Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα για όλα!!!

4811 Views
 Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα για όλα!!! Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα για όλα!!!

.

Μόλις βρεθήκαμε με αγκάλιασε, δεν ήξερε ούτε την Κουλτουρόσουπα, φυσικά ούτε και εμένα. Το μισάωρο έγινε 2ωρο και η συζήτηση μας μια απόλαυση.

Από τα δημόσια πρόσωπα που ξέρουν ποια είναι, τι είναι και τι πρεσβεύουν. Χωρίς βεντετισμούς και μισόλογα κι ας έχει στην πλάτη μια τεράστια καριέρα στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου.

Το λέμε ξεκάθαρα και ανοιχτά, τέτοιες συνεντεύξεις θέλουμε να κάνουμε, με τέτοια άτομα θέλουμε να μιλάμε και τέτοιες προσωπικότητες να παρουσιάζουμε στους αναγνώστες μας. Που έχουν νόημα και αξία ο λόγος και ο βίος τους ώστε να αφιερώσεις λίγο παραπάνω χρόνο να τους διαβάσεις, να τους χαρείς.

Είναι μεγάλη χαρά και τιμή να την φιλοξενούμε στην σελίδα μας.

Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα για όλα… σε μια συνέντευξη ποταμός…

Απολαύστε την.  

Θέλω να σας πω, πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας ότι δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με την μουσική και τα τραγούδια σας! Πριν χρόνια όμως, είχα αγοράσει ένα δίσκο σας. Τραγουδούσατε Χατζιδάκι. Μου άρεσε πως μια σοπράνο λέει και άλλα τραγούδια με έναν ιδιαίτερο τρόπο, προσεγγίζοντας ταυτόχρονα ένα και κοινό που ίσως δεν θα τη άκουγε ποτέ…

Καταλαβαίνω τι λέτε. Μα ξέρετε κάτι; Εγώ από μικρή θαύμαζα τραγουδίστριες σαν την Montserrat Caballé, που τις έβλεπα να είναι καταξιωμένες τραγουδώντας «λαϊκή» μουσική, δηλαδή τη μουσική της χώρας τους. Και αναρωτιόμουν εμείς γιατί είμαστε τόσο κομπλεξικοί έχοντας τέτοιο πλούτο μουσικής. Έτσι, σε κάθε ρεσιτάλ μου έβαζα και έλληνες συνθέτες μέχρι που ο Μάνος είχε πει να κάνω ένα ρεσιτάλ μαζί του στο Ηρώδειο. Μας πρόλαβε όμως ο θάνατός του. Έτσι το δίσκο που λέτε τον έγραψα με τον Γιάννη Βακαρέλη. Πάντα λέω ότι στην ψυχή μου είμαι ένας λαϊκός, πολύ λαϊκός άνθρωπος, με την καλή έννοια…
 

- Δεν υπήρξε όμως και η ανάλογη συνέχεια μετά την κυκλοφορία αυτού του cd…

Ναι. Όταν είσαι σε μια καριέρα που τρέχει γενικά, σε παρασύρει αυτό που κάνεις, που είναι ο κεντρικός σου πυρήνας. Πάντα στην ψυχή μου έψαχνα διεξόδους αριστερά και δεξιά για πράγματα που θα ήταν πιο εναλλακτικά, που θα με έκαναν να δοκιμάσω καινούρια πράγματα, και αυτό κάνω έως σήμερα…
 

-Οπότε υπήρχαν άλλες απόπειρες και προσπάθειες;

Αργότερα, ναι. Έκανα ηχογραφήσεις που ίσως δεν ξέρετε. Έκανα Jacques Brel, έκανα μετά Καβάφη –λυρική λόγια μουσική – (τα καινούρια),  μετά με το Νότη το Μαυρουδή σε αυτά τα café dell’Arte, μέχρι και «Αχάριστη» δηλαδή κάτι πιο ρεμπέτικο…
 

- Ίσως είναι αφελής η ερώτηση, ο «χώρος» σας είναι συγκεκριμένος, ωστόσο το να τραγουδάτε μέχρι και την «Αχάριστη»… σας φέρνει μουσικά πιο κοντά, που;

Να σας πω κάτι. Είμαι ταγμένη στο λυρικό τραγούδι, σίγουρα. Αλλά η ψυχή μου βαθιά εμπεριέχει απόλυτα όλα αυτά, και ας ακούγεται παράξενο. Να φανταστείτε ότι αυτές τις ημέρες ηχογραφούσα αυτά τα μεσαιωνικά κυπριακά τραγούδια («Το Άρωμα του Γιασεμιού») που σαν τα δημώδη, φτάνουν ως τις μέρες μας..
 

-Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα να σας έβλεπα σε μια συναυλία να τραγουδάτε όλα αυτά μαζί, εναλλάξ… δηλαδή…

Ακριβώς. Στα ρεσιτάλ μου κάνω μια μίξη τώρα. Αναμειγνύω δηλαδή π.χ. ένα ερωτικό τραγούδι από το Μεσαίωνα, περνώντας μέχρι το σήμερα και καταλήγω σε κάτι πιο μοντέρνο, που μου αρέσει πάρα πολύ.
 

-Αυτό το «άλλο κοινό»… που λέγαμε…

Ακριβώς. Η μουσική όμως είναι πάντα μία. Υπάρχουν πολλές φόρμες και εκφάνσεις, αλλά το συναίσθημα και η ανάγκη της έκφρασης είναι μια και καμία άλλη… 

-Ωστόσο θα υπήρχαν και αντιδράσεις γι αυτά τα μουσικά «πειράματα» σας. Το έδαφος ήταν ελεύθερο για εσάς;

Δέχτηκα πολύ μεγάλη κριτική γι αυτό σε βαθμό κακεντρέχειας. Όμως αγαπητέ μου, έχω αποφασίσει να κάνω αυτά που θέλω. Όπως ερωτεύτηκα τον άντρα μου χωρίς να ρωτήσω κάποιον, τον ίδιο έρωτα νιώθω και για τη μουσική. Καμία κριτική, κανένας λόγος ποτέ δεν θα με σταματήσει…
 

-Θα υπήρχε κάτι που θα σας σταματούσε;

Το να πει κάποιος «Ξέρεις, αυτό που κάνεις δεν είναι ωραίο…»...
 

-Και ποιος θα είναι αυτός που θα κρίνει μια απόφαση σας από μια καριέρα τόσων χρόνων;

Θέλω να σας πω ότι όταν πάω να δοκιμάσω κάτι άλλο, τσαλακώνω την προσωπικότητά μου, τσαλακώνω τον εαυτό μου, τσαλακώνω ακόμη και τη φωνή μου. Ίσως είναι και αυτό το πείραμα που με κάνει καμιά φορά να φτάνω στα όρια μου και να λέω «ωχ, αυτό ίσως να μην το καταφέρεις», και τελικά τότε βλέπω ότι το έχω καταφέρει και νιώθω πάρα πολύ ευτυχής.

-Κλείνουμε το θέμα αυτό. Αισθάνομαι ότι αυτό που κάνετε, το κάνετε με αγάπη και πολλή πάθος…

Πολλή!
 

-Υπάρχει μια εικόνα για τις σοπράνο γενικότερα, ότι είναι ντίβες, απρόσιτες… θα το πω… «σκύλες»…

-Οι ατάλαντες είναι έτσι…
 

-Την όπερα ειδικά στην  Ελλάδα, ορισμένοι δυσκολεύονται να το κατανοήσουν ότι είναι επάγγελμα. Εσείς πώς τη βιώσατε την επαγγελματική ταυτότητα «σοπράνο»;

Κοιτάξτε. Εγώ το καταλαβαίνω γι αυτούς που δεν το καταλαβαίνουν, γιατί δεν υπάρχει, μάλλον δεν υπήρξε παιδεία. Είναι σαν να θες να φτάσεις στην κορυφή ενός πράγματος, χωρίς να έχεις θέσει καν τη βάση. Γιατί δεν κάνουν όπερα στα σχολεία, να διδάσκονται τα παιδιά ένα όργανο από μικρά;
 

-Άρα το κοινό είναι κατάλληλο, αρκεί να «εκπαιδευτεί»…

Ακριβώς.
 

-Εσείς δεν ασχολείστε βέβαια απόλυτα με αυτό, το έχετε δηλώσει πως «ψάχνεστε» με άλλα ρεπερτόρια και πράγματα. Σας απώθησε κάτι από την όπερα για να το κάνετε αυτό;

Έχω απλά αστείρευτη διάθεση να τα δοκιμάσω όλα και είδα ότι και αυτό είναι ένας κόσμος «μπίζνας» φοβερής, κατάσκληρης και πολύ βρώμικης…
 

-Υπάρχει «βρωμιά» και εδώ δηλαδή;

Πάρα πολλή, γιατί πολλοί κρυμμένοι πίσω από το κάλυμμα της σκηνής κάνουν με τον χειρότερο τρόπο ο,τι βρωμιά μπορείς να φανταστείς…
 

-Στο «κυνήγι» της καριέρας που κάνατε μετανιώσατε για πράγματα που θυσιάσατε;

Δεν έχω θυσιάσει πολλά. Δηλαδή δεν έχω θυσιάσει τα πιο σημαντικά θα έλεγα. Από τότε που έγινα μητέρα, το πρώτο ήταν το παιδί μου πάντα.
 

-Στην Ελλάδα του σήμερα, με τι επιχειρήματα θα πείθατε τους γονείς για τα οφέλη που θα έχει ένα παιδί μέσα από την ενασχόλησή του με τη μουσική;

Το επιχείρημα είναι να αγαπάει το παιδί του και να το βλέπει ως κάτι καλό για το παιδί του. Δεν θα έβαζα ποτέ ως επιχείρημα το χρήμα, διότι όταν κάτι το αγαπάς, θα σου φέρει την επιτυχία και κατ’επέκταση και το χρήμα. Είναι ακριβή ασχολία, αλλά προσωπικά θα προτιμήσω να στείλω το παιδί μου σε ένα Ωδείο από το να του αγοράσω π.χ. δυο ακριβά πουλόβερ περισσότερα. Θα μπορούσα να στερήσω ακόμη και από εμένα, αλλά όχι να στερήσω αυτή την εκπαίδευση από το παιδί μου. Το ξέρω και από τους γονείς μου αυτό, οι οποίοι δεν είχαν χρήματα, αλλά μας μεγάλωσαν έτσι.

-Και εσείς κυρία Θεοδωρίδου, έχετε αλλάξει. Είστε πιο οικεία στο κοινό σας… Θα έλεγα και πιο προσιτή…

Μα δεν με γνωρίζατε πιο πριν..
.

 -Σας παρακολουθούσα…

Απλά πιστεύω ότι παλιότερα ήμουν πιο κομπλεξική, πιο φοβισμένη ίσως… Φοβόμουν μην χαλάσει αυτή η εικόνα της «κλασικής» τραγουδίστριας, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια… Ξέρετε, έχω απόλυτα  την ανάγκη να με αγαπάνε και να είμαι μέσα στην αγάπη, στην αγκαλιά του κόσμου.. Πολύ γρήγορα, ένιωθα ότι εγώ κρατώ αυτές τις στάσεις χωρίς να είμαι όντως εγώ στην ουσία… Δεν ήμουν η Σόνια, ήμουν αυτό που επέβαλλαν οι μάνατζέρ μου κ.ο.κ. Κάποια στιγμή είπα όχι, εγώ θέλω να είμαι η Σόνια, αυτή που είμαι, το κορίτσι από τη Βέροια που τα κατάφερε αλλά παρέμεινε εδώ. Δηλαδή κάθομαι τώρα εδώ στο café μαζί σας και σκέφτομαι «πω ρε γαμώτο, τι κάνω εγώ, τι θέλω και τρέχω στα βόρεια κλίματα…» (γελώντας)

-Ζείτε στο Βερολίνο;

Ναι, ναι…
 

-Είναι σημαντικό έστω κάποια περίοδο της ζωής μας να καταλάβουμε  πως όποια θέση είχαμε στο παρελθόν, πάει και τελείωσε γιατί αλλάζουμε, είναι όμως και οι επαγγελματικοί κανόνες στη μέση…

Ακριβώς. Και πάντα δρω με κανόνες. Εννοώ δεν μπορείς να ξενυχτάς, δεν μπορείς να πίνεις, δεν μπορείς να γλεντάς και την επόμενη να έχεις να τραγουδήσεις. Οι κανόνες αυτοί υπάρχουν γιατί είναι μέρος της ζωής μου, απλώς πλέον είμαι πιο χαλαρή  επειδή δεν έχω κάτι να αποδείξω και ξέρετε, τώρα πια τραγουδάω για τη χαρά της μουσικής, όχι για να λέω «α έκανα Τραβιάτα, έκανα τον ένα ρόλο, τον άλλο κλπ»…
 

-Θεωρώ, δεν έχετε να αποδείξετε ποια είστε…

Μπορεί να έχεις ακόμη να αποδείξεις, αλλά δεν το βλέπω πια έτσι… Ξέρετε πώς το βλέπω; Λέω «Θεέ μου σε ευχαριστώ που ξημέρωσε και αυτή η μέρα..».  Ειδικά μετά το ατύχημα της αδερφής μου, πλέον ξυπνάω το πρωί, βλέπω τα λουλούδια και λέω «πω, πω, είμαι εδώ.. τι καλά…»
 

-Πρέπει να μας συμβούν και τέτοια δυσάρεστα γεγονότα... δυστυχώς…

Ναι. Και σε άλλα, ίσως έχεις την προνοητικότητα να τα καταλάβεις έγκαιρα.
 

-Αυτό έχει να κάνει με το πόσο διορατικός μπορεί να είναι κάποιος;

Είναι θέμα ωριμότητας πιστεύω από τη μια, και μετά θέμα εμπειρίας. Όταν έγινα μητέρα, και είχα το μωρό στα χέρια μου, το βύζαινα, ήμουν πιο χαλαρή. Δεν κοιτούσα π.χ. πώς είναι τα νύχια μου. Ανακαλύπτεις τελικά πως δεν είμαστε τίποτα παρά ένας κόκκος μόνο μέσα σε αυτό το απέραντο σύμπαν.. Και όλο αυτό το «εγώ» κάποια στιγμή μικραίνει –μικραίνει, και φτάνεις να γίνεσαι ένα με όλα…
 

-Δεν μπορώ να μη ρωτήσω για τις παρουσίες σας στις μεγάλες σκηνές της Ευρώπης. Είστε ελληνίδα και έχοντας τραγουδήσει παντού, ποια η διαφορά τους; Και ρωτώ για την «αξία» του ενός και του άλλου…

Θα σας πω. Στο εξωτερικό όταν ανοίγει η σκηνή και μπαίνω μέσα, τότε εγώ το 1.60 ύψος, ορθώνομαι και γίνομαι πολύ μεγάλη και ίσως καμιά φορά λέω «Άντε, παραμερίστε να περάσει η Ελλάδα», όχι η Ελλάδα βέβαια της Χρυσής Αυγής, αλλά η Ελλάδα της καρδιάς, η Ελλάδα της γιαγιάς από τον Πόντο, η Ελλάδα των θείων μου, αυτά τα πονεμένα μάτια της Ελλάδας… ή και της ιστορίας μας αν θέλετε, αυτής της βαριάς κληρονομιάς που κουβαλάμε στην πλάτη. Νιώθω μια παράξενη περηφάνεια και ένα αίσθημα ότι αποκλείεται να αποτύχεις επειδή κουβαλάς όλα αυτά πίσω σου. Όταν είμαι εδώ, είναι ίσως λίγο πιο δύσκολο γιατί συναισθηματικά είμαι συνεπαρμένη από τους δικούς μου ανθρώπους ενώ ταυτόχρονα πρέπει να κρατήσω και μια απόσταση γιατί εκείνη τη στιγμή είμαι καλλιτέχνις…
 

-Αυτό το ελληνικό κοινό, αυξάνεται χρόνο με το χρόνο;

Μεγαλώνει... Γίνονται μεγάλα ανοίγματα από το Μέγαρο και από τη Λυρική και από όλους τους φορείς που προσπαθούν να φέρουν την καλή κλασική μουσική, και ελπίζω με όλη μου την καρδιά να βγει από τα νέα παιδιά και την εκπαίδευση, αυτό είναι το σημαντικό… Όχι τώρα να πηγαίνεις όταν παίζει η Metropolitan στο Μέγαρο και να κάθονται 14 ψωνάρες μέσα… Να μάθει το παιδί τι είναι αυτό που ακούει. Τι είναι η Τραβιάτα, τι είναι η Μποέμ, τι είναι ο Βέρντι, τι είναι ο Πουτσίνι…
 

-Mε τις μουσικές βιβλιοθήκες που ξεκινήσατε σε όλη την επικράτεια, σε τι στάδιο βρίσκετε;

Έχω κάνει αρκετές δωρεές. Άρχισα από τα Γιάννενα πριν χρόνια. Στη Βέροια, Αλεξανδρούπολη, Διδυμότειχο, Ξάνθη, Κομοτηνή, Βόλο και ελπίζω τώρα και στο Ρέθυμνο…
 

-Για να καταλάβω ακριβώς την πρακτικότητα αυτής της κίνησης, τι δωρίζετε ακριβώς;

Παρτιτούρες, βιβλία, όργανα..
 

-Στους δήμους, τις κοινότητες κλπ;

Συνήθως σε σχολεία, δηλαδή στο Βόλο π.χ. χάρισα στο Μουσικό Σχολείο. Στην Ξάνθη θα φιλοξενηθεί η Μουσική Βιβλιοθήκη στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι το οποίο ανακαινίζεται, και είναι για όλο τον κόσμο.
 

-Έχετε επισκεφθεί αυτές τις βιβλιοθήκες;

Ναι, όλες…
 

-Υπάρχει έδαφος; Ενδιαφέρονται;

Πολύ..! Ειδικά τώρα που πήγα στον Βόλο, είδα τα παιδιά πώς έκαναν να βοηθήσουν όταν κουβαλούσαμε τα βιβλία με τον άνδρα μου… Υπήρχε μεγάλη χαρά και ακόμη μεγαλύτερη η δική μου…
 

- Πείτε μου έναν δυο σταθμούς που ξεχωρίζετε στην καριέρα σας, που έχετε πει, «Δόξα τω Θεώ που μου έτυχε…»

… Αυτό έχει να κάνει πιο πολύ με εμπειρίες κοινωνικές. Υπήρχαν άνθρωποι στη ζωή μου, που ήταν σταθμοί. Ο ένας ήταν ο Χρήστος ο Λαμπράκης. Υπήρξε σταθμός γιατί κοντά του γαλουχήθηκα και μεγάλωσα. Ήταν πάντα δίπλα μου σε ο,τι κι αν χρειάστηκα, σύμβουλός μου, αλλά και θαυμαστής, κυρίως φίλος…
 

-Σας υποστήριξε…

Με βοήθησε πολύ. Θα μου πεις τότε δεν υπήρχαν και άλλοι τραγουδιστές, αλλά μου έδωσε πράγματα όπως π.χ. έκανα τα εγκαίνια του Μεγάρου Μουσικής εδώ στη Θεσσαλονίκη, μου έδωσε ρόλους..
 

-Ήσασταν εδώ, με Παπανδρέου, Λαμπράκη και..;

Ναι, και με Γιάννη Βακαρέλη. Στο εξωτερικό υπήρχαν μεγάλοι σκηνοθέτες και μαέστροι που με την παρουσία τους λάμπρυναν, βοήθησαν και μεγάλωσαν την εμπειρία μου, την καλλιτεχνική μου ικανότητα. Και ίσως αυτή η αύρα τους, όχι από το αν ήταν διάσημοι, η διεθνής αύρα τους, αυτή η ακτινοβολία του μουσικού (Zubin Mehta, Rene Jacobs, Georg Solti)... όλοι αυτοί που δούλεψα μαζί τους, με σημάδεψαν επίσης…
 

-Μέσα σε όλους αυτούς τους σημαντικούς ανθρώπους και ο άνδρας σας, ο μαέστρος Θεόδωρος Ορφανίδης.

Μαζί ιδρύσαμε την ορχήστρα μας στο Βερολίνο, την Orchestra Mobile, που αποτελείται από διεθνείς μουσικούς. Σκοπός μας είναι να προβάλουμε την ελληνική λόγια μουσική στο εξωτερικό και έλληνες καλλιτέχνες. Κατόπιν ιδρύσαμε τη δισκογραφική εταιρεία Human Voice.
 

-Έχετε παίξει τους περισσότερους ρόλους στην όπερα. Σαν γυναίκα είστε περισσότερο κοντά στην Mimi (La Boheme) ή στην Donna Elvira (Don Giovanni);

Όχι. Στην όπερα δώστε μου θανάτους και έρωτα. Να σκοτώνω και να σκοτώνομαι για τον έρωτα. Δυνατά συναισθήματα, ακραία, του μίσους και του έρωτα. Όχι κάτι στα πλαίσια ενός καλού κοριτσιού.

-Με τους οικείους σας είστε αυστηρή; Καλόκαρδη αλλά με ακραία συναισθήματα στους ρόλους, οπότε…;

Μ’ αρέσουν οι δυνατοί ρόλοι, οι ρόλοι με ισχυρή προσωπικότητα. Με τους οικείους μου είμαι πάάάρα πολύ μαλακή. Εκτός αν αφορά μουσική. Εκεί υπάρχει διαχωριστική γραμμή, και δε χωράνε μαλακές συμπεριφορές.
 

-Από παραστάσεις όμως, θα ήθελα μία, έστω μία που ξεχωρίζετε και για ποιο λόγο;

Είναι τόσα πολλά… Θα’ λεγα ότι μια αξέχαστη παράσταση είναι η Suor Angelica που έκανα με τον διευθυντή του Convent Garden, Antonio Pappano στις Βρυξέλλες, στο Βασιλικό Θέατρο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που κλείνει η σκηνή, περιμένουμε να χειροκροτήσει ο κόσμος, και δεν χειροκροτάει κανείς! Παρά μόνο ακούω τον κόσμο να κλαίει με λυγμούς…!!
 

-Σας συνέβη αυτό το σπουδαίο γεγονός;

Ναι! Δεν χειροκροτούσαν σας λέω. Έκλαιγαν με λυγμούς, γοερά.
 

-Φαντάζομαι μετά σηκώθηκαν και όρθιοι..

Μετά ούρλιαξαν…!

-Αυτό είναι καταγραμμένο κάπου;

Νομίζω ένα αρχείο κάπου υπάρχει…
 

-Είναι στιγμές που δοξάζεις τον Θεό..

Και να πεθάνω τώρα, δεν με πειράζει…
 

-Είναι σκληρή κουβέντα αυτή… Αισθάνεστε δηλαδή πλήρης; Νομίζω ότι η ζωή έχει να σας προσφέρει πολλά περισσότερα.

Θα σας πω… Στην ψυχή μου νιώθω πολύ πλήρης. Νιώθω πλήρης γιατί ενώ ξεκίνησα από το τίποτα, έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα. Μην υπακούοντας στους γονείς μου, που ίσως με ήθελαν κοντά τους, αλλά και μην υπακούοντας στη φόρμα της εποχής να παντρευτώ, να κάνω παιδιά και να μείνω στη Βέροια. Δεν το κατηγορώ. Μπορεί αν με ρωτούσες σήμερα, να επέλεγα αυτό, δεν ξέρω…
 

-Άλλες εποχές, άλλα μυαλά, άλλες αναζητήσεις…

Ακριβώς. Είμαι πλήρης γιατί έκανα το σωστό, το αγάπησα και έδωσα την ψυχή μου. Ποτέ ηθελημένα δεν πείραξα άνθρωπο. Είμαι ευτυχής που βρήκα τον άνδρα μου, τον άνθρωπό μου. Είμαι ερωτευμένη και είμαι πλήρης γιατί έχω ένα καλό παιδί. Δεν θέλω τίποτα άλλο, αυτό. Μέσα στην καρδιά μου, μέσα από τον δρόμο που ακολούθησα και μέσα από το δρόμο της ζωής που πήρα, φώλιασε η αγάπη… ακόμη και γι’ αυτούς που με έβλαψαν και που μου έκαναν κακό. Παρ’όλ’ αυτά, το συναίσθημα που έχει επικρατήσει για όλα είναι η αγάπη, και γι’ αυτό νιώθω πλήρης.
 

- Για να καταλήγετε σε αυτά τα συμπεράσματα, χωρίς να ξέρω πόσο δύσκολα περάσατε έως ότου καταξιωθείτε, είστε και τυχερή..

Έκανα πολλές δουλειές, σκληρές δουλειές. Για να σπουδάσω καθαρίστρια σε γραφεία ήμουν, μέχρι και σκάλες καθάριζα... Με το που πήγα στη Γερμανία, δεν έφταναν τα λεφτά της υποτροφίας. Ο πατέρας μου ήταν πολιτικός εξόριστος, γύρισε και ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι. Αλλά οι γονείς μου ήταν της αστικής, ας το πω, κουλτούρας, ότι τα παιδιά μας πρέπει να σπουδάσουν.
 

-Οι γονείς σας πρόλαβαν να σας χαρούν, να σας θαυμάσουν;

Στην αρχή μόνο. Ο πατέρας μου πέθανε πολύ νέος, το 1988 και η μάνα μου το 1991. Πολύ λίγο με χάρηκαν…
 

-Είχατε καλές σχέσεις, ήσασταν αγαπημένοι;

Ναι, ναι.
 

-Στοίχισε η απώλεια.. Εκεί θέλω να καταλήξω…

Όχι τόσο στην αρχή, όσο μετά όταν περνούσαν τα χρόνια και δεν τους είχα κοντά. Δηλαδή όταν έγινα μάνα, έλεγα «πω, πω.. δεν είναι η μάνα μου εδώ…»

-Από πού κληρονομήσατε το χάρισμα της φωνής;

Ο μπαμπάς μου είχε καταπληκτική φωνή, και η μαμά μου επίσης..
 

-Να ρωτήσω κάτι. Τρακ σήμερα υπάρχει πριν βγείτε στη σκηνή; Αυτά τα δευτερόλεπτα του πανικού… που λένε…

Πανικό όχι, δεν έχω, αλλά είναι μια προσμονή παράξενη, με αγωνία και χαρά μαζί. Είναι βέβαια μέχρι να πατήσω το πόδι μου στη σκηνή.

 

-Βλέπετε το κοινό;

Ναι, το αναζητώ.
 

- Δηλαδή τι αναζητάτε;…

Την ενέργεια τους, να την νιώθω.
 

-Υπήρξε λόγος που χάσατε τα κιλά;

Ένιωθα να με τυραννά πολύ η εικόνα μου και η όπερα είναι οπτικό θέαμα. Έχασα 24 κιλά, γιατί έπρεπε να τα χάσω.

-Και επομένως πως μπήκαν αυτά τα κιλά;

Τα κιλά είναι η ψυχική ανάγκη του ανθρώπου να σε αγαπάνε όταν σου λείπει κάτι άλλο βαθιά μέσα σου. Τουλάχιστον για μένα, ήταν η θαλπωρή μου το γλυκό. Και όταν αυτό καλύφθηκε, τα κιλά χάθηκαν…
 

-Διάβασα ότι κάνετε γιόγκα. Ακόμη και σήμερα που μιλάμε; Σε τι σας έχει βοηθήσει;

Ναι. Με βοήθησε στην ελαστικότητα και καλύτερη αυτοκυριαρχία του σώματος μου αλλά και ψυχικά. Χρειαζόμουν την απόλυτη ησυχία που κάνεις με το διαλογισμό και τη γιόγκα. 

-Για το τροχαίο θα ήθελα να ρωτήσω αν δεν σας ενοχλεί… Πάει καλύτερα η αδερφή σας; Και να ευχηθώ περαστικά φυσικά…

Ευχαριστώ. Ρωτήστε ο,τι θέλετε. Ήταν μια φοβερή εμπειρία που δυστυχώς εγώ βγήκα έτσι ολόκληρη όπως με βλέπετε, και η αδερφή μου κομμάτια… Η Μαρία δεν είναι καλά, είναι 3,5 μήνες πλέον στην εντατική. Είμαστε δίπλα της όλες τις στιγμές, πηγαινοερχόμαστε. Μέχρι στιγμής, δεν ξέρουμε τι θα γίνει, οπότε λέμε πλέον ας γίνει ο,τι είναι καλύτερο για την ίδια γιατί το κορίτσι υποφέρει.
 

-Είστε δεμένες;

Είναι η μονάκριβή μου αδερφή, είμαστε δίδυμες. Τι να σας πω…
 

-Πως συνέβη;

Πηγαίναμε στον εορτασμό των 100 χρόνων στο Κιλκίς και όλα ήταν μια χαρά, γελούσαμε, ήταν υπέροχα. Οδηγούσα εγώ, όταν 10 λεπτά πριν το Κιλκίς σ’ ένα μικρό αγροτικό δρόμο..
 

-Και είστε έμπειρη οδηγός..

Πολύ. Απλά ήρθε από απέναντί μας μια νταλίκα. Έπρεπε να πάω στην άκρη. Ο δρόμος αγροτικός, πολύ στενός, φτάσαμε στο χωράφι, κάναμε τούμπες… Μπορεί να ακουστεί φριχτό, αλλά εγώ πιστεύω πως όλα είναι ένα μάθημα. Θα μου πεις γιατί; Τι μάθημα είχαμε να πάρουμε από αυτό;
 

-Είναι αυτό που σας είπα πριν, ότι κάποιες φορές συμβαίνουν κάποια δυσάρεστα γεγονότα, σαν σημάδια για να μας οδηγήσουν κάπου αλλού.. Ας μην το πω πεπρωμένο, απλά κάποια πράγματα είναι να γίνουν.

Το έβλεπα εκείνη τη στιγμή με τα μάτια μου να συμβαίνει, και δεν θα πιστέψετε πόσο ήρεμη ήμουν. Μια εσωτερική φωνή μέσα μου, τόσο καθαρά όπως μιλάμε εμείς τώρα, μου έδινε οδηγίες. «Μην ακουμπήσεις πουθενά το κεφάλι σου, έχε το στον αέρα». Αυτό, τη στιγμή που κάναμε τούμπες με το αυτοκίνητο στον αέρα. Και όταν σταμάτησε, γύρισα και είδα παντού αίματα. Η αδερφή μου έσπασε τον αυχένα της, έσπασε πλευρά, έπαθε θλάση στους πνεύμονες, και ενώ πήγαινε πολύ καλά, ξαφνικά συνέβησαν λοιμώξεις… Την μεταφέραμε αεροπορικά στο ΚΑΤ για να κάνει θεραπεία και να είναι σε μονάδα, αλλά τελικά την επιβάρυναν οι λοιμώξεις. Δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει. Βέβαια χρόνια κάπνιζε, και πιστεύω τα πνευμόνια δεν την βοήθησαν εκεί που έπρεπε όταν ήρθε η
στιγμή να υπηρετήσουν το σώμα της…
 

-Το γεγονός αυτό άλλαξε όλη σας τη ζωή φαντάζομαι…

Σίγουρα! Καταρχήν άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τη ζωή. Να σας πω κάτι; Δεν κάνω σχέδια μακροπρόθεσμα; Λέω «α είμαι εδώ; Είναι 14:10; Εντάξει.. Να ξημερώσει αύριο η μέρα και βλέπουμε…». Το άλλο είναι ότι με έκανε να μη με νοιάζει τίποτα υλικό, αν και αυτό το είχα και από πριν. Ο,τι και να συμβεί, δε με νοιάζει καθόλου. Και το τελευταίο είναι ότι δεν έχω αγωνία πια. Δεν ξέρω γιατί. Πιστεύω επίσης ότι ακόμη δεν έκλεισε εντελώς ο κύκλος για να πάρω όλα τα μηνύματα που έπρεπε να πάρω από αυτό. Δεν έχει τελειώσει ακόμη για να ξέρω… Επιπλέον, ότι είμαστε ένα φοβερό μεγαλούργημα του Θεού.. αυτό είναι ο άνθρωπος… Χρειάζεται ένα μόνο χτύπημα για να δεις πόσο ευαίσθητος και ευάλωτος είναι ο άνθρωπος.
 

-Τι ηλικία έχει το παιδί σας;

Εικοσιένα και είναι κούκλος… Ο γιος μου είναι ένα εξαίρετο πλάσμα. Είναι ένα παιδί της γενιάς του, που έχει τους γονείς του μακριά δυστυχώς. Είμαι πολύ περήφανη σαν μάνα, και αν ποτέ πάρω παράσημο θα ήθελα να είναι αυτό, της μάνας, γιατί κουράστηκα πάρα πολύ. Ήμουν με μια καριέρα και με ένα παιδί μόνη παντού μαζί μου. Δεν το άφηνα σε νταντάδες.. Μέχρι να πάει σχολείο, παντού μαζί.  Ο γιος μου τώρα σπουδάζει ψυχολογία, ενώ έχει τρομερό ταλέντο στη μουσική. Ανοίγεις τη μια πόρτα του σπιτιού και ακούς heavy metal, ανοίγεις και την άλλη και ακούς όπερα…και χαίρομαι πάρα πολύ. Να είναι καλά, και ας
κάνει ο,τι θέλει.
 

- Σαν μάνα πως είστε απέναντι του;

Δεν είμαι η μάνα που θα στραγγαλίσει το παιδί της. Όταν πλέον μεγαλώνει ο γονιός κάνει ένα βήμα πίσω και αφήνει το παιδί να πάει μπροστά. Δεν θέλω το παιδί να είναι σκλάβος μου. Βέβαια μέχρι να μεγαλώσει θα του λέω μάθε αυτό, εκείνο, το άλλο… Αλλά όσο μεγαλώνει είναι αυτός που μου λέει ένα «μάνα, άραξε..» και τελειώνει το θέμα εκεί…
 

- Εχουν χαρακτηρίσει ότι έχετε «φωνή αγγέλου»…

…το ακούω συχνά, ναι.

-Εσείς τι θα λέγατε γι αυτή τη φωνή;

Ο κάθε άνθρωπος νιώθει τη φωνή κάποιου όπως τον αγγίζει στην ψυχή του. Αυτό που εγώ νιώθω για τη δική μου φωνή, γιατί την κουβαλάω, είναι το όργανό μου, είναι όλα αυτά τα χιλιάδες πρόσωπα που έχω και μπορεί να κουβαλάω. Γι’ αυτό μ’αρέσει η όπερα, για τα πολλά πρόσωπα που μπορείς να εκφράζεις πάνω στη σκηνή. Μπορείς να είσαι βασίλισσα, υπηρέτρια, ερωμένη, γκόμενα… που στην κανονική μου ζωή μπορεί να μην τα είχα. Καταλάβατε; Η σκηνή όμως σου δίνει την ευκαιρία να μακραίνεις, να ψηλώνεις… Η φωνή λοιπόν για μένα είναι η ζωή μου, ο πόνος μου, ο έρωτάς μου… όλη μου η ζωή είναι γραμμένη πάνω σε αυτή τη φωνή…
 

-Ποιο είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που έχετε ακούσει για τη φωνή σας, θυμάστε;

Ναι. Όταν τραγούδησα στην Όπερα της Φρανκφούρτης την Ιφιγένεια εν Ταύροις, και ήρθε ο διευθυντής του Salzburg να με συγχαρεί και δεν ήξερε τίποτα, δεν έλεγε τίποτα, παρά μόνο έτρεχαν δάκρυα στο πρόσωπό του. Είχε πιάσει το κεφάλι μου το ποντιακό… και έλεγε στα γερμανικά «Oh du Griechen» (ω εσύ ελληνίδα), γιατί ήξερα τι έλεγε. Εννοούσε αυτή την τραγωδία, όλο αυτό το στοιχείο της Ελλάδας. Δεν έλεγε κάτι άλλο, μόνο αυτή τη φράση… Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κομπλιμέντο.
 

-Στο Βερολίνο, αυτή την ωραιότατη πόλη, πως περνάτε, τι κάνετε;

Επιλέξαμε να μείνουμε σε μια μεγάλη πόλη όπως είναι το Βερολίνο. Την αγαπώ πολύ γιατί συγκεντρώνει πολύ κόσμο, πολλούς καλλιτέχνες και έχεις τόσα πολλά να δεις, είναι και λίγο decadence και μ’αρέσει αυτό… Αν και είναι η πρωτεύουσα έχει παλιές ιστορίες… το καινούριο και το παλιό μαζί, το φτωχό και το πλούσιο μαζί… Αυτό με γοητεύει. Τώρα τι κάνω; Διδάσκω στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών αλλά σκοπεύω όμως να τα παρατήσω γιατί έχω τόση πολλή δουλειά που δεν προλαβαίνω και θέλω να είμαι συνεπής στους μαθητές μου. Ίσως η διδασκαλία να μου ταιριάζει πιο πολύ σαν ένα είδος master class, επιπλέον είμαι αρκετά νέα για να είμαι κάπου σταθερά και μόνο να παραδίδω κάθε βδομάδα μαθήματα…

 

-Μα τι θέλετε;

Θέλω περιπέτεια, θέλω καινούρια πράγματα, εναλλαγές και να ανακαλύπτω τον άνθρωπο με μια διαφορετική σκοπιά κάθε φορά, όχι κάθε εβδομάδα τα ίδια.. Να είμαι ελεύθερη και ανεξάρτητη.
 

-Όταν βγαίνετε, πηγαίνετε και σε αυτούς τους decadence χώρους;

Αν και οι έξοδοι μας είναι σπάνιες, μ’ αρέσει να γνωρίζω τον άνθρωπο και στα πιο σκοτεινά του…
 

-Τι θέλετε να πείτε;

Ξέρετε εγώ είχα πει να κάνουμε μια κίνηση εδώ στην Ελλάδα για τους ομοφυλόφιλους, να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν τη ζωή τους σαν κανονικά ζευγάρια, να είναι ελεύθεροι, να παντρεύονται αν θέλουν..
 

-Ποια ανάγκη σας οδήγησε να σκεφτείτε αυτή την «κίνηση»;

Από τους φίλους μου. Οι περισσότεροι είναι ομοφυλόφιλοι και όλο αυτό το κρυφό… μη το μάθει κανείς.  Γνωρίζω ανθρώπους που ζουν χρόνια μαζί και οι συγγενείς τους ενώ δεν θέλουν να τους δουν στα μάτια τους, έρχονται και τους παίρνουν τις περιουσίες και έτσι βρίσκεται ο ένας από τους δύο συντρόφους εκτεθειμένος. Επίσης με συγκινεί το γεγονός ότι πολύ συχνά συναντώ καταπληκτικά ζευγάρια που είναι πολλά χρόνια μαζί, με τρομερή τρυφερότητα και αγάπη. Ας μη ξεχνάμε ότι όλοι μας δεν είμαστε λίγο ομοφυλόφιλοι; Όλοι δεν το εμπεριέχουμε; Και ο καθένας μετά αποφασίζει το πώς θέλει να ζήσει… Γιατί εγώ μπορεί να μη συμμετέχω, επειδή ως γυναίκα έχω κάνει ήδη τις επιλογές μου, αλλά θα με ενδιέφερε να βλέπω και κάτι άλλο, να γνωρίσω χωρίς να το κρίνω. Όλα αυτά, καθώς συμπαθώ και τις μειονότητες, ήθελα να τις προβάλουμε στη Βουλή, να γίνει μια σοβαρή συζήτηση με αυτά τα θέματα γιατί θέλω ο συνάνθρωπός μου να είναι ευτυχισμένος.
 

-Έχετε κάνει και άλλη μία κίνηση, που έχει γίνει πράξη νομίζω. Κάτι για την Ελλάδα…

Το beautiful Greece.
 

-Αυτό προχωράει;

Ναι, αλλά είναι πιο παλιό. Ξεκίνησε από ένα συμβάν που είχα κατά το οποίο με αποκάλεσε κάποια «σκατοελληνίδα» στο αεροδρόμιο και όταν έφτασα στην Κολωνία με περίμενε εκεί η αστυνομία, επειδή είχε δηλώσει ψευδώς πως εγώ την είχα αποκαλέσει «σκατογερμανίδα». Τότε εξήγησα στον αστυνομικό, όσο περιμέναμε ήδη τις βαλίτσες μας για να με συλλάβει, πως όσοι ήταν μπροστά είχαν ακούσει τι όντως είχε ειπωθεί και συν τοις άλλοις, αν φέρονται έτσι, σημαίνει πως μπορεί να μην το λένε, αλλά τελικά αυτοί είναι που σκέφτονται έτσι. Και έγινε χαμός.
Είπα τότε στον άνδρα μου πως πρέπει να κάνουμε ένα κίνημα ώστε να προβάλουμε την αληθινή εικόνα της Ελλάδας. Έτσι μαζέψαμε δημοσιογράφους και Έλληνες καλλιτέχνες.. Είχαμε όμως διαφωνίες για το ότι π.χ. το «beautiful Greece» ακούγεται τουριστικό κλπ.. Τους εξήγησα πως δε μαζευτήκαμε για να μαλώσουμε για το όνομα, αλλά για να βοηθήσουμε την Ελλάδα. Και αρχίσαμε με φωτογραφίες, εκθέσεις, εικαστικά, κονσέρτα κλπ. Φυσικά, είπαμε να πάμε και στον Υπουργό Πολιτισμού να το πούμε, αλλά «από εδώ μπήκαμε και από εκεί βγήκαμε»…
 

-Δεν προχώρησε τελικά…

Πολιτιστικά όχι.. Ο,τι κάνουμε τώρα πια μόνοι μας.. Στα πλαίσια αυτά, κοινοποιήσαμε ότι εγώ και ο άνδρας μου θα βοηθάμε τους Έλληνες που έρχονται στο Βερολίνο. Έτσι κάθε βδομάδα με ένα βαν πηγαίναμε και μαζεύαμε πιάτα, ποτήρια, καρέκλες κ.α. από Έλληνες και Γερμανούς που μας βοηθούσαν και τα μοιράζαμε σε φοιτητές και άλλο κόσμο.. ή βοηθούσαμε να βρουν δουλειά. Άλλοι έρχονταν  σε μας επειδή τελείωναν τα λεφτά τους και δεν ήξεραν πλέον τι να κάνουν και πού να πάνε..  Όλοι τους έλεγαν «θα πας στην κυρά Σόνια»…
 

-Είστε απίστευτη. Πείτε μου κάτι άλλο, σας αρέσουν οι ταινίες του Οικονομίδη, γι αυτό και συμμετέχετε στην τελευταία του;

Μου αρέσουν όλες πολύ, γι αυτό πήγα στην οντισιόν…
 

-Μου λέτε ότι περάσατε από οντισιόν;

Φυσικά. Να σας πω, ο Οικονομίδης έψαχνε μια γυναίκα γύρω στα 50 για να παίξει έναν ρόλο. Εγώ δεν ήξερα πώς γίνεται να πας. Δεν γνώριζα τη διαδικασία. Θα ντρεπόμουν να πάρω τηλέφωνο τον Οικονομίδη και να του πω «Είμαι η Σόνια Θεοδωρίδου». Σκέφτηκα ότι ο δρόμος είναι η οντισιόν και όπως πάνε όλοι, θα πάω και εγώ. Τηλεφώνησα, μου είπαν τι ώρα να πάω, πήγα εκεί, περίμενα στην ουρά στα σκαλιά, ήρθε η ώρα μου μπήκα…
 

-Μα δεν σας αναγνώρισαν;

Όχι, δε με ήξερε κανείς εκεί.. Όταν μπήκα, δεν κοιτούσαν κιόλας, έλειπε ο ίδιος ο Οικονομίδης, και η κοπέλα που διάβαζε τα ονόματα είδε το επίθετό μου και με ρώτησε «Την Θεοδωρίδου την σοπράνο τι την έχεις;» Και απάντησα, εγώ είμαι. Μου πήραν συνέντευξη, με ρώτησαν γιατί ήθελα να το κάνω και απάντησα επειδή είναι το άλλο άκρο της εικόνας που έχει κανείς για μένα…

-Είπατε ότι σας αρέσει ο Οικονομίδης. Θα βρίζετε δηλαδή συνέχεια;

Όχι, μόνο θα πω, «άκου να σου πω μη πρίζες και πολύ τ’ αρχ… του άνδρα μου, έτσι;»
 

-Είναι η ατάκα σας αυτή;

Ναι, η οποία μέχρι να την πω όμως, επειδή δεν βρίζω, με έβαζε να κάνω πολλές πρόβες.. Μου έλεγε να είμαι ο εαυτός μου και σκεφτόμουν, «Είναι αυτό ο εαυτός μου; Με δουλεύεις;». Τελικά ήταν..
 

-Μα δεν είστε μια γυναίκα που βρίζετε…

 Όχι, αλλά αυτό το πρόστυχο, το τιποτένιο, το ξεφτιλισμένο της ηρωίδας, που έχει τελειώσει το γυμνάσιο και αποφασίζει να είναι η γυναίκα του τάδε επειδή έχει τα φράγκα… είναι μια Σόνια μέσα μου… Ή για να το πω αλλιώς, ανακάλυψα κάτι που δεν ήξερα ότι το είχα. Για όλο αυτό, έκανα 3-4 μήνες πρόβα, και όταν πήγα στο γύρισμα ήταν μαγεία…
 

-Για μια και μόνο εμφάνιση… Δηλαδή κάτι σαν guest…

 Ναι, εγώ και η Πόπη Τσαπανίδου. Αλλά ήταν καταπληκτική εμπειρία και ο Γιάννης δεν χαρίζεται, πραγματικά μου έβγαλε το λάδι.
 

-Ήταν επιθυμία σας να παίξετε στο σινεμά;

Ήταν το όνειρό μου. Πάντα ήθελα να τραγουδήσω σε μια κινηματογραφική ταινία..
 

-Θα κάνει μεγάλη εντύπωση πάντως..

Περίμενα στο γύρισμα να δω πώς θα αντιδράσουν… Όταν είδα ότι χειροκρότησαν μετά τη σκηνή, είπα εντάξει, καλά πηγαίνουμε… Όλη αυτή η διαδικασία του γυρίσματος έχει μια ομορφιά που δεν μπορώ να σας την περιγράψω.. Είναι ένας κόσμος διαφορετικός, αλλά τον λατρεύω..  Θα ‘θελα πάρα πολύ να προχωρήσω έτσι στη ζωή μου, να δοκιμάζω καινούρια πράγματα..

 

-Είστε φοβερή, όντως «ανοιχτή» σε προκλήσεις, δεν έχετε στερεότυπα…

Όχι. Τώρα βέβαια, αν μου πείτε να εμφανιστώ με την Πάολα… θα το σκεφτώ λίγο... Αλλά όταν λέω είμαι «ανοιχτή», εννοώ θέλω να προχωρήσω στη ζωή μου,
να προοδεύσω…

 

-Και με λάθη, έτσι;

Εννοείται, χωρίς λάθη δεν προοδεύεις…
 

-Διακαής πόθος να πάρετε και ένα Όσκαρ έχω διαβάσει..

Να σας πω. Για πολύ καιρό έβλεπα στον ύπνο μου ότι φοράω μια μπλε σκούρη τουαλέτα και ότι κρατάω το Οσκαρ. Και ένας φίλος μου, μου έλεγε, «Ξέρεις, εγώ σαν ψυχολόγος, αυτό με το Οσκαρ που βλέπεις.. το θεωρώ…» Και εγώ του απαντούσα, «άσε μας τώρα με τα φαλλικά σου, … εγώ θέλω ένα Οσκαρ» και γελούσαν. Και σκεφτόμουν «γιατί; όλοι τραγουδάνε και παίρνουν, εγώ γιατί να μην πάρω αφού το βλέπω και στον ύπνο μου;». Ίσως είναι και μια επιθυμία επιβράβευσης, δεν ξέρω.. Δεν ξέρεις ποτέ…
 

-Σας το εύχομαι. Πώς βλέπετε τα πράγματα στην Ελλάδας; Έχετε πει ότι είναι μια καταπληκτική στιγμή αυτό που ζει η Ελλάδα… με παραξένεψε..

Αυτό που με λυπεί είναι ότι αποδεικνύεται με ότι γίνεται γύρω μας, πως η κρίση είναι περισσότερο πολιτισμική, κοινωνική.. Εννοώ ότι αυτές οι κυβερνήσεις που πέρασαν από εδώ όλα αυτά τα χρόνια κατάφεραν να μην έχουμε σωστή παιδεία και κοινωνική δομή, και αυτά που είχαμε ως προτερήματα να τα χάσουμε, στον θεσμό της οικογένειας κλπ. Δεύτερον σαν ελληνική γλώσσα, δεν ακούς άνθρωπο να μιλάει σωστά τη γλώσσα. Ακούω σοβαρούς ανθρώπους να μιλάνε και λέω «για όνομα του Θεού!». Δεν γράφεται πια η ελληνική γλώσσα. Τρίτον, έχουμε τα αποβράσματα της Χρυσής Αυγής. Αυτό τι σας λέει; Σε μια τόσο μικρή χώρα 10%; Ποσοστό τεράστιο…
 

-Αυτό το «καταπληκτική στιγμή»…

Είναι ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Δεν μπορείς συνέχεια να κλέβεις… να τα παίρνεις σαν δημόσιος υπάλληλος, σαν, σαν, σαν… Πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κάθαρση.. Να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν και να κάνουμε μια καινούρια αρχή… Έχουμε μια τόσο καταπληκτική χώρα, μοναδική. Περνάμε με τον άνδρα μου δίπλα από χωράφια και σκέφτομαι γιατί να μην έχει καθένας τον κήπο του, την οικολογία του, να προσέχει το περιβάλλον του, τον διπλανό του; Αυτό για εμάς δεν είναι μια μοναδική ευκαιρία; Και κάτι άλλο. Η γιαγιά μου έλεγε πολύ συχνά, ότι ο Έλληνας όταν φτάσει στον γκρεμό γίνεται πολύ εκνευριστικός. Αλλά τότε σου δίνεται η ευκαιρία να ξαναψάξεις και να ξανακάνεις καινούρια πράγματα…
 

-Εσείς δεν επηρεαστήκατε από αυτές τις εποχές; Δεν είχατε μεγάλα μεροκάματα; Δεν αγοράσατε τουαλέτα χιλιάδων ευρώ… για μια και μόνο εμφάνιση, δεν κάνατε σπατάλες; Δεν μπήκατε σε αυτόν τον πειρασμό;

Ναι. Και βέβαια μπήκα. Το θεωρούσα απαραίτητο να γίνει γιατί ήταν χρήσιμο στην καριέρα μου. Όμως σας λέω ότι το 1/10 όλων των εσόδων μου, εγώ και ο Θόδωρος τα κάνουμε δωρεά. Δεν είναι η κρίση αυτή που με έκανε να ξανασκεφτώ, αλλά η εσωτερική μου κατάσταση. Εγώ μπορεί να έχω να φάω αυτό το κέικ τώρα.. αλλά και να το φάω δεν θα είμαι ευτυχισμένη όταν ξέρω ότι κάποιοι συνάνθρωποί μου δεν μπορούν. Αυτό σημαίνει πως είμαστε όλοι μια αλυσίδα και θα είμαστε όλοι καλά και ευτυχισμένοι μόνο όταν ο διπλανός μας και ο κάθε διπλανός μας είναι καλά.

 

- θα έλεγε κανείς ότι τα λέτε τώρα αυτά γιατί είστε τακτοποιημένη οικονομικά…

Μπορεί και να είναι έτσι, κατοικώ αλλού, αλλά η ψυχή μου είναι εδώ. Και όπου μπορώ να βοηθήσω, το κάνουμε με μεγάλη φροντίδα. Και αν δείτε, φέτος στην Ελλάδα, το 99,9% από τα πράγματα που έχω κάνει, είναι δωρεές για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

- Δώστε μου έναν ορισμό της «αισθητικής»  για τη Σόνια Θεοδωρίδου…

Η μάνα μου έλεγε όταν ήμουν μικρή, «παιδί μου όπου κοιτάς, να έχει ομορφιά». Αυτό με σημάδεψε γενικότερα στη ζωή μου, γιατί η φράση αυτή είχε πάρα πολλά πρόσωπα. Αισθητική είναι αυτό που γαληνεύει το μάτι. Είναι ένα ενεργειακό πράγμα, που με τις δονήσεις του σε κάνει να νιώθεις καλά.
 

-Με αυτό να κλείσουμε, «όπου κοιτάς, να έχει ομορφιά».

Σας ευχαριστώ πολύ.  

Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο
  • Το.. λάθος της στο σεξ που προδίδει ότι σας απατά
    Το.. λάθος της στο σεξ που προδίδει ότι σας απατά

     Σε κάθε ζευγάρι υπάρχει το "πράσινο τερατάκι" της ζήλειας και της αμφισβήτησης για το κατά πόσον ο ένας είναι αφοσιωμένος και πιστός στον άλλο. Όσον αφορά τις γυναίκες, ωστόσο, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να "προδώσει" το αν έχουν απατήσει τον σύντροφό τους...


    Περισσότερα ...
  • Αφθώδης Στοματίτιδα.
    Αφθώδης Στοματίτιδα.

     Στη χαβούζα του ’20 επιπλέουν (με σειρά εμφάνισης) ένας καράφλας οδηγός ΚΤΕΛ, η γιαγιά μου, ο Τζορτζ Όργουελ, ο Αμβρόσιος, η θεία Τούλα, ο Μπακογιάννης, η Λέχου, ένας υποψήφιος πανελληνίων με αφθώδη στοματίτιδα, εγώ, εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο και ο άλλος που θα το αγνοήσει. Γράφει η Ντόρα Παπάζη.

    Περισσότερα ...
  • Αύγουστος Κορτώ: «Οταν είπα στη μάνα μου ότι μου αρέσουνε τ΄αγόρια»…
    Αύγουστος Κορτώ: «Οταν είπα στη μάνα μου ότι μου αρέσουνε τ΄αγόρια»…

     Ο Έλληνας συγγραφέας, που δεν έχει κρύψει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, γράφει με αφορμή τη σημερινή, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, για την ανάγκη να σκοτώσουμε τη ντροπή...


    Περισσότερα ...

Περισσότερη Παράξενη ζωή