνισμό (ειδικά ανάμεσα στους καλλιτέχνες), την έλλειψη αλληλοϋποστήριξης, και άλλα πολλά. Δυστυχώς, διακρίνω ακόμη και τον ρατσισμό -και τον αντισημιτισμό πιο ιδιαίτερα- ειδικά τα τελευταία χρόνια... από πολλούς... να μην πω πάρα πολλούς..

-Η συναυλία σας είναι αφιερωμένη στο ρατσισμό και την διαφορετικότητα. Πόσο σας αγγίζουν αυτά τα δύο θέματα, και τι μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από την συναυλία και τα τραγούδια σας;

Ναι με την επιλογή του Strange fruit σαν τίτλο της συναυλίας περνώ σίγουρα ένα μήνυμα κι αυτό ΝΑΙ, όπως ήδη ανάφερα είναι να δηλώσω τη αντίθεση μου, την εναντίωση μου, την οργή μου σε κάθε μορφή ρατσισμού η εθνικισμού από όπου κι αν προέρχεται .

-Σε ότι αφορά τη διαφορετικότητα;

Για μένα δεν υπάρχει διαφορετικό, η κοινωνία το προσδιορίζει και είναι ασφυκτικά τα όρια που θέτει ανάμεσα στην έννοια διαφορετικό η όχι. Ναι, θέλω να υποστηρίξω στη συναυλία αυτή -και ελπίζω να απαντώ στην ερώτηση σας - και τις φωνές που από μικρή θαύμαζα, όπως των κόντρα τενόρων KLAUS NOMI η πιο σύγχρονου ANDREAS SHOLL, ακόμη το ένα είδος μουσικής να εμπλακεί και να ενωθεί στο διαφορετικό, όπως για παράδειγμα το ροκ και το Baroque σε μια ανάσα.

-Από τις λίγες ώρες που μίλησα μαζί σας, μπορώ να πω ότι μου βγάζετε μια ευαισθησία σαν άνθρωπος και ότι είστε μια προσωπικότητα που ζει και εκφράζεται μέσα από το τραγούδι. Είναι το τραγούδι ένας τρόπος να βγάλετε όλα τα συναισθήματα που δεν μπορείτε να εκφράσετε με λόγια;

Ναι, είναι. Φυσικά και είναι!

-Η ερμηνεία σας βγάζει πάθος, πόνο, έξαρση, χαρά και όσοι σας παρακολούθησαν τον Απρίλιο στο Μουσείο Μπενάκη κάνανε λόγο για μια καθηλωτική ερμηνεία, σε σημείο που δεν μπορούσαν να πάρουν τα μάτια τους από πάνω σας. Από πού βγαίνει όλη αυτή η ενέργεια; Υπάρχει μαγική συνταγή ή απλά κάνετε αυτό που αγαπάτε;

Χαίρομαι αν λέγονται αυτά για μένα. Σίγουρα η μουσική έχει γίνει μες τα χρόνια πια ένα με την Μαρίκα. Ναι, όταν δεν κάνω συναυλίες όπου κι αν βρίσκομαι για να αισθάνομαι καλυτέρα πρέπει να ακολουθώ ένα πιάνο…..!! Κι ας μην τ αγγίζω πολλές φορές….

- Στην συναυλία σας θα ακούσουμε και τραγούδια της φυλακής... Τι σας οδήγησε να συμπεριλάβετε στο πρόγραμμα σας αυτά τα τραγούδια;

Άκουσα μέρος από συλλογή ηχογραφημένων τραγουδιών φυλακής, αυτές τις κραυγές διαμαρτυρίας των Αφρικανών δούλων-σκλάβων του Νότου από τους Λευκούς στην αναγκαστική δουλεία στα κάτεργα. Ένα από τα τραγούδια που τραγουδώ αντλώντας όσο περισσότερα στοιχεία μπορώ, ώστε να πλησιάσω ή να αγγίξω στην καλύτερη περίπτωση αυτή τη χροιά,(γιατί αυτές οι φωνές δεν επαναλαμβάνονται) την συγκινητική ερμηνεία της Αφρικανής που τραγουδά το ‘NO MORE MY LORD με (συνοδεία) το χτύπημα της τσάπας, ενώ καταπιεστικά δουλεύει. Αυτό το ακρόαμα ήταν και η αφορμή στην επιλογή μου μέρους των τραγουδιών της φυλακής SLAVE SONGS και στο Strange fruit. Ακόμη αυτό με προκαλεί να συνεχίσω, ίσως σε μια άλλη συναυλία, με αποκλειστικό θέμα τα τραγούδια της φυλακής.

-Γιατί επιλέξατε να κλείσετε την συναυλία σας με το «Summer time» του George Gershwin, όπως αυτό ερμηνεύτηκε από την Janis Joplin; Τι σημαίνει για εσάς αυτό το τραγούδι;

Απλά το Summertime ήταν ίσως το πιο αγαπημένο μου τραγούδι! Ακόμη τη Jannis Joplin τη θεωρώ μια από τις δασκάλες της φωνητικής μου. Έχει  μια σπαρακτική φωνή με τεράστια έκταση που βγαίνει μέσα από τα σωθικά !!

-Μιλήστε μου λίγο για τα μελλοντικά σας σχέδια.

Όπως μίλησα σχετικά και πριν, ένα από αυτά είναι να γίνει μια συναυλία με τραγούδια της φυλακής. Στα σχέδια είναι μια όπερα δωματίου που γράφω για το βιβλίο της Γαλοεβραιας σοπράνο πιανίστριας Fania Fenelon με τον τίτλο ‘Κορίτσια της ορχήστρας του Auschwitz) που έγραψε μετά την απελευθέρωση περιγράφοντας τις εμπειρίες της από το ναζιστικό στρατόπεδο του Auschwitz, όπου οι Ναζί συνέλαβαν και έβαλαν να τραγουδά στην ορχήστρα του ναζιστικού στρατοπέδου πολλές φορές!! Έπαιζε για τους μελλοθάνατους πολιτικούς κρατούμενους, ενώ τους οδηγούσαν στους θαλάμους αέριων.

-Αλλα σχέδια;

Υπάρχουν αλλά χωρίς να μπορώ να ‘μαι σίγουρη ότι θα πραγματοποιηθούν για τους γνωστούς λόγους που γνωρίζει κι ο καθένας στον δικό του χώρο. Και αυτό είναι, ότι δύσκολα υποστηρίζονται έργα που η θεματολογία τους είναι αυτή και η μουσική δεν εξυπηρετεί την εμπορικότητα που ενδιαφέρει συνήθως ότι πιο ανώδυνο υπάρχει στην τέχνη χωρίς ποιότητα

-Ο αυτοσχεδιασμός είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό των συναυλιών σας. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτό που σας κάνει να ξεχωρίζετε στις συναυλίες σας.

Οδηγήθηκα στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό βλέποντας την στείρα διδασκαλία που διδάσκεται στα ελληνικά ωδεία. Όταν ήμουν στο ωδείο ήταν ασφυκτική η πίεση που ένοιωθα όταν μάθαινα την τεχνική και πως να την χρησιμοποιώ σαν σοπράνο δραματική κολορατούρας που ήμουν. Και η ερμηνεία; Και ο ήχος που την συνοδεύει; Αλήθεια που ήταν; Δεν έμαθα ποτέ … παρά μόνο όταν ασχολήθηκα η ίδια και κατάλαβα ότι η φωνή έχει άπειρες χροιές και δεν υπάρχει μια μονή τεχνική αποδεκτή, αυτή που αναγνωρίζεται σαν μοναδική και οδηγεί λένε στο Bel canto. Νομίζω ότι μόνο μια Μαρία Κάλλας είναι αυτή που θα μπορούσε να ναι οδηγός για το πως πρέπει να ερμηνεύουμε και θα έπρεπε οι δάσκαλοι στα ωδεία να ακλουθούν.. Πως συμπλέει ο ήχος με την ερμηνεία και διαμορφώνεται. Αυτό για μένα ήταν το ζητούμενο και όχι η προσπάθεια να έχω δύναμη, στόμφο, εγωκεντρισμό ως η (πρώτη) σοπράνο φωνή που το γεγονός αυτό με άφηνε παγερά αδιάφορη.

-Και πάνω σε αυτό τι σκέφτεστε;

Ότι ο απεγκλωβισμός μου από την στείρα αυτή εκπαίδευση και στέρηση της ερμηνείας στο τραγούδι, θα ήταν το αποτέλεσμα μόνο αν ακολουθούσα αυτό το δρόμο. Ήταν να ακολουθήσω τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Και  εδώ να συγκεκριμενοποιήσω δεν αναφέρομαι στην Zazz, αλλά στην μουσική που παίζεται χωρίς να ακολουθείται απαραίτητα μια παρτιτούρα. Να προσθέσω, όπως έχω τονίσει και σε άλλες συνεντεύξεις, ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός είναι γενναιόδωρος ...!! Προσφέρει πολλά σε μας τους μουσικούς που τον ακλουθούμε.

-Νιώθετε μεγάλη αγάπη και ευγνωμοσύνη για τους συνεργάτες σας. Μιλήστε μας λίγο για αυτούς. Ποιοι είναι, και πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η καλή σύμπραξη μαζί τους για να πετύχει μία συναυλία;

Ναι! Βέβαια είναι συγκινητική η συμβολή των χαρισματικών βιρτουόζων και φίλων μουσικών που συνεργάζονται μαζί μου στη συναυλία STRANGE FRUIT, και σε άλλες παλιότερα. Και βέβαια πάντα ολοκληρώνουν τις συναυλίες μου και τα θέματα αυτά που κάθε φορά επικεντρώνονται. Είναι ο Gennadiy Bikov στο βιολί, ο Lavrentiu Matasaru στη βιόλα ο Ευγένιος Μπένσης στο cello, o Μάριος Βαληνάκης στο Σαξόφωνο, ο Παναγιώτης Τσάγκας στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Νίκος Μπούρας στο Μπάσο, ο Κώστας Παπαδόπουλος στο πιάνο, ο Ανδρέας Φαρμάκης στα Κρουστά.
Ήθελα επίσης να αναφέρω  τον ταλαντούχο συνθέτη και ενορχηστρωτή που ενορχηστρώνει τα έργα αυτά, Νίκο Χαριζάνο, και που συνθέτει  κάθε φορά ο ίδιος για κάθε συναυλία ανάλογα με κάθε θέμα, όπως ήταν Τα Τραίνα, η Calamity Jane Γράμματα στην Κόρη της (1877-1902) και προσφάτως το Strange fruit που παρουσιάζουμε στις 17 Οκτώβρη στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, στις 20.30 το βράδυ.

-Σας ευχαριστώ.

Συναυλία της Σοπράνο και Πιανίστριας Μαρίκας Κλαμπατσέα, 17 Οκτωβρίου 2014 στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη.

Info
Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη _Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014_Ώρα έναρξης 8:30

Τιμή εισιτηρίου: 8€ φοιτητικά, ανέργων_12€ γενική είσοδος
Προπώληση εισιτηρίων: από 2 Οκτωβρίου_ εκδοτήρια Μουσείου Μπενάκη

Μαρίκα Κλαμπατσέα, Πιάνο – Φωνή
Gennadij Bikov, Βιολί
Ευγένιος Μπένσης, Τσέλο
Matasaru Laurentiu, Βιόλα
Μάριος Βαληνάκης, Σαξόφωνο
Ανδρέας Φαρμάκης, Κρουστά
Παναγιώτης Τσάγκας, Ηλεκτρική κιθάρα
Νίκος Μπούρας, Μπάσο
Κώστας Παπαδόπουλος, Πιάνο
Νίκος Χαριζάνος, Ενορχήστρωση
Νίκος Βεργίτσης, Σκηνοθεσία
Χρύσα Ματσαγκάνη, Επικοινωνία
Ρόζα Μαραγκοπούλου, Φωτογραφία
 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
In Tempo με τον Νίκο Χρηστίδη: «Μας μένει μόνο η ελπίδα, στην οποία έχουμε επενδύσει τη μισή μας ζωή».
In Tempo με τον Νίκο Χρηστίδη: «Μας μένει μόνο η ελπίδα, στην οποία έχουμε επενδύσει τη μισή μας ζωή».
με 0 Σχόλια 338 Views

Παρά τις δυσκολίες της εποχής, συνεχίζει να ελπίζει και να παραμένει πιστός στη μεγάλη του αγάπη, που δεν είναι άλλη από την τραγουδοποιία και τις ενορχηστρώσεις. Με μεγάλη χαρά αυτόν τον μήνα φιλοξενούμε στο InTempo τον Νίκο Χρηστίδη, έναν εξαίρετο μουσικό-τραγουδοποιό της πόλης. Συνέντευξη στη Βένια Αδαμάκου για την Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή