Ο Δημήτρης Καρατζιάς του «Τhe Curing Room» αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα.

2238 Views
Ο Δημήτρης Καρατζιάς του «Τhe Curing Room» αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα. Ο Δημήτρης Καρατζιάς του «Τhe Curing Room» αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα.

Γεννημένος στις Σέρρες και προφανώς με καλλιτεχνικό «μικρόβιο», ήταν θέμα χρόνου να ακολουθήσει την εσωτερική παρόρμηση που εξελίχθηκε σε «μεγάλο έρωτα»… Ένας έρωτας που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο εργαστήριο της Παράθλασης, όπου παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα θεάτρου και συμμετείχε στην πρώτη του παράσταση, νοιώθοντας μέσα από την καθοριστική εμπειρία ότι γι αυτόν πλέον το θέατρο ήταν μονόδρομος χωρίς γυρισμό. Ακολούθησαν σπουδές στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη ταυτόχρονα με σπουδές Συγγραφής και από το 2000 εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, ενώ από το 2012 ως συνιδιοκτήτης της εναλλακτικής σκηνής Vault που ξεχώρισε στην Αθήνα, σκηνοθετεί θεατρικές παραστάσεις με ιδιαίτερο στίγμα… Σαν την πολυσυζητημένη παράσταση «The Curing Room», που μετά από δύο χρόνια επιτυχίας στην πρωτεύουσα παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, και με αυτή την αφορμή ο σκηνοθέτης της Δημήτρης Καρατζιάς αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα
 
1. Πριν από οτιδήποτε, ποιο ήταν αυτό το «κάτι» που σας έκανε να εγκαταλείψετε παραϊατρικές σπουδές και να προσχωρήσετε και μάλιστα με θέρμη, στον «αβέβαιο» κόσμο του θεάτρου;
Γυρνάμε 25 χρόνια πριν. Ταυτόχρονα με τις τότε σπουδές μου, βοηθός ορθοπεδικού-τραυματιολόγου και δημοσιογραφίας (πάντα στη Θεσσαλονίκη) ξεκίνησα κάθε Τετάρτη θυμάμαι, μαθήματα στο θεατρικό εργαστήριο της Παράθλασης, κυρίως από περιέργεια, με τη Μόνα Κιτσοπούλου, το Γιώργο Γκασνάκη και την Τίνα Στεφανοπούλου. Ουσιαστικά αυτοί ήταν οι πρώτοι μου δάσκαλοι, τρεις υπέροχοι καλλιτέχνες που μαζί τους έμαθα τι σημαίνει αυτοσχεδιασμός, θεατρικό παιχνίδι, υποκριτική, θέατρο. Μαζί τους έκανα και την πρώτη μου παράσταση. Κι εκεί γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας. Δεν υπήρχε γυρισμός. Μονόδρομος πια το θέατρο. Έδωσα την ίδια χρονιά εξετάσεις, πέρασα στη Δραματική Σχολή Αθηνών και όλα σιγά σιγά πήραν το δρόμο τους.
 
2.   Από τις ιδιότητες του ηθοποιού, σκηνοθέτη και συγγραφέα, ποια σας γοητεύει ιδιαίτερα και ποια πιθανόν σας δημιουργεί περισσότερες δυσκολίες- προκλήσεις;
Καθεμιά έχει την γοητεία της και τις δυσκολίες της. Σαν συγγραφέας χρειάζεσαι καθαρό μυαλό, έρευνα και χρόνο για να γράψεις που δυστυχώς δεν υπάρχει τα τελευταία χρόνια. Σαν ηθοποιός πρέπει να είσαι αφοσιωμένος σε όλη τη διάρκεια των παραστάσεων, πράγμα αδύνατο όταν έχεις τόσα πράγματα να κάνεις. Για αυτό έχω και 2 χρόνια να παίξω. Σαν σκηνοθέτης πάλι έχεις έναν τεράστιο όγκο εργασίας αλλά τελειώνει με τις πρόβες. Σε καθεμιά από τις τρεις ιδιότητες υπάρχουν και προκλήσεις και δυσκολίες, αναλόγως πάντα με το έργο και το ρόλο. Σίγουρα πάντως πιο γοητευτική είναι η σκηνοθεσία μιας παράστασης, πρώτα γιατί πρέπει να αναλύσεις το κείμενο σαν να είσαι ο συγγραφέας, μετά να παίξεις όλους τους ρόλους ως ηθοποιός, και τέλος να κάνεις και όλη την άλλη δουλειά σαν σκηνοθέτης. Με λίγα λόγια από λέξεις και σελίδες να δημιουργήσεις ζωή πάνω σε μια σκηνή. Ένα συναίσθημα μοναδικό, μαγικό.
 
3.  Ως συνιδρυτής του Vault- ενός εναλλακτικού θεατρικού χώρου που ξεχώρισε στην Αθήνα- πώς θα αποτιμούσατε την μέχρι στιγμής 6χρονη πορεία του, εν μέσω οικονομικής κρίσης και σκληρού ανταγωνισμού στην πρωτεύουσα;
Η πορεία του Vault μέχρι τώρα, πέρα από τις μεγάλες δυσκολίες του να κρατάς και να διαχειρίζεσαι έναν χώρο μέσα στην κρίση, μας έχει δώσει τεράστιες χαρές, μεγάλες διακρίσεις, σπουδαίες συνεργασίες και κάποιες πολύ όμορφες παραστάσεις. Μια πορεία συνεχώς ανοδική, που έγινε όμως με πολύ σκληρή δουλειά, ατέλειωτες εργατοώρες, πολύ αυστηρές επιλογές και απόλυτο δόσιμο. Είναι εύκολο όμως, να αφοσιωθείς τόσο πολύ σε κάτι που αγαπάς τόσο. Να γίνει η ίδια σου η ζωή. Από την άλλη έγινε τόσο γρήγορα που μόνο ευγνωμοσύνη και χαρά μπορείς να νιώθεις για αυτή την εξέλιξη. Και μεγάλη ευθύνη για τις επόμενες παραστάσεις μας.
 
 
4.    Τι σημαίνει για σας ο όρος «εναλλακτική σκηνή», πού διαφοροποιείται σε σχέση με μια συμβατική και πώς θα αξιολογούσατε την απήχησή της; Συμμερίζεστε το κοινώς λεγόμενο ότι απευθύνεται σε «κουλτουριάρικο κοινό» ή θέτει «στεγανά»;
Εναλλακτικές σκηνές είναι όλα αυτά τα δεκάδες μικρά θεατράκια, που μοιάζουν με τα μεγάλα αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι. Ένα θεατράκι 50- 100 θέσεων, είναι μικρογραφία θεάτρου, με όλα τα θετικά και αρνητικά του. Και σαφώς πρέπει να έχει και ένα “εναλλακτικό” ρεπερτόριο. Έτσι κι αλλιώς οι παραστάσεις του είναι παραστάσεις “τσέπης”. Χωρίς βαριά σκηνικά και πολλά άτομα, γιατί απλά δεν χωράνε στην σκηνή του. Κι όλοι αυτοί οι “εναλλακτικοί” χώροι, βασίζονται κυρίως στα κείμενα. Έργα που θα ανέβαιναν σπάνια ή και ποτέ από έναν εμπορικό θίασο. Έργα που θεωρούνται από μια μεγάλη μερίδα κοινού, “πρωτοποριακά”, πιο “δύσκολα”, πιο “σκληρά”, πιο “ψαγμένα”, πιο “δραματικά”, πιο 'κουλτουριάρικα”, λιγότερο “εμπορικά”. Έργα όμως, που ανεβαίνουν σε δεκάδες τέτοιες “εναλλακτικές” σκηνές του εξωτερικού, σε πιο “Off Brodway σκηνές” με μεγάλη επιτυχία. Βέβαια πια και στην Ελλάδα για αυτές τις παραστάσεις, για αυτές τις σκηνές, υπάρχει μια τεράστια μερίδα του κοινού που τις ακολουθεί πιστά. Κι αυτό έγινε για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί όλες αυτές οι σκηνές έχουν ένα και μόνο όπλο απέναντι στις μεγάλες. Την εξαιρετική παράσταση. Και κάθε σεζόν τα τελευταία χρόνια σε πολλές από αυτές τις σκηνές έχουν ανέβει σπουδαίες παραστάσεις, εξαιρετικά κείμενα, με πολύ σημαντικές ερμηνείες. Έτσι όσο συνεχίζουν να ανεβαίνουν τέτοιες παραστάσεις, τόσο το κοινό θα συνεχίσει να τις παρακολουθεί και να ακολουθεί το ρεπερτόριο όλων αυτών των χώρων.
 
5.    Παρακολουθώντας την πορεία σας, διακρίνει κανείς μια προτίμηση στη «σκοτεινή» θεματολογία… Είναι κάτι που προκύπτει ή πρόκειται για συνειδητή επιλογή με συγκεκριμένα κριτήρια/ επιχειρήματα;
Απλά όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με μια θεματική, παραδείγματος χάρη τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα διαβάσεις δεκάδες έργα, και μέσα σε αυτά θα βρεις και 2-3 αριστουργήματα. Έτσι κάπως το ένα έφερε το άλλο. Γενικότερα όμως θεωρώ ότι τα πιο “σκοτεινά” έργα έχουν και μεγαλύτερο δραματολογικό, ερμηνευτικό, άρα και σκηνοθετικό ενδιαφέρον. Άλλο μέγεθος έχει η τραγωδία, άλλο η κωμωδία. Χωρίς να υποτιμώ την κωμωδία (απίστευτα δύσκολο να κάνεις τον άλλο να γελάσει), για μένα είναι πιο γοητευτική η σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων, το δράμα που περνάνε, οι πιο ακραίες καταστάσεις και η ανθρώπινη συμπεριφορά σε αυτές.
 
6.    Η νέα γενιά καλλιτεχνών σήμερα, δημιουργεί επί της ουσίας και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αν – υποθετικά- είχατε την (πολιτική) δυνατότητα, τί θα προτείνατε για τη στήριξη του έργου τους; Σε ποιους τομείς «πονούν» περισσότερο;
Τεράστιες οι δυσκολίες να κάνεις τέχνη στην κρίση, κυρίως φυσικά οικονομικές. Μεγαλύτερες επιχορηγήσεις στους θιάσους, οικονομική βοήθεια σε περισσότερα σχήματα, μικρότερη φορολογία (είναι πολύ το 35% για την κάθε εταιρεία : 6% φόρος εισιτηρίων + 29% φόρος εισοδήματος), να επανέλθουν τα εργατικά εισιτήρια, είναι κάποια πράγματα που πολύ πρόχειρα και γρήγορα θα μπορούσα να σκεφτώ.
 
7.    Ερχόμενοι στην παράσταση- σοκ «Curing room» που ανεβαίνει Θεσσαλονίκη, τί ήταν αυτό που σας ενέπνευσε για την επιλογή του συγκεκριμένου έργου και πόσο ωμό ρεαλισμό κατά τη γνώμη σας «αντέχει» γενικότερα η Τέχνη;
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο αντιπολεμικό δράμα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που συνέβησαν σε 7 Ρώσους στρατιώτες σε ένα κελάρι ενός μοναστηριού, στη Νότια Πολωνία στα τέλη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα έργο που μιλάει για τις θηριωδίες των Ναζί, για τα εγκλήματα του πολέμου, ένα έργο συγκλονιστικό, ανθρώπινο, σπαρακτικό. Ένα γεγονός που συνέβη σε 7 άνδρες που το μόνο που ήθελαν ήταν να ζήσουν και να γυρίσουν πίσω στις οικογένειες τους, στα σπίτια τους. Σαφώς είναι ένα σκληρό έργο, όχι λιγότερο σκληρό όμως από την ίδια την πραγματικότητα, από την ίδια μας τη ζωή.
 
8.  Στην παράσταση που συζητήθηκε ιδιαίτερα – τόσο για το γυμνό, όσο και για τον κανιβαλισμό- σας απασχόλησε μήπως η ωμότητα και η γυμνότητα «καπελώνουν» το μήνυμα με κίνδυνο να υπερισχύουν;
Είναι τόσο δυνατό το αντιπολεμικό μήνυμα που περνάει το έργο, το δράμα που έζησαν αυτοί οι άνδρες, που τόσο το γυμνό, όσο και ο “κανιβαλισμός” περνάνε σε δεύτερη μοίρα από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης. Κι αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία της παράστασης!!
 
9.  Στο εν λόγω εγχείρημα, συναντήσατε τυχόν ενδοιασμούς από τους ηθοποιούς ή απρόοπτες αντιδράσεις από θεατές ή αρνητικές κριτικές που σας προβλημάτισαν; Ποια είναι η αίσθησή σας σχετικά με την αποδοχή του έργου;
Είχα την τύχη όλοι οι ηθοποιοί και οι συντελεστές του The Curing Room να πιστέψουν από την πρώτη στιγμή τόσο πολύ σε αυτό το έργο, που δεν αντιμετωπίσαμε καμία τέτοια δυσκολία. Μόνο φόβο και αγωνία να φανούμε αντάξιοι αυτής της ιστορίας. Και τελικά ήταν τόσο μεγάλη η αποδοχή κοινού και κριτικών (2 χρόνια τώρα και μετά από 150 παραστάσεις στο Vault), που μόνο ευλογημένοι μπορούμε να αισθανόμαστε με αυτή την παράσταση.
 
10.  Ως σκηνοθέτης της παράστασης, τί φιλοδοξείτε να μεταφέρετε στο σημερινό θεατή μέσα από ένα σοκαριστικό θέαμα και θα θέλατε να αποκομίσει φεύγοντας;
Την αγάπη για τη ζωή. Για τον συνάνθρωπο του. Πόσο δύσκολο είναι να παραμείνεις άνθρωπος και να μην μεταμορφωθείς σε κτήνος, όταν έρθουν τα δύσκολα!! Μέγιστο δεινό ο πόλεμος, τυχερή η γενιά μας που δεν το χει ζήσει. Μακάρι να μην το ζήσει ποτέ!!
 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ 
.
-ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΙΟΝ 
«THE CURING ROOM» του David Ian Lee.
Πρεμιέρα Τέτάρτη 16 Μαίου. Ωρα: 21:5
Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και αυστηρώς ακατάλληλο, ένα έργο βαθιά συγκινητικό, ανθρώπινο, σκληρό, άγριο, σπαρακτικό. Ένα αγωνιώδες, τολμηρό, αποτρόπαιο και έντονο θρίλερ.

Παραστάσεις: 15 - 20 Μαίου. Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15. Κυριακή 19:00 και 21:15. Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Δημήτρης Καρατζιάς

Αρθρογραφος

Γιώργος Κελεσίδης
Γιώργος Κελεσίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Εύα Κοταμανίδου:  Παραστάσεις και φωτογραφίες από τη συνεργασία με το ΚΘΒΕ
Εύα Κοταμανίδου: Παραστάσεις και φωτογραφίες από τη συνεργασία με το ΚΘΒΕ
με 0 Σχόλια 1222 Views

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια μιας σημαντικής μορφής του ελληνικού θέατρου, μιας σπουδαίας κυρίας, της Εύας Κοταμανίδου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή