Ο Γιώργος Κιμούλης μιλά στην «Κ» για όλα: «Ζω κινούμενος στα άκρα»…

3462 Views
 Ο Γιώργος Κιμούλης μιλά στην «Κ» για όλα: «Ζω κινούμενος στα άκρα»… Ο Γιώργος Κιμούλης μιλά στην «Κ» για όλα: «Ζω κινούμενος στα άκρα»…

 

Συνέντευξη στην Πίτσα Στασιnοπούλου.

.

Η γοητευτική «Κιμούλεια» φιλοσοφία που σπάει κόκκαλα!

.

Όλοι εμείς, οι θιασώτες - φανατικοί θαυμαστές του ταλέντου και της προσωπικότητάς του, τον έχουμε αποκαλέσει κορυφαίο, μέγιστο, χαρισματικό, ευλογημένο, μοναδικό, καταπληκτικό, εξαντλώντας στο μη περαιτέρω την γκάμα των επιθέτων στον υπερθετικό βαθμό. Καθώς είναι φτιαγμένος από κείνη την σπάνια «πάστα» ανθρώπων και καλλιτεχνών που εγείρουν έντονα πάθη και είτε λατρεύεις άνευ όρων είτε μισείς, καθότι η μέση οδός των χλιαρών αισθημάτων είναι γι αυτούς πεδίο άγνωστο και μονοπάτι απάτητο. Έχοντας αφήσει ανεξίτηλο στίγμα σε όλους σχεδόν τους μεγάλους ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου που υποδύθηκε κάνοντάς μας να υποκλιθούμε στις ερμηνείες του, γνωρίζοντάς τον από κοντά συναντάς την γοητεία προσωποποιημένη σε έναν Κύριο ευγενή, ευπροσήγορο, χαμογελαστό, με βλέμμα αφοπλιστικά διεισδυτικό, αυτοπεποίθηση που σπάει κόκκαλα και πνεύμα σπινθηροβόλο που αδυνατείς να προσπεράσεις, όπως είχαμε την ευτυχία να διαπιστώσουμε δια ζώσης στην περσινή του τιμητική βράβευση από τη «Κ» όπου στο περιθώριο κάποιας κουβέντας κι εν μέσω ύμνων από την ομήγυρη, ακούστηκε να λέει «δεν είμαι τίποτα… γίνομαι κάτι μόλις οι άλλοι το αμφισβητούν!»…

 
Όλη η… «Κιμούλεια» φιλοσοφία σε μια φράση - δυναμίτη! Κάπως σαν αυτές που ακολουθούν δια πνεύματος Γιώργου Κιμούλη στη συνέντευξή του στην Κουλτουρόσουπα και με αφορμή την παράσταση «Παγκάκι» που ανεβαίνει στις 16 Οκτωβρίου στο θέατρο Αμαλία…
 
.
1.    κ. Κιμούλη, όλα αυτά τα χρόνια έχετε ερωτηθεί και απαντήσει άπειρες φορές… Υπάρχει άραγε κάτι που μέχρι τώρα δεν μοιραστήκατε επειδή δεν ήρθε η κατάλληλη ερώτηση;
Ποιος ξέρει; Μπορεί. Αυτό θα το μάθω, όταν μου γίνει η κατάλληλη ερώτηση. Στις συνεντεύξεις ούτως ή άλλως δε μοιραζόμαστε τα πάντα. Μερικά πράγματα δε λέγονται δημοσίως. Οπότε εν αναμονή…
 
2.  Από ένα βιογραφικό βαρύτατο και μια καριέρα εντυπωσιακή, θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε κάποιες κορυφαίες στιγμές που τυπώθηκαν ανεξίτηλα και σας ακολουθούν σταθερά για κάποιο λόγο;
Η παράσταση με τον Δημήτρη Χορν και η συνεχής καθημερινότητα μαζί του, φανταστείτε πως ήμουν 22 ετών τότε. Οι συναντήσεις μου με τον Μάνο Χατζιδάκι, που είχε γράψει το τραγούδι που έλεγα στην παράσταση με το Χορν. Μετά η πρώτη μου εμφάνιση στην Επίδαυρο με την Άννα Συνοδινού στον Οιδίποδα Τύραννο 1996. Υπάρχουν πάρα πολλές στιγμές. Οι πρόβες που έκανα με τον Γιάννη Τσαρούχη για τον Ορέστη του Ευριπίδη, παράσταση που δυστυχώς ποτέ δεν έγινε. Οι άπειρες συναντήσεις και συζητήσεις με τον Γιώργο Χειμωνά, στον οποίον οφείλω αυτό που είμαι τώρα. Σπουδαίες προσωπικότητες! Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό άνθρωπο.
 
3.   Για έναν καλλιτέχνη που έχει γευτεί στην τέχνη του όσα γευτήκατε εσείς και ενίοτε σε υπερθετικό βαθμό, έρχεται ίσως κάποια στιγμή ο «κορεσμός» ή η λέξη είναι ασύμβατη με την ιδιότητά του;
Κορεσμός δε θα έλεγα. Μιας και πιστεύω ακράδαντα πως η υποκριτική βασίζεται στην έννοια του ατελέσφορου. Ποτέ δεν κατορθώνεις να ολοκληρώσεις αυτό που παρουσιάζεις απάνω στη σκηνή. Αυτή είναι ουσιαστικά και η αιτία που ανεβαίνεις στη σκηνή την επόμενη ημέρα. Αυτό όμως που πάντα με φόβιζε και με φοβίζει είναι ένα είδος συναισθηματικής κόπωσης, που έρχεται σιγά σιγά με τα χρόνια και μειώνει κάπως το πάθος και την ένταση. Αναγκαία και τα δύο για την τέχνη μου.
 
4.   Η έντονη προσωπικότητά σας, μοιραία έχει δεχτεί «αμφισβητήσεις», ενώ το ταλέντο σας ουδέποτε, ούτε καν από τους εν λόγω «αμφισβητίες»… Νιώθετε δικαιωμένος με αυτή τη διαπίστωση ή υπήρξαν στιγμές που θα προτιμούσατε αντιστροφή;
Φυσικό είναι να μ’ ευχαριστεί. Αν και είμαι σίγουρος πως υπάρχουν και πάρα πολλοί στους οποίους δεν αρέσω ως ηθοποιός. Δεν μπορεί να αρέσουμε σε όλους. Όσο μεγαλώνεις το συνειδητοποιείς και το αποδέχεσαι. Από ‘κει και πέρα αμφισβητήσεις θα υπάρχουν ως προς την προσωπικότητα κάποιου, ιδίως όταν δεν τον γνωρίζουν προσωπικά. Αυτό όμως δε μ’ ενοχλεί. Θα με στεναχωρούσαν οι αμφισβητήσεις από ανθρώπους που με ξέρουν κι έχω ζήσει μαζί τους. Αντιστροφή δεν ξέρω… όχι, δε θα προτιμούσα. Και όχι για λόγους εγωιστικούς, αλλά για λόγους εντιμότητας και εκτίμησης προς το πρόσωπο των άλλων. Μιας κι αν προσπαθούσα να δείξω κάποιος άλλος απ’ αυτό που είμαι, θα ήταν σαν να κορόιδευα. Κι αυτό ποτέ δε μου άρεσε.
 
.
5. Γυρνώντας πίσω στο χρόνο και κρίνοντας από απόσταση ασφαλείας, υπήρξαν πράγματα - ερμηνείες, συνεργασίες, αποφάσεις κλπ- που θα κάνατε διαφορετικά, σύμφωνα με το τωρινό σας κριτήριο; Μετανιώσατε για κάποια Ναι ή Όχι;
Δεν πιστεύω στη μετάνοια. Τι θα πει «μετανιώνω ή «μετανοώ»; Έχω την εντύπωση πως οι έννοιες αυτές δημιουργήθηκαν για να δίνουμε συγχωροχάρτι στον εαυτό μας, ώστε να μη μας βαραίνουν οι ενοχές. Όχι, δεν έχω μετανιώσει για κάτι. Έχω κάνει πολλά λάθη, αλλά όταν τα έκανα, δεν τα θεωρούσα λάθη. Παράλληλα πρέπει να σας πω, πως τα λάθη στην τέχνη έχουν το εξής βασικό χαρακτηριστικό: μπορεί για κάποιους έξω απ’ το καλλιτεχνικό έργο, κάτι να θεωρείται λάθος, αλλά για τους καλλιτέχνες που το παράγουν, να μην είναι. Ανέκαθεν πίστευα πως στην τέχνη πραγματική επιτυχία ή αποτυχία δεν υπάρχει. Η επιτυχία και η αποτυχία είναι οι τρόποι που βλέπουν οι άλλοι τις καλλιτεχνικές μας πράξεις.
 
6.  Αξιωθήκατε να ερμηνεύσετε σχεδόν το πάνθεον των μεγάλων ρόλων… ποια ειδικά προσόντα -πέραν των υποκριτικών βεβαίως - απαιτεί η προσέγγιση τέτοιων μεγεθών;
Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς προσόν η αφοσίωση. Μάλλον περισσότερο είναι εμμένεια. Κι η αφοσίωση είναι το άλφα και το ωμέγα. Ιδίως αυτές τις εποχές που οι άνθρωποι της αφοσίωσης σπανίζουν. Στη συνέχεια η ίδια η αφοσίωση σε οδηγεί στη μελέτη. Η θεατρική πράξη είναι πνευματική εργασία. Άρα η μελέτη προηγείται οπουδήποτε ταλέντου.
 
7.   Μεταξύ έμφυτου ταλέντου - σκληρής δουλειάς- πολύχρονης εμπειρίας, ποιο εκ των τριών στοιχείων κατά τη γνώμη σας βαρύνει καθοριστικά στην απόδοση ενός ρόλου;
Θα έλεγα σκληρή δουλειά, αν δεν είχε παρεξηγηθεί αυτή η έννοια. Μιας και αυτό που κάνουμε στο θέατρο δεν είναι δουλειά, είναι εργασία. Δηλαδή παράγουμε έργο. Κι όταν παράγεις έργο συναντάς αυτό που στην ουσία βοηθάει τον άνθρωπο να αυτοπραγματωθεί: τη δημιουργία.
 
8.  Σε μια συνεργασία ποιες είναι οι πλέον κρίσιμες προϋποθέσεις που απαιτείτε ώστε να προχωρήσετε και ποια στοιχεία σας απωθούν ώστε να αρνηθείτε;
Τα ίδια στοιχεία. Αφοσίωση και εμμονή στην λεπτομέρεια. Αυτό που με απωθεί είναι η τεμπελιά. Αυτή δεν την αντέχω.
 
.
9.  Από τους τρεις βασικούς παράγοντες μιας παράστασης, ήτοι κείμενο - σκηνοθεσία- ερμηνεία, με ποιο ποσοστό πιστεύετε ότι συμβάλλει το καθένα στο τελικό αποτέλεσμα, επιτυχημένο ή μη;
Και τα τρία. Ασυζητητί προηγείται το κείμενο και ο ηθοποιός, αλλά ο σύνδεσμος αυτών των δύο είναι ο σκηνοθέτης.
 
10. Δίνετε την αίσθηση, ως καλλιτέχνης και προσωπικότητα, ότι σας γοητεύουν τα άκρα… Αν είναι αλήθεια, νιώσατε ποτέ να σας φοβίζουν; Παρεμπιπτόντως, πώς εισπράττετε μια ενδεχόμενη αποτυχία;
Δεν το έχω σκεφτεί. Ναι, έχετε δίκιο. Ζω κινούμενος στα άκρα. Αλλά πιστεύω, πως αν δεν το κάνεις δε θα μάθεις ποτέ το πώς θα ισορροπείς στο κέντρο. Κι όταν λέω ισορροπία στο κέντρο, δεν εννοώ τη μετριότητα. Εννοώ την αναγκαία και διαρκή ισορροπία. Μία καθημερινή σχοινοβασία, όπου η πτώση είναι επώδυνη. Αλλά αυτή είναι που σε κρατά σε εγρήγορση. Ναι. Τα άλλα δε μ’ ενδιαφέρουν. Τα άλλα έχουν σχέση με μία νεκροζώντανη ζωή.
 
11. Δηλώνετε σκληρός κριτής του εαυτού σας- υπεράνω «επαγγελματικών» κριτικών, ωστόσο υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, κοντινοί σας ή μη, των οποίων η γνώμη σας επηρεάζει με κάποιο τρόπο;
Υπάρχουν, αλλά δε θα τους ονομάσω. Είναι απ’ αυτά που δε λέγονται δημοσίως.
 
12. Μεταξύ των ποικίλων χαρακτηρισμών που κατά καιρούς σας έχουν αποδοθεί, κυριαρχεί το «δύσκολος»... Πώς το εισπράττετε εσείς και κατά πόσον αφορά σε «μύθο ή πραγματικότητα»;
Δεν είναι καθόλου μύθος. Πραγματικότητα είναι. Άρα το εισπράττω θετικότατα.
 
.
13.  Η έντιμα δηλωμένη και γνωστή σε όλους σχέση σας με την πολιτική, νιώσατε ποτέ να επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο, θετικό ή αρνητικό, την άσκηση της τέχνης σας ή την αποδοχή του κοινού;
Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ασχολείται με την πολιτική. Είτε το ξέρει, είτε όχι. Κάθε πράξη που κάνουμε, εκδηλώνεται στον κοινωνικό μας χώρο. Είτε θέλουμε, είτε δε θέλουμε. Από ‘κει και πέρα το κατά πόσον επηρεάζεται ένας θεατής από τις πολιτικές μου θέσεις, δεν είναι κάτι που αφορά εμένα. Είναι κάτι που αφορά εκείνον και έχει και το αναφαίρετο δικαίωμα. Πάντως μέχρι τώρα δεν έχω δει να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δηλαδή να μην έρχονται να δουν παραστάσεις μου, επειδή διαφωνούν μαζί μου πολιτικά. Αλλά και πάλι δεν ξέρω. Μπορεί να υπάρχουν κάποιοι. Ποτέ όμως δε θα πω τη φράση: «άλλο αυτό που κάνω στο θέατρο, κι άλλο αυτό που πιστεύω πολιτικά».
 
14. Γενικά μιλώντας, θεωρείτε ότι η στρατευμένη τέχνη στην υπηρεσία συγκεκριμένου σκοπού, λειτουργεί ως είδος δέσμευσης στην ελευθερία έκφρασης ή δικαιώνεται ηθικά;
Θα σας απαντήσω με τον ίδιο τρόπο. Η τέχνη είναι ούτως ή άλλως στρατευμένη, ακόμα κι όταν ο καλλιτέχνης προσπαθεί να μην είναι. Το καλλιτεχνικό έργο είναι μία δημόσια πράξη μέσα σ’ έναν κοινωνικό χώρο. Κάθε δημόσιος λόγος είναι στρατευμένος.
 
.
15. Σχετικά με την ελευθερία στην τέχνη, εκφρασμένη ενίοτε με ακρότητες σε διάφορα επίπεδα, εσείς προσωπικά την ερμηνεύετε ως απεριόριστη ή θα θέτατε κάποια όρια και με ποια κριτήρια;
Δεν πιστεύω στην έννοια «απεριόριστη ελευθερία». Μου το απαγορεύει η ιδεολογία μου, ο προσωπικός μου πολιτισμός και η προσωπική μου νομοθεσία. Όχι. Η ελευθερία έχει όρια και όρια της είναι εκεί που αρχίζουν τα όρια του άλλου. Το ίδιο συμβαίνει και στην Τέχνη. Το κείμενο έχει όρια, όσο ανοιχτό κι αν είναι στις ερμηνείες, έχει τα όρια που βάζει ο ίδιος συγγραφέας. Η σκηνοθεσία έχει όρια και τα όρια είναι στο κείμενο με το οποίο ασχολείται, αλλά και οι δυνατότητες των ηθοποιών και ο κάθε ηθοποιός έχει όρια όλα τα παραπάνω συν τους άλλους ηθοποιούς που συνυπάρχουν μαζί του στη σκηνή, αλλά και τους θεατές που παρακολουθούν την παράσταση. Άρα αυτή η άνευ ορίων ελευθερία δεν είναι κάτι που ασπάζομαι. Το θέατρο είναι πληθυντικού αριθμού, κατ’ επέκταση κανείς δεν έχει το δικαίωμα να περιφέρει ανεξέλεγκτα και εγωιστικά την προσωπική του ελευθερία. Στο θέατρο συνειδητοποιείς τη σημαντικότητα της έννοιας: «συλλογική εργασία».
 
.
16. Από την μακριά εμπειρία σας ως δασκάλου επίσης, τί έχετε αποκομίσει από τη συγκεκριμένη διαδικασία και πώς αξιολογείτε σήμερα το δυναμικό των νέων ηθοποιών;
Η εργασία του δασκάλου είναι ίσως ό,τι πιο δύσκολο υπάρχει. Παρόλο που πολλοί την κάνουν με ευκολία. Το πιο δύσκολο στη διδασκαλία της τέχνης μου, είναι το να πείσεις το κάθε έναν που διδάσκεις, να εμπιστευτεί την εντελώς προσωπική του εκφραστικότητα. Να εμπιστευτεί το δικό του «δαχτυλικό αποτύπωμα» της έκφρασής του. Αρκεί αυτή η έκφραση να γίνεται κατανοητή απ’ τους άλλους. Ούτως ή άλλως ο άνθρωπος είναι μιμητικό ον, οπότε μέχρι το τέλος της εφηβείας του έχει διαμορφώσει τον προσωπικό κώδικα της εκφραστικότητας του. Τον κώδικα τον οποίον χρησιμοποιεί για να επικοινωνεί με τους άλλους. Αυτή είναι η βάση και του υποκριτικού του κώδικα. Δυστυχώς πολλοί νέοι προσπαθούν να μιμηθούν εκφραστικότητες άλλων και τότε είμαι σίγουρος πως δυστυχώς κάπου εκεί είναι κρυμμένος κάποιος ανασφαλής δάσκαλος, που με μανία προσπαθούσε να πείσει τον μαθητή να τον μιμηθεί. Εγκληματικό. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα πολλοί νέοι ηθοποιοί, που αντιστέκονται. Σ’ αυτούς ελπίζω.
 
17.  Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις εν καιρώ κρίσης, διαπιστώσαμε θεατρική άνθηση και τα ερωτήματα είναι αν υπάρχει δυνατότητα επιβίωσης σε βάθος χρόνου και αν η εν λόγω άνθηση «κινείται» στη σωστή κατεύθυνση… Ποια είναι η γνώμη σας;
Όπως θα καταλάβατε με τα πιο πάνω, που σας είπα. Η άνθηση θα αυξηθεί, όσο οι νεότεροι ηθοποιοί αντιστέκονται στους περιφερόμενους γκουρού. Και στη εποχή που ζούμε είναι αρκετοί…- οι γκουρού.
 
18.  Ως καλλιτέχνης, δημιουργός και συνειδητός πολίτης, σε ποιον τομέα θα εντοπίζατε το μείζον πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να συμβάλλει ο πολιτισμός;
Στη συμμετοχή. Όλο το σύστημα που μας περιβάλλει, προσπαθεί να μας πείσει, πως δεν είναι ανάγκη να συμμετέχουμε. Ας ασχοληθεί ο καθένας με το σπιτάκι του και τον εαυτό του. Αυτό λένε. Όμως η ευτυχία βρίσκεται στο συλλογικό. Το πιστεύω και το επαναλαμβάνω με κάθε ευκαιρία. Ε, η τέχνη οφείλει να το υπενθυμίζει συνεχώς. Αυτή είναι και η αποστολή της. Μία διαρκής υπενθύμιση.
 
.
19.  Στον απολογισμό μιας τεράστιας καριέρας που ελάχιστοι ευλογημένοι αξιώθηκαν, τί μένει τελικά ως απόσταγμα; Τί κερδήθηκε, τί χάθηκε; Κι αν η ζωή σας γινόταν παράσταση ή βιβλίο ποιον τίτλο θα βάζατε ως επιστέγασμα;
Αυτό θα το ξέρω, τα τελευταία ίσως δευτερόλεπτα της ζωής μου, αν έχω συνείδηση. Τότε όμως ούτε βιβλίο προλαβαίνω να γράψω, ούτε τίτλο να βρω. Πάντως όσο ζούμε μαζί με τους άλλους και όσο ξέρουμε πως οι πράξεις απευθύνονται προς στους άλλους, τίποτα δε χάνεται.
 
20. Κλείνοντας, θα θέλαμε λίγα λόγια για την τελευταία σας παράσταση «Το παγκάκι» που επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη… Με ποια κριτήρια την επιλέξατε, τί φιλοδοξείτε να μεταφέρει στον θεατή, πώς βιώνετε τη συνεργασία σας με την Φωτεινή Μπαξεβάνη… και τέλος, αν υπάρχουν μελλοντικά σχέδια ανακοινώσιμα…                                               
Το Παγκάκι του Αλεξάντερ Γκέλμαν, μιλάει ή μάλλον ρωτάει ακριβώς αυτό. «Μπορούν πλέον οι άνθρωποι να ζήσουν μαζί;» Κι αν ναι, τι είναι αυτό που διαρκώς σχεδόν τους το απαγορεύει; Οι απαντήσεις στην παράσταση. Με τη Φωτεινή είναι ευτυχία να συνυπάρχεις στη σκηνή. Είναι απ’ τα πιο ποιητικά πλάσματα και πάνω σ’ αυτήν και στη ζωή. Και δε θα σταματήσω να το λέω.
.
.
Ως προς το μέλλον βεβαίως και υπάρχουν κάποια σχέδια, μία τραγωδία στην Επίδαυρο αυτό το καλοκαίρι και η συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο τον χειμώνα. Αλλά δε μπορώ να πω περισσότερα. Οι αποφάσεις και οι ανακοινώσεις είναι αρμοδιότητα άλλων. Όχι δική μου.
.
Ευχαριστούμε.
 
-k-
.

ΑΜΑΛΙΑ 

«ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ» του Αλεξάντερ Γκέλμαν.
Πρεμιέρα Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2019
Δύο άγνωστοι συναντιούνται σε ένα πάρκο και κάθονται στο ίδιο παγκάκι. Είναι όμως πραγματικά άγνωστοι; Μπορεί κάποτε να ήσαν κάτι άλλο; Είναι τυχαία αυτή η συνάντηση ή όχι; Μήπως έχουν επινοήσει μία ζωή που δεν μπόρεσαν ποτέ να ζήσουν; Πρόκειται για μια κωμικοτραγική ιστορία δύο μοναχικών και απελπισμένων ανθρώπων, που θα μπορούσε να συμβεί παντού, σε κάθε χώρα, σε κάθε πόλη.

Σκηνοθεσία:  Γιώργος Κιμούλης.
Ερμηνεύουν: Γιώργος Κιμούλης και Φωτεινή Μπαξεβάνη.

Ήμερες και ώρες παραστάσεων: 16 έως 20 & 23 έως 27 Οκτωβρίου, στις 21.00  (έως 27/10)

-k-.
.
Δείτε όλη τη βράβευση του Γιώργου Κιμούλη στα τελευταία 9α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2019
.
.
.
-ΑΜ Φωτογραφίες: Ειρήνη Μπαιρακτάρη (Actors Portfolio)

------------------------
--------------------
----------------

Δείτε & αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, εδώ.
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, εδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, εδώ.
.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλίαεδώ.
 
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Γιώργος Κιμούλης

Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Πίτσα
Στασινοπούλου Πίτσα

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

19 Comments

  1. <strong>ΝΙΚΗ</strong>
    ΝΙΚΗ
    Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ
  2. <strong>ΝΙΚΗ</strong>
    ΝΙΚΗ
    Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ
  3. <strong>ΝΙΚΗ</strong>
    ΝΙΚΗ
    Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ
  4. <strong>Φωτησ</strong>
    Φωτησ
    Ομεγαλύτερος και καλύτερος ηθοποιός σήμερα τι να λεμε

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή