Ο νέος συγγραφέας Γιάννης Κελεπούρης μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

281 Views
Ο νέος συγγραφέας Γιάννης Κελεπούρης μιλά στην Κουλτουρόσουπα. Ο νέος συγγραφέας Γιάννης Κελεπούρης μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

Ο νέος συγγραφέας Γιάννης Κελεπούρης, μιλά στην Κουλτουρόσουπα. Γνωρίστε τον.

Πόσο εύκολο άραγε είναι να είσαι συγγραφέας στην εποχή της κρίσης; Ένας νέος δημιουργός, ο Γιάννης Κελεπούρης, με αφορμή τα βιβλία του «Ονειρευτές», μας εξηγεί το πώς ξεκίνησε το ταξίδι του στο μαγικό κόσμο της γραφής και το πού θέλει να φτάσει (κι άλλα πολλά…).
.
«Ονειρευτές»: ο τίτλος του πρώτου σας βιβλίου. Αλήθεια πώς προέκυψε;
 Αν ρωτάτε πως προέκυψε ο τίτλος είναι επειδή το βιβλίο μιλάει για τον κόσμο των Ονείρων, τη φανταστική εκείνη διάσταση όπου υπάρχει ο βασιλιάς Ύπνος και προσφέρει τον ύπνο στους ανθρώπους ενώ οι γιοί του φτιάχνουν τα όνειρα της ανθρωπότητας, ωστόσο στην ουσία του το μυθιστόρημα μιλάει για όλους μας. Αν ασχοληθείς με τη μυθολογία του Ύπνου, φτάνεις στον αδερφό του το Θάνατο. Εκεί δε μπορείς να αποφύγεις τη φιλοσοφία. Ερωτήματα όπως “Τι γίνεται μετά το θάνατο;”, “Πως ξεκίνησε η ζωή;”, “Πως εμφανίστηκε το ανθρώπινο είδος;”, “Γιατί ονειρευόμαστε;”, “Ποιο το νόημα της ζωής;” έρχονται αναπόφευκτα και ζητούν απαντήσεις. Στο βιβλίο ασχολούμαι με όλα αυτά, αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού. Η ουσία βρίσκεται σε εμάς. Όλοι μας ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά, αλλά λίγοι από μας κυνηγάνε αυτά τα όνειρα. Είμαστε όλοι ονειρευτές αλλά δεν εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο αυτή μας την ικανότητα. Εκεί είναι όλο το θέμα γι' αυτό και ο τίτλος “Ονειρευτές”...
 
Τώρα αν ρωτάτε πως προέκυψε ολόκληρο το βιβλίο θα σας παραπέμψω στο μικρό βιογραφικό που υπάρχει στα “αυτιά” του εξώφυλλου. Θα δείτε ότι αν δεν είχα πτυχίο μηχανικού βιοϊατρικής τεχνολογίας, δε θα είχα γράψει αυτό το βιβλίο και αν ήξερα ότι μου αρέσει να γράφω δε θα είχα σπουδάσει για μηχανικός βιοϊατρικής τεχνολογίας...
 
Έτσι λοιπόν η αρχική ιδέα ήρθε περίπου το 2008 όταν δούλευα σε μια εταιρία ως τεχνικός μηχανημάτων υπνικής άπνοιας και καθώς ενημερωνόμουν για τη φυσιολογία του ύπνου, ήρθα σε επαφή και με τη μυθολογία του Ύπνου. Από τότε μεσολάβησε αρκετός καιρός μέχρι η ιδέα και οι συνθήκες να ωριμάσουν για να περάσει αυτή η ιδέα στο χαρτί.
 
Η ανάγκη της γραφής πώς ήρθε στη ζωή σας;
Κοιτάξτε επειδή μου αρέσει πάντα να ακριβολογώ, πρώτη φορά ένιωσα “ανάγκη” να γράψω περίπου στο γυμνάσιο όταν ερωτεύτηκα για πρώτη φορά. Είχα γράψει κάτι ποιήματα που ευτυχώς (ή δυστυχώς) δε διασώζονται. Από τότε δεν ξαναϋπήρξε “ανάγκη”. Ότι έγραφα κατά καιρούς, έβγαινε από μέσα μου την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή σε περιπτώσεις που είχα το χρόνο κυρίως, αλλά και την όρεξη να γράψω.
Η συγγραφή των “Ονειρευτών” αντίστοιχα, δεν είχε να κάνει με κάποια εσωτερική ανάγκη που ένιωσα και με ώθησε να γράψω. Η συγγραφή των “Ονειρευτών” έγινε συγκυριακά και ξεκίνησε με τη φράση: “Ρε δε το ξεκινάς;” που είπα σκεπτόμενος φωναχτά μια μέρα του Αυγούστου του 2011 καθώς καθόμουν ολομόναχος στο εξοχικό μου στο πανέμορφο νησί του Πόρου. Η ιδέα όπως σας είπα και πριν, υπήρχε από το 2008 και αποφάσισα να το ξεκινήσω και να δω που θα φτάσει. Στη συνέχεια βέβαια καθώς πάσχιζα να ολοκληρώσω το έργο που είχα ξεκινήσει, εμφανίστηκε ένα είδος “ανάγκης” και αυτή ήταν η “ανάγκη” να πω κάποια πράγματα που θεωρούσα ότι έπρεπε να ειπωθούν μέσα από το βιβλίο, όπως η αναγκαιότητα συνειδητοποίησης ότι όλοι είμαστε ένα, η αναγκαιότητα περιορισμού του εγωισμού μας που είναι στέκεται εμπόδιο για τη συλλογική επιβίωσή μας, η αναγκαιότητα απόρριψης των θρησκειών και γενικότερα οποιασδήποτε ιδεολογίας μας (δια)χωρίζει και αντιστέκεται στην πρόοδό μας ως είδος και η αναγκαιότητα να ονειρευόμαστε αλλά προπαντός να κυνηγάμε αυτά τα όνειρα.
 
Το βιβλίο σας εντάσσεται στη λογοτεχνία του φανταστικού. Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτό το είδος;
Είναι εύκολο να χαρακτηρίσει κανείς τους “Ονειρευτές” ως “μυθιστόρημα φαντασίας”. Η θεματολογία του εκ πρώτης όψεως εκεί παραπέμπει. Θεωρώ όμως ότι είναι κάτι γενικότερο. Αν έχετε διαβάσει “Το Μυστήριο της Τράπουλας” του Jostein Gaarder θα δείτε ότι κυκλοφορεί απλά ως “μυθιστόρημα” και είναι φιλοσοφία με μυθιστορηματική πλοκή. Το ίδιο και στο “Άρωμα του Ονείρου” του Tom Robbins που βλέπουμε μεταξύ άλλων την ιστορία του θεού Πάνα. Θέλω να πιστεύω ότι κάτι τέτοιο ισχύει και για τους “Ονειρευτές” εφόσον πέρα από το μυθιστορηματικό κορμό που έχει βασιστεί στη μυθολογία του Ησίοδου, με τα πρωταρχικά όντα της Νύχτας και του Ερέβους και των απογόνων τους, τον Ύπνο και το Θάνατο, το βιβλίο ασχολείται με τις φιλοσοφικές έννοιες που ανέφερα παραπάνω. Επιπλέον κυριαρχεί και το ερωτικό στοιχείο καθώς παρακολουθούμε τη σχέση του Τζων Ντέραμ με την κοπέλα του την Ελπίδα μια σχέση που καθορίζει και σε μεγάλο βαθμό την πλοκή. Όπως επίσης περιέχει και πολλή μουσική...
Το ότι ασχολούμαι όμως με το συγκεκριμένο είδος ισχύει, και οφείλεται και πάλι κυρίως στις συγκυρίες. Ο παλιότερός μου φίλος, λίγα χρόνια μεγαλύτερός μου, μου σύστησε στην ηλικία των 14 περίπου τα βιβλία του Tolkien (φυσικά), αλλά και οι μετέπειτα φιλίες μου με έφεραν κοντά σε ανθρώπους που μου γνώρισαν τα έργα των Clive Barker, Neil Gaiman, R.A Salvatore, Robbin Hobb και άλλων, ενώ ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να πέσει στα χέρια μου το “Άρωμα του Ονείρου” του Tom Robins (και ακολούθησαν όλα τα υπόλοιπα βιβλία του) αλλά και πολλοί άλλοι συγγραφείς όπως ο Umberto Eco και ο προαναφερθείς Gaarder.
 
Γνωρίζουμε ότι οι Έλληνες αγαπούν ορισμένα μυθιστορήματα φαντασίας από ξένους όμως συγγραφείς κυρίως (Τόλκιν, Ρόουλινγκ). Με τους Έλληνες συγγραφείς τι γίνεται;
Το θέμα με τους Έλληνες και τους ξένους συγγραφείς είναι λιγάκι ευαίσθητο... Αφήστε το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος που ειδικά στην Ελλάδα έχει σχετικά περιορισμένο αναγνωστικό κοινό. Ας το δούμε γενικότερα. Γνωρίζει κανείς ποιος κέρδισε το ευρωπαϊκό βραβείο λογοτεχνίας για το 2014; Όχι! Ο Μάκης Τσίτας λοιπόν με το βιβλίο του “Μάρτυς μου ο θεός”. Ούτε εγώ θα το γνώριζα αν τα τελευταία χρόνια δεν ήταν κύρια ασχολία μου ο χώρος του βιβλίου. Και γι' αυτό έχουν ευθύνη πολλοί. Οι εκδοτικοί οίκοι και τα μεγάλα βιβλιοπωλεία που οτιδήποτε βγαίνει π.χ. από Σκανδιναβία ή Ιρλανδία μπαίνει βιτρίνα, η πλειοψηφία των αναγνωστών που δεν την ψάχνουν, αλλά και η ανακλαστική τους απόρριψη για οποιοδήποτε εγχώριο δημιουργό και φυσικά είναι μεγάλη και η ευθύνη της πολιτείας που δεν έχει καμία πολιτική για το ελληνικό βιβλίο.
Φυσικά και υπάρχουν αξιόλογοι Έλληνες συγγραφείς, όχι μόνο στη λογοτεχνία του φανταστικού αλλά σε όλα τα λογοτεχνικά είδη, αλλά αν δεν υπάρχει υποστήριξη και προβολή σε οποιοδήποτε επίπεδο πως θα καταφέρει κάποιος Έλληνας να ξεχωρίσει από τους ξένους συγγραφείς;
 
Κι η κρίση; Πώς επηρέασε αυτή η δύσκολη συγκυρία την έκδοση του βιβλίου σας;
Η κρίση για μένα ήταν “Η” συγκυρία που σας ανέφερα. Είχα μείνει άνεργος λόγω κρίσης γι' αυτό και είχα καταλήξει μόνος στον Πόρο το καλοκαίρι του 2011 όπου και ξεκίνησα να γράφω. Επίσης η κρίση εκτός του ότι μου έδωσε τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζεται κανείς για να γράψει, επέδρασε θετικά και σε ένα άλλο επίπεδο. Έδωσε πολλά και διαφορετικών ειδών ερεθίσματα σε όλο τον κόσμο να σκεφτεί δυο πράγματα παραπάνω και αυτό ήταν καλό όχι μόνο για όσους έγραφαν (όπως εγώ) ή ασχολούνταν με τις τέχνες γενικότερα, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο που είχε ξεχάσει να σκέφτεται...
 
Πόσο εύκολο είναι αλήθεια να εκδώσει κανείς ένα βιβλίο, στην αρχή της συγγραφικής του πορείας; Υπήρξαν δύσκολες στιγμές που είπατε «τα παρατάω»;
Κάθε αρχή και δύσκολη αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Όσο δύσκολο ήταν να ολοκληρώσω το βιβλίο γράφοντας για σχεδόν τρία χρόνια, άλλο τόσο δύσκολο ήταν, από ψυχολογικής άποψης, να βρω εκδοτικό οίκο ψάχνοντας και περιμένοντας απαντήσεις για ένα (ίσως ενάμιση) χρόνο. Ποτέ όμως δεν είπα “τα παρατάω” αν και πολλές φορές η ψυχολογία μου ήταν καταρρακωμένη από μια διαρκή αναμονή απαντήσεων από τους εκδοτικούς, αλλά και από τις αρνητικές απαντήσεις. Ήξερα όμως ότι έχω στα χέρια μου κάτι καλό, κάτι που “στέκεται” και ήξερα ότι ο Χάρυ Πότερ ας πούμε, είχε απορριφθεί από 11 εκδοτικούς οπότε έπαιρνα κουράγιο...
 
Τα βιβλία φαντασίας διαδραματίζονται σε μυθικούς τόπους ενώ το δικό σας έχει ήρωα έναν απλό καθημερινό άνθρωπο που ζει στην Ελλάδα. Γιατί;
Προφανώς ακολούθησα ενστικτωδώς τον κανόνα κάποιων συγγραφέων που λέει πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε. Ολόκληρο το μυθιστόρημα περιέχει προσωπικές αναφορές και βιώματα και έτσι δε θα μπορούσα να γράψω για κάποιον που ζει π.χ. στη Νέα Υόρκη γιατί δεν έχω ζήσει εκεί. Από την άλλη το βιβλίο διαδραματίζεται εξίσου και στη Χώρα των Ονείρων, την Ενύπνια, στον Τάρταρο, τη χώρα του Θανάτου δηλαδή σε μυθικούς τόπους.
Τώρα όσο για αυτό που λέτε για τον “απλό καθημερινό άνθρωπο“ θέλω να σας πω ότι μια από τις μεγαλύτερες επιρροές του βιβλίου είναι η τριλογία των ταινιών “Μάτριξ”. Άλλωστε όλο το μυθιστόρημα έχει “κινηματογραφικό άρωμα” πέρα από τα φιλοσοφικά ζητήματα. Θα σας πω λοιπόν ότι μια από τις αγαπημένες μου ατάκες στην ταινία είναι τότε που ο Neo αποκαλύπτει στους υπόλοιπους ότι η Προφήτης του είπε ότι δεν είναι ο Εκλεκτός και λέει: “I 'm just another guy...” Η ατάκα με τρελαίνει(!) και ήθελα ο χαρακτήρας του πρώτου μου βιβλίου να έχει κάτι από αυτό το περιθωριακό, το αουτσάιντερ, το γήινο και το καθημερινό, ένα απλός άνθρωπος που όμως ξεπερνάει τον εαυτό του και καταφέρνει να φτάσει να έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο το Θάνατο...
 
Θα υπάρξει και συνέχεια στο πρώτο σας βιβλίο;
Το πρώτο μου βιβλίο είναι οι “Ονειρευτές” το οποίο κυκλοφορεί σε δύο μέρη, “Ονειρευτές βιβλίο 1” και “Ονειρευτές βιβλίο 2” από τις εκδόσεις Οσελότος. Το βιβλίο 2 έχει ήδη κυκλοφορήσει, αλλά μάλλον ρωτάτε αν θα γράψω κάτι διαφορετικό. Αυτό δεν το γνωρίζω ακόμα, αν και υπάρχει μια καινούρια ιδέα στα σκαριά.
 
Αγαπημένοι συγγραφείς (έλληνες και ξένοι);
Σας τους ανέφερα σε προηγούμενο σημείο της συνέντευξης. Θα προσθέσω και δυο για το τέλος. Τον Χαρούκι Μουρακάμι που τον ανακάλυψα πρόσφατα και τον Φίλιπ Κερ που με την τριλογία του Βερολίνου μου έδειξε τη σημασία της επιτυχημένης παρομοίωσης.
 
Ποια θεωρείτε πως είναι τα συστατικά ενός καλογραμμένου βιβλίου;
Κατά τη γνώμη μου ένα καλό βιβλίο σε ταξιδεύει απαγκιστρώνοντας το μυαλό σου από την καθημερινότητα, σε προβληματίζει ή/και σε μορφώνει προσφέροντάς σου μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων, σε διασκεδάζει με την έξυπνη γραφή ή την πλοκή του και θεωρώ ότι για να είναι πετυχημένο πρέπει να βρίσκεις σημεία ταύτισης. Από τα παραπάνω όμως θεωρώ πιο σημαντικό το κομμάτι της διασκέδασης. Ένα καλό βιβλίο είναι κυρίως ένα διασκεδαστικό βιβλίο.
 
Απαιτεί πειθαρχία η γραφή;
Η γραφή δεν απαιτεί κάτι, πέρα από όρεξη για γραφή. Η ολοκλήρωση οποιουδήποτε στόχου απαιτεί, δε θα έλεγα “πειθαρχία” αλλά προγραμματισμό και φυσικά προσωπική εργασία. Ίσως ο προγραμματισμός και η τήρηση του προγράμματος είναι το ίδιο με την “πειθαρχία” αλλά δε μου αρέσει η λέξη. Οποιαδήποτε δημιουργική ασχολία δε μπορεί να κλειστεί στο ασφυκτικό καλούπι της λέξης “πειθαρχία” . Κάποιες άλλες ασχολίες ίσως χρειάζονται “πειθαρχία” αλλά όχι όταν εμπλέκεται η δημιουργία και η δημιουργικότητα. Άλλωστε κάποιος “πειθαρχεί” σε κάποιον ή κάτι ιεραρχικά ανώτερο, ενώ κατά τη συγγραφή είσαι εσύ και ο εαυτός σου.
 
Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε τους επόμενους στόχους σας και να δώσετε μια ευχή στους αναγνώστες.
Όπως σας είπα έχω μια συγγραφική ιδέα που θα ήθελα να την υλοποιήσω, αλλά όπως μου αρέσει να λέω “Θα δούμε και βλέπουμε”... Στους αναγνώστες μας εύχομαι παγκόσμιο αφοπλισμό και ειρήνη...
 
«Ονειρευτές» -Γιάννης Κελεπούρης (υπάρχουν 2 βιβλία)
Εκδόσεις Οσελότος
 
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό. Οι “Ονειρευτές” είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στον ιστότοπο: https://dreamersthebook.wordpress.com

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
So you think you can teach 55: Αποφάσεις... αποφάσεις...
So you think you can teach 55: Αποφάσεις... αποφάσεις...
με 1 Σχόλια 3897 Views

 Είσαι πολύ κακός στο να προβλέπεις θέματα εξετάσεων – πάρα πολύ κακός. Είσαι ο πιο άστοχος σουτέρ από την εποχή του Σακίλ Ο’ Νιλ. Αλλά φέτος καλείσαι να ρίξεις buzzer beater τρίποντο από τα οχτώμισι μέτρα. So you think you can teach 55 Γράφει ο Γιάννης Φασούλας

Περισσότερα ...
  • Τα λόγια Του Τσιν – Προβλήματα και μουσική
    Τα λόγια Του Τσιν – Προβλήματα και μουσική
    με 0 Σχόλια 1466 Views

    Η Αμερική έχει πάλι τα προβλήματά της. Ο ρατσισμός απέναντι στους μαύρους δεν έχει σβήσει μα ας μη γελιόμαστε, δεν είναι κάτι νέο αυτό. Ώρες ώρες δε μπορώ να καταλάβω τους Αμερικάνους και στην post καραντίνα εποχή που ζούμε δε μπορώ να καταλάβω ούτε τους Έλληνες που καιροφυλαχτούν σαν τους λύκους και περιμένουν το λάθος που θα κάνεις για να σε κατασπαράξουν σαν τα όρνια… Τα λόγια Του Τσιν  από τον Κωνσταντίνο Πρωτόπαππα.

    Περισσότερα ...
  • «Κρατάς μυστικό;» Ενα βιβλίο που δεν πρόκειται να το κρατήσω μυστικό με τίποτα!
    «Κρατάς μυστικό;» Ενα βιβλίο που δεν πρόκειται να το κρατήσω μυστικό με τίποτα!
    με 0 Σχόλια 1274 Views

    Δεν απολαμβάνεις απλά μια ιστορία, άλλα βρίσκεις την ευκαιρία να βουτήξεις με το κεφάλι στη δική σου ιστορία, στη ζωή σου. «Κρατάς μυστικό;» Ενα βιβλίο που δεν πρόκειται να το κρατήσω μυστικό με τίποτα!

    Διάβασε και σχολιάζει η Μαρία Διαμαντοπούλου
    Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή