Rss title here http://www.kulturosupa.gr/interviews/ put the rss description here. +Sat, 27 Jan 2018 11:21:00 +0200 en hourly 1 http://www.kulturosupa.gr/ http://www.kulturosupa.gr/upload/logo.png Rss title here http://www.kulturosupa.gr/ <![CDATA[Η Φωτεινή Δάρρα μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/#comments +Sat, 27 Jan 2018 11:21:00 +0200 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/   Για τις ευλογημένες καλλιτεχνικές στιγμές που έζησε, τα συναισθήματα που ένιωσε συνεργαζόμενη με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, την ερμηνευτική της «ταυτότητα», η διεθνή καριέρα που τόσο επιθυμούσε, αν  πραγματοποιήθηκαν τα όνειρά της και γιατί της «κόπηκαν τα πόδια» συναντώντας  την Τζένης Βάνου και φυσικά για την επερχόμενη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής (5/2). Για όλα αυτά και άλλα πολλά… η Φωτεινή Δάρρα μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

]]>
 

 
Προικισμένη πλουσιοπάροχα από κάθε πλευρά… Με αρχοντική ομορφιά, κομψή σκηνική παρουσία, πλεονάζον ταλέντο, καλλιτεχνικό ήθος και βέβαια μια κρυστάλλινη φωνή μεγάλων δυνατοτήτων. Γεννημένη στη Ζάκυνθο, φρόντισε να καλλιεργήσει το φυσικό της «δώρο» με μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο, παράλληλα με σπουδές υποκριτικής στη σχολή Θεοδοσιάδη, ακολουθώντας στη συνέχεια μια εντυπωσιακή πορεία εντός και εκτός συνόρων… εμπλουτίζοντας την καριέρα της με μοναδικές καλλιτεχνικές στιγμές δίπλα σε μεγάλα διεθνή ονόματα ή ορχήστρες και σε κορυφαία γεγονότα, ενώ σπουδαίοι εγχώριοι συνθέτες σαν τον Μ. Θεοδωράκη, Ν. Μαμαγκάκη, Γ. Μαρκόπουλο και βέβαια τον επί χρόνια σύντροφό της Δ. Παπαδημητρίου, τίμησαν με τη συνεργασία τους την καλλιτέχνιδα με την μεγάλη ερμηνευτική γκάμα και τις σταθερά ποιοτικές επιλογές.
 
Η οποία στις 3 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής, θα μας θυμίσει αξέχαστα τραγούδια της Τζένης Βάνου και με αυτή την αφορμή η Φωτεινή Δάρρα εξομολογείται στην Κουλτουρόσουπα
 
1. Από μια εντυπωσιακή καριέρα με σπουδαίες στιγμές, ποιες θα ξεχωρίζατε για  καλλιτεχνικούς λόγους που σας ανέδειξαν ως ερμηνεύτρια και ποιες για συναισθηματικούς που σας σημάδεψαν ως άνθρωπο;
Οι καλλιτεχνικοί λόγοι για μένα είναι ταυτόχρονα και συναισθηματικοί. Δεν μπορώ να διαχωρίσω το συναίσθημα από οτιδήποτε κάνω στη ζωή μου. Θα έλεγα λοιπόν πως αισθάνομαι πως είχα την ευλογία μέχρι σήμερα να νιώσω ρίγος αρκετές φορές επάνω στη σκηνή: όταν τραγούδησα στην Αγία Ειρήνη στην Κωνσταντινούπολη, μια συναυλία γεμάτη Έλληνες που ταξίδεψαν για να βρεθούν εκεί κοντά μας. Όταν τραγούδησα το Άξιον εστί και το «Μες στου Αιγαίου τα νερά», έκλαψα από συγκίνηση. Στην έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων και στα εγκαίνια της νέας βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Θυμάμαι επίσης τις στιγμές που γνώρισα από κοντά και συνεργάστηκα με τους «μύθους» της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας: Τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, τη Τζένη Βάνου, τη Βίκυ Μοσχολιού, τη Μαρία Φαραντούρη...
 
2. Έχοντας συνεργαστεί με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, σε ποιους τομείς διαπιστώσατε διαφορές στη νοοτροπία ή την αντιμετώπιση της τέχνης; Επίσης όσον αφορά στο εγχώριο και αλλοδαπό κοινό, ποια χαρακτηριστικά θα αποδίδατε στο καθένα;
Οι ξένοι πάντα εντυπωσιάζονται από τον αυθορμητισμό και το πάθος των ελλήνων καλλιτεχνών. Οι έλληνες είμαστε αναγκασμένοι να επιβιώσουμε μέσα από τη δουλειά μας σε μια μικρή χώρα με περιορισμένες ευκαιρίες. Ακόμα και σήμερα η παιδεία είναι πολύ περιορισμένη σε σχέση με το εξωτερικό σε διεθνή είδη τραγουδιού όπως π.χ το μιούζικαλ. Το λαϊκό μας τραγούδι είναι το «εθνικό» μας μουσικό είδος. Μιλάω για το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι που διδάσκεται από γενιά σε γενιά όπως το παραδοσιακό και μπορεί να συνεγείρει το κοινό. Αυτό δημιουργεί αληθινούς καλλιτέχνες που έχουν όμως να παλέψουν με τις δυσκολίες μιας μικρής ανταγωνιστικής αγοράς. Οι ξένοι καλλιτέχνες έχουν να αντιμετωπίσουν ενδεχομένως άλλες ιδιαιτερότητες της δικής τους χώρας. Πάντως οι αληθινοί καλλιτέχνες σε όποια χώρα και αν γεννιούνται και ζουν ανήκουν στην ίδια «οικογένεια». Όσον αφορά στο κοινό, νομίζω πως στις δυτικές και βόρειες χώρες είναι πιο εκπαιδευμένο, ενώ σε εμάς το προσωπικό αισθητήριο είναι αυτό που κάνει τη διαφορά.
 
3. Ερμηνεύετε ένα ευρύτατο ποιοτικό ρεπερτόριο, κινούμενη ανάμεσα σε πολλά είδη μουσικής. Αν κάποιος σας ζητούσε να προσδιορίσετε την ερμηνευτική σας «ταυτότητα», πώς θα την περιγράφατε;
Στην τέχνη η ταυτότητα είναι το προσωπικό σου ύφος και ο στόχος τον οποίο θέτεις. Εννοώ το γιατί δημιουργούμε. Πρέπει να βάλεις στην άκρη την προσωπική σου φιλοδοξία και το ατομικό συμφέρον όσο περισσότερο μπορείς. Σέβομαι κάθε τραγούδι που λέω σε όποιο είδος και αν ανήκει. Πιστεύω στους ποιοτικούς διαχωρισμούς όχι σε αυτούς ανάμεσα στα είδη.
.
 
4. Έχετε σκεφτεί στη διάρκεια της επιτυχημένης πορείας σας και κατόπιν των συνεργασιών στο εξωτερικό, την προοπτική μιας διεθνούς καριέρας; Έχετε δεχθεί προτάσεις και με ποιο σκεπτικό τις αντιμετωπίσατε;
Ναι έχω δεχθεί προτάσεις και μάλιστα την τελευταία φορά κόντεψα να μείνω στο Λονδίνο για να δουλέψω στο μιούζικαλ που υπεραγαπώ. Σπούδαζα εκεί με τη Mary Hammond δασκάλα στο Royal Academy of music. H διεθνής καριέρα είναι όνειρο για πολλούς έλληνες, που ως πολίτες μιας μικρής χώρας θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν. Αυτό απαιτεί αφοσίωση και θυσίες που περιλαμβάνουν και τα οικογενειακά σου πρόσωπα που δεν ήμουν τότε έτοιμη να κάνω. Αν τώρα ξαναδινόταν η ευκαιρία θα το αντιμετώπιζα διαφορετικά. Πατάω πιο γερά στα πόδια μου πια.
 
5. Σε μια στιγμή απολογισμού, νιώθετε μέχρι στιγμής δικαιωμένη από τις καλλιτεχνικές επιλογές σας και την απήχησή τους στο κοινό, σε σχέση με τις προσδοκίες σας; Θα αλλάζατε πιθανόν κάτι ή υπάρχουν όνειρα που περιμένουν να εκπληρωθούν;
Πάντα υπάρχουν όνειρα αλλιώς, αν πάψουμε να ονειρευόμαστε, σταματάει η ζωή. Αισθάνομαι δικαιωμένη γιατί κατάφερα με μεγάλη δυσκολία να δημιουργήσω έναν πυρήνα κοινού που με ακολουθεί πιστά μέσα στα χρόνια. Δεν τους πρόδωσα και γι’ αυτό υπάρχει αμοιβαία αγάπη. Είναι οι αληθινοί μου φίλοι.
.
 
6.  Στη συναυλία σας στο ΜΜΘ στις 3 Φεβρουαρίου, θα σας απολαύσουμε σε τραγούδια της Τζένης Βάνου. Μιλήστε μας για τη συγκεκριμένη βραδιά, το συναίσθημά σας, την προσωπική σχέση  με αυτά τα τραγούδια και την μεγάλη ερμηνεύτρια…
Με τη Τζένη Βάνου συναντηθήκαμε για πρώτη φορά σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Εκεί τραγούδησα παρουσία της το τραγούδι «Εδώ τελειώνει ο ουρανός». Μου είχαν κοπεί τα πόδια... Τη Βάνου για πρώτη φορά όμως την είχα δει όταν ήμουν δεκατεσσάρων. Σε ένα μικρό μαγαζάκι της Νέας Σμύρνης με είχε εξυπηρετήσει και την αναγνώρισα. Όταν μετά από χρόνια συναντηθήκαμε σε μια τηλεοπτική εκπομπή, δεν της είπα ποτέ ότι είχαμε ξανασυναντηθεί στο παρελθόν. Με παρότρυνε να κάνω δίσκο με τα τραγούδια της. Με τη βοήθεια του Μίμη Πλέσσα τα τραγούδησα. Ο δίσκος έγινε πλατινένιος σε πωλήσεις. Έχω μεγάλη αγωνία τώρα που θα τα τραγουδήσω ξανά στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης σε λίγες μέρες και τον Μάρτιο στην Αθήνα. Ανυπομονώ!
.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
.
Πληροφορίες για τη μοναδική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018, στις 21:00, θα βρείτε εδώ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/feed/
<![CDATA[Πληθωρική, δυναμική, ασυμβίβαστη. Η πολυπράγμων Μαρία Μπαλτατζή μιλά στην κάμερα της Κουλτουρόσουπα για όλα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/maria-baltatzh-inter-22528/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/maria-baltatzh-inter-22528/#comments +Wed, 17 Jan 2018 13:02:00 +0200 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/maria-baltatzh-inter-22528/  Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, συγγραφέας, μεταφράστρια, καθηγήτρια αγγλικών και δημοσιογράφος. Κυρίες και κυρίοι, η κυρία Πολιτεία Θεάτρου… η χειμαρώδης κυρία Μαρία Μπαλτατζή μιλά για τα πάντα σε μια σπάνια –ζωντανή- της συνέντευξη στην Κουλτουρόσουπα.

]]>
 .
Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, συγγραφέας, μεταφράστρια, καθηγήτρια αγγλικών και δημοσιογράφος. Επιμελείται το οπτικοακουστικό υλικό των παραστάσεων της και διαχειρίζεται η ίδια όλες τις σελίδες των δραστηριοτήτων της στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι η μοναδική δασκάλα στο χώρο της που διδάσκει θέατρο στους ενήλικους μαθητές της και φυσικά είναι η ψυχή της «Πολιτείας Θεάτρου». Αυτό συνεπάγεται πως έχει την πλήρη ευθύνη και πλήρη επιμέλεια όλων των παραστάσεων που παρουσιάζει στο θεατρικό της σαλόνι. Και βέβαια δεν τίθεται θέμα ποια είναι η πρωταγωνίστρια αυτών. Κοντά σε όλα αυτά, πολλά επίθετα μπορούν να «κολλήσουν» σε μια πληθωρική προσωπικότητα όπως είναι η ίδια: ασυμβίβαστη, δουλευταρού, τελειομανής, παθιασμένη, παρορμητική, ενώ χαρακτηρίζεται από ευθύτητα και ντομπροσύνη. Κάποιοι μικρόψυχοι ίσως την πουν μεγαλομανή, ίσως και φαντασμένη, κανείς όμως δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει και δεν μπορεί να μην της βγάλει το καπέλο για όλα αυτά που κατάφερε μόνη της τα τελευταία χρόνια στη θεατρική –μίζερη- Θεσσαλονίκη.
 
Κυρίες και κυρίοι, η κυρία Πολιτεία Θεάτρου… η χειμαρώδης κυρία Μαρία Μπαλτατζή μιλά για τα πάντα σε μια σπάνια –ζωντανή- της συνέντευξη στην Κουλτουρόσουπα.
.
.
-Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο θεατρικό χώρο της Πολιτείας Θεάτρου αρχές φθινοπώρου ενώ οι βίντεο-συνεντεύξεις της «Κ» ελάχιστα μοντάρονται,   ενώ δεν έχουν χαρακτήρα επαγγελματικής λήψης για να διατηρηθεί η αυθεντικότητα της παρείστικης συνομιλίας.
.
ην ερχόμενη Κυριακή 21/01/2018 η «Κ» διοργανώνει Κουλτουροθεατρική βραδιά της παράστασης «ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ» που βασίζεται στο Σακάκι Που Βελάζει του Στανισλάβ Στρατίεβ, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Μαρίας Μπαλτατζή, στο θεατρικό σαλόνι της Πολιτείας Θεάτρου. Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ με ΌΛΟΥΣ τους συντελεστές του θιάσου, συνοδεία ΚΡΑΣΙΟΥ.
.
-Προσκλήσεις διπλές για την εκδήλωση θα βρείτε ΕΔΩ
.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/maria-baltatzh-inter-22528/feed/
<![CDATA[Η πολυτάλαντη Σοφία Φιλιππίδου μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/sofia-filippidou-sin-22167/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/sofia-filippidou-sin-22167/#comments +Thu, 21 Dec 2017 13:21:00 +0200 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/sofia-filippidou-sin-22167/
Για την γενέτειρα της, τα πρώτα βήματα, η κάθοδος στην Αθήνα, η σωτήρια πρόταση από τον θεατρικό παράγωγο Βαγγέλη Λειβαδά, οι επιθεωρήσεις, η επιθυμία της να φτιάξει «χειροποίητο θέατρο», για το χιούμορ, τη σάτιρα, αν την προβληματίζει η μανιέρα, οι φοιτητικές ομάδες που η ίδια δημιούργησε, την τηλεόραση που τόσο αγαπά και φυσικά για τη συνεργασία της με τον Λ. Λαζόπουλο
]]>
 
Ένα σπουδαίο ταλέντο, μια γεννημένη θεατρίνα, μια χειμαρρώδης, αυθεντική προσωπικότητα, που πατώντας για πρώτη φορά το πόδι της σε θεατρικό σανίδι της γενέτειρας Θεσσαλονίκης, γεύτηκε άμεσα την επιτυχία στη Φαύστα του Μποστ, μια παράσταση που τη σημάδεψε… Για να ακολουθήσει στη συνέχεια μια μεγάλη καριέρα στην Αθήνα, συνεργαζόμενη με την αφρόκρεμα των σκηνοθετών και σε ένα ευρύτατο ρεπερτόριο- από αρχαίο δράμα και κλασικά έργα  μέχρι επιθεώρηση και αντεργκράουντ θέατρο- μεταπηδώντας από την κωμωδία στο δράμα, χωρίς ωστόσο να περιορίζεται στην υποκριτική. Καθώς έχει ιδρύσει φοιτητική θεατρική ομάδα, σκηνοθετεί, γράφει και μεταφράζει, κάνει ραδιόφωνο ή παλιότερα τηλεόραση… Το σίγουρο είναι ότι το κοινό δύσκολα μπορεί να αντισταθεί στο πηγαίο ταλέντο και την κωμική φλέβα μιας ηθοποιού- ολοκληρωμένης καλλιτέχνιδας, από τις πιο προικισμένες της γενιάς της, η οποία επιπλέον διαθέτει προσωπική γοητεία με την αυθεντικότητα και το απολαυστικό της χιούμορ…
 
Με αφορμή την παράσταση «Α-πελ-πι-σι-το» του Λάκη Λαζόπουλου, που στις 25 Δεκεμβρίου ανεβαίνει στο θέατρο Αριστοτέλειον, η Σοφία Φιλιππίδου αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα
 
1. Είναι γνωστό ότι ξεκινήσατε από τη Θεσσαλονίκη… ποιο είναι το πιο χαρακτηριστικό που σας έμεινε από εκείνη την εποχή και θα κουβαλάτε ως σταθερή μνήμη;
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που συνάντησα στην οδό Αγίας Σοφίας και Σχολείων εκεί κοντά στο Τέταρτο-Δεύτερο  γυμνάσιο θήλεων Θεσσαλονίκης  τον Βύρωνα Τσαμπούλα τότε μέλος του Θεατρικού Εργαστήριου της «Τέχνης» Θεσσαλονίκης που με σταμάτησε -με αναγνώρισε από τις εξετάσεις μου που παρακολούθησε- και μου είπε «θέλεις να παίξεις στην παράσταση που ανεβάζουμε στο θέατρο». Είπα χωρίς πολύ σκέψη ναι, κι έτσι ξεκίνησαν όλα. Ήταν η παράσταση Φαύστα του Μποστ σε σκηνοθεσία Γιώργου Εμιρζα, μουσική Λουκιανού Κηλαιδόνη χορογραφίες Γιάννη Φλερύ και έγινε  η μεγάλη επιτυχία της εποχής. Ήταν το 1972 και είχαμε ακόμη χούντα.
 
2. Τα πρώτα θεατρικά βήματα συνοδεύτηκαν από άμεση αποδοχή ή απαιτήθηκε χρόνος γι αυτό; Πώς εισπράξατε την πρώτη αντιμετώπιση από  κοινό,  συναδέλφους και κριτικούς
Έκανα αμέσως μεγάλη επιτυχία που δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Όλες οι εμφανίσεις μου στο θέατρο και  οι συμμέτοχες μου κάνανε αίσθηση. Ήμουν γεννημένη θεατρίνα κι ας μη το ήξερα. Το έλεγε πάντως η γιαγιά μου η Ζαφειρούλα η μάνα του πατέρα μου από την Μ. Ασία όταν μ ανέβαζε στο τραπέζι για να χορέψω ενώ αυτή  τραγουδούσε και  χτυπούσε παλαμάκια… Από τον χορό πάνω στο τραπέζι ξεκίνησαν όλα…
 
3. Ποια ήταν η αφορμή για την κάθοδο στην Αθήνα και πόσο ομαλή υπήρξε η προσαρμογή,  αντιμετωπίσατε πράγματα που αρχικά σας ξένισαν ή δυσκόλεψαν;
Μετά από δεκαπέντε σχεδόν χρόνια πειραματικό θέατρο με τις ιστορικές πλέον ομάδες Θεατρικό εργαστήρι της «Τέχνης» και Πειραματική σκηνή της «Τέχνης» και μετά την επιτυχία της Βεγγέρας του Η. Καπετανάκη όπου  ερμήνευσα την κυρία. Νερουλού, δημιουργήθηκε μια ανάγκη φυγής και καθόδου στην Αθήνα. Οι προτάσεις  ήταν πολλές και συχνές και  από το  θεσσαλικό θέατρο  Όλοι μου έλεγαν να κατέβω στην Λάρισα ή στην Αθήνα. Το 85 πήρα την απόφαση και  μετά από μεγάλη σκέψη --την ημέρα της γιορτής μου 17 Σεπτέμβριου- έφυγα με μια βαλίτσα και με το αμάξι μου για την παράσταση «Σατιρικό Καμπαρέ» που ανέβηκε στο Ζουμ της Πλάκας.  Στην μάνα μου είπα πως κατεβαίνω για ένα έργο… Δεν γύρισα ποτέ πίσω πάρα μόνο για να βλέπω την μάνα μου και τα αδέλφια μου.

 
4. Ξεκινώντας την καινούργια πορεία, συναντήσατε  περισσότερες «ανοιχτές» ή «κλειστές» πόρτες» που απαιτούσαν κόπο να τις διαβεί μια νέα ηθοποιός;
Στην Αθήνα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Όταν κατέβηκε η παράσταση στο Ζουμ έμεινα χωρίς δουλειά είχα κάνει όμως μεγάλη εντύπωση. Κι έτσι μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο μου και ήταν ο μεγάλος παράγωγος Βαγγέλης Λειβαδάς. Με πήρε αμέσως σαν πρωταγωνίστρια για 5 χρόνια χειμώνα καλοκαίρι σε όλες τις επιθεωρήσεις και στα έργα που ανέβηκαν τότε στα θέατρά του, Βέμπο, Σμαρούλα και Παρκ. Έγραφα πάντα τα νούμερα μου κι είχα τα σόλο μου.. Έτσι έγινα γνωστή στον κόσμο και πέρασα, μέσα από το θέατρο στην τηλεόραση…
 
5.  Ακολουθούν σπουδαίες συνεργασίες με την αφρόκρεμα των σκηνοθετών… θα ξεχωρίζατε κάποιον που σας επηρέασε καθοριστικά στα μετέπειτα βήματα;
Όχι δεν ξεχωρίζω τίποτα. Ήταν πέντε δύσκολα χρόνια  όπου έβαζα τις βάσεις μου στο Αθηναϊκό χώρο και προσπαθούσα  μέσα από τη δουλειά μου να εδραιωθώ.
 
6. Ως ανήσυχο (προφανώς) πνεύμα έχετε εμπλακεί σε όλους σχεδόν τους χώρους καλλιτεχνικής έκφρασης… Ποιος νιώθετε να σας γοητεύει ιδιαίτερα και γιατί;
Πέρασα με την σειρά από το πειραματικό θέατρο, μετά έκανα επιθεώρηση, τηλεόραση, πρόζα και κλασσικό θέατρο, αντεργκράουντ θέατρο -τα τελευταία δέκα χρόνια- θέατρο με φοιτητικές ομάδες (δεκαπέντε χρόνια)… αυτό που με γοητεύει είναι να φτιάχνω χειροποίητο θέατρο, και να σκηνοθετώ,  όμως είναι αξέχαστες οι συμμετοχές μου σε Επιδαυρικές παραστάσεις. Άλλα μεγέθη…
 
7.  Θεωρείστε  εξαιρετική εκπρόσωπος της κωμωδίας, όπου οι γυναίκες ηθοποιοί του είδους είναι μετρημένες. Ποια είναι η γνώμη σας γι αυτό που αποκαλείται «δυσκολία της κωμωδίας»;
Κατά την γνώμη μου δύσκολο είναι να κάνεις καλό θέατρο δηλαδή να επικοινωνείς με το κοινό μέσα από «ξένα» λόγια και «ξένα» κοστούμια. Δεν έχει σημασία αν πάσχεις παίζοντας κωμωδία ώστε να κάνεις τον θεατή ανώτερο σου, ή αν παίζεις δράμα έτσι που να ταυτίζεται ο θεατής μαζί σου ή τραγωδία όπου ο θεατής νοιώθει «κατώτερος» ή μικρός μπροστά στα ηρωικά, τα θεϊκά, τα μοιραία και τα μεγάλα… Σε όλες τις περιπτώσεις το ζητούμενο είναι να παράγεις συναισθήματα, χαρά, συγκίνηση, γέλιο, δάκρυα. Όλα είναι δύσκολα. Και προσωπικά δοκιμάζω τα εκφραστικά μου μέσα σε όλα τα είδη με την πίστη πως κάνω το πιο δύσκολο απ όλα: πηδάω δηλαδή από την κωμωδία στο δράμα σαν να λέμε προσπαθώ να κάνω ζωντανό αληθινό θέατρο που να είναι και μοντέρνο.
 
8. Γνωρίζοντας ότι πολλοί σπουδαίοι κωμικοί υπήρξαν ίσως και καταθλιπτικές προσωπικότητες, πιστεύετε ότι το έμφυτο χιούμορ είναι μια φυσική ευκολία στην απόδοση του κωμικού;
Πιστεύω πως το χιούμορ είναι χάρισμα αλλά και καλλιέργεια του νου  και αγαπώ τους ανθρώπους που το έχουν. Δεν γνωρίζω αν οι κωμικοί μας ήταν καταθλιπτικές προσωπικότητες και πάντως εγώ ακόμη δεν είμαι. Ίσως που και που να μελαγχολώ ή να μην έχω κέφια αλλά είμαι ένας χαρούμενος και χαμογελαστός  άνθρωπος και το δείχνω
 
9. Μιλώντας για χιούμορ που εμφανώς διαθέτετε και ως άνθρωπος, πέρα από ευλογημένο προσόν, θεωρείτε ότι μπορεί να λειτουργήσει ενίοτε και ως «δίκοπο μαχαίρι»;
Ναι καμιά φορά μπορεί να υπερβάλω κάνοντας χιούμορ όχι όμως στο σημείο να γίνω προσβλητική… λίγο κυνική ίσως, πάντως είμαι μάλλον ευγενής στις πιο πολλές περιπτώσεις και προσέχω να μην πειράζω  τους ανθρώπους ακόμα κι αν με πειράζουν εκείνοι…
 
10.   Έχετε υπηρετήσει με επιτυχία την πολυσυζητημένη σάτιρα… στη γνωστή φιλολογία περί των ορίων της ή μη, ποια είναι η προσωπική σας γνώμη;
Στην σάτιρα τα όρια έχουν μια τάση να  ξεχειλώνουν όπως και στα κόμικς που οι φιγούρες ανοίγουν σαν λάστιχα ή που γίνονται λιώμα κάτω στο χώμα αν περάσει από πάνω τους ένα αμάξι.. Μετά ξαναβρίσκουν τη φόρμα τους. Αυτό είναι η σάτιρα να τραβάς τα πράγματα στα άκρα να τα παραμορφώνεις να τα στραπατσάρεις για να αναδείξεις την  κωμικότητα της δραματικότητας τους ή  το αντίθετο…
 
11.  Από το πλούσιο θεατρικό σας ρεπερτόριο, υπάρχει κάποιο είδος έργων ή ρόλων ή συγγραφείς, που αγαπάτε ιδιαίτερα για κάποιον λόγο;
Αγαπώ την καλή κωμωδία, από τους Έλληνες λάτρεψα τον Μποστ και αγάπησα τον Άκη Δήμου που μου «χάρισε» το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης»,  αγαπώ την ελευθερία της Επιθεώρησης, τον Αριστοφάνη, όλους τους αρχαίους μας συγγραφείς, λίγο πιο πολύ τον Ευριπίδη…  αγαπώ το θέατρο του παραλόγου, το σουρεαλιστικό θέατρο,  αγαπώ το κίνημα του Αντρέ Μπρετόν στην Γαλλία..  μου αρέσει το ρεαλιστικό ποιητικό χιούμορ του Τενεσσυ Ουιλιαμς, ο Τσέχωφ πολύ, εννοείται ο δύστροπος Μπέκετ… και πάρα πολύ ο Γερμανός Γιακομπ Μικαελ Λεντς σύγχρονος του Γκαίτε, που το έργο του «Η ιστορία του πρίγκιπα της Κούμπα  Τάντι» μετέφρασα και θα ανεβάσω τον Μάϊο.
 
12.  Σε σχέση με την «μανιέρα» ενός ηθοποιού ως αμφιλεγόμενη έννοια, συμμερίζεστε τη θετική άποψη ότι συνιστά το προσωπικό του στίγμα ή την αρνητική που μιλά για τυποποίηση;
Η μανιέρα είναι κάτι σαν την υπογραφή των καλών ζωγράφων. Θέλει κόπο και πολύ δουλειά για να σε αναγνωρίζουν από την υπογραφή ή την σφραγίδα σου στο θέατρο. Με αυτήν την έννοια δεν είναι κακό να έχεις μανιέρα. Κακό είναι κατά την γνώμη μου να είσαι ο εαυτός σου πάνω στην σκηνή σαν να λέμε να μη καταβάλεις κανένα κόπο για να υποκριθείς τον χαρακτήρα που υποδύεσαι.  
 
13. Ως άτομο που το διακρίνει αυθεντικότητα και ειλικρίνεια, τολμάτε να μιλάτε ανοιχτά χωρίς να «μασάτε λόγια». Αυτό σας έχει στοιχίσει κάποιες φορές με οποιονδήποτε τρόπο;
Αυθεντική ναι, το δέχομαι – μου αρέσει-  και ειλικρινής επίσης ναι είμαι. Δεν μιλάω ακριβώς ανοιχτά. Είμαι όμως αληθινή. Τα λόγια μου περνάνε από το μυαλό μου πρώτα κι από την καρδιά μου και  φιλτράρονται, συχνά  αυτολογοκρίνομαι. Όχι δεν λέω ό,τι να ‘ναι απερίσκεπτα και άναρχα. Προσπαθώ πάντα να ζυγιάζω τα λόγια μου, να τα μετράω, ώστε να είμαι δίκαια και να μη κάνω χοντρά λάθη. Δεν θέλω να κάνω λάθη γιατί υποφέρω πολύ το βράδυ αν κάνω λάθη κατά την διάρκεια της ημέρας.
 
14. Από τη μακριά διαδρομή σας, έχετε να θυμηθείτε κάτι ιδιαίτερα έντονο / ακραίο- θετικό ή αρνητικό ή ίσως ευτράπελο, που δεν θα ξεχάσετε;
Όχι δεν θυμάμαι κάτι ακραίο ή αρνητικό… Γενικά έχω μια ικανότητα να «ξεχνάω» τα αρνητικά για να μη με πονάνε…
 
15. Από την συνεργασία σας με φοιτητικές θεατρικές ομάδες που η ίδια δημιουργήσατε, ποιο είναι το σημαντικότερο που αποκομίσατε από την εμπειρία με τους νέους;
Από τους νέους θαύμασα την άγνοια  τους, την αυθεντικότητα τους, το μη προσποιητό, σε πολλές περιπτώσεις το λοξό και το λάθος τους και επειδή δούλεψα με μη ηθοποιούς, μου άρεσε πολύ η αγνότητα τους, την οποία  χάνουν κάποιες φορές οι νέοι στις σχολές.. 
 
16. Μεταξύ υποκριτικής, σκηνοθεσίας και συγγραφής ως τομείς ενασχόλησης,  σε ποιο χώρο νιώθετε περισσότερο δημιουργός και ασφαλής για το αποτέλεσμα;
Νομίζω πως το πιο δύσκολο απ όλα είναι το γράψιμο- μιλάω πάντα για μένα- πολύ με βασανίζει το γράψιμο…. πιο «παιχνιδιάρικη» είναι  η σκηνοθεσία και τέλος μεγάλη αγωνία  έχει και η ερμηνεία ενός νέου ρόλου… πολλή δουλειά… Πιο ασφαλής αισθάνομαι πάνω στην σκηνή όταν παίζω, είμαι πιο καλά με τον εαυτό μου, ίσως γιατί είναι κάτι που το κατέχω κάπως καλύτερα αν και η διαδικασία της υποκριτικής δεν τελειώνει ποτέ. Με το γράψιμο δεν νοιώθω ακόμη ασφαλής γιατί υπάρχουν τεράστια συγγραφικά έργα και  η σύγκριση με συνθλίβει…  μεγάλη σιγουριά νοιώθω και όταν σκηνοθετώ, δεν ξέρω από  πού πηγάζει αυτό, αλλά νοιώθω ότι ήμουν από πάντα σκηνοθέτης – όχι επαγγελματίας πάντως.
 
17. Το ότι οι τηλεοπτικές εμφανίσεις σας υπήρξαν μετρημένες, οφείλεται σε δική σας επιλογή ή λόγω συγκυριών; Παρεμπιπτόντως, ποια είναι η γνώμη σας για το σημερινό τηλεοπτικό τοπίο;
Ήθελα πολύ να κάνω τηλεόραση, κυρίως να γράφω και να παίζω, είχα ωραίες ιδέες για σενάρια και νομίζω γράφω καλά. Προσπάθησα να μπω στον τηλεοπτικό χώρο δυναμικά αλλά δεν τα κατάφερα, έτσι έριξα όλη μου την προσοχή στο θέατρο και εξάντλησα  εκεί τις δημιουργικές μου δυνάμεις… Η τηλεόραση μας δεν ξέρω πώς πάει, βλέπω μόνο σπάνια αργά το βράδυ καμιά αμερικανική ταινία εδώ κι εκεί και κάποια σόου που τραγουδάνε.. Με εκνευρίζουν οι φωνές και οι καυγάδες στις ειδήσεις και η μονοτονία στην εκφορά του λόγου… νομίζω πως από την τηλεόρασή μας λείπουν άνθρωποι με καλό γούστο που ξέρουν να μιλάνε, που έχουν χιούμορ και ωραίες ιδέες. Επίσης νομίζω πως είναι κάπως μπαγιάτικη και πως όλη την ώρα κάποιος πουλάει κάτι… Όμως άμα ψάχνεις όλο και κάπου θα σκαλώσεις να περάσεις την ώρα σου…
 
18. Αν σας δινόταν υποθετικά η δυνατότητα να αλλάξετε κάποια πράγματα στη χώρα σήμερα, από ποια θα ξεκινούσατε ως προτεραιότητες;
Δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα Είμαι ανίκανη να αλλάξω στο ελάχιστο την ανθρώπινη νοοτροπία που κινείται από το συμφέρον. 
 
19.  Θα μπορούσατε να κατονομάσετε τρία δημόσια πρόσωπα που θαυμάζετε και τρία που αποστρέφεστε, δικαιολογώντας την επιλογή σας;
Όχι έτσι δεν μπορώ με τον τρόπο που το θέτετε. Θαυμάζω τους μεγάλους  ποιητές, τους καλούς επιστήμονες, τους τίμιους γιατρούς, τους ταλαντούχους λογοτέχνες, τους φιλοσόφους, τους φτωχούς ανθρώπους που περήφανα τα βγάζουν πέρα με την καθημερινότητα. Θαυμάζω και αγαπώ τους ταπεινούς και χαρισματικούς νέους και γέρους. Απεχθάνομαι  τους ψεύτες τους κλέφτες τους απατεώνες κλπ
 
20.  Αν γυρνούσατε το χρόνο πίσω, θα κάνατε κάτι διαφορετικά; Κι αν τον προεκτείνετε στο μέλλον, υπάρχουν συγκεκριμένα όνειρα που περιμένουν να υλοποιηθούν;
Αν ξεκινούσα από τη αρχή και είχα την γνώση αυτής της ζωής μου ίσως ναι, θα έκανα μερικές πιο έξυπνες κινήσεις  για να φτάσω στους στόχους μου… μεγάλα όνειρα δεν υπάρχουν όχι, υπάρχει όμως το έργο «Η Ιστορία του Πρίγκιπα της Κούμπα Τάντι» του Γιάκομπ Μίκαελ Λεντς που θα σκηνοθετήσω όπως σας είπα (η παράσταση είναι επιχορηγουμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού)  και η μετάφραση του «Γυάλινου κόσμου» του Τεννεσυ Ουίλιαμς σε εξέλιξη…
 
21.  Δεν ξεχνάμε βέβαια την ξεχωριστή στιγμή της περσινής σας βράβευσης από την «Κ» και με αυτήν την αφορμή, πιστεύετε ότι οι άξιοι γενικά έχουν την τιμητική επιβράβευση που τους αναλογεί;
Πιστεύω πως με τα βραβεία πάντα υπάρχει μια ασάφεια, ένα μικρό μπέρδεμα… Όλο και κάποιον ξεχνάμε, κάποιος μας διαφεύγει, κάποιον αφήνουμε να τον τιμήσουμε για την προσφορά του, αόριστα, και πολλούς τους τιμάμε μετά θάνατον αλλά αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι… και δεν χάλασε κι ο κόσμος, που λέει ο λόγος, δεν πρέπει να τα παίρνουμε πολύ στα σοβαρά...
 
22.  Με ποιες λέξεις θα περιγράφατε τη Σοφία ως προσωπικότητα στην καθημερινότητά σας και ποια θέση έχουν στη ζωή σας οι έννοιες έρωτας, οικογένεια, φιλία…
 
Νομίζω είμαι ένας καλός άνθρωπος, θετικός και χαρούμενος στην βάση μου, πρόθυμη και δουλευταρού, ευσυνείδητη και υπεύθυνη. Έδωσα μεγάλη σημασία στον έρωτα στην ζωή μου και στην συντροφικότητα. Στις φιλίες μου ζητώ εμπιστοσύνη και για την  οικογένεια έχω κάνει  υπομονή και δείχνω κατανόηση. 
 
23.  Με αφορμή την εκ νέου συνεργασία σας με τον Λ. Λαζόπουλο, πώς κρίνετε τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου που συνδέθηκαν αρνητικά με το όνομά του και πώς βιώνετε τη μεταξύ σας σχέση;
Τον Λάκη Λαζόπουλο τον «ξέρω» από πάντα όμως τώρα τον γνωρίζω λίγο καλύτερα Είμαστε από το καλοκαίρι πολύ συχνά - σχεδόν καθημερινά μαζί - δουλεύοντας για την επιθεώρηση «Α-πελ-πι-σι-το» που θα δείτε τα Χριστούγεννα στο Αριστοτέλειο. Είναι ένας υπερταλαντούχος καλλιτέχνης και το έχει αποδείξει με τις επιθεωρήσεις του στο θέατρο, με τους Δέκα μικρούς Μήτσους και το Αλ τσαντιρ. στην τηλεόραση. Τεράστιες επιτυχίες. Όσα αρνητικά λέγονται γι αυτόν ποτέ δεν θα σκιάσουν νομίζω, το μέγεθος του ιδιοφυούς ταλέντου του: να πιάνει τον παλμό της εποχής, να ερμηνεύει και να σατιρίζει την επικαιρότητα και να επικοινωνεί τόσο άμεσα -μέσα από τους χαρακτήρες που υποδύεται- με τον κόσμο. Όσο για την σχέση μας πάει πολύ καλά- δουλεύω γι αυτό τον σκοπό- δεν ξεχνιέμαι,  προσπαθώ πολύ να κτίσω μια καλή σχέση - ίσως μια μελλοντική φιλία, (νομίζω και ο Λάκης το ίδιο)- και  δεν θα αφήσω τίποτα αρνητικό να χαλάσει την συνεργασία μας, που αποδίδει καλούς καρπούς.  
 
24. Μια γεύση από την παράσταση «Α-πελ-πι-σι-το» που ανεβαίνει τα Χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη, καθώς και για τα ιδιαίτερα συναισθήματα παίζοντας στη γενέτειρα…
Είμαι πολύ περήφανη που ανεβαίνω με αυτήν την παράσταση στην Θεσσαλονίκη πρώτη φορά Χριστούγεννα. Είναι μια σατιρική επιθεώρηση φρέσκια και έξυπνη με την υπογραφή Λάκης Λαζόπουλος  και προσφέρει πολύ χαρά και γέλιο… Η παράσταση με τον 11μελή θίασο μαζί με το κοινό δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που μοιάζει με τρελό πανηγύρι…
.
25. Κλείνοντας, θα θέλαμε τις ευχές σας για τα Χριστούγεννα. 
Εύχομαι αγάπη που ειναι έτσι κι αλλιώς το μήνυμα των Χριστουγέννων. Καλές συνεργασίες, γιατί μόνος του δεν μπορεί κανένας και να ξανασκεφτούμε την έννοια της καλοσύνης! 
 
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  ΠΟΛΥ!
 
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Μασιάς.

Τoν περασμένο Ιούνιο τα 7α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης τίμησαν την ηθοποιό Σοφία Φιλιππίδου. Το παρακάτω βίντεο από την απονομή στην σπουδαία ερμηνεύτρια. 

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/sofia-filippidou-sin-22167/feed/
<![CDATA[O Στέλιος Μάϊνας μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα…]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/mainas-sin-22006/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/mainas-sin-22006/#comments +Mon, 11 Dec 2017 16:43:00 +0200 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/mainas-sin-22006/  Ένας ηθοποιός που έχουμε κατατάξει στους οικείους αγαπημένους, καθώς μας έχει «επισκεφθεί» συχνά στο σπίτι, μέσα από επιτυχημένες, ξεχωριστές τηλεοπτικές σειρές, με εξίσου επιτυχημένη πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Έχοντας ξεκινήσει από το ιστορικό Θεσσαλικό θέατρο, έχει 

]]>
/
Ένας ηθοποιός που έχουμε κατατάξει στους οικείους αγαπημένους, καθώς μας έχει «επισκεφθεί» συχνά στο σπίτι, μέσα από επιτυχημένες, ξεχωριστές τηλεοπτικές σειρές, με εξίσου επιτυχημένη πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Έχοντας ξεκινήσει από το ιστορικό Θεσσαλικό θέατρο, έχει να θυμηθεί δυνατές στιγμές από μια διαδρομή που τη χαρακτηρίζουν οι προσεκτικές, ποιοτικές επιλογές, καταφέρνοντας να αποφύγει επιμελώς την τυποποίηση και να υπηρετήσει με την ίδια συνέπεια, από το αρχαίο δράμα μέχρι την πιο ελαφρά κωμωδία…
'
Οπαδός του «η καριέρα χτίζεται κυρίως από τα όχι, παρά τα ναι», αντιστάθηκε στο εύκολο χρήμα, για να μείνει πιστός στο καλλιτεχνικό του όραμα και τις αξιακές του αρχές ως άνθρωπος με συγκροτημένη προσωπικότητα. Με αφορμή την παρουσίαση έργων του Παπαδιαμάντη στο θέατρο Αυλαία, που θα παρακολουθήσουμε στις 13 Δεκεμβρίου, ο Στέλιος Μάϊνας μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα
1. Στο βιογραφικό σας διαβάζουμε για σπουδές Διοίκησης Επιχειρήσεων και παράλληλα σπουδές σε Δραματική Σχολή. Πότε και πώς ανακαλύψατε μέσα σας το «μικρόβιο» του ηθοποιού;
Για άλλου ξεκινάς κι αλλού πας. Τουλάχιστον σε μένα αυτό συνέβη και μπορώ να πω, πάνω κάτω μου συμβαίνει ακόμα. Ξεκίνησα να σπουδάζω διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά  στη Λάρισα συνάντησα το Θεσσαλικό θέατρο, τη Βαγενά και τον Τσιάνο, ήμουν τότε στο ερασιτεχνικό της σχολής και παίζαμε το Δράκο του Σβαρτς, με είδανε, καλός είναι αυτός για κομπαρσιλίκι που ήθελε ο Χρονοπούλος στην «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου που ανέβαζαν, κι έτσι   έπαιξα για μια σαιζόν μαζί τους, κι έκτοτε κόλλησα το μικρόβιο. Αυτά συνέβησαν το σωτήριο έτος 1976-77

2. Θυμάστε ποια ήταν η πρώτη σας επαγγελματική δουλειά ως ηθοποιός και τί είδους συναισθήματα τη συνόδευσαν;
Έτσι γνώρισα και την Ελληνική επαρχία, σε περιοδεία χειμωνιάτικη, συγκλονιστική εμπειρία. Φανταστείτε, το Θεσσαλικό, πήγαινε για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο σε ορεινά χωριά να παίξει, Καμπανέλλη, Σεβαστίκογλου, Καπετανάκη, Χορν... Το θέατρο, κι ο κόσμος του οφείλουν πολλά στο Θεσσαλικό θέατρο. Θυμάμαι, παίζαμε Φλεβάρη στην Κρανιά Ελασσόνας, που θέατρο δεν είχε πάει ποτέ, όλο το χωριό είχε βγει στο δρόμο να δει από κοντά το θίασο, και στη παράσταση τα παιδιά, μαζεμένα ένα σμάρι μπροστά απ τη σκηνή, μας πετάγανε πετραδάκια απ το χώμα που ήταν το πάτωμα του σχολείου που παίζαμε, για να διαπιστώσουν πως είμαστε αληθινοί. 
Παρά τις αντίξοες συνθήκες, υπήρχε κάτι που μας ένωνε, κι ελπίζω  να το ξαναβρούνε και οι νέοι, που τους επιφυλάξαμε δυστυχώς τη χειρότερη υποδοχή. Η δίκη μου η γενιά φταίει που τα παιδιά σήμερα είναι άνεργα, χωρίς οράματα, και χωρίς προοπτική. Και δεν βγάζω τον εαυτό μου εκτός

3. Στη μετέπειτα πορεία σας, μετράτε περισσότερες δυσκολίες και εμπόδια ή θεωρείτε ότι η τύχη υπήρξε ευνοϊκή μαζί σας - σε συνδυασμό πάντα με σοβαρή δουλειά;
Τύχη... και ναι και όχι. Σαφώς ήμουν τυχερός γιατί ανδρώθηκα στο θέατρο τη χρυσή εποχή που μας προσέφεραν δουλειές, σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό. Αν ήθελες να δουλέψεις, εκτός απ τα θέατρα της Αθήνας που σίγουρα θα έπαιρνες το βασικό μισθό, υπήρχαν τα Δηπεθε, αλλά και αργότερα η τηλεόραση. Για να μην πω για την κινηματογραφική παραγωγή, που κι αυτή δεν ήταν ευκαταφρόνητη. Τώρα, από εκεί και πέρα, είναι και θέμα επιλογών. Αν έχεις κάποιους στόχους, πρέπει να μπορείς να λες και όχι. Εγώ ξέρετε, είχα την τύχη να ακούσω νωρίς τη συμβουλή των δασκάλων μου.  «Την καριέρα σου θα τη χτίζεις με τα όχι σου, όχι με τα ναι σου». Φυσικά εννοείται πως έχω πει και όχι σε καταπληκτικές δουλειές που για πρακτικούς λόγους δεν μπορούσα να πάω. Είναι και το καλό τάιμινγκ, δηλαδή η τύχη.....Μου δίνετε όμως την ευκαιρία να ευχαριστήσω όλους αυτούς που μου πρόσφεραν δουλειά. Τίποτα δεν σνομπάρω, από εμάς εξαρτάται να βάλουμε την καλή μας ενέργεια, τις δεξιότητες μας και το μυαλό μας σε μια δουλειά.

4. Πέρα από το απαραίτητο ταλέντο, ποια στοιχεία του χαρακτήρα ή ποιους άλλους παράγοντες κρίνετε ως καθοριστικούς  για την καταξίωση ενός καλλιτέχνη;
Ταλέντο δεν είναι τίποτε άλλο από ευκολία προσαρμογής. Έχω μετανιώσει παρά πολλές φορές για τα επιπόλαια συμπεράσματα μου, για ηθοποιούς που έβλεπα πως δεν τράβαγαν. Όταν τους δόθηκαν  οι ευκαιρίες, προχώρησαν. Οι ηθοποιοί είναι σαν τα λουλούδια. Θέλουν κατάλληλο έδαφος και συνθήκες για να ανθίσουν. Κι εγώ έχω υπάρξει παρά πολύ κακός σε αντίξοες συνθήκες. Είναι ευαίσθητο πράγμα το θέατρο. 

5. Υπάρχουν επιλογές στην καριέρα σας για τις οποίες νιώθετε ιδιαίτερα περήφανος και άλλες που ίσως έχετε μετανιώσει και θα θέλατε να μοιραστείτε;
Δεν μετανοώ για τις επιλογές μου, όλες είναι αποτέλεσμα επιλογής. Ποτέ δεν διάλεξα κάτι επιπόλαια. Το σκέφτηκα και δεύτερη και τρίτη φορά. Δεν ισχυρίζομαι πως όλες ήταν πετυχημένες, αλλά στη δουλειά μας, υπάρχει και ο παράγοντας   Χημεία. Όπως και σε όλα τα πράγματα άλλωστε. Το ρίσκο εξ άλλου είναι βασικό συστατικό της δουλειάς. 
/
6. Έχοντας υπηρετήσει δυναμικά, θέατρο- κινηματογράφο - τηλεόραση, ποιο είναι το «κάτι» ξεχωριστό που εισπράξατε από κάθε χώρο;
Θέατρο… Κάποτε έπαιζα στο χορό του Εθνικού, στον Ιππόλυτο, στην Επίδαυρο. Έρχεται λοιπόν η ώρα του Αγγελιοφόρου, βγαίνει στη σκηνή ο ηθοποιός, ξεκινάει την αφήγηση  και σε κάποια σημεία, ως δεξιοτέχνης, κάνει μια παύση, που μου φάνηκε αιωνιότητα. Ε, λοιπόν, δώδεκα χιλιάδες κόσμος που ήταν στο θέατρο, σ αυτή τη παύση κρατούσαν την αναπνοή τους... Αυτό, το προσλαμβάνει άμεσα ο ηθοποιός στη σκηνή. Πληρώνεται επιτόπου...
'
Κινηματογράφος.... Για να είμαι ειλικρινής, λατρεύω τον κινηματογράφο. Κυρίως γιατί ο θεατής μπαίνει μέσα στο μυαλό του ηθοποιού, γίνεται ένα με τον ήρωα... Δυστυχώς έχω κάνει πολύ λίγες ταινίες, αλλά πραγματικά είμαι περήφανος για τις ταινίες που έκανα. 

Τηλεόραση… Δύσκολο είδος. Θέλει συνέπεια, σοβαρότητα, ευελιξία. αλλιώς τυποποιείται πριν το καταλάβεις. Ξέρετε πόσες προτάσεις είχα μετά τους Μεν και τους Δεν για κάτι ανάλογο; Πόσες πιέσεις; Μου προσέφεραν ποσά που δεν είχα καν φανταστεί ότι δίνονται σε ηθοποιούς. Αρνήθηκα πεισματικά την τυποποίηση, είναι ό,τι απεχθάνομαι στη δουλειά μου. Δεν βρίσκω ενδιαφέρον στην επανάληψη ενός εαυτού. Πιστεύω το ίδιο και το κοινό. 

7. Η διαδρομή σας χαρακτηρίζεται από προσεγμένες, ποιοτικές επιλογές. Είναι κάτι που συνειδητά αναζητάτε μεταξύ διαφόρων προτάσεων ή… περίπου «καρμικά» έρχεται και σας βρίσκει;
Ποιοτικές επιλογές… Κοιτάξτε, ποιότητα καταρχάς είσαι εσύ ο καλλιτέχνης. Οφείλεις να είσαι. Τώρα, διαχωρισμός με μπάρες δεν υπάρχει μεταξύ ποιοτικού και εμπορικού, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται, γιατί κι αυτό είναι μια επινόηση. Πιο σωστά , θα έλεγα, δεν κάνω «αρπαχτές». Αλλά επιμένω, φυσικά και με ενδιαφέρει ο κόσμος, το κοινό. Θέατρο χωρίς κοινό, είναι στείρο.

8. Κινούμενος σε μια μεγάλη γκάμα ρεπερτορίου από το αρχαίο δράμα μέχρι τη σύγχρονη κωμωδία (και όλα τα… ενδιάμεσα!), νιώθετε κάποιο είδος να σας αγγίζει ή να σας γοητεύει ιδιαίτερα για κάποιον λόγο;
Λατρεύω την κωμωδία, αλλά την φοβάμαι . Δεν ξέρω αν έχω πλέον την ικανότητα να ανταποκριθώ στους ρυθμούς της, τα τεχνάσματα της, στα ακροβατικά της. Θαυμάζω απεριόριστα τους κωμικούς ηθοποιούς, και ευτυχώς, το θέατρο μας διαθέτει πολλούς άξιους. Και έτσι, επειδή καλό είναι να αναφερόμαστε ονομαστικά στους καλούς συναδέλφους μας και χωρίς να θέλω να αδικήσω κανένα, θα αναφέρω: Φιλιππιδης, Χαϊκάλης, Μπέζος, Παπαδημητρίου, Χρυσοστόμου και πολλοί άλλοι, που ξεχνάω. Και γυναίκες φοβερές, όπωςΚαστάνη, Φιλιππίδου, Γκαβογιάννη, Μαλφα, Μουτίδου, Κοκιδου και πολλές άλλες. 

9. Υπήρξαν ρόλοι και χαρακτήρες που με κάποιο τρόπο δεθήκατε μαζί τους και νιώθετε κάπως σαν να σας «σημάδεψαν»;
Δεν με σημάδεψε ρόλος. Αγαπώ κάποιους, αλλά περισσότερο επιδιώκω τις συνεργασίες. Τι να το κανείς να παίξεις ας πούμε Άμλετ, με ανέμπνευστο σκηνοθέτη και τυχαίο καστ. Ζηλεύω τις συνεργασίες, και εκτιμώ πολύ κάποιους σκηνοθέτες και ηθοποιούς που θα ήθελα να είμαι μαζί τους. Και σε αυτό στάθηκα τυχερός. Γνώρισα τον Κακογιάννη, τον Βολανάκη, τον Βουτσινά, απ αυτούς που λείπουν εννοώ, αλλά και άλλους εξαιρετικούς σκηνοθέτες, σαν τον Φασουλή, τον Μαστοράκη την Πατεράκη, τον Χουβαρδά, τον Μιλιβογιεβιτς, τον Αρβανιτάκη, τον Φιλιππογλου, τη Μέλεμε, τον Μαρκουλάκη, το  Θεοδωρόπουλο. Και πολλούς άλλους που ξεχνάω…

10. Πώς θα περιγράφατε τον ιδανικό σκηνοθέτη που απολαμβάνετε τη συνεργασία μαζί και αν τον συναντήσατε…  επίσης αν σας έχει ζητηθεί κάτι ακραίο και πώς το αντιμετωπίσατε…
Ιδανικός σκηνοθέτης, είναι αυτός που θαυμάζεις πριν ξεκινήσεις να δουλεύεις μαζί του και συνεχίζεις να θαυμάζεις και μετά τη συνεργασία σας, κι ακόμα πιο πολύ. Είναι ο σκηνοθέτης που βλέπεις να ωριμάζει και να εξελίσσεται, όπως κι εσύ άλλωστε. 
.

11. Μπορείτε να θυμηθείτε αν υπήρξαν στιγμές, είτε στο σανίδι είτε στο πλατώ, που νιώσατε φοβερή αμηχανία από κάποιο απρόοπτο ή κάτι άλλο;
Ανεβάζαμε τον Εδουάρδο Β του Μάρλοου, όταν διαβάζοντας στη πρώτη ανάγνωση τις σκηνικές οδηγίες, στο φινάλε του έργου, έπρεπε να ξεγυμνώνουν τον ήρωα, να τον περιλούζουν με περιττώματα και να τον ανασκολοπήσουν... όπως καταλαβαίνετε, δεν ήταν και το πιο ευχάριστο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί. Ακόμα και στα ψέματα....

12. Σε περίπτωση τυχόν αποτυχίας ή τυχόν κακής κριτικής, συνήθως πώς διαχειρίζεστε παρόμοιες καταστάσεις και με ποια συναισθήματα;
Καλά, έχουν γράψει για μένα  ό,τι θέλετε! Κάποτε κάποιος για να με υποβιβάσει - τότε έπαιζα στο θέατρο του Νότου -  στην κριτική με ανέφερε ως Σούλη  Μαρίτσα... τέτοιο γέλιο, παιδιά, τέλειο! Κάποιος άλλος είχε γράψει, πως τολμάνε τα τηλεοπτικά Απορρίμματα να ασχολούνται με τα κλασικά κείμενα, και κάποιος άλλος πως πρέπει δια νόμου να μου απαγορευτεί να τραγουδήσω επί σκηνής.... αν θυμόμουν  τα μαργαριτάρια που έχουν γράψει για μένα, θα έπρεπε τώρα να πουλάω κάστανα στην Άριστοτέλους,  και να με συγχωρούν οι καστανάδες.
.
Νιώθω βαθιά κατανόηση για την κρίση των ανθρώπων και πολλές φορές, ξέρετε, η κακή κριτική λειτουργεί σαν παγωμένο ντους. Εντάξει, τώρα ότι κατέληξα τα τελευταία χρόνια χειμερινός κολυμβητής, είναι άλλο θέμα.  Θέλω να πω εν κατακλείδι, ένα πράγμα. Δεν νιώθω ευνοημένος από κανέναν. Είμαι ένας μοναχικός καλλιτέχνης που αγωνίζεται με πολλές αποτυχίες να κάνει τη δουλειά του, ξέρω πως ό,τι στραβοπάτημα κάνω το πληρώνω. Δεν πειράζει. Έτσι είναι η ζωή. Δεν ζήτω την επιείκεια του κοινού, που είναι ο τελικός κριτής,  όταν με  τιμά με το χρήμα του και το χρόνο του...

13. Πόση «ελευθερία» πιστεύετε ότι έχει ένας καλλιτέχνης να εκφράζει δημόσια πολιτική ή κομματική θέση, προκειμένου να επηρεάσει ή μη, με οποιονδήποτε τρόπο το κοινό του;
Κάθε πολίτης έχει υποχρέωση να συμμετέχει στο Δημόσιο βίο, από όποια θέση μπορεί να συμβάλει. Στην αρχαία Αθήνα, ο απολιτίκ εξοστρακίζονταν....
Βέβαια πρέπει να παραδεχτούμε πως τα τελευταία χρόνια μεγαλώνει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που λέγεται  «αδιευκρίνιστη ψήφος» και όλο και πιο συχνά βλέπουμε τον κόσμο να ψηφίζει  με γνώμονα το απόλυτα προσωπικό του συμφέρον, ή εκδικητικά, τιμωρητικά. Συγνώμη που επανέρχομαι στην αρχαία Αθήνα, αλλά  ο καλός και δίκαιος πολίτης ήταν μια διαρκής προσπάθεια της πολιτείας, της οικογένειας, του περιβάλλοντος, σε όλες τις εκδηλώσεις του Δήμου... Με την ουσιαστική σημασία της λέξης Δήμος...

14. Ως άνθρωπος της τέχνης και του πολιτισμού, θεωρείτε ότι αυτά τα αγαθά σε καιρούς κρίσεων, ανθίζουν ή βάλλονται; Ο πολιτισμός στη σημερινή Ελλάδα διαδραματίζει τον ρόλο που του αναλογεί;
Δεν θα έλεγα πως υστερούμε σε κάτι. Ίσως σε οργάνωση, αλλά πού έχουμε οργανωθεί για να οργανωθούμε στον πολιτισμό, και φυσικά το μεγάλο αγκάθι λέγεται προϋπολογισμός και ψίχουλα απ’ το τραπέζι. Ο Πολιτισμός δυστυχώς είναι στην τελευταία σελίδα της ατζέντας των πολιτικών μας, και σε συνθήκες κρίσης, το πρώτο κονδύλι που κόβεται, η έστω περιορίζεται. Κι επειδή δεν θέλω να γίνομαι άκριτα άδικος, το κεφάλαιο πολιτισμός έχει κακοπάθει σε όλη την Ευρώπη. Περικοπές, ματαιώσεις, υπάρχουν και εκεί.....Αλλά δεν συγκρίνονται με τις δικές μας. Πρέπει να δοθούν κίνητρα!  Αυτό τουλάχιστον οφείλει να κάνει η πολιτεία.

15. Αν σας ζητούσαμε τρεις ή περισσότερες αξίες που για σας σημαίνουν το «νόημα της ζωής», ποιες θα ήταν αυτές;
Κοιτάξτε, μεγαλώνοντας, ανακαλύπτω πως ξέρω λιγότερα, όχι περισσότερα. Μακάρι να ήξερα το νόημα της ζωής, αλλά μη νομίζετε, το να  ζεις,  δηλαδή να την βιώνεις, είναι ίσως το νόημα. Πίστη... ελπίδα... αγάπη... τρεις αξίες που παραμένουν άφθαρτες...
.
16. Πέρα από τον ταλαντούχο καλλιτέχνη που γνωρίζουμε, ως άνθρωπος απέχετε διακριτικά  από τη δημοσιότητα… ωστόσο θα μπορούσατε να περιγράψετε τον εαυτό σας με τα δυνατά και αδύναμα σημεία του;
Έχω μόνον τρωτά σημεία, ελαττώματα και λάθη. Αυτά εξ άλλου είναι και τα δυνατά μου σημεία.
/
17. Κλείνοντας, θα θέλαμε να μας συστήσετε με λίγα λόγια και να μας βάλετε στο πνεύμα της ιδιαίτερης παράστασης που θα παρακολουθήσουμε 13 Δεκεμβρίου στο θέατρο Αυλαία.
Τρία αριστουργήματα του δικού μας Ντοστογιέφτσκι. Μια άηχη κραυγή είναι ο λόγος του Παπαδιαμάντη, ένα γλωσσικό επίτευγμα... Δεν είναι μαθητεία, είναι εμπειρία... «Η Υπηρέτρα», «Έρως Ήρως» και «Μοιρολόγι της φώκιας».... Αναμένουμε με αγωνία...
.
Σας ευχαριστώ
.
/
Κουλτουροθεατρική βραδιά της παράστασης "Ο Στέλιος Μάινας συναντά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη"  [θέατρο Αυλαία 13/12/2017]. [Παρακολούθηση Παράστασης, Συζήτηση Κοινού με Συντελεστές, Συνοδεία Κρασιού], ΟΛΑ ΔΩΡΕΆΝ! Πληροφορίες - προσκλήσεις ΕΔΩ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/mainas-sin-22006/feed/
<![CDATA[Απολαυστική, ειλικρινής, απρόβλεπτη! Η σκηνοθέτις Άσπα Καλλιάνη μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/aspa-kalliani-21953/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/aspa-kalliani-21953/#comments +Thu, 07 Dec 2017 19:09:00 +0200 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/aspa-kalliani-21953/ Μας κέρδισε με τις σκηνοθεσίες της σε παραγωγές του του ΚΘΒΕ, παρότι δηλώνει «αλεξιπτωτίστρια» στο θεατρικό χώρο, έχοντας ως αφετηρία σπουδές δημοσιογραφίας και κοινωνιολογίας. Οι οποίες ωστόσο την οδήγησαν στη συγγραφή σεναρίων και αρκετές τηλεοπτικές σειρές και όχι μόνο, φέρουν την υπογραφή της, έχοντας εμπλακεί παράλληλα με το χώρο του κινηματογράφου...

]]>
 Η Άσπα Καλλιάνη μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

Μας κέρδισε με τις σκηνοθεσίες της σε παραγωγές του του ΚΘΒΕ, παρότι δηλώνει «αλεξιπτωτίστρια» στο θεατρικό χώρο, έχοντας ως αφετηρία σπουδές δημοσιογραφίας και κοινωνιολογίας. Οι οποίες ωστόσο την οδήγησαν στη συγγραφή σεναρίων και αρκετές τηλεοπτικές σειρές και όχι μόνο, φέρουν την υπογραφή της, έχοντας εμπλακεί παράλληλα με το χώρο του κινηματογράφου, της διαφήμισης, του βιβλίου και βέβαια του θεάτρου για το οποίο εκφράζει ιδιαίτερη αδυναμία γιατί «είναι γεμάτο παράξενα πλάσματα που με κάνουν να νιώθω σχεδόν φυσιολογική»… Μια φράση - κλειδί που αποδίδει άριστα το αντισυμβατικό, ανήσυχο, ευφυές πνεύμα μιας άξιας δημιουργού, όπως αυτό αναδεικνύεται μέσα από τις ειλικρινείς και συχνά απρόβλεπτες απαντήσεις της σε μια άκρως απολαυστική συνέντευξη. Την οποία, με αφορμή την παράσταση «Μια ξεχωριστή μέρα» που σκηνοθετεί, η Άσπα Καλλιάνη παραχώρησε γενναιόδωρα στην Κουλτουρόσουπα….
 
1.  Με σπουδές δημοσιογραφίας και κοινωνιολογίας, ποιο ήταν το ερέθισμα να βρεθείτε στον κόσμο της τέχνης και πώς έγινε το πρώτο βήμα;
Στον κόσμο της τέχνης με μύησε πρώτος ο Γιώργος, ο παππούς μου. Δεν τον αφήνανε να βγει από το σπίτι γιατί είχε χάσει την επαφή του με αυτήν εδώ την διάσταση.  Όταν πήγαινα σπίτι του κάναμε αμίλητοι βόλτες από την μία άκρη του διαδρόμου μέχρι την άλλη και φτιάχναμε ιστορίες. Ιστορίες της άλλης διάστασης. Μου έδειχνε τον τοίχο, και ο τοίχος άνοιγε και βλέπαμε μια θάλασσα. Μου έμαθε να κοιτάω σωστά το ταβάνι του διαδρόμου, που δεν ήταν πια ταβάνι αλλά ένα δίχτυ γεμάτο με ιδέες, ανθρώπους, περιπέτειες, πλάσματα που είχαν ανάγκη να μας πουν την ιστορία τους. Με έμαθε πως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επικοινωνήσεις με κάποιον και πολλοί κόσμοι να μοιραστείς που δεν φαίνονται με το γυμνό μάτι.
.
Δεν ξέρω, μπορεί η τέχνη να είναι πολλά πράγματα, αλλά εμένα αυτή της η ιδιότητα με αφορά. Μπορεί να την συναντήσεις και στα πανεπιστήμια αλλά συνήθως αποκαλύπτεται μπροστά σου σε πολύ μικρότερη ηλικία. Σε εμένα αποκαλύφθηκε από τον Γιώργο σε έναν ατέλειωτο διάδρομο 12 περίπου μέτρων.    
 
2. Θα μπορούσατε να μας δώσετε επιγραμματικά τους σημαντικότερους σταθμούς της μέχρι τώρα πορείας σας;
Δεν έχω σταθμούς. Χρειάζονται πάρα πολλές τελίτσες να ενωθούν για να φτιαχτεί η μαγική εικόνα του κάθε ανθρώπου.
 
3. Ξεκινήσατε με συγγραφή σεναρίων έχοντας σπουδάσει το αντικείμενο. Μεταξύ των συναδέλφων σας στον τομέα, σε ποιο ποσοστό συναντάτε αντίστοιχους επαγγελματίες και σε ποιο ερασιτέχνες;
Δεν έχω συναντήσει πολλούς σεναριογράφους. Έχω διαβάσει αρκετά σενάρια αλλά δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα γιατί συνήθως μου στέλνουν εκείνα που ο παραγωγός καταλαβαίνει πως είναι προβληματικά και με χρησιμοποιούν ως Script Doctor. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα τώρα (ελληνικές ταινίες-σειρές κλπ) θα έλεγα ότι στην Ελλάδα πάσχουμε από σενάριο ενώ έχουμε πολύ καλούς συγγραφείς. Απλώς δεν έχουν διδαχτεί την μέθοδο.
 
4. Μιλώντας για τη συγγραφή, πιστεύετε ότι βαρύνει περισσότερο το έμφυτο ταλέντο ή η εξειδικευμένη γνώση;
Σε ό,τι κάνουμε –δυστυχώς- δεν αρκεί τίποτα από τα δύο χωρίς την συνεχή καθημερινή εξάσκηση.
 
5.Έχοντας εμπειρία επί του θέματος, πώς αξιολογείτε γενικά το επίπεδο των νέων σεναριογράφων και των κειμένων τους; Σας επιτρέπουν να αισιοδοξείτε για το μέλλον;
Αισιοδοξώ γιατί έχει αρχίσει πια και στην Ελλάδα να διδάσκεται η σωστή μέθοδος. Όμως όπως είπα και πριν χρειάζεται εξάσκηση. Πάνω σε ποιες παραγωγές θα εξασκηθούν οι νέοι; Χρειάζονται παραγωγές. Χρειάζονται παραγωγοί.
 
6. Όταν γράφετε, υπάρχουν συγκεκριμένοι ή «αγαπημένοι» τομείς που αποτελούν συνήθως πηγή έμπνευσης ή όχι; Γενικότερα πώς λειτουργείτε σε αυτή τη δημιουργική διαδικασία;
Αγαπημένα θέματα: μοναξιά, διαφορετικότητα, εγκλεισμός, ελευθερία.
Δημιουργική διαδικασία:  Αγοράζω από το σούπερ μάρκετ ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσω και να μην έχω δικαιολογία να ξαναβγώ έξω. Μετά προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να γράψει. Μετά αρνούμαι. Μετά μου τάζω δώρα. Μετά ενημερώνω όλους μου τους φίλους ότι δεν θέλω ποτέ να ξαναγράψω. Μετά κοιμάμαι χωρίς να νυστάζω. Μετά από εκατό «μετά» και τρεις μέρες λέω θα γράψω μια σελίδα και ας την σβήσω. Δεν την σβήνω. Γράφω μέχρι το ξημέρωμα.    
 
7.  Έχετε ασχοληθεί  με κινηματογράφο, τηλεόραση, θέατρο, διαφήμιση, βιβλίο…. Ποια από όλες τις μορφές έκφρασης νιώθετε να σας αγγίζει περισσότερο και γιατί;
Το θέατρο. Γιατί είναι γεμάτο με πολύ παράξενα πλάσματα. Πράγμα που με κάνει να νιώθω σχεδόν φυσιολογική. 
 
8. Τι διαφορετικό και ιδιαίτερο έχετε εισπράξει από κάθε τομέα ενασχόλησης και κατά πόσο βοήθησε ο καθένας στην εξέλιξή σας;
Σκεφτείτε πόσους σκηνοθέτες θεάτρου στην Ελλάδα γνωρίζετε που δεν είναι ή δεν έχουν υπάρξει ηθοποιοί. Και από αυτούς που γνωρίζετε πόσοι δεν ανήκουν σε οικογένειες ηθοποιών. Εγώ είμαι αλεξιπτωτίστρια. Και αυτό κάνει πιο δύσκολη την αρχή. Από την άλλη, βλέπω ότι φέρω μια πολυδιάστατη εμπειρία μέσα από την οποία είμαι ξαφνικά λειτουργική σε τομείς που οι περισσότεροι σκηνοθέτες δεν είναι. Έφτιαξα –εξ ανάγκης- μια δική μου μεθοδολογία,μια δική μου σχολή αν θέλετε. Δεν είναι ολοκληρωμένη, αλλά πιστεύω πως στο μέλλον θα έχει κάτι σημαντικό να προσφέρει στην επόμενη γενιά.  
 
9. Ποια ήταν η αφορμή που κάποια στιγμή από τα σενάρια επεκταθήκατε στο θέατρο και τη σκηνοθεσία;
Στην πρώτη πρόβα που πήγα ως βοηθός σκηνοθέτη –πήγα για να μην είμαι κλεισμένη σπίτι- κατάλαβα πως αυτό που εγώ έκανα στο χαρτί το έκαναν οι άλλοι στην σκηνή και περνούσαν και τέλεια. Κάπως έτσι άρχισα να γράφω τις ιστορίες πάνω στην σκηνή. Δεν έχει μεγάλη διαφορά. Απλώς αντί για να πατήσεις delete λες    «παιδιά πάμε να δοκιμάσουμε κάτι άλλο».
 
10. Στη δουλειά του σκηνοθέτη, ποιο στοιχείο βρίσκετε πιο γοητευτικό και ποιο είναι αυτό που περισσότερο σας δυσκολεύει ή αγχώνει;
Γοητεύομαι όταν συνεργάζομαι με χαρισματικά πλάσματα που παίρνουν τις ιδέες μου και τις μετουσιώνουν. Με δυσκολεύει η στάση που πρέπει να έχω προκειμένου να κρατηθούν οι ισορροπίες και οι κανόνες του παιχνιδιού. Στην διάρκεια των προβών και πριν την πρεμιέρα σκληραίνω πολύ. Δείχνω ήρεμη, αλλά μέσα μου σκληραίνω πολύ. 
.
 
11. Από τις μέχρι στιγμής συνεργασίες σας, ποιες  θα ξεχωρίζατε  για έναν σημαντικό για εσάς λόγο που θα θυμάστε σταθερά;
Όλες μου οι συνεργασίες με έκαναν πιο έτοιμη για την επόμενη. Είμαι ευγνώμων για όλες.
 
12. Με ποια κριτήρια επιλέγετε μια συνεργασία και ποια στοιχεία θεωρείτε «απαγορευτικά»  ώστε να την απορρίψετε;
Να έχω εμπιστοσύνη στο έργο και να μου έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη οι συντελεστές. Απαγορευτικό θεωρώ πλέον το να πρέπει να συνεργαστώ με ανθρώπους που κάνουν θέατρο για τον εαυτό τους και όχι για το θέατρο. Και μιλώ για όλους τους συντελεστές, σκηνογράφους, μουσικούς, φωτιστές, ηθοποιούς, τεχνικούς, όλους.   
 
13. Στον τομέα της σκηνοθεσίας, πόσο ανοιχτή είστε σε καινοτομίες και πώς κρίνετε γενικά τις ποικίλες μορφές πρωτοπορίας στο θέατρο;
Δεν ξέρω τι ονομάζουμε πλέον καινοτομία – πρωτοπορία. Το κάθε έργο σου «ζητάει» να το αφηγηθείς με κάποιον τρόπο την στιγμή που συστήνεσαι μαζί του. Αν σου ζητάει να το αφηγηθείς με ηθοποιούς που φαίνονται μόνο τα χέρια τους και η γλώσσα τους, οφείλεις να το αφηγηθείς έτσι. Δεν είναι πρωτοπορία, είναι ο τρόπος που το έργο επικοινώνησε μαζί σου. Όμως αν επικοινώνησε αλλιώς και μετά σκέφτηκες ότι θα «γράψει» καλύτερα η σκηνοθεσία σου και το όνομά σου αν το αφηγηθείς μόνο με χέρια και γλώσσα, τότε για εμένα είσαι καλλιτεχνικά ανήθικος.
 
14. Προτιμάτε να δουλεύετε με έμπειρους καταξιωμένους ηθοποιούς ή να δοκιμάζετε νέα ταλαντούχα  πρόσωπα, με ό,τι συνεπάγεται κάθε επιλογή;
Προτιμώ να δουλεύω με ταλαντούχους νέους ή μεγαλύτερους. Υποφέρω όταν δεν υπάρχει ταλέντο. Είναι πρόκληση δεν λέω, αλλά υποφέρω και σίγουρα υποφέρουν και αυτοί μαζί μου.  
 
15. Πόσο έντονος είναι ο ανταγωνισμός για τον οποίο ακούμε στον χώρο και πόσο ισχύουν οι φήμες περί «κλειστών παρεών»;
Σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχει ανταγωνισμός και  «κλειστές παρέες». Η ανθρώπινη κοινωνία είναι φτιαγμένη από κλειστές παρέες. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έτσι είναι. Το θέμα είναι να είσαι τόσο καλός σε αυτό που κάνεις ώστε να μην προσπαθείς να μπεις στις παρέες. Να προσπαθούν εκείνες να σε φέρουν κοντά τους.
 
16. Ποια είναι η εκτίμησή σας για την πορεία των θεατρικών πραγμάτων εν καιρώ κρίσης και πώς αξιολογείτε τη συμμετοχή του σημερινού κοινού;
Δεν έχω συνολική εικόνα. Πηγαίνω να δω μόνο παραστάσεις που μου έχουν συστήσει άνθρωποι που εμπιστεύομαι. Δεν αντέχω στην θέση του θεατή, αν δεν είναι καλή η παράσταση ή έστω η πρόθεσή της. Θυμώνω, θέλω να φύγω, κλείνω τα μάτια μου και περιμένω να τελειώσει το μαρτύριο. Ευτυχώς το σημερινό κοινό είναι καλύτεροι άνθρωποι απ’ ότι εγώ.
 
17. Με αφορμή την παράσταση «Μια ξεχωριστή μέρα» που θα απολαύσουμε στη Θεσσαλονίκη, θα θέλαμε δυο λόγια για τη συγκεκριμένη εμπειρία, πώς τη βιώσατε ως συνεργασία και αποτέλεσμα…
Στην συγκεκριμένη παράσταση η δουλειά μου ήταν πολύ εύκολη και πολύ δύσκολη. Ήταν πολύ εύκολη γιατί μου δόθηκε ένα εξαιρετικό κείμενο από τον Ettore Scola και μία εξαιρετική διασκευή/μετάφραση από τον Αλέξανδρο Ρήγα. Επίσης ο Αλέξανδρος έκανε ένα ιδανικό «πάντρεμα» στην επιλογή των πρωταγωνιστών. Ο Σταύρος Ζαλμάς και η Δήμητρα Ματσούκα είναι σκηνικά ένα ζευγάρι που φωτίζει την κάθε στιγμή που θέλεις χωρίς καμία προσπάθεια. Με τον Σταύρο έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές και το γνώριζα ήδη. Με την Δήμητρα είναι η πρώτη μας συνεργασία και από την τρίτη μας πρόβα κατάλαβα ότι αυτοί οι μήνες μαζί της θα είναι πολύ εύκολοι. Δεν χρειάζεται να της πεις πώς θα φτάσει στο αποτέλεσμα, στο χρώμα που θες. Της ζητάς το τελικό χρώμα και την σύνθεση την κάνει μόνη της σε χρόνο εντυπωσιακό. Έχει τεράστια παλέτα και συνθετική ικανότητα. 
 
Η δυσκολία ήταν το διώροφο σκηνικό που ζήτησα και ο Αλέξανδρος μου το έδωσε. Είναι από τις στιγμές που θα ήθελα έναν τσιγκούνη παραγωγό και να γκρινιάζω πως εγώ το ήθελα διώροφο και αυτός μου το χάλασε το όραμα. Συμφώνησε λοιπόν και άντε να βρούμε χώρο να το βάλουμε για πρόβα. Που σημαίνει έκανα πρόβα με το μισό σκηνικό και εγώ και οι ηθοποιοί μου. Από την άλλη… όταν διάβασα το έργο, το έργο μου ζήτησε να είναι ο Γκαμπριέλε μόνος του στον πάνω όροφο ψηλά. Και μετά η Αντονιέτα στην ταράτσα… Και μετά να τρέχουμε στις τελευταίες πρόβες να βρούμε τις θέσεις μας… Αλλά οκ άξιζε.  
 
18. Τι ήταν αυτό που περισσότερο σας άγγιξε στην εν λόγω παράσταση και θα θέλατε να μεταφέρετε πιο έντονα στον θεατή;
Πρόκειται για μια αλληγορία. Δυο άνθρωποι μέσα σε ένα κλουβί που το σκάνε για μια μέρα. Μια ξεχωριστή μέρα που θα την περάσουνε μαζί, έξω από το κλουβί. Ό,τι και αν μας συμβαίνει, σε όποιο κλουβί και αν είμαστε κατά καιρούς κλεισμένοι, υπάρχουν πάντα αυτές οι λίγες ώρες που μπορούμε να πετάξουμε ελεύθεροι. Ελεύθεροι από τους δυνάστες μας, τα «αφεντικά», μιας σχέσης καταπιεστικής, τα προβλήματα της υγείας μας, την οικονομικής μας κατάστασης, του φόβου μας. Όποιο και αν είναι το κλουβί που συνήθως μας «φιλοξενεί», αξίζει να το σκάμε για όσο αντέχουμε, ακόμα και αν ξέρουμε πως θα ξαναγυρίσουμε πίσω μόλις ξεμείνουμε από τροφή ή από κουράγιο. Κάθε φορά που το σκάμε δυναμώνουν τα φτερά μας, εξασκούμαστε, μαθαίνουμε, ζούμε δυνατά, γινόμαστε πιο έμπειροι δραπέτες. 
 
19. Παρεμπιπτόντως, σας επηρέασε με οποιονδήποτε τρόπο κατά το ανέβασμα, η κλασική ταινία με τους διάσημους πρωταγωνιστές της;
Την εκτίμησα. Και μετά φρόντισα να την ξεχάσω.
 
20. Κλείνοντας κι αφού ευχηθούμε καλή επιτυχία, θα θέλαμε τη γνώμη σας για την πόλη και το θεατρόφιλο κοινό της Θεσσαλονίκης, στο βαθμό που τα γνωρίζετε…
Είναι η τέταρτη παράσταση μου που φιλοξενείται στην Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι στο Τίμημα του Άρθουρ Μίλλερ, μετά από κάθε παράσταση καθόμουνα στα σκαλάκια του ΚΘΒΕ και αναλύαμε το έργο με κάποιους θεατές μέχρι να μας διώξουν από το κτήριο για να κλείσουν τα φώτα. Έχω κάνει πολύ αγαπημένες συζητήσεις σε εκείνα τα σκαλάκια με το κοινό της Θεσσαλονίκης. Έμαθα πολλά. 
 
Ευχαριστούμε.
.
«ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ» του Έττορε Σκόλα.
-Πανελλήνια πρεμιέρα: Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου  - θέατρο Αυλαία.
Το «Μία Ξεχωριστή Μέρα»  ξεκίνησε την ιστορία του ως μία Κινηματογραφική ταινία του 1977, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Έττορε Σκόλα και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες  (αν όχι τη σημαντικότερη) δημιουργίες του σημαντικού σκηνοθέτη. Με τους Σταύρο Ζαλμά & Δήμητρα Ματσούκα. Μετάφραση/ Διασκευή: Αλέξανδρος Ρήγας. Σκηνοθεσία:   Άσπα Καλλιάνη
---------------
Κουλτουροθεατρική βραδιά [θέατρο Αυλαία 9/12/2017]. [Παρακολούθηση Παράστασης, Συζήτηση Κοινού με Συντελεστές, Συνοδεία Κρασιού], ΟΛΑ ΔΩΡΕΆΝ! Πληροφορίες- προσκλήσεις ΕΔΩ
-----------------
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/aspa-kalliani-21953/feed/
<![CDATA[Γνωρίστε τα 7 θεότρελα αγόρια των Cοconaut Rockers. Συνέντευξη στην «Κ»]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/cοconaut-rockers-21859/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/cοconaut-rockers-21859/#comments +Sat, 02 Dec 2017 13:32:00 +0200 172 http://www.kulturosupa.gr/interviews/cοconaut-rockers-21859/   Καρύδες που ροκάρουν, ή αλλιώς Cοconaut Rockers, αν και εγώ προσωπικά θα τους αποκαλούσα ως εφτά θεότρελα αγόρια, από 22-28 ετών, που αγαπάνε αυτό που κάνουν, το διασκεδάζουν και αυτό φαίνεται και πάνω στη σκηνή.

]]>
Καρύδες που ροκάρουν, ή αλλιώς Cοconaut Rockers, αν και εγώ προσωπικά θα τους αποκαλούσα ως εφτά θεότρελα αγόρια, από 22-28 ετών, που αγαπάνε αυτό που κάνουν, το διασκεδάζουν και αυτό φαίνεται και πάνω στη σκηνή.

Ας πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή. Ήταν Σεπτέμβρης μήνας στο Greenwave φεστιβάλ όταν άκουσα από έναν καλό μου φίλο για το συγκεκριμένο γκρούπ.  «όταν έφυγες από το φεστιβάλ, τότε βγήκε η γκρουπάρα… σου μιλάω, 50 άτομα είχαμε μείνει και χτυπιόμασταν όλοι στο χορό. Κακώς έφυγες ….» μου είχε πει…
 
Οκτώβρης μήνας και θα ξαναεμφανίζονταν στο Sputnik Festival, αλλά ο καιρός μας τα χάλασε και ακυρώθηκε η συναυλία. Πάλι τους έχασα… Να όμως που η τύχη ήταν κοντά μου και τελικά τους είδα. Στην party λήξης του φεστιβάλ κινηματογράφου το Νοέμβριο… Ενθουσιάστηκα και εγώ μαζί με τον φίλο μου και αποφάσισα να τους γνωρίσω.
 
Έψαξα μέσω facebook να τους βρω και το ραντεβού κλείστηκε στο επόμενο live τους. Σ ένα υπόγειο στο Υπόγειο λοιπόν, ένα βράδυ του Νοέμβρη συνάντησα όχι ένα, όχι δυο, αλλά εφτά θεότρελα αγόρια. Τους Ραφαήλ Τάσιο (φωνή και σόου γενικά) η αλλιώς Ραφ, τον Βασίλη Αλεξανδρίδη ή αλλιως Billy (φωνή και κιθάρα), τον Χάρη Κάννο ή αλλιώς Κάρο, (φωνητικά και κιθάρα), τον Στρατο Κάννο (ντραμς), τον Χάρη Λαζαρίδη η αλλιώς Λάζα (τρομπέτα και φωνητικά) και τον Μητσάκη ή αλλιώς Νίκος Ηλιάδης στο μπάσο.  
 
Αφού έσπασε ο πάγος, αν και δεν ήταν και πολύ δύσκολο, άρχισα τις ερωτήσεις μου.

-Αγόρια  πως ξεκίνησε η μπάντα και πως βγήκε το όνομα Coconaut Rockers;

Ο Ραφ και εγώ, λέει ο Billy, ξεκινήσαμε να κάνουμε κάτι μαζί, αλλά ουσιαστικά η μπάντα   ξεκίνησε το 2013  στα πλαίσια της ευρωπαϊκής μουσικής στη Ξάνθη όπου και  παίζαμε  7 ώρες συνεχόμενα. Όταν ξεκίνησε η μπάντα, θέλαμε να βγάλουμε το όνομα… είχαμε το rockers, εγώ ήθελα κάτι καλοκαιρινό, σκάει η καρύδα, και έτσι βγήκε το όνομα. Αν και βασικά έμενα μ’ αρέσει  πολύ η καρύδα, μου λέει ο Μπίλυ και γελάει… ενώ πετάγεται και ο Ράφ λέγοντας πως η ιδέα με τις καρύδες, τους είχε έρθει πριν το survoir….

-Πως καταλήξατε στη μουσική που παίζεται και ποιες επιρροές έχετε;

Ραφαήλ: Οι Επιρροές μας κυρίως είναι από βαλκάνια.  Στην αρχή θέλαμε αλλιώς να την κάνουμε την μπάντα να είναι πιο πολύ folk, να έχει διάφορα στοιχεία μέσα ενώ όταν πρωτοξεκινήσαμε, μέχρι και το hit get lucky παίζαμε με ακορντεόν και δυο κιθάρες. Μετά  καταλήξαμε στο balcan, γιατί μας εκφράζει το feeiling που βγάζει. Το  πανυγυρτζίδικο, το χορευτικό, το άιντε πάμε να γλεντήσουμε και φαίνεται. Όχι τόσο η κουλτούρα των Βαλκανίων
 
Στράτος: Καταλήξαμε στο βαλκανικό, βάζοντας όλοι τα ακούσματα μας και δημιουργούμε κάτι δικό μας. Πχ εγώ κ ο αδελφός μου ακούμε  μεταλ ροκ, ο Βilly   ακούει τα πάντα, ο Ραφ ska funk, ο  Λετο τζαζ… γενικά μπαίνουν τα ακούσματα μας αλλά σε λογικά πλαίσια χωρίς να το ξεφτιλίσουμε.

-Τα ρούχα σας πως τα επιλέξατε; Σημαίνουν κάτι;

Τα ρούχα… γαμπρίζουμε… λεει ο Ραφαήλ γελώντας και συνεχίζει.
Όταν ξεκινήσαμε με τον Billy τα ακουστικά, φορούσαμε φούστες που τις είχαμε ράψει οι ίδιοι  πριν τις κάνουν μόδα οι Κoza Μostra. Μετά που κάναμε την μπάντα είπαμε ότι πρέπει να υπάρχει ένα dress code . Γιατί κουνιόμασταν πολύ και για να μην φαίνονται πολύ τα λάθη μας να φαίνεται καλύτερη η εικόνα μας.
 
Πέρα από την πλάκα, ντυνόμαστε έτσι   γιατί είμαστε σινιέ. Σινιέ πενιε όπως λένε και στην πιάτσα. Για να είμαστε ωραίοι.  Εξάλλου και στις ταινίες του Κοστουριτσα, που όλοι είναι ντυμένοι με λευκά πουκάμισα, γραβάτες, τιράντες, αν και ελπίζουμε κάποια στιγμή να παίζουμε και εκεί που παίζουν τα καλά τα μεροκάματα στους γάμους, και αν δεν καταφέρουμε να παίζουμε  να γίνουμε και σερβιτόροι.

-Τι άλλο κάνετε στη ζωή σας πέρα από το να είστε στους Coconaut;

Ραφ: Ο Billy είναι σεφ κ μπάρμαν, ο Στράτος επαγγελματίας οργανοπαίκτης, ο Χάρης σπουδάζει πληροφορική, ο Λέτο μπαρμπέρης στο Κουρείο Ξουρείο και μπορεί να  κάνει πάρα πολύ ωραίο μουσάκι, ο Μητσάκος είναι χωραφάνθρωπος… Είναι δηλαδή στα  χωράφια καλοκαίρι ενώ παράλληλα σπουδάζει, ο Λάζα πάει και αυτός για επαγγελματίας μουσικός ενώ εγώ κάνω διαφημίσεις. Σπουδάζω μουσική τεχνολογία, και τώρα κάνω ραδιοφωνικά σποτάκια, φωνή και μοντάζ.   

-Και καλά πως συναντιέστε; Πως οργανώνεστε; Μένετε όλοι Ξάνθη;  

Το  λόγο πήρε πάλι ο Ραφάηλ. Οι 3 είναι Ξάνθη, οι 3 Θεσσαλονίκη, και ένας στη Κέρκυρα. Το messenger και το facebook είναι αυτό που μας ενώνει και μας διοργανώνει. Σαν τα στέκια τα αυτοδιοργάνωτα  είμαστε και εμείς…

-Μιας και το αναφέρατε. Κλείνετε κάπου πολιτικά;

Πολιτικά η μπάντα δεν κλείνει πουθενά. Πάμε παντού. Και όπου χρειάζεται στήριξη υπέρ του ανθρώπου πάμε. Είμαστε κατά των ιδεών που καταπιέζουν τις ελευθερίες, ούτε προωθούμε κάποια παράταξη και ούτε καν σαν μεμονωμένα άτομα δεν ακολουθούμε κάποια πολιτική. Αν και θα θέλαμε να γυρίσει πίσω το παλιό ΠΑΣΟΚ, το λένε και ξεκαρδίζονται στα γέλια.  Απευθυνόμαστε στους πάντες, σ’ αυτούς που χορεύουν, σ αυτούς που έχουν διάθεση να περάσουν καλά και  να μας ακούσουν.

-Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Ελπίζουμε σ ένα καλό επίδομα ώστε ο Billy να μην αναγκάζεται να φεύγει τα καλοκαίρια,  λέει ο Ράφ και ο Λέτο να παίρνει πιο εύκολα άδεια από το κουρείο - ξουρείο για να μπορούμε να κάνουμε πιο εύκολα τις συναυλίες μας. Πέρα από την πλάκα, να ηθογραφήσουμε τον 1ο μας δίσκο. Να τελειωθούμε τα 9 κομμάτια και αρχές Δεκέμβρη  ελπίζουμε να τελειώσει και μετά να οργανώσουμε live για την προώθηση του δίσκου μας.
 
Η ώρα πέρασε όμως γρήγορα και τα παιδιά έπρεπε να βγουν για το sound tseck. Οπότε και εγώ βγήκα έξω μαζί τους, πήρα το ποτάκι μου και μετά τους απόλαυσα για μια ακόμα φορά. 
 
Εάν  θέλετε να τους μάθετε και να ενημερώνεστε για τα επόμενα live τους   μπορείτε να τους ακολουθήσετε στη σελίδα τους στο facebook ΕΔΩ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/cοconaut-rockers-21859/feed/
<![CDATA[Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέλιος Βραχνής μιλά στην Κουλτουρόσουπα για όλα...]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/#comments +Mon, 13 Nov 2017 10:49:00 +0200 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/ Η Κλυταιμνήστρα, η θεατρική του επιχείρηση, το δώρο που του έκανε ο Σταμάτης Κραουνάκης, για τον Ψαλτόπουλο που τον ανέδειξε, η τάση να ηγείται, γιατί είναι φωνακλάς μα και δραστήριος, γιατί θέλει να τον αγαπούν, τι όνειρα κάνει και πως βλέπει το μέλλον, αλλά και γιατί φοβάται τη μητέρα του ο Στέλιος Βραχνής μεταξύ άλλων σε μια απολαυστική –αυθεντική- συνέντευξη δυόμισι χιλιάδων λέξεων…

]]>

Η Κλυταιμνήστρα, η θεατρική του επιχείρηση, το δώρο που του έκανε ο Σταμάτης Κραουνάκης, για τον Ψαλτόπουλο που τον ανέδειξε, η τάση να ηγείται, γιατί είναι φωνακλάς μα και δραστήριος, γιατί θέλει να τον αγαπούν, τι όνειρα κάνει και πως βλέπει το μέλλον, αλλά και γιατί φοβάται τη μητέρα του ο Στέλιος Βραχνής μεταξύ άλλων σε μια απολαυστική –αυθεντική- συνέντευξη δυόμισι χιλιάδων λέξεων
.
Φτάνοντας στο Θέατρο Αυλαία όπου θα γίνει και η πρεμιέρα της παράστασης Υπέρ Κλυταιμνήστρας το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι ένας θίασος γεμάτος νέα παιδιά να συζητούν και να ετοιμάζονται για την παράσταση που θα ανεβάσουν με μεράκι. Αν πρέπει να διαχωρίσω ένα μόνο στοιχείο από την προσωπικότητα του καθενός ξεχωριστά από τον θίασο αλλά ιδιαίτερα από τον Στέλιο, με τον οποίο και μίλησα, είναι η απίστευτη ενέργεια που τους διακατείχε. Από το πάθος με το οποίο μου μίλησε για τη δουλειά του μέχρι και τον ενθουσιασμό του στις κινήσεις του, ένα συμπέρασμα έβγαλα. Αγαπάει σίγουρα το θέατρο.
.
-Ομολογώ ότι με μπέρδεψε ο τίτλος της παράστασης “Υπέρ Κλυταιμνήστρας”. Η Κλυταιμνήστρα κρίθηκε αρνητικά από τους περισσότερους. Της δίνετε δεύτερη ευκαιρία στην παράσταση;
Αν της δίνουμε δεύτερη ευκαιρία.. Το έργο είναι βασισμένο στους μυθικούς χαρακτήρες. Δεν έχει καμία σχέση δηλαδή ούτε με την τραγωδία του Ευριπίδη ούτε του Αισχύλου. Η Δήμητρα Μήττα, η συγγραφέας του κειμένου, έχει πάρει πιο πολύ τον μύθο που περικλείει την Κλυταιμνήστρα, την Ηλέκτρα, τον Ορέστη και επειδή είναι η ίδια δραματολόγος το έργο το έγραψε σε μιάμιση μέρα. Και δεν το σκέφτηκε. Αφαίρεσε για λίγο την επιστημοσύνη της και το ακαδημαϊκό της και έγραψε. Και έτσι μπορεί να έκανε και λάθη στον μύθο. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο στο οποίο όχι ακριβώς αθωώνονται αλλά φωτίζονται οι χαρακτήρες από διάφορες οπτικές. Με κέντρο πάντα την Ηλέκτρα. Παρότι λέγεται Υπέρ Κλυταιμνήστρας το επίκεντρο του έργου είναι η Ηλέκτρα. Μέσα από την Ηλέκτρα βλέπουμε όλους τους χαρακτήρες. Όσον αφορά το αν αθωώνεται η Κλυταιμνήστρα, νομίζω ναι. Στα τελευταία λεπτά. Στην αρχή βλέπουμε δύο εγώ, δύο υπερεγώ, την Ηλέκτρα και την Κλυταιμνήστρα, να συγκρούονται σε μια άγρια ταυρομαχία, ως ακραίες και εκρηκτικές προσωπικότητες και αργότερα βλέπουμε την πιο ανθρώπινη πλευρά τους.
 
Σαν να εξηγούνται κατά έναν τρόπο;
Ναι, εξηγούνται. Τις βλέπουμε σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη συνθήκη. Ακόμα και αν παίρναμε την Ορέστεια του Αισχύλου και την φέρναμε στο 1970, στην εποχή του Πολυτεχνείου, θα βλέπαμε μια άλλη Κλυταιμνήστρα και μια άλλη Ηλέκτρα. Αλλάζει και η χρονική συνθήκη. Αυτό που έκανε η Μήττα ήταν να δημιουργήσει έναν μετέωρο χρόνο. Έτσι, δίνει μια πνοή σε όλους τους ήρωες ώστε να μιλήσουν με άλλο λόγο. Να μιλήσουν πιο γειωμένα. Δεν υπάρχει η φόρμα της αρχαίας τραγωδίας.
 
-Τι είναι αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με τον μύθο;
Καταρχάς η Μήττα ήταν καθηγήτριά μου στο Καλλιτεχνικό, τώρα είναι και στη δραματική σχολή του Βουτσινά. Της είχα πολύ θαυμασμό, της είχα τρελό άχτι, ίσως και να είχα τσιμπηθεί κιόλας μαζί της. Τι με έκανε να ασχοληθώ μαζί του; Μια ατάκα. Όταν είχε κυκλοφορήσει το έργο, το 2012, εγώ ήμουν στο καλλιτεχνικό. Το έργο το διάβασα ένα χρόνο μετά. Μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Της είπα μια μέρα στη σχολή όταν την είδα ότι μια μέρα θα ανεβάσω έργο της. Γελούσε. Πράγματι, φέτος ακριβώς μετά το “Δεν υπάρχει σωτηρία” ξαναδιάβασα το έργο τυχαία και αυτό που μου κόλλησε ώστε να το ανεβάσω είναι μια στιχομυθία ανάμεσα στον Ορέστη και την Ηλέκτρα. «Εγώ μεγάλωσα αγαπώντας» λέει ο Ορέστης και απαντάει η Ηλέκτρα «Εγώ γεννήθηκα μισώντας». Με έβαλε σε τρομερή σκέψη αυτό το πράγμα. Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σχεδιασμένος ως μηχανή μίσους; Πώς ερωτεύεται αυτός ο άνθρωπος; Πώς κοιτάει, πώς τρώει, πώς καπνίζει ο άνθρωπος που συνέχεια μισεί; Αναρωτήθηκα και απόρησα. Ένας άνθρωπος μπορεί μια στιγμή να μισεί και την επόμενη να το ξεχνά. Αυτή η γυναίκα όμως δεν ξεχνάει! Της λέει ο Ορέστης στο τέλος του έργο «Σε μίσησα γιατί δεν ξεχνούσες». Είναι πολύ βαριά λόγια που πραγματικά με κινητοποίησαν. Και παρότι έχω μια προτίμηση στη φόρμα του σωματικού θεάτρου, φέτος η σκηνοθεσία μου είναι κειμενοκεντρική. Δεν δίνουμε το συναίσθημα στο πιάτο. Δεν με ενδιαφέρει το κοινό να ταυτιστεί. Πώς θα ταυτιστεί με την Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα; Με αφορά η κριτική. Να δεις ολοκληρωμένες την Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα και να τις κρίνεις. Αλλά να τις κρίνεις με μυαλό νηφάλιο. Όχι με την σκέψη της γυναίκας που σκότωσε τον άντρα της. Δες την. Κάνω μια παρουσίαση των ηρώων.
 
- Θα πρέπει να πάρει θέση το κοινό;
Παίρνει. Επειδή φέρνω κόσμο να δει και τις πρόβες, αυτό που μου λένε είναι ότι άκουσαν το κείμενο. Το ξεχνάμε αυτό.
 
-Ίσως είναι και το σημαντικότερο.
Δεν ξέρω. Κάποιοι λένε σώμα. Βιώνουμε τώρα το μετα-σύγχρονο θέατρο, το μετα-μοντέρνο που βασίζεται στο σώμα. Όλα είναι σώμα. Και η φωνή σώμα είναι. Και το κείμενο ένα σώμα είναι. Αλλά έχουμε ξεχάσει να ακούμε το κείμενο γιατί είμαστε μια γενιά οπτική. Εν καιρώ Σαίξπηρ που έπαιζαν μέρα μεσημέρι δεν μπορούσαν να πείσουν με το οπτικό οπότε ο λόγος ήταν πολύ ισχυρός. Το έχουμε ξεχάσει λίγο αυτό επειδή είμαστε η γενιά της τεχνολογίας. Σε αυτήν την παράσταση, στις στιγμές που θέλω να εστιάσει το κοινό στο κείμενο δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει απόλυτη σιωπή. Η παράσταση επίσης είναι πυκνωμένη, έχει πολύ συμπυκνωμένα νοήματα. Είναι μόλις 1 ώρα και 5 λεπτά. Ήθελα νοήματα που κάνουν μια έκρηξη. Άμα ήταν Μπεν Χουρ θα χανόταν. Δεν θα έμενε αυτό που ήθελα να μείνει.
 
- Μαθαίνω ότι σας χάρισε ο Κραουνάκης τραγούδι από την Μήδεια του Βουτσινά. Πώς ένιωσε γι’ αυτό;
Είμαι Κραουνακικός. Πώς λέμε Χατζιδακικός; Είμαι Κραουνακικός. Τον αγαπώ τον Κραουνάκη και σαν περφόρμερ και σαν συνθέτη. Με εμπνέει πολύ. Οι δικές μου πρόβες έχουν πάντα μουσική. Η μουσική με εμπνέει. Κάποιοι είναι οπτικοί και άλλοι ακουστικοί, εγώ είμαι ακουστικός. Θα δεις και στην πρόβα ότι δεν κοιτάω. Με ενδιαφέρει να ακούσω. Οι μουσικές του Κραουνάκη με κινούν. Κινείται κάτι μέσα μου. Όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και στα απώτερά μου. Όχι μόνο τα κλισέ του Κραουνάκη όπως το Αυτή η νύχτα μένει αλλά τα θεατρικά του. Αυτά που είχε κάνει στην Μήδεια ή την Λυσιστράτη. Ό,τι αφορά το θέατρο. Είναι αριστουργήματα όλα.
 
- Έκανε μια παράσταση στο Κρατικό με αυτά τα τραγούδια.
Πήγα. Συζητούσαμε μέσω facebook και του είπα ότι θα κάνω μια παράσταση και θέλω το «Του έρωτα μέγα κακό» και θα σου πω το πω έτσι όπως μου απάντησε. Λέει «Πάρ’ το αλλά μην το γαμήσετε με υπερβολές». Και του είπα ότι θα το κάνω όσο πιο απλό γίνεται.  Πήγα στο Κρατικό και τον είδα και του τα εκμυστηρεύτηκα όλα για την παράσταση. Του είπα ότι το έβαλα παρότι είχα άλλο κομμάτι. Καταπιεζόμουν με εκείνο το κομμάτι. Ενώ ταίριαζε. Ήταν του Τσιτσάνη το «Ψέματα ήτανε». Ωστόσο, ένιωθα ότι δεν κορυφωνόταν η στιγμή εκείνη. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή της Κλυταιμνήστρας μέσα στο έργο. Το κομμάτι αυτό είναι ιστορικό, δεν είναι απλά ωραίο το «Του έρωτα μέγα κακό». Είναι ένα καθαρά θεατρικό κομμάτι το οποίο έχουν τραγουδήσει ονόματα όπως η Τσανακλίδου, η Βιτάλη και η Πασπαλά. Παίζει ρόλο που έχω και τα ερεθίσματα από τη σχολή του Βουτσινά βέβαια.
 
- “Κι αν η κατάρα πιάνει τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάι μου μ’ αγάπη δεν εστάθη”. Θα μπορούσαν να είναι λόγια της Κλυταιμνήστρας;
Ναι, εννοείται. Όλα! «Το ξέρω καλά μην μου το λες, το είδα, δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα, δεν έχεις φίλο για να σε γιάνει». Γιατί αυτές οι γυναίκες κάνουν την επανάσταση. Επανάσταση είναι να κάνεις έρωτα με έναν άλλο άνδρα ενώ ο άντρας σου είναι βασιλιάς. Η Κλυταιμνήστρα επέλεξε την γυναίκα και όχι την σύζυγο ή την καθωσπρέπει κυρία που πρέπει να διαλέξει λογικά. Συνήθως οι γυναίκες που επαναστατούν ή που κάνουν το βήμα να φύγουν είναι μόνες. Δεν ακολουθεί συνήθως κανένας.
 
- Είναι αυτή η παράσταση μια δουλειά που ξεχωρίζεις;
Πολύ δύσκολο να σου το απαντήσω αυτό. Ο ηθοποιός μπορεί να το απαντήσει αυτό. Είναι το πρώτο έργο που δεν παίζω. Δεν μπορώ να είμαι μαέστρος του θιάσου. Συνήθως έπαιζα και μπορούσα να ελέγξω και τον θίασο. Για παράδειγμα αν έβλεπα ότι έπεφτε η ενέργεια του θιάσου ανέβαζα εγώ τον τόνο. Ήμουν ένα οργανικό μέλος της δουλειάς. Τώρα ως σκηνοθέτης έχω μεγαλύτερη ευθύνη. Εκεί δεν συγχωρείται τίποτα. Εκεί έχω ένα πόστο που δεν μπορεί να συγχωρήσει το κοινό τίποτα. Όταν η παράσταση είναι ωραία φταίνε οι ηθοποιοί. Όταν η παράσταση είναι σκατά φταίει ο σκηνοθέτης. Το ξεχωρίζω, λοιπόν, αυτό το έργο επειδή έκανα και μια στροφή στο είδος. Έκανα δράμα, κάτι που είχα να κάνω από το Καλλιτεχνικό. Και ήμουν και επηρεασμένος από άλλους πάρα πολύ τότε. Ήμουν 17 όμως, συγχωρούμαι.
 
Πρόσφατα χάθηκε και ένας άνθρωπος που είχε ταυτιστεί με τη θεατρική ζωή της Θεσσαλονίκης, ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος. Πώς ήταν η συνεργασία σας;
Όταν χάνεις έναν άνθρωπο μόνο τα καλά σκέφτεσαι. Όταν ζούσε του τα έλεγα τα άσχημα. Τώρα μπορώ να σου πω την γνώμη μου για τον Αχιλλέα. Όχι πριν δύο μήνες, τώρα. Ο Αχιλλέας ήταν ο πρώτος που ήξερε ότι θα ανεβάσω την Κλυταιμνήστρα. Ούτε η Μήττα δεν το ήξερε. Ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος. Τέτοια σπιρτάδα σε άνθρωπο δεν είχα ξαναδεί, σου μιλάω ειλικρινά. Φοβερά δραστήριος άνθρωπος, φοβερό εκτόπισμα ψυχής που δεν σε άφηνε ποτέ άδειο. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σου πω πως ήταν σαν σκηνοθέτης. Το θεωρώ λίγο. Ήταν δάσκαλος. Ήταν μια δεξαμενή ενέργειας, ένας αληθινά γλυκός και τρυφερός άνθρωπος. Υποστήριζε και έδινε δύναμη σε αυτόν που ήταν δίπλα του. Δεν ήταν deus να εξουσιάζει. Τον ένοιαζε να πληρωθούν πρώτα οι ηθοποιοί του και μετά αυτός. Είχε έρθει και στο «Δεν υπάρχει σωτηρία». Είμαι χαρούμενος που είδε δουλειά μου. Με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε έναν ρόλο που αν δεν τον έκανα καλά θα έπεφτε το θέατρο να με πλακώσει. Ήταν ο πιο αβανταδόρικος ρόλος του έργου. Όταν ήρθε και μου είπε στη Σχολή για την παράσταση «Το κλουβί με τις Τρελές», εγώ πήγα για τον ρόλο. Δεν τον ήξερα τον Ψαλτόπουλο. Μου έχουν μείνει πράγματα από τον Ψαλτόπουλο και δεν μπορώ να τα αναγνωρίσω. Αυτό σημαίνει ότι αυτά που πήρα έγιναν βίωμα.
 
- Πώς είναι να είσαι ηθοποιός – σκηνοθέτης σε τόσο μικρή ηλικία; Πώς το αντιμετωπίζει ο χώρος;
Άσε το ηθοποιός – σκηνοθέτης. Ένας άνθρωπος που ασχολείται με την υποκριτική και τη σκηνοθεσία καλύτερα. Δεν το σκέφτηκα ποτέ το θέμα της ηλικίας. Και δεν με νοιάζει αν το σκέφτονται οι άλλοι. Με νοιάζουν οι δικοί μου άνθρωποι. Δεν έχω φάει αυτό που λέμε πόλεμο. Το θέμα είναι να σε συμπαθεί το σινάφι σου. Νομίζω ότι με συμπαθεί το σινάφι μου. Δεν τους έχω πειράξει, δεν τους έχω ενοχλήσει, απλά κάνω τη δουλειά μου. Δεν το σκέφτηκα γιατί έχω ακόμη τη φρενίτιδα της εφηβείας. Εγώ πάντα ήθελα να συνθέτω εικόνες. Αυτό είναι που θέλω να κάνω. Δεν μπορώ να γίνω μόνο ηθοποιός. Θα πεθάνω. Δεν μπορώ γιατί καταπιέζομαι πάρα πολύ. Το να είσαι ηθοποιός είναι πολύ πιο δύσκολο. Θέλει φοβερή δύναμη ψυχής. Ο σκηνοθέτης έχει ευθύνες. Ήθελα να έχω την ευθύνη. Επειδή είμαι και μοναχοπαίδι, ήθελα να την πω και στους γονείς μου. Κοιτάξτε, είναι δικό μου αυτό! Και χάλια να ήταν, δεν πειράζει! Εγώ το έκανα! Αλλά δεν έκανα ποτέ την σκέψη ότι είμαι μικρός. Και στην σχολή όταν μου λένε ότι ένα νέο παιδί δεν μπορεί να είναι σκηνοθέτης απαντάω ότι ναι, μπορεί. Σίγουρα η γνώση και η εμπειρία φτιάχνουν τον καλλιτέχνη. Η εμπειρία της ζωής, για παράδειγμα πόσους έρωτες είχες. Ακραίες καταστάσεις που μπορούν να δώσουν στην ψυχή σου πράγματα για να τα δώσεις. Αλλά πιστεύω ότι οι νέοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί έχουν κάτι να πουν τώρα και είναι η αλήθεια. Όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο αφιλτράριστα είναι αυτά που λες. Πολλές φορές η γνώση σε κρατάει και πίσω. Εγώ δεν λέω ότι είμαι σκηνοθέτης. Δεν νιώθω τον εαυτό μου σκηνοθέτη. Τον νιώθω έναν δραστήριο άνθρωπο που σκηνοθετεί. Με νοιάζει το ρήμα.
 
Πώς πήρες την απόφαση να ιδρύσεις το Σύγχρονο Θέατρο Πρόταση;
Κατά καιρούς είχα ομάδες. Αιγόκερος είμαι! Μ’ αρέσει να ηγούμαι. Όχι για να εξουσιάζω. Όταν βγήκαμε από το Καλλιτεχνικό, μια από τις πιο δραστήριες χρονιές, είπαμε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε. Πήγαμε σε διάφορα θέατρα. Ένα από αυτά ήταν και το Σοφούλη που είναι στη γειτονιά μου και έγινε η πρώτη μας συνεργασία με την Παυλίνα, την οποία ήξερα καιρό. Η ομάδα από Θέρετρο έγινε Άνευ Όρων και τώρα Σύγχρονο Θέατρο. Φέτος είναι πιο επίσημο, είναι θεατρική επιχείρηση. Ήθελα να δημιουργήσω έναν φορέα στον οποίο θα υπάρχει πρόνοια. Ασφάλιση και κάλυψη για να είμαι εντάξει με τους συνεργάτες μου. Δεν είναι σημαντικό μόνο να πίνουμε καφέ και να κάνουμε ωραία πράγματα αλλά και να είμαστε εντάξει όσον αφορά και το οικονομικό. Ο καλλιτέχνης πρέπει να πληρώνεται. Πρέπει να νιώθει ασφάλεια και να είναι σε ένα περιβάλλον όπου μπορεί να δημιουργήσει. Επίσης, θέλω να μπαίνουν μέσα σε αυτό νέοι άνθρωποι.
 
 Ονειρευόσουν από μικρός να κάνεις θέατρο;
Όχι! Στο Καλλιτεχνικό είχα δώσει εξετάσεις και στις τρεις κατευθύνσεις. Χορό, θέατρο και κινηματογράφο. Εγώ ήθελα να γίνω εικαστικός. Έκανα πολλά χρόνια ζωγραφική και μπορώ να σου πω ότι ήμουν καλύτερος ζωγράφος από ότι ηθοποιός. Όταν ζήτησα να κάνω θέατρο η μάνα μου έπαθε σοκ. Δεν το πίστευε. Δεν θυμάμαι τι με έκανε να πάω στο θέατρο. Μπορεί να ήταν μια παράσταση που κάναμε στο δημοτικό και μου άρεσε.
 
 Οι γονείς σου ήταν θετικοί στο να μπεις στον χώρο του θεάτρου;
Ναι! Απόλυτα. Η μάνα μου είναι κουκουβάγια. Είμαι και μοναχοπαίδι οπότε καταλαβαίνεις. Ήταν σε όλα δίπλα μου. Δεν είναι πολύ συχνό να τους έχεις δίπλα σου. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τους ανθρώπους που αγαπάς δίπλα σου. Και το εννοώ. Γιατί έχεις την ασφάλεια του να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Η μάνα μου ξέρει ότι τώρα που θα πάω σπίτι δεν πρέπει να μου μιλάει! Δεν θα πάω σπίτι καταπιεσμένος, να της δείξω κάτι άλλο. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό.
 
Πώς σε φαντάζεσαι στο μέλλον θεατρικά;
Θέλω να είμαι δραστήριος! Να κάνω παραστάσεις θέλω και να με αγαπάνε οι συνεργάτες μου. Να έχουμε ωραία σχέση, όμορφη. Είμαι πολύ κακός άνθρωπος, μην με βλέπεις έτσι. Είμαι φωνακλάς, θα το καταλάβεις στην πρόβα. Αλλά αγαπώ πολύ τους συνεργάτες μου. Αγαπώ. Και αυτό είναι και το κακό. Δένομαι υπερβολικά πολύ με τους θιάσους.
 
 Όταν τελειώνεις με μια παράσταση είναι δύσκολο για σένα;
Απ’ την μία βαριέσαι και λες τελείωσε αυτός ο κύκλος αλλά απ’ την άλλη στεναχωριέσαι.
 
- Τι να περιμένουμε από το Σύγχρονο Θέατρο Πρόταση από εδώ και πέρα;
Ετοιμάζουμε κάτι για τον Μάρτη, πάλι εδώ, στο Αυλαία. Δεν θα πω ποια παράσταση είναι, θα πω όμως ότι θα είναι ένας μεγάλος θίασος και ένα έργο που αγαπάω πολύ! Και είναι το πρώτο έργο που σκηνοθετώ και έχει παιχτεί ένα εκατομμύριο φορές! Θέλω να μπω στην σκέψη του πως είναι να σκηνοθετείς ένα έργο που το έχουν δει εκατοντάδες σκηνοθέτες σε όλον τον κόσμο και με εκατοντάδες οπτικές. Ο κόσμος μπορεί να πει τι μαλακία έκανε ο Βραχνής. Εγώ θέλω να το προσπαθήσω όμως.
 
-  Σε νοιάζει η γνώμη του κόσμου;
Πολύ ρε Νίκο! Και επηρεάζομαι και πάρα πολύ. Κλαίω κιόλας. Αν σου έλεγα ότι δεν επηρεάζομαι από τον κόσμο θα ήταν ψέματα. Ειδικά από τη γνώμη της μάνας μου! Αν έρθει η μάνα μου σε πρεμιέρα και πει ότι ήταν απαίσια η παράσταση καταστράφηκα. Το «Δεν υπάρχει σωτηρία» της άρεσε. Το χειρότερο είναι να σου πούνε ότι είναι μέτριο. Αυτό το ρήμα, το «βαρέθηκα», μπορεί να με εξοργίσει!
 
Σου εύχομαι να μην το ακούς συχνά από εδώ και πέρα!
 
Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/feed/
<![CDATA[Η ηθοποιός Νικολέτα Παπαδοπούλου, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Λίλια» μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/#comments +Tue, 07 Nov 2017 08:52:00 +0200 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/  Μιλώντας με την γλυκιά και αισιόδοξη Νικολέτα Παπαδοπούλου για την παράσταση Λίλια, για το θέατρο, τον έρωτα, την επανάσταση κ. ά.

]]>
  Μιλώντας με την γλυκιά και αισιόδοξη Νικολέτα Παπαδοπούλου...

Σάββατο βράδυ και κατευθύνομαι στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη για να μιλήσω με την Νικολέτα Παπαδοπούλου για την παράσταση Λίλια στην οποία πρωταγωνιστεί. Στην διαδρομή σκέφτομαι ότι μια ηθοποιός που ενσαρκώνει μια τέτοια γυναίκα σαν την Λίλια, γεμάτη πάθος και γοητεία, μάλλον μελαγχολική πρέπει να είναι. Η κουβέντα μας μου αποδεικνύει το αντίθετο. Με μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκύτητα στις απαντήσεις της μιλήσαμε για το έργο, το θέατρο, την επανάσταση, τον ρομαντισμό και τον έρωτα.
.
 Πώς έγινε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου; Έχει σχέση με την επέτειο των 100 χρόνων από τη Ρώσικη επανάσταση;
Αρχικά, την απόφαση την πήραμε ο Χάρης Ευστρατίου που είναι ο σκηνοθέτης και εγώ που κάνω την παραγωγή. Πριν δύο χρόνια, στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε μια παρουσίαση βιβλίου, της «Λίλια» του Χρήστου Χαρτοματσίδη. Δεν ήμασταν εκεί γι’ αυτόν τον λόγο. Ήμασταν εκεί για μία άλλη παρουσίαση που θέλαμε να παρακολουθήσουμε και εντελώς τυχαία μας τράβηξε την προσοχή. Διαβάζανε την πρώτη σκηνή, τον μονόλογο του Μαγιακόφσκι και την αμέσως επόμενη. Και σκεφτήκαμε ότι ήταν ενδιαφέρον αυτό. Πήραμε το βιβλίο, συστηθήκαμε με τις εκδόσεις Μανδραγόρας που εκδίδουν το έργο και είπαμε με τον Χάρη ότι θα το κάνουμε σίγουρα αυτό το έργο. Ήταν πάρα πολύ ωραίο γιατί διαβάσανε τις πιο δυνατές σκηνές του, τουλάχιστον κατά τη γνώμη του σκηνοθέτη και τη δική μου και είπαμε ότι πρέπει να το κάνουμε και εμείς. Υπήρξε και το σκεπτικό ότι σε δύο χρόνια από τότε θα ήταν τα 100 χρόνια από την επανάσταση οπότε είπαμε ότι μπορούμε να περιμένουμε λίγο. Λίγο έτυχε, λίγο το επιδιώξαμε πάνω στην τύχη και έγινε έτσι.
 
-  Κάνατε κάποια διασκευή στο κείμενο;
Όχι, το σεβαστήκαμε απόλυτα. Έτσι και αλλιώς ο κύριος Χαρτοματσίδης δούλεψε πάρα πολύ ωραία σε αυτό το κείμενο. Ο ίδιος διάβασε πολύ και ήταν πάρα πολύ προσεκτικός και πιστός. Γιατί είναι ένα βιογραφικό έργο. Έχει βιογραφικά στοιχεία μέσα και όταν μιλάμε για ανθρώπους που υπήρξαν δεν μπορείς να παρεκκλίνεις. Σίγουρα υπάρχει μέσα η ποιητική αδεία, είναι θεατρικό έργο. Αλλά έμεινε πολύ πιστός στα αληθινά γεγονότα. Το ίδιο και ο Χάρης. Οι προσθήκες που έγιναν είναι κάποια ποιήματα που έβαλε ο Χάρης για να δώσει έμφαση ακόμη περισσότερο στο ρόλο του Μαγιακόφσκι και στην ποιητική του διάσταση και έχει γίνει μια πολύ μικρή αλλαγή στο τέλος. Αλλά να μην πω για το τέλος. Έγιναν ελάχιστες προσθήκες και αλλαγές.
 
-  Πώς ήταν για σένα να προσεγγίζεις ένα ιστορικό πρόσωπο, την Λίλια;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Έτσι και αλλιώς το να υποδύεσαι κάποιον που έχει υπάρξει και δεν είναι ζωντανός είναι δύσκολο. Η Λίλια έζησε στη Ρωσία το 1930, σε μια εποχή που η Ρωσία κοινωνικοπολιτικά δεν ήταν στην καλύτερη της φάση, οπότε αυτό απαιτούσε πάρα πολύ διάβασμα. Απαιτούσε πάρα πολλή προσοχή γιατί αυτά που πρέπει να βάλεις ως ηθοποιός, τις δικές σου πινελιές, πρέπει να τα σκεφτείς πολύ. Η δική μου πινελιά κλωτσάει με τον χαρακτήρα ή συμβαδίζουν και πάνε μαζί αρμονικά; Ωστόσο, είχαμε πάρα πολύ ωραία καθοδήγηση από τον Χάρη. Ήταν πάρα πολύ διαβασμένος από τις πρώτες αναγνώσεις. Ειδικά για εμένα που είχα τη Λίλια και έτσι λέγεται το έργο. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη περσόνα η Λίλια. Πολύ έξω από τα κυβικά της εποχής της, ακόμη και για τη σημερινή εποχή. Αρκετά μπροστά ακόμα και απ’ το σήμερα, από το δικό μας σήμερα. Δεν υπήρχε καμία απορία μου που ο Χάρης δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Οπότε έκανε μια πολύ δύσκολη δουλειά λίγο πιο εύκολη. Βοήθησε, επίσης, η βιβλιογραφία που μου έδωσε, βοήθησε ότι είχε στο μυαλό του από την αρχή για τη Λίλια ένα καμβά πάνω στο δικό της πορτραίτο οπότε από την αρχή είχα πολύ συγκεκριμένη καθοδήγηση. Από εκεί και πέρα ήταν δύσκολο γιατί δεν μπορούσα να βρω πολλά κοινά με αυτόν τον ρόλο για να βρω ταύτιση. Ήταν κάτι πάρα πολύ έξω από εμένα και στην αρχή ήμουν πάρα πολύ φοβισμένη. Μπαίνοντας όμως μέσα στον ρόλο ήταν πολύ ελκυστικό.
 
 Πώς ήθελες να την αποτυπώσεις πάνω στο σανίδι; Ως μια χειραγωγό;
Κοίταξε, όταν είσαι ηθοποιός αρχικά έχεις την εικόνα του σκηνοθέτη. Αυτό που ο Χάρης έφτιαξε σαν Λίλια και στην ανάγνωση εγώ το πήρα στα χέρια μου ήταν κάτι που δεν έμεινε σε αυτό. Ναι, είναι και μία ερωτική ιστορία, ένα ερωτικό τρίγωνο. Παρόλα αυτά δεν μείναμε σε αυτό. Σίγουρα οι σκηνές της έχουν ερωτισμό. Είναι μία γυναίκα που σαγηνεύει – παγιδεύει τους άντρες, δεν είναι ακριβώς ελκυστικό αυτό που κάνει. Είναι αρκετά κλειστοφοβικό. Πνίγει τους ανθρώπους παρά τους σαγηνεύει. Έτσι το αντιλήφθηκα εγώ. Αυτό που είχα εγώ εντολή ως ηθοποιός να κάνω είναι να παίξω μια Λίλια που δεν την ενδιαφέρουν τα μικροαστικά, αυτό που λέει στο έργο ότι δεν χωράει ο έρωτας και η επανάσταση στα μικροαστικά. Οπότε προσπαθούμε να δείξουμε έναν χαρακτήρα που τον ενδιαφέρει να ζήσει τη ζωή του με τους κανόνες που ο ίδιος θέτει για τον εαυτό του. Στο κομμάτι του έρωτα με το να σαγηνεύει οτιδήποτε την έλκει. Στο κομμάτι το κοινωνικό με το να είναι δεσποτική. Θεωρεί ότι της ανήκουν όλα. Είναι μια γυναίκα που δεν την ενδιαφέρει τι θα πει ο δίπλα της ακόμη και αν ο δίπλα της την ενδιαφέρει πολύ.
 
 Πώς διαχειριστήκατε το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της παράστασης;
Λοιπόν, παρόλο που το έργο αυτό μιλάει για γεγονότα που συνέβησαν δεκαετίες πριν είναι απίστευτα σύγχρονα τα θέματα τα οποία θίγονται. Προφανώς και δεν έχουμε φρουρούς να εισβάλλουν στα σπίτια μας, δεν έχουμε κανόνες και απαγορεύσεις αλλά οι άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι και σήμερα. Εμείς δεν θίγουμε πολιτικά θέματα ακόμη και εκείνης της εποχής όσο κοινωνικά. Μένουμε περισσότερο στο πως επηρεάζει ένα πολιτικό σύστημα μια κοινωνία, ένα κοινωνικό σύνολο. Πώς επηρεάζει τους ανθρώπους. Είτε ο άνθρωπος αυτός είναι ένας ποιητής, είτε είναι ένας απλός πολίτης, μας ενδιαφέρει το πώς τον επηρεάζει αυτό το δεσποτικό σύστημα. Μπορεί τα κοστούμια μας και η ατμόσφαιρα να αναφέρονται στο τότε όμως το έργο θα το δουν άνθρωποι του 2017. Η γραμμή της παράστασης ήταν χωρίς να θιχτεί κάποιο πολιτικό σχήμα να δείξουμε το πώς μπορεί να εγκλωβιστεί ένα κοινωνικό σύνολο από ένα πολιτικό καθεστώς. Όχι κομματικό αλλά πολιτικό. Πολιτικό εννοώντας την οικονομία μιας χώρας, τους κανόνες στους οποίους υπακούουν οι πολίτες μιας χώρας, το πόσο εγκλωβισμένος μπορεί να αισθάνεται κάποιος σε ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Έτσι, μείναμε ουδέτεροι. Έπρεπε να παντρέψουμε τα γεγονότα του σήμερα με τα γεγονότα του 1912 – 1930 και έγινε περισσότερο μια αναφορά στον εγκλωβισμό των ανθρώπων μέσα στις κοινωνίες.
 
 Εσύ Νικολέτα ως ηθοποιός το 2017 πώς βιώνεις αυτόν τον εγκλωβισμό σήμερα;
Εγώ σαν Νικολέτα έχω αποφασίσει ότι δεν μπορούμε να ασχολούμαστε πια με όλο αυτό το χάος που λέγεται πολιτική στον κόσμο. Όχι στην Ελλάδα αλλά στον κόσμο. Νομίζω ότι παντού πλέον είναι το ίδιο, παντού οι άνθρωποι υποφέρουμε για αντίστοιχους λόγους. Με αφορμή το έργο για παράδειγμα, θεωρώ ότι δεν ζούμε σε τόσο κλειστά πολιτικά καθεστώτα το 2017. Σε καμία περίπτωση. Μας επηρεάζει όμως αυτή η κατάσταση στο ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε. Έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να μας απασχολεί ο έρωτας, η φιλία, η διασκέδασή μας, το να βγεις μια βόλτα να περπατήσεις, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να δεις μια ταινία, να χαζέψεις το ταβάνι του σπιτιού σου. Νομίζω ότι ο δικός μας εγκλωβισμός, στον καθένα ξεχωριστά, έρχεται στο ότι ξεχάσαμε να ζούμε. Γιατί μας απασχολεί τόσο πολύ το άγχος του αύριο. Το αύριο θα έπρεπε να είναι χαρά. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη, δεν ξέρουμε πότε θα σταματήσει για τον καθένα από εμάς. Οπότε θα έπρεπε να λέμε «μακάρι και αύριο να είμαι καλά». Να θέλουμε να κάνουμε πράγματα. Το αύριο έχει γίνει πάρα πολύ χαοτικό. Αν εγώ θέλω να κάνω μια ευχή για το μέλλον είναι να μας αγχώνει αν αύριο θα χαμογελάσουμε και θα κάνουμε όνειρα. Όχι για τις υποχρεώσεις που θα πρέπει να προλάβουμε.
 
 Σαν να είμαστε σε ένα διαρκές τρέξιμο.
Συνέχεια. Σε ένα συνεχές άγχος το οποίο δεν πηγάζει όμως από δικές μας εσωτερικές ανάγκες που θέλουμε εμείς οι ίδιοι να επιτύχουμε για τους εαυτούς μας. Είναι άγχη που μας έχουνε φορτώσει. Σίγουρα δεν ευθυνόμαστε εμείς γι’ αυτό.
 
Ο Μαγιακόφσκι γράφει: «Η βάρκα του έρωτα συντρίφθηκε πάνω στην καθημερινότητα». Πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί; Φοβάσαι την συνήθεια;
Εγώ γενικά είμαι πάρα πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Εγώ πιστεύω στο άλλο μισό. Όταν συναντάς έναν άνθρωπο και λες «αυτός είναι». Δεν νομίζω ότι μπορεί οτιδήποτε να συντρίψει αυτό το πράγμα. Δεν πιστεύω σε αυτή τη φράση του Μαγιακόφσκι. Πιστεύω σ’ αυτή τη φράση για τη συγκεκριμένη ιστορία αυτών των ανθρώπων, πιστεύω ότι ο έρωτας του Μαγιακόφσκι και της Λίλια συντρίφθηκε λόγω αυτού. Γενικά όμως πιστεύω ότι ο έρωτας είναι τόσο καθαρό συναίσθημα που δεν κινδυνεύει να συντριφθεί από κάτι τέτοιο. Πιστεύω πάρα πολύ στην απόλυτη αγάπη και δεν νομίζω ότι μπορεί να την καταστρέψει κάτι αν είναι αληθινή.
 
- Ούτε η συνήθεια;
Όχι. Ίσα ίσα. Μου αρέσει η συνήθεια, μου αρέσει να σκέφτομαι ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου. Είναι το κάθε μέρα που είναι υπέροχο. Δεν ξέρεις πότε τελειώνει και δεν μπορείς να λες ότι συνήθισες γιατί την επόμενη μέρα μπορεί να μην υπάρχει. Πώς μπορείς να συνηθίσεις κάτι που δεν είναι για πάντα; Ίσως παραείναι ρομαντικό.
 
 Ίσως να εννοείς την ασφάλεια. Όσο πιο πολύ συνηθίζεις τόσο πιο ασφαλής νιώθεις.
Αν δεν είσαι ρομαντικός, ναι. Η ασφάλεια είναι κάτι που δεν μπορεί να υπάρχει στον έρωτα. Θέλω να πω ότι άλλο σημαίνει να έχω βρει κάτι συναισθηματικά που να με ικανοποιεί απόλυτα και άλλο δεν κυνηγώ για κάτι παραπάνω γιατί είμαι ασφαλής εδώ. Αυτό θα ήταν πάρα πολύ βαρετό, δεν θα ήταν έρωτας. Δεν νομίζω ότι στον έρωτα χωράει κάτι βαρετό και ασφαλές.
 
 Άρα δεν νιώθεις ανασφάλεια όταν ερωτεύεσαι;
Πάρα πολλή. Ωστόσο δεν μπορείς να νιώθεις ότι θα συντριφθεί μέσα σου αυτό το συναίσθημα. Μπορεί να νιώθεις ανασφάλεια, μπορεί να νιώθεις ότι μπορεί να τελειώσει, ότι μπορεί να χαθεί αλλά τι είναι αυτό που θα το κάνει να συντριφθεί; Είναι πάρα πολύ ηχηρή λέξη. Σημαίνει ότι κάτι διαλύεται, ότι δεν έχει μείνει τίποτα από αυτό. Ξαναλέω, μπορεί να παραείμαι ρομαντική.
 
 Σε μια εποχή που ο ρομαντισμός έχει εκλείψει..
Λέω πολλές φορές στον Χάρη να αλλάξει το τέλος σε μια παράσταση, να το κάνει λίγο πιο γλυκό. Μου αρέσουν πολύ όλα τα παραμύθια με χαμόγελο.
 
- Υπάρχει στη δική σου ζωή μια Λίλια; Άνθρωπος που να τον αγαπάς αλλά να σε στοιχειώνει ταυτόχρονα;
Νομίζω ότι όλοι έχουμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Ανθρώπους που σου δίνουν πράγματα, τους θαυμάζεις, λες ότι τον θες πάρα πολύ στη ζωή σου αυτόν τον άνθρωπο αλλά από την άλλη υπάρχουν κομμάτια του χαρακτήρα του που είναι πολύ τοξικά. Σε υπερβολικό βαθμό δεν έχω, όχι. Γιατί όσο ρομαντική είμαι άλλο τόσο απόλυτη μπορώ να γίνω και να πω ότι αν ένας άνθρωπος είναι τοξικός για εμένα δεν μπορώ να τον έχω στην ζωή μου.
 
-  Όση ώρα μιλάμε μου αποπνέεις μια ηρεμία.
Πολύ χαίρομαι!
 
Δεν έχεις εντάσεις στη ζωή σου; Υπάρχουν στιγμές που η Νικολέτα βγαίνει εκτός ορίων;
Δεν θυμώνω. Είμαι ήρεμος άνθρωπος γενικά. Μ’ αρέσει πολύ η ηρεμία. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές εντάσεων. Στο επαγγελματικό κομμάτι, για παράδειγμα, λίγο πριν την πρεμιέρα όλοι έχουμε εντάσεις. Αλλά το να φωνάξω είναι δύσκολο. Κλείνει και εύκολα η φωνή μου! Αν γίνει κάτι και με ενοχλήσει θα το σκεφτώ. Δύσκολα θα φτάσω στα όριά μου.
 
Στιγμή έντασης και η επανάσταση! Μπορεί να την φέρει μόνο ένας;
Επανάσταση σημαίνει πολλά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ την λέξη επανάσταση. Εδώ και δύο μήνες όμως έχει μπει στη ζωή μου πολύ έντονα. Επανάσταση για μένα σημαίνει το να ξεκινήσεις μια μέρα και να πεις ότι αυτά που μου αρέσουν εμένα να κάνω αλλά δεν μου κάνουν καλό ήρθε η ώρα να σταματήσω να τα κάνω. Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Καμιά φορά είμαστε αυστηροί και κρίνουμε καταστάσεις, πράγματα και τον ίδιο τον εαυτό μας. Η στιγμή που θα πεις ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω κάποια πράγματα, να ωριμάσω ή να γίνω πιο δυναμικός και λιγότερο ευαίσθητος είναι επανάσταση. Μόνο ένας μπορεί να την κάνει για τον εαυτό του. Αν ο καθένας την κάνει για τον εαυτό του μπορεί να υπάρξει και σφαιρικά. Τότε νομίζω ότι θα έχει και μια άρτια και ενδιαφέρουσα μορφή. Αν η επανάσταση γίνεται για αποσυμπίεση των πραγμάτων ή για αποφόρτιση τότε νομίζω ότι δεν είναι επανάσταση αλλά μια βεβιασμένη και άμυαλη κίνηση.
 
- Έχεις καταφέρει την δική σου επανάσταση;
Το προσπαθώ αλλά δεν το έχω καταφέρει. Προσπαθώ να αποβάλλω πολλά πράγματα τα οποία βλέπω ότι δεν θα έπρεπε να κάνω. Όπως όλοι μας. Μακάρι να το καταφέρω κάποια στιγμή.
 
Τι είναι αυτό που θα ήθελες να αλλάξεις;
Πολλά πράγματα. Από το πιο χαζό, δηλαδή να μην τρώω σοκολάτα γιατί βγάζω σπυριά μέχρι το να μην λειτουργώ συναισθηματικά γιατί δεν είναι καθόλου εποικοδομητικό για τις επαγγελματικές σχέσεις. Να μάθω να διαχωρίζω τι σημαίνει ζω την ζωή μου σαν άνθρωπος και τι σημαίνει βιώνω μια επαγγελματική κατάσταση. Και πολλά άλλα! Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε άπειρα πράγματα τα οποία πρέπει να λύσουμε. Καμιά φορά είναι δύσκολο να αποδεχθείς τα ελαττώματά σου. Πόσο εύκολα θα πεις ότι δεν κάνεις κάτι καλά; Μόνο μέσα από τον καθρέφτη μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας.
 
Και αν τον δούμε, είμαστε σε θέση να τον αλλάξουμε;
Ο ανθρώπινος εγωισμός υπάρχει σε όλους. Εγώ θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον Χάρη Ευστρατίου και τον Χρήστο Χαρτοματσίδη γιατί έμαθα πάρα πολλά πράγματα από την συνεργασία μου μαζί τους. Και από τον υπόλοιπο θίασο αλλά ιδιαίτερα απ’ αυτούς τους δύο. Η συνεργασία μου μαζί τους με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Να δω τα πράγματα πιο ανοιχτόμυαλα και πιο καθαρά.
 
Συμβαίνει ποτέ να μην μείνεις ικανοποιημένη από μια συνεργασία ή από το αποτέλεσμα μιας παράστασης;
Πολύ συχνά. Εγώ το διαχειρίζομαι με μεγάλη δυσκολία. Στεναχωριέμαι πολύ. Φέτος πραγματικά όλα λειτούργησαν πολύ αρμονικά. Φυσικά συμβαίνει και το αντίθετο. Συμβαίνει σε διάφορες δουλειές να πεις ότι δεν «κολλήσαμε». Δεν έπεται ότι φταίει ο άλλος. Μπορεί να φταίμε εμείς. Κάθε φορά που δουλεύεις ωριμάζεις και εσύ και είσαι πιο έτοιμος να χειριστείς πράγματα.
 
Υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλλεις για αυτό που κάνεις;
Συνέχεια. Αλλιώς δεν γίνεται. Προσπαθώ να το αποβάλλω με την πολλή δουλειά. Δεν μπορείς να λες ότι είμαι ηθοποιός και η δουλειά μου είναι η σεζόν που παίζω μια παράσταση. Έχει πολλή δουλειά από πίσω. Έχει καταρχάς πάρα πολύ διάβασμα. Το πολύ διάβασμα σε κάνει πολύ καλύτερο. Θέλει επίσης πολλή δουλειά στα εργαλεία σου που είναι το σώμα σου, η φωνή σου, τα εκφραστικά σου μέσα, θέλει ένα συνεχές τεχνικό τρέξιμο. Οπότε αν δουλεύεις πολύ, όσες ανασφάλειες και να έχεις, γίνεσαι επαγγελματίας με τα χρόνια.
 
Θα ήταν εύκολη απόφαση να αφήσεις το θέατρο;
Καθόλου. Αγαπώ πάρα πολύ το να παίζω στο θέατρο. Γιατί είναι ένα παιχνίδι, παίζουμε. Την στιγμή που παίζεις ξεχνάς δικά σου προβλήματα ή τα εκτονώνεις, τα εκφράζεις. Γιατί αυτό δεν κάνουμε οι άνθρωποι, δεν εκφραζόμαστε. Στο θέατρο δεν υπάρχουν μάσκες. Εκφράζεις τα συναισθήματά σου μαζί με του χαρακτήρα σου. Και οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι. Περνάνε απ’ όλα τα φάσματα των συναισθημάτων. Της θλίψης, της χαράς, του θυμού, του φόβου. Εκεί έχεις την δυνατότητα να εκφραστείς στο έπακρο. Να τα δείξεις σε κοινό και το κοινό να έρθει εκεί γι’ αυτόν τον λόγο. Δεν θα το άφηνα. Στο κομμάτι της παραγωγής αν με ρωτάς όμως είναι δύσκολα τα πράγματα. Μέχρι τώρα έχω σταθεί πολύ τυχερή. Θα είμαι ειλικρινής, όχι σε όλες τις συνεργασίες. Αλλά στην πλειοψηφία υπήρξα τυχερή.
 
Ποια είναι η μεγαλύτερη πηγή φωτός στη ζωή σου;
Οι άνθρωποι. Είμαι πάρα πολύ τυχερή γιατί έχω πάρα πολλούς ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε. Και γι’ αυτό αγαπάω το θέατρο τόσο πολύ. Έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που γεμίζουν με φως την ζωή μας. Τίποτα άλλο. Ούτε τα υλικά, ούτε η επιτυχία, ούτε η δόξα, ούτε τα χρήματα.
 
Και το πιο μεγάλο σκοτάδι;
Πάλι οι άνθρωποι. Ας μείνουμε όμως στο φως. Εγώ θέλω να είμαι πάντα χαρούμενη, δεν μου αρέσει να στεναχωριέμαι.
 
Μα όταν το σκοτάδι είναι αναπόφευκτο;
Τότε σκέφτεσαι ότι μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι δεν μπορεί να μην υπάρχει έστω και μια μικρή λάμψη. Την βρίσκεις και εστιάζεις εκεί. Οπότε το σκοτάδι φαίνεται λιγότερο χαοτικό απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα.
 
- Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που σκέφτεσαι. Τα σχέδια μετά τη Λίλια Νικολέτα;
Συνεχίζουμε με τη Λίλια μια ακόμη εβδομάδα και 18 Νοεμβρίου παίζουμε στην Κομοτηνή. Η Κομοτηνή είναι η πόλη στην οποία είναι ο συγγραφέας μας. Η παράσταση θα ανέβει στο Θέατρο Ρεξ εκεί σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ και τους ευχαριστώ για αυτό. Μετά θα επιστρέψουμε εδώ με πιθανή παράταση και ετοιμάζουμε κάτι ακόμη για το φθινόπωρο του 2018. Θα ήθελα ωστόσο να ευχαριστήσω όλον τον θίασο για τη βοήθεια στο να ανέβει αυτή η παράσταση. Ο καθένας τους ξεχωριστά χάρισε απλόχερα το ταλέντο του. Είμαστε πολλοί! Με τον συγκεκριμένο θίασο διασκεδάζω και νιώθω ότι είμαι πενταήμερη και περνάω ωραία. Και για μένα αυτό πρέπει να είναι το θέατρο. Να περνάμε ωραία και να χαμογελάμε!
 
- Σ’ ευχαριστώ πολύ!
Εγώ ευχαριστώ!
.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/feed/
<![CDATA[Η ηθοποιός Ελένη Καστάνη μίλησε σχεδόν για όλα στην Κουλτουρόσουπα το μακρινό 2014….]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/#comments +Sat, 28 Oct 2017 12:08:00 +0300 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/  Αναδημοσίευση συνέντευξης που μας παραχώρησε η ηθοποιός Ελένη Καστάνη το μακρινό 2014 με αφορμή τη παράσταση «Οι Φόνισσες της Παπαδιαμάντη που θα παρουσιαζόταν τότε στο θέατρο Αριστοτέλειον.


]]>
Αναδημοσίευση συνέντευξης που μας παραχώρησε η ηθοποιός Ελένη Καστάνη το μακρινό 2014 με αφορμή τη παράσταση «Οι Φόνισσες της Παπαδιαμάντη που θα παρουσιαζόταν τότε στο θέατρο Αριστοτέλειον.

Σήμερα και έως τη Κυριακή 5 Νοεμβρίου εμφανίζεται στο θέατρο Αυλαία με την παράσταση «Σίρλευ Βαλεντάιν».

 Για τη παράσταση, διαβάστε εδώ - Είδαμε & Σχολιάζουμε εδώ

Η συνέντευξη αναδημοσιεύεται αυτούσια.
.
Όπως την βλέπετε στο θέατρο η μέσα από τους ρόλους της στην τηλεόραση έτσι ακριβώς ήταν και στη ζωντανή συνομιλία μας, απλή, φιλική, ευχάριστη και κυρίως ντόμπρα. Δεν έχει να κρύψει τίποτα, ούτε να περηφανευτεί για τον εαυτό της. Η 30χρονη καριέρα της μιλά από μόνη της και σε όποιον αρέσουμε. Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Οι Φόνισσες της Παπαδιαμάντη» στο θέατρο Αριστοτέλειον, μιλήσαμε σχεδόν για όλα -τηλεφωνικά- με την ηθοποιό Ελένη Καστάνη…

-Στις σημερινές συνθήκες, είναι εύκολο ή πιο δύσκολο ένας κωμικός να βγάλει γέλιο στο θεατή;
Ειδικά στις εποχές μας που ο κόσμος είναι περισσότερο φορτισμένος με τα προβλήματα του καταβάλεις τεράστια προσπάθεια. Αλλα όταν γελά, το χαίρεται τόσο, γιατί του φεύγει όλο το βαρύ κλίμα από την ψυχή του…
.
-Σας έχει προβληματίσει η «ποιότητα» του χιούμορ, το γεγονός ότι ο θεατής ακόμα και σήμερα γελά εύκολα με χυδαιότητες ή βωμολοχίες;
Όχι δεν υπερασπίζομαι αυτό που λέμε «να κατεβάσω τα βρακιά μου για να γελάσει ο κόσμος…». Προτιμώ να βγει γέλιο από μια κατάσταση, από κάτι έξυπνο, ή αν θέλετε από κάτι που πρέπει να σκεφτεί ο θεατής και όχι από το πρώτο επίπεδο.
.
-Το ότι γελάνε με μια βρισιά πως το εξηγείτε;
Γιατί το πρόστυχο η το πονηρό παραμένουν ακόμη και σήμερα λέξεις ταμπού
.
-Γιατί έχετε πει «παίζω κωμωδία από απόγνωση»;
Όπως όλοι οι άνθρωποι έτσι και εγώ έχω τις προσωπικές μου πίκρες και στενοχώριες, προσπαθώντας να παίζω κωμωδία στο θέατρο είναι σαν ψυχοθεραπεία για μένα, γιατρεύομαι…
.
-Αχ αυτές οι θαυματουργές κωμωδίες…
Για να παίξεις σωστή και ωραία κωμωδία είναι ένα στάδιο παραπέρα από το δράμα και οφείλει να το εμπεριέχει.
.
-Είστε από τις κωμικούς που το γέλιο πρωταγωνιστεί και στην ιδιωτική σας ζωή ή όπως συμβαίνει στους περισσότερους του είδους σας, αυτό δεν ισχύει;
Στο σπίτι και στη ζωή κάνω λίγη οικονομία πια..δεν μπορώ να είμαι όλη μέρα με το χαι-χουι… Πάω το βράδυ στο θέατρο και το κάνω εκεί, εναποθέτω δηλαδή όλο μου το κέφι στην παράσταση.
.
-Το γεγονός ότι είστε εξίσου πειστική και σε δραματικούς ρόλους, δεν ξεχνάμε την ερμηνεία σας στην ταινία «Δεκαπενταύγουστος»…
Μπορώ να παίξω οποιοδήποτε κείμενο δραματικά η κωμικά…
.
-Ωστόσο ο «Δεκαπενταύγουστος» ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Επιπλέον χαρακτηριζόταν και ως φεστιβαλική, άρα θα σας έβλεπε ένα άλλο κοινό, το οποίο και σας αποδέχτηκε...
Πρώτα απ όλα οφείλετε στον Κωνσταντίνο Γιάνναρη τον σκηνοθέτη που τόλμησε να πίστεψε και να πάρει μια ηθοποιό σαν κι εμένα…
Εσείς δε φοβηθήκατε το ρόλο αυτό;
Καθόλου, ξέρετε, επειδή το 90% που έχω παίξει είναι κωμωδίες, χαίρομαι όταν μου ζητάνε να κάνω το αντίθετο, κυριολεκτικά το απολαμβάνω.
.
-Θεωρείτε ότι ένας καλός ηθοποιός πρέπει να δοκιμάζεται σε όλα τα είδη και να μην αποκτά συγκεκριμένη «ταυτότητα»;
Οπωσδήποτε, αλλά είναι δύσκολο να μη γίνει αυτό.

-Για παράδειγμα εσείς τι κάνατε όταν παίζετε σε κωμωδίες;
Προσπαθώ να μην κάνω τον ίδιο χαρακτήρα γεγονός που συμβαίνει σε πολλούς συναδέλφους μου.
.
- Οταν κάποιος ηθοποιός έχει ήδη καθιερωθεί σε ένα τύπο έρχονται αυτές οι διαφορετικές προτάσεις;
Δύσκολα, μόνο αν ο σκηνοθέτης είναι έξυπνος και σίγουρος με τον εαυτό του για να σου προτείνει κάτι άλλο.. Ευτυχως έμενα μου έχει συμβεί αρκετές φορές οπότε βλέπουν και αυτήν μου την πλευρά.
.
-Όχι έχετε πει στα «συνηθισμένα»;
Κατά βάσην έχω πει όχι στην καριέρα μου, σε λεφτά σε σήριαλ, σε παραστάσεις…. σε πολλά…
.
-Αυτά τα όχι έκτισαν και την καριέρα που κάνατε;
Πάντα ήμουνα τολμηρή στις επιλογές μου.
Λέγοντας όχι κερδίζεις το ναι που φαντάζεσαι και ονειρεύεσαι, έρχεται από κάπου, κάποιος «διαβάζει» το μήνυμα και στο φέρνει…
.
-Μου άρεσε αυτό…
Λιθαράκι, λιθαράκι έβαζα και μια πετρούλα παραπάνω… για να διατηρήσω μια σταθερή πορεία στα τόσα χρόνια που είμαι σε αυτή την δουλειά.
.
-Αυτή την πολυτέλεια του «όχι» την έχετε και σήμερα;
-Κοιτάξτε, ακόμα κρατάω λίγο, μπορώ να αντέξω…
.
-Στα χρόνια της κρίσης που διανύουμε, βλέπετε θετικές ή αρνητικές αλλαγές στον θεατρικό χώρο;
Αυτό που βλέπω είναι ότι ο κόσμος επιστρέφει στο θέατρο επειδή δεν υπάρχει καλή τηλεόραση όπως παλιά.
.
-Όσο για το χώρο σας;
Όπως όλες οι δουλειές και στη δική μας θα γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα, κάποιοι οι οποίοι δεν είναι για να μείνουν, θα εξαφανιστούν. Μέσα από το κακό της κρίσης θα βγει και ένα καλό. Γενικώς θα γίνει λίγο πιο αξιοκρατική η ζωή μας.
.
- Έχουμε δεν έχουμε κρίση, νομίζω πάντα θα επιβιώνουν και οι ατάλαντοι …
Αν δεν έχεις κάτι να πεις και αν δεν έχεις αξία όσες ευκαιρίες και να σου δοθούν θα είναι προσωρινές…
.
-Με την μακρά σας εμπειρία, πιστεύετε στην ύπαρξη κυκλωμάτων στον καλλιτεχνικό κόσμο και στη στήριξή τους ή ένας άξιος ηθοποιός, ό,τι κι αν γίνει, θα βρει το δρόμο του;
Όπως το είπατε στο τέλος. Ότι και να γίνει και όσα εμπόδια να τον βάλουν, γιατί υπάρχουν παρέες και κυκλώματα, το σύμπαν θα συνωμοτήσει και θα βρει το δρόμο του. Αρκεί να έχει επιμονή και υπομονή.
.
-Θα μου το λέγατε, αν έστω και στα νιάτα σας προσδοκούσατε «γνωριμίες» και επαφές» ωστε να σας προωθήσουν;
Είμαι ένας χαρακτήρας που δεν έχω γλύψει άνθρωπο στη ζωή μου. Δεν το αντέχω ούτε να μου το κάνουν, ούτε να το κάνω.
.
-Γίνατε γρήγορα γνωστή η κάνω λάθος;
Όχι, ξέρετε πόσα χρόνια έχω στο θέατρο;
.
-Δεν γνωρίζω
30 χρόνια, εμ γι αυτό…
.
-Πώς αντιμετωπίζετε τις αρνητικές κριτικές και πόσο μπορεί να επηρεάσει την απόδοσή σας;
Μια χαρά, δεν έχω κανένα πρόβλημα, μόνο να είναι κριτικές… γιατί στο ιντερνέτ γράφουν διάφοροι ανώνυμοι και δεν ξέρω αν κάποιος με αντιπαθεί και γραφεί μονίμως με άλλα ονόματα…
.
-Είστε της άποψης ότι ένας ηθοποιός προχωρημένης ηλικίας, όσο άξιος κι αν υπήρξε, οφείλει να αποχωρεί από το προσκήνιο, σεβόμενος το κοινό και την ιστορία του;
Όσο ο ίδιος αισθάνεται ότι μπορεί να παίζει και το μυαλό του τον βοηθάει, πρέπει να παίζει. Γιατί να σταματήσει;
.
-Μιλάτε πάντοτε ανοιχτά και με ειλικρίνεια για τα «δύσκολα» προσωπικά σας… το χωρισμό σας, την αυτοκτονία του πατέρα στα 12 χρόνια σας… νοιώσατε ποτέ για κάτι, έλλειψη σεβασμού απέναντί σας από τα Μέσα;
Εξαρτάται που το λες, πως το λες και γιατί το λες. Στην περίπτωση μου προξένησε μεγάλη αίσθηση και όντως υπήρξαν κάποιες εκπομπές μετά τη δημοσιοποίηση στον Θεοδωράκη που το εκμεταλλεύτηκαν.
.
-Γιατί το κάνατε;
Σκεφτόμουν και κάποιος γονιός που έχει τέτοιες μαύρες σκέψεις στο μυαλό του δει την εκπομπή, γιατί να μην το πω, ίσως να τον βοηθήσω.
.
-Είστε ειλικρινής.
Ότι και να έκανα στη ζωή μου, αν έκανα πλαστική και με ρωτούσαν θα το έλεγα, αν αδυνατήσω ποτέ, θα πω τον τρόπο που αδυνάτισα…
.
-… να τα μοιραστείτε..
Θεωρώ ότι θα βοηθήσω κι άλλους ανθρώπους γιατί ξέρω ότι κάποιοι κρέμονται από τα χείλια μας, αλήθειες όμως, όχι ψευτιές..
.
-Βάσει της δικής σας εμπειρίας, πιστεύετε ότι τα τραυματικά βιώματα και μάλιστα σε τρυφερή ηλικία, επιταχύνουν την ωριμότητα, θωρακίζουν τον χαρακτήρα ή μένουν μια «ανοιχτή πληγή» που δύσκολα επουλώνεται;
Όλα αυτά που λέτε. Σε προβληματίζουν και σε κάνουν να δεις διαφορετικά τη ζωή…
.
-Σε μεγαλώνουν και πρόωρα;
Θα σας πω. Εγώ ήθελα να γίνω από μικρή ηθοποιός και επειδή πήγα στο πανεπιστήμιο μπορεί και να μη γινόμουν από τις σκέψεις που είχα. Πως θα πάω, δεν ξέρω κανέναν και το ένα και τ’ άλλο... Μπορεί να μη το τολμούσα ποτέ. Όμως επειδή βίωσα αυτό στην οικογένεια μου και σκεφτόμουν ότι ο πατέρας μου κάτι άλλο ήθελε να κάνει και δεν τόλμησε ποτέ να κάνει, εγώ να μην το αφήσω έτσι στη ζωή μου. Δηλαδή αυτό που θέλω να κάνω, να το τολμήσω. Και το έκανα επάγγελμα, διασκεδάζω τον κόσμο.
.
-Δηλώνετε «καλή μάνα»… πώς μεταφράζεται αυτό στη δική σας περίπτωση και ποια είναι η σχέση σας με τον 15χρονο γιο σας;
Είμαι αυτοθυσιακή μάνα… έχω αφιερώσει σχεδόν τη ζωή μου στον γιο μου.  Αλλα νομίζω ότι έπρεπε να κάνω πολλά παιδιά, λάθος μου που έκανα μόνο ένα.
.
Πόσα θα θέλατε;
3-4…
.
-Τι σημαίνει αυτοθυσιακή μάνα;
Ασχολούμαι πολύ με το παιδί μου, είμαι συνέχεια δίπλα του και δεν το έχω δώσει να μου το μεγαλώσουν άλλοι. Στη δουλειά έκανα οικονομία χρόνου, η τηλεόραση η θέατρο για να είμαι κοντά του…
.
- Έχοντας ζήσει τις παλιές εποχές των «παχιών αγελάδων», πώς βλέπετε την σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα σε επίπεδο εγχώριων παραγωγών;
Χαίρομαι, γιατί σιγά –σιγά κάτι γίνεται, όλο και αρχίζει κάποιο σήριαλ...
-Σας λείπει η τηλεόραση ως μέσο;
Μου αρέσει πάρα πολύ, αλλά το καλύτερο μου είναι το σινεμά. Αν ζούσα σε μια χώρα που μπορούσα να επιβιώσω κάνοντας ένα από τα τρία, θέατρο, τηλεόραση ή σινεμά, θα επέλεγα το τελευταίο.
Από τις τηλεοπτικές ή τις θεατρικές συνεργασίες σας ξεχωρίζετε κάποια που για σάς σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, είτε θετικά, είτε αρνητικά;
Οι ρόλοι που έχω παίξει είναι σα να είναι δικά μου παιδιά, τόσο πολύ τους έχω αγαπήσει, σαν να τα έχω γεννήσει…
.
-Πείτε μας έστω μια … ένα όνομα…
Ξεχωρίζω αυτή με τον Αλκη τον Κούρκουλο, η Θεσσαλονίκη έχει δεί την παράσταση…
.
-Μα για ποια μιλάτε;
«Ο Μυστήριος Mr Love”, έπειτα ο μονόλογος «Σουέλ» της Ιωάννας Καρυστιάνη στο Τέχνης και από σινεμά ο «Δεκαπενταύγουστος»… βλέπετε δεν έχω επιλέξει κάποια κωμωδία..
.
-Το έχω προσέξει.. Στην παράσταση που συμμετέχετε τώρα, στις «Φόνισσες της Παπαδιαμάντη», είστε ένας θίασος γυναικείος. Πόσο δύσκολη είναι η συνεργασία μεταξύ γυναικών που… διακρίνονται για την ανταγωνιστικότητά τους;
Είναι θέμα τύχης. Να τύχεις σε καλό τιμ που να μην υπάρχουν τέτοιου είδους ψυχοσυνθέσεις…
.
-Στον συγκεκριμένο τι γίνεται;
Δόξα το Θεό, όλα είναι καλά.
.
-Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση, πριν ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας.
Θεωρώ ότι είναι το ωραιότερο έργο που εχουν γράψει ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου αλλά και το πιο δύσκολο..
.
-Πώς θα χαρακτηρίζατε το συγκεκριμένο έργο που διαχειρίζεται φόνους με απρόβλεπτο τρόπο και ποιο είναι το μήνυμα που φιλοδοξεί να μεταφέρει στον θεατή;
Πολύ σαφές μήνυμα και προφητικό. Για παράδειγμα ο ρόλος της Χρύσας Ρώπα, παίζει τη φόνισσα που έχει σκοτώσει κάποιον που της πήραν το σπίτι από την τράπεζα όπου ο γιος της είναι Χρυσαυγίτης. Αυτά γραφτήκαν πριν συμβούν όλα τα γεγονότα.
.
-Όσο για το μήνυμα;
Πολλοί άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στα άκρα χωρίς να το θέλουν…
.
-Είστε Κρητικιά, γιατί οι λαοί μας αγαπιούνται τόσο πολύ;
Μα είμαστε φιλόξενοι, ανοιχτοί άνθρωποι, έχουμε τη θάλασσα, το καλό φαγητό, έχουμε μια τρέλα οι Κριτικοί φοβερή… που έχετε και εσείς, βρίσκω ότι έχουμε τρομερά κοινά στοιχεία…

Σας ευχαριστώ θερμά,

καλή επιτυχία και καλή Ανάσταση.

Υγ. στις ερωτήσεις συνέβαλλε η συντάκτρια της «Κ» Πίτσα Στασινοπούλου.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/feed/
<![CDATA[Ο ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας Μιχάλης Δαρνάκης μιλά ανοιχτά για όλα στην «Κ»!]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/#comments +Mon, 23 Oct 2017 12:06:00 +0300 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/ Με αφορμή την επανάληψη της… επεισοδιακής παράστασης «Εκκλησιάζοντες» στο θέατρο Αυλαία, ο Μιχάλης Δαρνάκης μιλά ανοιχτά για όλα στην Κουλτουρόσουπα…

 
]]>
Εκπρόσωπος μιας ελπιδοφόρας - πολλά υποσχόμενης νέας γενιάς καλλιτεχνών, συνδυάζοντας τις ιδιότητες ηθοποιού και θεατρικού συγγραφέα,  ήδη από τα πρώτα  δείγματα γραφής δείχνει να ξεχωρίζει και να απολαμβάνει ευρεία αποδοχή από το κοινό. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Ανδρέας Βουτσινάς», δηλώνει ότι δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στις δύο αγάπες του και πως ό,τι κι αν γίνει δεν θα πάψει ποτέ «να δημιουργεί εικόνες με τις λέξεις». Με αχώριστο σύντροφο στο συγγραφικό ταξίδι τη Μαρία Λαφτσίδου, έχουν δώσει ως δημιουργοί τρία επιτυχημένα σύγχρονα έργα, με βασικά χαρακτηριστικά τους τις ευφάνταστες ιδέες, τον κοινωνικό σχολιασμό και το καυστικό- ανατρεπτικό χιούμορ, βρίσκοντας θερμούς αποδέκτες και καλλιεργώντας σοβαρές ελπίδες για το θεατρικό μέλλον.
.
Με αφορμή την επανάληψη της… επεισοδιακής παράστασης «Εκκλησιάζοντες» στο θέατρο Αυλαία, ο Μιχάλης Δαρνάκης μιλά ανοιχτά για όλα στην Κουλτουρόσουπα
 
1.   Θα θέλαμε με λίγα λόγια να συστήσεις τον εαυτό σου σε όσους δεν σε γνωρίζουν, σχετικά με το «ποιος είσαι» όπως το προσδιορίζεις εσύ…
Θεσσαλονικιός γέννημα-θρέμμα και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής "Ανδρέας Βουτσινάς".  Μου αρέσει να γράφω κείμενα, ζω για τις στιγμές που βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και ουαι κι αλίμονο μου αν ποτέ κάτσω ήρεμος.
 
2.   Πώς θα περιέγραφες το ξεκίνημά σου και ποια συναισθήματα θυμάσαι έντονα από αυτό;
Σίγουρα το επάγγελμα του ηθοποιού δεν είναι από τα ευκολότερα, ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και τα ποσοστά ανεργίας στα ύψη. Θεωρώ τον αυτό μου από τους τυχερούς γιατί είχα την χαρά και τιμή να δουλέψω με πολύ αξιόλογους ανθρώπους από την πρώτη κιόλας χρονιά που αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή. Αυτό όμως που θυμάμαι έντονα, και θα θυμάμαι όσος καιρός και αν περάσει, είναι η ημέρα της πρεμιέρας της "Ειλύθιας",  του πρώτου θεατρικού έργου που γράψαμε με τη Μαρία Λαφτσίδου, στο Θέατρο Αυλαία. Ένα θέατρο γεμάτο κόσμο, δυνατά γέλια, χειροκροτήματα.
 
3.   Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στις δύο ιδιότητες, του ηθοποιού και συγγραφέα, ποια θα κρατούσες και γιατί;
Ειλικρινά δε μπορώ να ξεχωρίσω. Από την αρχή της φοίτησης μου στη δραματική σχολή ήξερα πως δεν ήθελα να περιμένω να με διαλέξουν για να παίξω σε μια παράσταση. Αυτός ήταν ο λόγος που ξεκινήσαμε να γράφουμε πιο επαγγελματικά με τη Μαρία, για να παίξουμε. Από και έπειτα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Το μόνο που ξέρω είναι πως ακόμα και αν δεν ξαναπαίξω, δε θα σταματήσω να γράφω και να δημιουργώ εικόνες με τις λέξεις.
 
4. Ως συγγραφικό δίδυμο με τη Μαρία Λαφτσίδου, πού εντοπίζεις ευκολίες και πού δυσκολίες στο από κοινού γράψιμο;
Και για τους δυο μας η συγγραφή είναι καθαρά ιδιωτική δουλειά. Ο καθένας εμπνέεται και δουλεύει με διαφορετικούς τρόπους. Έτσι έχουμε πάρει την απόφαση να μην γράφουμε ποτέ μαζί, παρά μόνο όταν χρειάζεται. Ο καθένας γράφει τις σκηνές έτσι όπως τις φαντάζεται και μετά κρατάμε-ενώνουμε  ό,τι θεωρούμε καλύτερο. Ακόμα και κάποιος που μας γνωρίζει καλά δε μπορεί να καταλάβει ποια κομμάτια γράφτηκαν από ποιον, και αυτό είναι το ιδανικό. Το καλό στην όλη διαδικασία είναι ότι δεν έχουμε θέμα να παρέμβουμε ο ένας στο κείμενο του άλλου και να του "αλλάξουμε τα φώτα", υπάρχει πλήρης εμπιστοσύνη και ελευθερία.
 
5.  Ως θεατρικό συγγραφέα , ποιο είδος θεματολογίας σε «ιντριγκάρει» για να ασχοληθείς, τί σε εμπνέει;
Τα ερεθίσματα έρχονται συνήθως από πράγματα που με ενοχλούν στην καθημερινότητα. Και στα τρία θεατρικά έργα που έχουμε γράψει ως τώρα με την Μαρία (Ειλύθια, Πραξικόπημα, Εκκλησιάζοντες)  υπάρχει έντονος πολιτικός και θρησκευτικός σχολιασμός. Αγαπάω την σάτιρα και την κωμωδία.  Όταν ζεις στην Ελλάδα και βλέπεςι τι συμβαίνει, όχι μόνο τα τελευταία χρόνια, αλλά γενικότερα, σε πολλούς τομείς, δε γίνεται να κλείσεις τα μάτια και να αδιαφορήσεις.  Ο δικός μου τρόπος, είναι να γράφω θεατρικά κείμενα και μέσα από αυτά, με χοντροκομμένο τρόπο, χωρίς πολλά "στολίδια", να πω ό,τι με ενοχλεί. Για μένα αυτός είναι ο ρόλος της πολιτικής σάτιρας. Να υψώσεις έναν καθρέφτη και να δείξεις τα πράγματα έτσι όπως εσύ πιστεύεις πως είναι. Όχι απαραίτητα για να προβληματίσεις, αυτό είναι δικαίωμα του καθενός αν θέλει να προβληματιστεί ή όχι, αλλά για να το βγάλεις από μέσα σου και να το μοιραστείς.
 
6.  Ένα θεατρικό έργο, κατά μέσο όρο, πόσο χρόνο σας παίρνει για τη συγγραφή του και ποια πάνω- κάτω διαδικασία ακολουθείτε με τη Μαρία;
Αρχικά πρέπει να υπάρχει το ερέθισμα. Να δούμε τι θέλουμε να πούμε μέσα από το έργο.  Μετά έρχονται οι χαρακτήρες και σιγά- σιγά χτίζεται η πλοκή. Ε, σ’ αυτό λειτουργούμε διαφορετικά. Εγώ- ας πούμε- θέλω να έχω ένα όσο πιο καθαρό πλάνο γίνεται, με το τι θα γίνει σε κάθε σκηνή και πάνω σε αυτό να εξελιχθούν οι δράσεις, με πολλές αλλαγές φυσικά και στο τέλος μπορεί να μην κρατήσεις τίποτα από τον αρχικό σχεδιασμό. Αυτό νομίζω με βοηθά αρκετά. Οι "Εκκλησιάζοντες" για παράδειγμα χρειάστηκαν περίπου 3 μήνες για να ολοκληρωθούν σαν κείμενο. Η ιδέα υπήρχε καιρό πριν.
 
7.   Συμμερίζεσαι την άποψη που λέει ότι πάσχουμε από θεατρικούς συγγραφείς και ότι το κεφάλαιο «σύγχρονο έργο» είναι μια πονεμένη ιστορία;
Η αλήθεια είναι πως δεν ανεβαίνουν πολλά σύγχρονα έργα. Δεν πιστεύω πως δεν υπάρχουν σύγχρονοι συγγραφείς, απλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευτεί κάποιος. Ειδικά αν είναι στα πρώτα τους βήματα. Γι αυτό βλέπουμε από μικρές ομάδες να ξεπροβάλλουν καινούργια έργα. Οι μεγάλοι θιασάρχες και τα μεγάλα θέατρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη επιλέγουν "περπατημένα" έργα γιατί ξέρουν πως αυτά "θα πάνε". Έχουν δοκιμαστεί από τον κόσμο, είναι μια πολύ ασφαλής επιλογή και σε κάποιες περιπτώσεις δεν χρειάζεται να πληρώσουν και δικαιώματα, οπότε η "χασούρα" και το ρίσκο είναι πολύ μικρότερα. Φυσικά υπάρχει η πολύ σωστή δικαιολογία που χρησιμοποιούν "Αυτό το έργο είναι διαχρονικό". Όντως υπάρχουν αριστουργήματα που ο  χρόνος δεν τα έχει αγγίξει και είναι σαν να γράφτηκαν χτες, αλλά είναι καλό να εμπιστευόμαστε και νέους ανθρώπους, να δούμε και μια άλλου είδους γραφή, ίσως κάτι έχουν να πουν.
 
8. Πόσο εύκολα δέχεσαι μια πιθανή αρνητική κριτική και πόσο σε επηρεάζει; Παρεμπιπτόντως, σε πονάει περισσότερο η απόρριψη ως ηθοποιό ή ως συγγραφέα;
Όταν εκθέτεις ένα κείμενο σου στον κόσμο ή ακόμα όταν εκτίθεσαι σαν ηθοποιός, πρέπει να είσαι έτοιμος για να ακούσεις πολλά. Φυσικά και με ενδιαφέρει η κριτική. Θέλω να ξέρω αυτό που τόσο καιρό δούλευα στη πρόβα, τι σημαίνει για τον κόσμο, αν τον αφορά. Η δουλειά μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κοινό .Από ένα τυπικό "συγχαρητήρια" μέχρι ένα ειλικρινές "αυτό δε μου άρεσε". Φυσικά δεν σημαίνει πως δίνεις σημασία στα πάντα. Έχεις τα αυτιά σου ανοιχτά, ακούς τα πάντα, αλλά εμπιστεύεσαι πολύ λίγους ανθρώπους. Δεν γίνεται να επηρεάζεσαι από τον καθένα.
 
      Σαν ηθοποιός είμαι κατά μια έννοια η εικόνα του σκηνοθέτη που έχει για τον συγκεκριμένο ρόλο. Από την στιγμή που εκτίθεμαι θέλω να είμαι καλός, όμως αν τυχόν δε σου αρέσει αυτό που κάνω, ίσως και να μην είναι ευθύνη δική μου. Σαν συγγραφέας είμαι ο δημιουργός του έργου. Θα με ενοχλήσει αν δω  κάτι που έγραψα να μην έχει την ανταπόκριση που θα ήθελα να είχε.
 
9.   Στη μέχρι τώρα πορεία σου, πώς θα αξιολογούσες σε ποσοστά τους παράγοντες: ταλέντο- τύχη- σκληρή δουλειά- δημόσιες σχέσεις- προβολή ή ίσως και κάτι άλλο;
Αυτή η δουλειά είναι μια μείξη πολλών παραγόντων. Σίγουρα δεν αρκεί μόνο το ταλέντο. Θέλει να πάρεις απόφαση να δουλέψεις σκληρά, ακόμα και στις πιο περίεργες ώρες και μέρες. Εκεί που όλοι σου οι φίλοι ίσως ξεκουράζονται ή βρίσκονται για μια έξοδο. Θέλει ρίσκο, να αφήσεις  κάτι πιο σταθερό για κάτι τόσο αβέβαιο, που ποτέ δε ξέρεις αν τελικά αξίζει. Αλλά πάνω από όλα, όσο ταλέντο και να έχεις, όση καλή τύχη να βρεθείς στο σωστό μέρος με τους σωστούς ανθρώπους, θέλει να έχεις καλό χαρακτήρα, και αυτό για μένα είναι το πιο βασικό! Είμαστε μικρή κοινωνία, σίγουρα δεν θες να σε ξέρουν ως το μαύρο πρόβατο σε μια ομάδα.
 
10.  Τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία, φέρουν ένα «βάρος». Θεωρείς τον εαυτό σου ικανό στη διαχείριση και των δύο εξίσου ή μια πιθανή αποτυχία σε… ρίχνει στα πατώματα;
Είναι αυτό που λένε ότι η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες, αλλά η αποτυχία μένει ορφανή. Θεωρώ τον εαυτό μου εξίσου ικανό να διαχειριστεί και τα δύο σενάρια. Όταν πρώτο ξεκινήσαμε με την Μαρία δεν ήταν όλα  εύκολα. Το καλό είναι ότι δεν ξανακάναμε ποτέ δυο φορές το ίδιο λάθος! Μέσα από τις αποτυχίες μάθαμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βελτιωθούμε. Και αν τυχόν πέσαμε στα πατώματα βάλαμε τα δυο μας χέρια και σηκωθήκαμε.
 
11. Ποια είναι η ειλικρινής (το τονίζουμε) γνώμη σου για τη θεατρική πιάτσα της Θεσσαλονίκης;  Σου έγινε κάποια πρόταση ή σκέφτηκες μέχρι στιγμής να κατέβεις στην Αθήνα;
Η Θεσσαλονίκη είναι μια περίεργη αγορά. Δε θέλει να κουβαλά τον τίτλο της "επαρχίας" αλλά θα τρέξει να δει την όποια θεατρική παράσταση με τον χι ψι γνωστό τηλεοπτικό ηθοποιό από την Αθήνα. Θα γεμίσει τις παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου και δε θα πολυψάξει τι πραγματεύεται το έργο. Δύσκολα όμως θα εμπιστευτεί μια μικρή ομάδα που τώρα ξεκινά. Δε μπορείς να το κατηγορήσεις γιατί αν τυχόν δεις κάτι κακό από μια μικρή ομάδα, συνήθως παίρνει η μπάλα και όλες τις υπόλοιπες. Αυτό που λέμε με την Μαρία, μέσα από την δική μας ομάδα, το Ελεύθερο Θέατρο Θεσσαλονίκης, είναι να φέρουμε τον κόσμο στο θέατρο και να τους κρατήσουμε. Να μην μετανιώσουν. Να δουν ότι και μικρά σχήματα, που δεν έχουν τις επιχορηγήσεις του κράτους, μπορούν να κάνουν όμορφα πράγματα. Η αλήθεια είναι πως το κλίμα αλλάζει και αυτό είναι πάρα πολύ θετικό!
 
  Είχα δυο φορές την ευκαιρία να κατέβω στην Αθήνα αλλά δυστυχώς δεν βόλεψαν τα πράγματα και δεν έγινε ποτέ. Δεν το μετανιώνω. Αυτή την εποχή είμαι στο Λονδίνο και είμαι αρκετά ενθουσιασμένος για αυτό το βήμα.
 
12. Από την μέχρι τώρα εμπειρία σου, έχεις διαπιστώσει να λειτουργούν στο χώρο διαφόρων μορφών «κυκλώματα», αποτρεπτικά για κάποιους;
Θα μιλήσω μόνο εκ πείρας. Όπου υπάρχει καπνός, σίγουρα θα υπάρχει έστω και κάποιο ίχνος φωτιάς. Ευτυχώς δεν έχω γίνει μάρτυρας τέτοιων καταστάσεων, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου εκτός αυτού του "κυκλώματος"  οπότε μου είναι δύσκολο να γνωρίζω ακριβώς τι γίνεται.
 
13.  Ως νέος άνθρωπος και καλλιτέχνης, πώς βιώνεις τις σημερινές συνθήκες στη χώρα και τί από όλα σε πονάει περισσότερο και θα άλλαζες άμεσα;
Ανήκω δυστυχώς στη γενιά που μόλις τελειώσαμε τις σπουδές μας και ήμασταν έτοιμοι να δημιουργήσουμε, φάγαμε μια γερή σφαλιάρα και δε ξέραμε από πού μας ήρθε! Είπαμε να μην το βάλουμε κάτω και να συνεχίσουμε.  Κοντά εννιά χρόνια κρίσης και ακόμα δεν υπάρχει η επιθυμία για να αλλάξει κάτι. Αρχικά να αλλάξουμε εμείς. Με ενοχλεί ο τρόπος που σκεφτόμαστε και πράττουμε, με ενοχλεί η παρεμβατικότητα της εκκλησίας στο κράτος, με ενοχλεί που κατά βάθος ξέρω πως με την ίδια ευκολία θα κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη αρκεί να βολευτούμε. Το τελευταίο διάστημα ζω στο Λονδίνο και είμαι αρκετά αισιόδοξος για όλα όσα έρχονται τη νέα χρόνια.
 
14. Ανεβάζετε για δεύτερη χρονιά την παράσταση «Εκκλησιάζοντες» που πέρσι προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κάποιους. Ήταν κάτι που  περιμένατε λόγω ενός θέματος- ταμπού ή σας εξέπληξε;
Η Μαρία ήταν πιο έτοιμη για αυτές τις αντιδράσεις. Εγώ δεν ήθελα να πιστέψω πως κάποιος μπορεί να ενοχλούνταν, μιας και το έργο δε θίγει θρησκευτικά πιστεύω παρά μόνο καυτηριάζει γεγονότα που γράφτηκαν στον Τύπο και ακούστηκαν στις ειδήσεις. Πόσο λάθος έκανα! Το μόνο λυπηρό είναι ότι όσοι βανδάλισαν την αφίσα μας στο θέατρο ή έγραψαν υβριστικά σχόλια στο ίντερνετ δεν έχουν ιδέα τι πραγματεύεται η παράσταση. Απλά κάποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μπορούν να καταστρέφουν ό,τι θέλουν με την υποψία και μόνο ότι θίγονται.  Ευτυχώς ακόμα δε μας ζητήθηκε να περάσουμε από Ιερά Εξέταση.
 
15.  Θεωρείτε ως ομάδα ότι τελικά ο σάλος που ακολούθησε, συνέβαλε με τον τρόπο του στη «διαφημιστική» προβολή και επιτυχία της παράστασης;
Θα μπορούσε! Ίσως ο κόσμος να ήθελε να δει προς τι αυτός ο πανικός. Αν και την δυναμική της η παράσταση την έδειξε πριν το συγκεκριμένο συμβάν, με τις προ- κρατήσεις στο θέατρο. Το καλό μέσα σε όλο αυτό είναι ότι ο κόσμος ήρθε, είδε το έργο και διασκέδασε. Ακόμα και βαθειά θρήσκοι άνθρωποι, που ήρθαν στην παράσταση, γέλασαν με τα κακώς κείμενα τα οποία διακωμωδούνται . Αυτός ήταν άλλωστε ο σκοπός μας. Ευχαριστούμε το θέατρο Αυλαία που ήταν θαρραλέα δίπλα μας σε όλη αυτή την ιστορία και προσωπικά την Παυλίνα Χαρέλα.
 
16.  Στο φετινό ανέβασμα παραμένει η παράσταση ίδια ή έχετε κάνει ίσως κάποιες αλλαγές;
Η παράσταση παραμένει ακριβώς η ίδια. Απλά λόγω της παραμονής μου στο Λονδίνο, σε αυτό το ανέβασμα το ρόλο της "Καλλιόπης" θα ερμηνεύσει η εξαιρετικά ταλαντούχα Αλεξάνδρα Κασιούμη
 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  ΠΟΛΥ!

 
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/feed/