Η Νατάσσα Μποφίλιου, μιλάει στην Kulturosupa…

464 Views
Η Νατάσσα Μποφίλιου, μιλάει στην Kulturosupa… Η Νατάσσα Μποφίλιου, μιλάει στην Kulturosupa…

Η Νατάσσα Μποφίλιου, μιλάει στην Kulturosupa…

“… Rendez vous” Τη συνάντησα στο προγραμματισμένο μας...ραντεβού, ένα κυριακάτικο απόγευμα στο «Γαία», λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή του, στο καθιερωμένο πλέον “randez vous” της μ’αυτή την πόλη. Τη Νατάσσα Μποφίλιου, «Νατάσσα» για τους «πιστούς» της, «Σαντέζα» για την μαγική τριάδα (Νατάσσα, Γεράσιμος, Θέμης) μου την είχε «συστήσει» καλλιτεχνικά ένας κοινός μας φίλος πριν κάποια χρόνια σε μια περί ανέμων και υδάτων συζήτησή μας.. «Τη Νατάσσα την ξέρεις; Είναι η κοπέλα που τραγουδάει το «Εν λευκώ». Αν τύχει, πήγαινε να τους ακούσεις...»
 
Και πήγα. Και ξαναπήγα...Και άμεσα σκιαγραφήθηκε στο (υπο)συνείδητό μου με τις πιο έντονες συγκινησιακές αποχρώσεις, το soundtrack των πιο προσωπικών στιγμών μου κι εγώ ένα ακόμη μέλος μιας νέας μουσικής «συνομοταξίας», που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη και μεταδίδει τα πιο κοινά μας «μυστικά» από στόμα σε στόμα. Από τότε έχουμε βρεθεί αρκετές φορές «εκτός προγράμματος» και κάθε φορά, όπως και σήμερα μου μεταδίδει αυτή την απροσδιόριστη αίσθηση του οικείου και τη ζωντάνια μικρού κοριτσιού. Ακριβής στη συνάντησή μας, απλή και όμορφη, απλώς...Νατάσσα!
 

Λοιπόν, πολύ επιγραμματικά μιας και τα ‘χεις αναφέρει πολλάκις, γι αυτούς που δε σε ξέρουν, γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Αθήνα, μπήκες στο Πολιτικό της Νομικής, ξεκίνησες επαγγελματικά με τη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Αρκτου με την «Ασπιρίνη», έχεις ήδη 3 δίσκους στο ενεργητικό σου, ένα ΙP, ένα cd single, αρκετές συμμετοχές...και να ‘σαι λοιπόν ξανά Θεσσαλονίκη, ένα χρόνο μετά έχοντας διανύσει έναν έντονο Χειμώνα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κι ένα Καλοκαίρι γεμάτο συναυλίες σε όλη την Ελλάδα...Γιατί Θεσσαλονίκη αλήθεια; Εμπιστεύεστε το κοινό αυτής της πόλης;

Κλείσαμε τον περυσινό Σεπτέμβρη με 107 συναυλίες και σταματήσαμε ουσιαστικά 2 μήνες, μέσα στους οποίους εγώ έκανα μια συμμετοχή στο δίσκο του παλιού μου κιθαρίστα Παύλου Συνοδινού και τραγούδησα στο θέατρο ΚΑΠΑ σε μία παράσταση που έγινε για το Θέμη Καραμουρατίδη, την οποία επιμελήθηκε και παρουσίασε ο ίδιος προσκαλώντας φίλους του από το θέατρο και ξεκινήσαμε χειμερινή περιοδεία, παρουσιάζοντας πρώτη φορά το καινούριο μας πρόγραμμα στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτό,γιατί πραγματικά είναι δεύτερη έδρα, τη νιώσαμε δεύτερο σπίτι μας και μας λύθηκε έτσι και η απορία γιατί όλοι οι καλλιτέχνες που παίζουν στην Αθήνα, θέλουν κάποια στιγμή να παίζουν και στη Θεσσαλονίκη, κάνοντας τις ίδιες παραστάσεις(με την Αθήνα). Κι απ’τη στιγμή που τη νιώσαμε τόσο κοντά μας και φτιάξαμε πέρυσι το έδαφος, θεωρήσαμε ότι πρέπει να το ολοκληρώσουμε, ξεκινώντας από δω και παρουσιάζοντας τα «εισιτήρια διπλά», το δίσκο που δεν προλάβαμε να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένα το χειμώνα που πέρασε.
 

Τι να περιμένει να ακούσει κάποιος που θα έρθει φέτος να σας δει; Είναι ένα πρόγραμμα που περιέχει μόνο δικά σας τραγούδια, μοιάζει με το περυσινό, υπάρχουν κάποιες προσθήκες;

Οχι, είναι ένα πρόγραμμα από την αρχή. Και τα δικά μας τα κομμάτια, είναι ξαναϊδωμένα ενορχηστρωτικά, είναι τραγούδια από τις δισκογραφικές μας δουλειές που δεν υπήρχαν σε προηγούμενες παραστάσεις κι έχουμε ανανεώσει όλες τις διασκευές εκτός από 2. Είναι ένα ρεπερτόριο που δεν είναι αναμενόμενο. Είχαμε μια ανανεωτική διάθεση και η Θεσσαλονίκη το «σηκώνει» αυτό.
 

Παρ’ όλα αυτά, τα τραγούδια σας έχουν έναν αστικό χαρακτήρα. Περιγράφουν συναισθήματα και καθημερινές ιστορίες που βιώνουμε στην «ωραία και μεγάλη πόλη» και μιλάω για την Αθήνα. Πόσο εύκολο και εφικτό είναι να κοινωνήσετε αυτές τις εικόνες και τα βιώματα στις πόλεις που ταξιδεύετε, στην επαρχία;

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε παιδιά της πόλης. Για μας η πόλη όμως δε συμβολίζει τις μεγάλες πολυκατοικίες, αλλά το πώς νιώθουν σήμερα οι άνθρωποι. Ενας άνθρωπος στην περιφέρεια μπορεί να μη βιώνει τη θλίψη της πολυκατοικίας ή την αποξένωση που υπάρχει σε μια μεγάλη πόλη, αλλά θα καταλάβει μία άλλη μοναξιά, την προσωπική, της οποίας το στοιχείο υπάρχει πολύ έντονο στα τραγούδια μας. Τη δυσκολία του να επικοινωνήσει με τους άλλους κι αυτό δεν αλλάζει, για τον καθένα, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται. Εχει να κάνει με το αίσθημα. Οπου υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται κι έχουν επιθυμία να έρθουν ουσιαστικά σε επαφή μ’αυτό που ακούν και βλέπουν στη σκηνή, νομίζω μπορούν απόλυτα να επικοινωνήσουν μαζί μας.
 

Επίσης, έχεις αναφέρει ότι αγαπάς την Αθήνα κι ότι εναλλακτικά μια πόλη που θα ήθελες να ζήσεις είναι το Παρίσι. Πόσο εύκολα μπορείς να φανταστείς την καθημερινότητά σου κάπου αλλού;

Αγαπώ πάρα πολύ τη Γαλλία και κυρίως τα παράλια, Μασσαλία, Νίκαια...Μπορώ να φανταστώ την καθημερινότητά μου σε ένα μέρος που θα μου δίνει αισθητική απόλαυση, να νιώθω καλά ενεργειακά, να μου αρέσει πολύ. Την Αθήνα την αγαπώ, γιατί είναι η ρίζα μου, εκεί βρίσκονται τα βιώματά μου, η ζωή μου όλη και έχει κάτι που με συγκινεί. Παρ’ όλο που είναι άσχημη έχει μεγάλες αντιθέσεις με ένα στενό διαφορά. Σύνταγμα-Ομόνοια που είναι η ανθρώπινη εξαθλίωση. Αυτή η αντίφαση είναι βαθιά μελαγχολική, αλλά είναι και μια πόλη που ζει και έχει αληθινό ρυθμό.
 

Πιστεύεις ότι μπορεί να αλλάξει...

Σαφώς. Και το να αλλάξει δε σημαίνει να διώξουμε τους μετανάστες, αυτή η γελοιότητα που ακούω συνέχεια. Εμένα δε με πειράζει που ζω με τους Πακιστανούς, ίσα ίσα όλες οι μεγάλες πόλεις του κόσμου έχουν ποικιλία στον πολιτισμικό τους χαρακτήρα. Δεν καταστρέφουν οι μετανάστες την πόλη, αλλά εμείς οι ίδιοι που είμαστε απολίτιστοι μολύνοντας το περιβάλλον με κάθε τρόπο και δεν παρέχουμε σ’αυτούς τους ανθρώπους μία υποδομή να μπορέσουν να εργαστούν νόμιμα και με αξιοπρέπεια. Εμάς βαραίνει η ευθύνη.
 

Στα πιο...επαγγελματικά τώρα. Είχες δηλώσει στο παρελθόν ότι ένας ανασταλτικός παράγων για να ασχοληθείς επαγγελματικά με το τραγούδι ήταν ότι ήθελες να δουλεύεις με την ομάδα σου, ήσυχα, μακριά από τους «κανόνες της νύχτας». Εξαρχής επιλέξατε να δουλέψετε μόνοι σας, χωρίς την «αιγίδα» κάποιου μεγάλου ονόματος κι αυτό είχε επιτυχία. Πώς καταφέρατε να επιβάλετε τους όρους σας και να προωθήσετε αυτό το μοντέλο σε έναν αμιγώς επιχειρηματικό κόσμο;

Εμείς έχουμε 2 «τύχες». Η μία ήταν ότι είμαστε ο ένας μαζί με τον άλλο, αλήθεια, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πιστέψαμε απόλυτα ο ένας στη δουλειά του άλλου και ότι αυτή η σχέση μας,η δημιουργική τριάδα δε μπορεί να ήταν λάθος. Αυτό χρειάζεται πολύ κόπο και δουλειά του καθένα με τον εαυτό του, τις φιλοδοξίες, τον εγωισμο, τις ανασφάλεις του. Και με αυτή την έννοια, δεν ήταν «τυχαίο».
 
Η δεύτερη, ότι το «βαπτισμα του πυρός» το πήραμε από έναν άνθρωπο, τον Παρασκευά Καρασούλο, ο οποίος το πίστευε πάρα πολύ. Ηταν λίγο «Δον Κιχώτης». Το ότι έβγαλε 2 νέους δημιουργούς να υπογράφουν το δίσκο μιας νέας ερμηνεύτριας και το χρηματοδότησε, μια περιοδο που δεν το έκανε ΚΑΝΕΙΣ. Από κει και πέρα, εμείς αποφασίσαμε να το παρουσιάσουμε και live, ένα live που θα ‘χε ολόκληρο το δίσκο σε μια εποχή που δεν έπαιζε κανείς άλλος νέος μόνος του. Οι καλλιτέχνες παίζαν κοντά σε κάποια ονόματα ή στη «μπάλα» την τηλεοπτική. Δεν ήταν εύκολο. Επαιρνα εγώ τηλέφωνο τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, προσκαλώντας τους να έρθουν να μας δουν. Μας εμπιστεύτηκαν 2 επιχειρηματίες(Σαλαμόης και Χαραλάμπους) και ξεκινήσαμε από το “Friends” που το βράδυ γινόταν «Παντειος live»με μικρόφωνα και μόνιτορ που κουβαλάγαμε από το σπίτι.Αλλά όλο αυτό στήνεται. Δε μπορείς να ξεκινήσεις κάνοντας πρώτη συναυλία π.χ στο Λυκαβηττό, όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν είσαι. Χάνεις το στοιχείο του να ξέρεις να δουλεύεις και να μπορείς να ανταποκριθείς στις συνθήκες. Δε μπορείς ο ίδιος να το διαχειριστείς, να φτιάξεις καλλιτεχνικό στίγμα. Το δικό σου στίγμα. Παλιά, με τη δισκογραφία να στηρίζει, ήταν αλλιώς.
 

Πιστεύεις ότι έχουμε περάσει-ξεπεράσει την εποχή που το εμπορικό ταυτιζόταν με το μπουζουκολαϊκό σουξέ;

Eγώ δε θεωρώ ότι ο Ιωαννίδης είναι αντιεμπορικός.Σαφώς, είναι πολύ πιο εμπορικός από τα πρώτα ονόματα μιας άλλης σκηνής, διαφορετικής. Ή ο Μάλαμας και ο Θ.Παπακωνσταντίνου, γιατί κάνουν πολλές συναυλίες, πουλάνε δίσκους, έχουν φανατικό κοινό και θα μείνουν στην ιστορία προάγοντας την Τέχνη του τραγουδιού.
 

Υπάρχει σε πολλούς η πεποίθηση, ότι οι θιασώτες του Εντέχνου απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο μουσικό κοινό κι έτσι είναι τροπον τινα «ελιτίστικο». Εσύ πώς το εκλαμβάνεις αυτό;

Εγώ βαριέμαι πάρα πολύ την ελίτ. Βαριέμαι φοβερά το δήθεν. Δε νομίζω ότι ακούω κάποιον καλλιτέχνη που έχει ελιτίστικο κοινό. Εγώ ξέρω ότι στα live που πάω και πίνουμε και γελάμε και γουστάρουμε...Και το δικό μου κοινό τραγουδάει, σφυράει...είναι κανονικοί άνθρωποι! Η δική μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχει καθόλου αυτό το «ελιτίστικο».
 

Πηγαίνεις σε συναδέλφους;

Πηγαίνω συνέχεια σε live και μ’αρέσει και πάρα πολύ. Θεωρώ ότι η μισή μου δουλειά είναι αυτή. Να πηγαίνω, να βλέπω, να παίρνω άλλες εικόνες. Αυτή είναι η διασκέδασή μου κυρίως.
 

Όποιος σε έχει παρακολουθήσει πάνω στη σκηνή, μπορεί να παρατηρήσει και να ξεχωρίσει πέραν της ερμηνείας, μία ιδιαίτερη «πρόζα». Αυτό έχει να κάνει με θεατρικές επιρροές, καταβολές από την οικογένειά σου ή είναι ο τρόπος που βιώνεις τα τραγούδια, την ερμηνεία;

Δυστυχώς, δεν έχω κάποια γνώση πάνω στο αντικείμενο και νομίζω θα ήμουν και πάρα πολύ κακή ηθοποιός. Το αγαπώ πάρα πολύ το θέατρο, με μαγεύει πολύ αυτή η διαδικασία, είμαι ακόμα θεατής σε αυτό. Λειτουργώ πάνω στη σκνή όπως κι όταν σου μιλαω. Είναι απλώς του τύπου μου αυτό, του χαρακτήρα μου.
 

Πόσο ρευστά είναι τα όρια ανάμεσα στο να κάνεις αυτό που αγαπάς και στη δουλειά; Με την επανάληψη κάθε βράδυ στα live χάνουν τα τραγούδια τη δυναμική τους; Αναλώνονται με το καθημερινό;

Οχι, δε μου συμβαίνει αυτο. Κι όταν μου συμβεί κάποιες φορές, το βγάζω από το πρόγραμμα, παίρνω μια απόσταση και το ξαναπιάνω ένα χρόνο μετά. Αλλωστε υπάρχουν κομμάτια (το «εν λευκώ» π.χ) που δε μπορείς να ξοδέψεις το συναίσθημά του. Είναι τόσο συγκεκριμένο, το κουβαλάει τόσο πολύ το ίδιο το τραγούδι που δε γίνεται να το ξοδέψεις. Εσύ γίνεσαι το φίλτρο, είσαι απλός αγωγός σε αυτό που επικοινωνεί. Υπάρχουν άλλα τραγούδια που χρειάζεται εσύ να το κάνεις αυτό.
 

Οταν ακούς κάποιο τραγούδι σας απρόοπτα στο ραδιόφωνο, τι αίσθημα σου δημιουργεί;

« Θεέ μου, πώς τραγουδάω έτσι εδώ;;!»
 

Βάζεις π.χ στο αυτοκίνητο ή στο σπίτι, δίσκους σας;

Οχι βέβαια! Δεν υπάρχει περίπτωση! Ακόμα εκπλήσσομαι όταν σκέφτομαι ότι εκείνη τη στιγμή (στο ραδιόφωνο) κάποιος μας ακούει. Αυτό είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.
 

Τι σου αρέσει να κάνεις πέραν της μουσικής; Ένα πολύ δικό σου κομμάτι...

Λατρεύω το σινεμά! Μ’αρέσει πάρα πολύ να βγαίνω με τους φίλους μου, να πηγαίνουμε για καφέ, σινεμά, θέατρο...Και μ’αρέσει πάρα πολυ να κάθομαι σπίτι το πρωί που φροντίζω να έχω μια ώρα μόνη μου, ένας χρόνος που κάνω τον απολόγισμο της προηγούμενης μέρας, πίνω τον καφέ μου, βάζω τη μουσική που γουστάρω κι είναι ο χρόνος που επικοινωνώ με τον εαυτό μου,το πιο δικό μου κομμάτι. Ολα τα υπόλοιπα, τα μοιράζομαι με τους φίλους μου, δεν είμαι καθόλου μοναχικός άνθρωπος. Και μ’αρέσει πάρα πολύ να ταξιδεύω. Μ’αρέσει το ταξίδι του δρόμου, δε θέλω να ταξιδεύω σε ιδανικές συνθήκες.
 

Σ’ευχαριστώ πολύ και χρόνια πολλά.

Εγώ σ΄ευχαριστώ, χρόνια πολλά σε όλο τον κόσμο...
 
Η Σταυρούλα Κίτσου συνομίλησε με την Νατάσσα Μποφίλιου.

 =============================================================================

Νατάσσα Μποφίλιου '' Ένα πιάνο μια φωνή''

Η Νατάσσα Μποφίλιου, η νεαρή ερμηνεύτρια που έχει συζητηθεί όσο λίγες τραγουδίστριες της γενιάς της, ύστερα από μία απόλυτα επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, συνεχιζει τις εμφανισεις της και αποδεικνύει μια και καλή για ποιο λόγο τα live της αποτελούν μια ξεχωριστή εμπειρία.
Με σταθερούς συνοδοιπόρους το Γεράσιμο Ευαγγελάτο στους στίχους και την καλλιτεχνική επιμέλεια και το Θέμη Καραμουρατίδη στις συνθέσεις και τις ενορχηστρώσεις, η Νατάσσα Μποφίλιου στην πιο επικοινωνιακή της στιγμσυνεχ'ιζειή επιβεβαιώνει όσους μιλούν για μια νέα ουσιαστική πρόταση στο καλό ελληνικό τραγούδι. Τα ήδη γνωστά και αγαπημένα τραγούδια από τις Εκατό μικρές ανάσες, το Μέχρι το τέλος και τα Τρία Μυστικά, συναντούν τα τραγούδια από το νέο τους δίσκο με τίτλο Εισιτήρια Διπλά που ήδη έχουν προκαλέσει αίσθηση, σε ένα ανανεωμένο, ειδικά διαμορφωμένο πρόγραμμα, βασισμένο στην αυθεντική συγκίνηση μιας εκρηκτικής προσωπικής ερμηνείας.
 
Ενορχηστρώσεις: Θέμης Καραμουρατίδης/Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Γεράσιμος Ευαγγελάτος/Πιάνο: Θέμης Καραμουρατίδης/Τύμπανα: Φοίβος Κουντουράκης/Τσέλο: Άρης Ζέρβας/Κιθάρες: Σωτήρης Καστάνης/Μπάσο: Γιώργος Μπουλντής/Πνευστά: Παναγιώτης Ράπτης
Εμφανισεις.
 

14/1   Αγιος Νικόλαος Κρήτης,Μουσική σκηνή Περίπου.Φωνή -Νατάσσα Μποφίλιου,πιάνο- Θέμης Καραμουρατίδης.

15/1   Μύλος,Ηράκλειο Κρήτης

20/1   Βόλος,VOX

21/1   Λάρισα,Stage

26/1   Λαμία,Cosa Nostra

 
Επιπλέον...
Ο Σταύρος Ξαρχάκος στο Gazarte με την ΚΟΕΜ Σε τραγούδια Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου
Μαζί του, για πρώτη φορά, η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Γιάννης Χαρούλης
Από τις 26 Δεκεμβρίου για 4 διήμερα
16/2   Χαλκίδα,στην Οδό Ονείρων

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή