Ο συνθέτης της ταινίας «Έξοδος 1826» ΚΑΝΑΡΗΣ ΚΕΡΑΜΑΡΗΣ, εξομολογείται στο Kulturosupa.gr

1 Views
Ο συνθέτης της ταινίας «Έξοδος 1826» ΚΑΝΑΡΗΣ ΚΕΡΑΜΑΡΗΣ, εξομολογείται στο Kulturosupa.gr Ο συνθέτης της ταινίας «Έξοδος 1826» ΚΑΝΑΡΗΣ ΚΕΡΑΜΑΡΗΣ, εξομολογείται στο Kulturosupa.gr

 Ο συνθέτης της ταινίας «Έξοδος 1826» ΚΑΝΑΡΗΣ ΚΕΡΑΜΑΡΗΣ, εξομολογείται στο Kulturosupa.gr

       Με θρακιώτικη ρίζα, γεννημένος στην Αλεξανδρούπολη, έδειξε από πολύ νωρίς το… κόλλημα με τη μουσική και η πορεία του έμοιαζε με μονόδρομο, ξεκινώντας τα πρώτα μαθήματα  στα 9 του χρόνια. Για να ακολουθήσουν το Εθνικό Ωδείο Αθηνών, το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΑΠΘ, αποκτώντας πτυχία Αρμονίας, Αντίστιξης, Φούγκας, Δίπλωμα πιάνου και μελετώντας μουσικολογία, μουσική παιδαγωγική, διεύθυνση χορωδίας και βέβαια Σύνθεση με μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο, εστιάζοντας στη σύνθεση μουσικής για κινηματογράφο και θέατρο και στη σύνθεση ηλεκτρονικής μουσικής. Το πλούσιο συνθετικό του έργο που έχει αποσπάσει ξεχωριστές διακρίσεις, περιλαμβάνει παιδικές όπερες πάνω σε έργα του Ε. Τριβιζά, πολλά κοντσέρτα και ορχηστρικές μουσικές, συνθέσεις για θέατρο, κουκλοθέατρο, ταινίες μικρού μήκους, συνεργασίες με εικαστικούς καλλιτέχνες, χορευτές και σκηνοθέτες σε ιδιαίτερες «μείξεις» των τεχνών, ενώ παράλληλα διδάσκει μουσική στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και διευθύνει παιδικές χορωδίες. Με αφορμή τη συνεργασία του με τον Β. Τσικάρα για την μουσική της ταινίας «Έξοδος 1826», ο συνθέτης Κανάρης Κεραμάρης εξομολογείται στην Κουλτουρόσουπα
 
1.  Πριν πάμε στα επιμέρους του πλουσιότατου βιογραφικού σου, ας ξεκινήσουμε από τα παιδικά χρόνια της Αλεξανδρούπολης, ρωτώντας ποια ήταν τα αρχικά ερεθίσματα που σε οδήγησαν στον κόσμο της μουσικής;
Πραγματικά δεν θυμάμαι αν κάτι με ενέπνευσε στα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Θυμάμαι τον ευατό μου μικρό παιδί να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας μας στην οδό Μαζαράκη 9 και να σφυρίζω ή να αυτοσχεδιάζω σε “ακαταλαβίστικα” αγγλικά διάφορες μελωδίες και να απολαμβάνω την αντήχηση της οικοδομής. Αργότερα η μητέρα μου, μου περιέγραψε το περιστατικό όπου ρωτώντας τη δασκάλα του παιδικού σταθμού για το πως συμπεριφέρεται ο γιος της, εκείνη αποκρίθηκε: “κάθεται σε μια γωνιά μόνος του και τραγουδάει”. Άρα μάλλον μιλάμε για ένα εκ γενετής ένστικτο το οποίο έπρεπε να φτάσω στην  Ε’ δημοτικού για να ξεκινήσω μαθήματα αρμόνιου και να αρχίζω να το καλλιεργώ.
 
2.  Έχεις επενδύσει πολλά χρόνια σε σοβαρές μουσικές σπουδές… Στην τελική διαμόρφωση ενός καλλιτέχνη, με ποιο ποσοστό πιστεύεις ότι συμμετέχουν αφενός το ταλέντο και αφετέρου η δουλειά;
Το ταλέντο είναι αγάπη, έλξη για το αντικείμενο αλλά σίγουρα και ευκολία και ικανότητα. Χωρίς πολλή δουλειά όμως δεν μπορείς να καταφέρεις σπουδαία πράγματα. Η αγάπη (ταλέντο) όμως για τη μουσική κάνει τη δουλειά να φαίνεται πιο εύκολη και πιο ενδιαφέρουσα. Οι μουσικές σπουδές ήταν μια τεράστια περιπέτεια όπου αχόρταγα μάθαινα πράγματα και ανθρώπους και μέσα από αυτά προσπαθούσα να μάθω τον ευατό μου. Οι σπουδές στη μουσική δεν τελειώνουν ποτέ και είναι απαραίτητες για να αποκτήσεις όλες εκείνες τις επιλογές μέσα από τις οποίες θα εκφράσεις ειλικρινώς και ακομπλεξάριστα τον εαυτό σου.
 
3. Όλα αυτά τα δημιουργικά χρόνια, υπήρξαν δάσκαλοι ή συνεργάτες που για κάποιον ιδιαίτερο λόγο θα θυμάσαι ή σε επηρέασαν καθοριστικά;
Είχα πάρα πολλούς δασκάλους τόσο στα ωδεία όσο και στα πανεπιστήμια., και από τους περισσότερους κάτι είχα να κερδίσω.  Ωστόσο, καθοριστικός δάσκαλος για την απόφασή μου να ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική ήταν ο πιανίστας και μαέστρος Νίκος Βασιλείου ο οποίος εργάζεται για δεκαετίες στη Λυρική Σκηνή Αθηνών. Μου μετέδωσε την αγάπη του για τη μουσική, μου προσέφερε απλόχερα δικές του παρτιτούρες, με έκανε να “ακούω” διαφορετικά. Περνούσε ατέλειωτες ώρες για να μου μεταδώσει αυτά που γνώριζε και συχνά νοιώθω την ανάγκη να εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου προς αυτόν τον σπουδαίο μουσικό. Φυσικά νοιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκε στον δρόμο μου και ο πιανίστας Πάτροκλος Γεωργιάδης με τον οποίο ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο πιάνο , καθώς και ο συνθέτης Νίκος Κυπουργός τα μαθήματα του οποίου μου επιβεβαίωσαν την αγάπη μου για την μουσική του κινηματογράφου.
 
4. Από την πλούσια εμπειρία σου στη μουσική εκπαίδευση γενικά- τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό- σε ποιο συμπέρασμα κατέληξες συγκριτικά σε σχέση με την ποιότητά της;
Ειδικά για τα μουσικά τμήματα των ελληνικών πανεπιστήμιων πιστεύω ότι η εκπαίδευση είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο, τουλάχιστον στις θεωρητικές σπουδές. Αυτό που λείπει είναι η αξιοκρατία, έτσι ώστε πολύ ικανοί μουσικοί να έχουν τη δυνατότητα να διδάξουν στα πανεπιστήμιά μας. Επίσης, το γεγονός ότι ο φοιτητής δεν έχει καμία “ψυχολογική” στήριξη στην Ελλάδα. Να πιστέψεις δηλαδή ότι κάνεις κάτι σημαντικό.  Πιστεύω ότι στο εξωτερικό σου μαθαίνουν πολύ μεθοδικά 2-3 πράγματα και σου δημιουργούν την αίσθηση να νοιώθεις καλά με αυτά τα λίγα που ξέρεις. Στην Ελλάδα η πληροφορία που λαμβάνεις είναι τεράστια αλλά δεν αποκτά συνοχή μέσα σου και σίγουρα δεν σου δίνεται η αίσθηση μιας πρακτικής εφαρμογής αυτής της γνώσης έξω από το πανεπιστήμιο.  
 
5. Γενικά μιλώντας και κρίνοντας από την απήχηση της δουλειάς σου, πιστεύεις ότι ο χώρος που υπηρετείς καλλιτεχνικά, βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο εγχώριο κοινό;
Υπάρχουν Έλληνες που πραγματικά αναζητούν ποιοτικά ακούσματα και όταν τα βρούνε θα τα εκτιμήσουνε. Η μουσική μου σίγουρα δεν είναι “εμπορική” με την έννοια των εύκολων - ποπ ακουσμάτων, ωστόσο αν ένα δημιούργημα έχει λόγο ύπαρξης τότε θα βρει το κοινό του για να το  συγκινήσει. Άλλωστε η σχέση του καλλιτέχνη με το κοινό του είναι πάντα δυναμική και αυτό είναι το ενδιαφέρον στην υπόθεση.
 
6. Έχεις συναντήσει μέχρι στιγμής στην πορεία σου δυσκολίες ή απογοητεύσεις που πιθανόν σε έκαναν να αναθεωρήσεις τις επιλογές σου;
Δεν θα το έλεγα. Η δημιουργία είναι ένα “μικρόβιο” το οποίο κουβαλάει ο καλλιτέχνης και αποτελεί τη μόνη διέξοδο του από μια άτεχνη και πολλές φορές άσχημη ρουτίνα. Ωστόσο, επειδή η σύνθεση ως πρωτογενής δημιουργία είναι μια αρκετά “περίεργη” υπόθεση, στα πρώτα χρόνια που παρουσίαζα δουλειές μου είχα και ένα ερωτηματικό για τη διάρκεια αυτής της ανάγκης, κατά πόσο δηλαδή θα συνέχιζα να δημιουργώ και στο μέλλον. Καλώς η κακώς, τα τελευταία 20 χρόνια παρουσιάζω ανελιππώς μικρές ή μεγαλύτερες δημιουργίες μου και πάντα εμφανίζεται ένα νέο κίνητρο για να με  κινητοποιήσει δημιουργικά.
 
7.  Συνθέτεις επίσης μουσική για θέατρο και κινηματογράφο. Ποια είναι η ιδιαιτερότητα όταν «ακολουθείς» το όραμα ενός άλλου (σκηνοθέτη) έναντι της ελεύθερης προσωπικής δημιουργίας;
Η συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες έχει θα έλεγα και ψυχολογικές προεκτάσεις. Για παράδειγμα σου δίνεται η ικανοποίηση ότι κάποιος τρίτος χρειάζεται την τέχνη σου, την μουσική σου. Επίσης, ότι βάζεις και εσύ το χέρι σου σε ένα μεγαλύτερο όραμα με το οποίο ταξιδεύεις και εσύ μαζί του. Ακόμα και η ικανοποίηση της ανάγκης για κοινωνική συναναστροφή. Φυσικά, σπάνια οι συνεργασίες είναι τελείως αρμονικές. Οι συγκρούσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα αρκεί να έχουν ένα καλλιτεχνικό όφελος και να μην συνδέονται με ασυμφωνίες χαρακτήρων και εγωϊσμούς.
 
Τεχνικά πάντως, θέλει πραγματικά ταλέντο για να μπορέσεις να υπηρετήσεις το όραμα ενός σκηνοθέτη χωρίς να “καπελώσεις” με τη μουσική σου το συνολικό έργο. Αυτό που δεν γνωρίζουν ίσως πολλοί σκηνοθέτες είναι ότι η μουσική μπορεί κυριολεκτικά να καταστρέψει ένα έργο (ή και να το “σώσει”) και αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στον κινηματογράφο.  Αν το γνωρίζαν αυτό οι Έλληνες σκηνοθέτες θα ήταν πολύ πιο προσεχτικοί στην επιλογή των συνθετών και θα αποφεύγανε να επιλέγουν συγκεκριμένους “μουσικούς” μόνο και μόνο επειδή είναι διάσημοι στο χώρο που υπηρετούν (πχ ροκ μουσική σκηνή). Ο κινηματογράφος χρειάζεται πολλά περισσότερα από έναν απλά πολύ επιτυχημένο τραγουδοποιό.
 
Για να απαντήσω λοιπόν στο ερώτημά σου, η ιδιαιτερότητα της μουσικής του κινηματογράφου ή του θεάτρου είναι ότι κάνεις στην άκρη τις προσωπικές σου ανησυχίες και ταυτίζεσαι με τις αισθητικές ανάγκες του έργου. Το ίδιο το έργο σε οδηγεί. Έτσι θεωρώ ότι ένας καλός συνθέτης δεν πρέπει να λέω “εγώ αυτό κάνω”, αλλά να προσαρμόζει το ύφος του ανά περίσταση.
 
8. Η πρόσφατη δουλειά σου στη μουσική επένδυση της ταινίας «Έξοδος 1826» του Β. Τσικάρα, απέσπασε πολλά θετικά σχόλια… ποια είναι τα δικά σου αισθήματα από αυτή την συνεργασία;
Νομίζω ότι οι άνθρωποι έλκουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Έτσι μετά από θέατρο, ταινίες μικρού μήκους και ντοκυμαντέρ, είχε φτάσει ο καιρός να μου προταθεί και η συνεργασία για ταινία μεγάλου μήκους. Είμαι και τυχερός διότι η ταινία του Βασίλη Τσικάρα “Έξοδος 1826” είναι μία ιστορική και λυρική ταινία όπου έδινε γόνιμο έδαφος για “ωραίες” μουσικές και όχι απλά για διεκπεραιωτικές υποκρούσεις. Ήταν μια αβίαστη και δημιουργική συνεργασία και νοιώθω μεγάλη ικανοποίηση τόσο για τα σχόλια του κόσμου όσο και για το γεγονός ότι κινητοποιήθηκα ώστε να φτάσω τη δουλειά μου ως το τέρμα με την έκδοση του cd soundtrack της ταινίας.
 
9. Κάποιοι καλλιτέχνες θεωρούν ότι μια «παραγγελία» λειτουργεί δεσμευτικά για την έμπνευση και αδυνατούν να ανταποκριθούν. Σε εσένα πώς λειτουργεί;
Η “παραγγελία” είναι ότι καλύτερο μπορεί να μου συμβεί. Με κινητοποιεί άμεσα, μου ορίζει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο ώστε να ξεφύγω από το χάος των άπειρων επιλογών, μου δίνει ένα deadline ώστε να προγραμματίσω ρεαλιστικά τη δημιουργία μου.  Σε εμένα, λοιπόν, λειτουργεί πολύ καλά, μου ταιριάζει και γι’ αυτό το κάνω. Είναι αλήθεια όμως ότι δεν ταιριάζει σε όλους. Τα όρια δεν είναι για όλους τους δημιουργούς και όπως είπα και πριν οι συνεργασίες δεν είναι πάντα εύκολες. Η σύνθεση είναι πολύ μοναχική διαδικασία και κάποιοι προτιμούν να ορίζουν τελείως τις επιλογές τους.  
Φυσικά είναι απαραίτητο να έχεις για έμπνευση έναν καλό στίχο, ένα καλό σενάριο, ένα ενδιαφέρον πρότζεκτ γενικά. Αποτελώ τον ηχητικό καθρέφτη του κάθε έργου. Όσο πιο άρτιο είναι αυτό που μου δίνεται τόσο πιο ενδιαφέρουσες μουσικές θα παραδώσω.
 
10.  Γίνεται μεγάλη κουβέντα γενικά για τις «ταμπέλες» στα μουσικά είδη… Με τα δικά σου εξειδικευμένα κριτήρια, θα προέβαινες σε διαχωρισμούς και ποιους;
Θα έλεγα ότι η μουσική είναι μία. Ωστόσο και λόγω των μουσικολογικών μου σπουδών μπαίνω, ως ακροατής, πάντα σε μια αυτόματη διαδικασία να διακρίνω τις αισθητικές επιρροές που έχει η κάθε μουσική που ακούω. Οι “ταμπέλες” λοιπόν θα υπάρχουν πάντα αλλά δεν είναι εκεί η ουσία. Το ζήτημα σε μια μουσική είναι αν σε συγκινεί ή όχι.  
 
11.  Αξιολογώντας τη μουσική παραγωγή στη χώρα αλλά και την πληθώρα των μουσικών talent shows, σε ποιο συμπέρασμα καταλήγεις; Παρεμπιπτόντως, σκέφθηκες ποτέ τη… μετανάστευση;
Η χώρα μας έχει απίστευτα μεγάλη και ποιοτική μουσική παραγωγή. Με έμφαση βέβαια κυρίως το τραγούδι, που “μιλάει” πιο άμεσα στον κόσμο. Ωστόσο θα είμασταν πολύ υπερήφανοι αν γνωρίζαμε ότι μερικοί από τους καλύτερους “κλασικούς” μουσικούς παγκοσμίως είναι Έλληνες. Υπάρχει μια τεράστια παραγωγή ελληνικής σύγχρονης “κλασικής” μουσικής που μένει κρυμμένη στα συρτάρια επειδή δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα αλλά και η πολιτική βούληση να προβληθεί στον κόσμο. Αρά αυτά που βλέπει ο κόσμος στα talent shows αποτελούν μια απειροελάχιστη ιδέα και ένα πολύ μικρό ποσοστό του δημιουργικού οργασμού που συμβαίνει καθημερινά στην Ελλάδα της κρίσης.
 
12.  Ως ακροατής, ποιο είδος μουσικής απολαμβάνεις ιδιαίτερα και πόσο δύσκολος κριτής μπορεί να είναι ένας ειδικός;
Όσο πιο βαθειά βρίσκεσαι μέσα στη μουσική, τόσο πιο δύσκολα ικανοποιείσαι. Πλέον, λόγω των σπουδών και των πολλών ακροάσεων, πολλά ακούσματα μου φαίνονται τετριμμένα και αναμενόμενα. Όπως εξηγώ και στους μαθητές μου, η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Μία ενέργεια που θέλει ειδικές συνθήκες για να μπορέσουμε να τη βιώσουμε. Έτσι το πρόβλημα σήμερα είναι και υπό ποιες συνθήκες “ακούμε” μουσική.  Αλλιώς ακούγεται η μουσική από ένα φθηνό κασετοφωνάκι και αλλιώς από ζωντανή εκτέλεση σε έναν χώρο με τέλεια ακουστική. Απολαμβάνω αριστουργήματα της κλασικής μουσικής και εύχομαι να έχω συχνά την ευκαιρία να τα ακούω από πολύ καλούς μουσικούς και σε υπέροχους χώρους. Ένας ειδικός λοιπόν μπορεί να είναι δύσκολος κριτής, μπορεί όμως και να απολαμβάνει πράγματα που δεν κατανοούσε παλιότερα. Παίζει λοπόν σπουδαίο ρόλο και πόσο ώριμοι και ανοιχτοί είμαστε και εμείς ως ακροατές.
 
13.  Μιλώντας για κριτική, ο ίδιος είσαι δεκτικός σε αυτήν και πόσο μπορεί να σε επηρεάσει μια τυχόν αρνητική;
Είμαι ανοιχτός στην κριτική, ειδικά από ανθρώπους που γνωρίζουν και με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη τους. Κόπιασα πολύ για να αποχτήσω τεχνική μέσα από τις σπουδές και σίγουρα δεν θα με ενοχλούσε μια αρνητική κριτική. Ειδικά αν είσαι  σίγουρος για την ποιότητα της δουλειάς σου τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Συνήθως ο αυστηρότερος κριτής ενός συνθέτη είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
 
14.  Ανάμεσα στη διδασκαλία της μουσικής και την παραγωγή της, πού εντοπίζεις ίσως τη μεγαλύτερη γοητεία ή πρόκληση;
Στη διδασκαλία, η πρόκληση είναι να μπορέσεις να εμπνεύσεις και να βοηθήσεις και άλλους να μοιραστούν την αγάπη που έχεις για τη μουσική. Ωστόσο, με γοητεύει πολύ περισσότερο η διαδικασία της δημιουργίας, γιατί ξεκινάς από το τίποτα και προσπαθείς να φτιάξεις κάτι που να σε συγκινήσει. Αν συγκινηθεί ο δημιουργός από το δημιούργημά του τότε το τελευταίο θα αφορά σίγουρα και άλλους ανθρώπους.
 
15. Αν σου ζητούσαμε να γράψεις δίπλα στη λέξη μουσική τα πιο αυθόρμητα αισθήματα ή ιδέες σου εμπνέει, τί θα έγραφες;
Αγάπη, μαγεία, όνειρο…
 
16.  Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείς μαζί μας τα όποια μελλοντικά σου σχέδια…
Γράφω κάποια νανουρίσματα τα οποία θα εκδοθούν σε λίγους μήνες και ετοιμάζομαι και για ένα χορωδιακό έργο το οποίο προορίζεται να ακουστεί στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
                                                       
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  ΠΟΛΥ!

Φωτογραφικό υλικό

Με ετικέτα: Κανάρης Κεραμάρης

Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Πίτσα
Στασινοπούλου Πίτσα

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Περισσότερα Όλα είναι δωρεάν