Rss title here http://www.kulturosupa.gr/interviews/ put the rss description here. +Sat, 20 Feb 2021 19:48:00 +0000 en hourly 1 http://www.kulturosupa.gr/ http://www.kulturosupa.gr/upload/logo.png Rss title here http://www.kulturosupa.gr/ <![CDATA[Ο ηθοποιός Παύλος Κουρτίδης μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα ]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/kourtidis--39632/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/kourtidis--39632/#comments +Sat, 20 Feb 2021 19:48:00 +0000 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kourtidis--39632/ Ηθοποιός, σκηνοθέτης, χορογράφος και στο βάθος Λιάς στις «Άγριες Μέλισσες», αλλά στην κουβέντα θα μας απασχολήσει και η «Γενοκτονία» που έρχεται στις οθόνες μας. Για όλα αυτά –και πολλά περισσότερα, ο Παύλος Κουρτίδης μιλά ζωντανά στον #ΓιάννηΤσιρόγλου για την #Κουλτουρόσουπα.]]>  

  


.

Με τα καλύτερα λόγια μου τον παρουσίασαν, πως είναι ένας καλός, ευγενικός και δουλευτεράς άνθρωπος.  Που αγαπάει υπερβολικά την τέχνη του και αδιάκοπα νοιάζεται γι’ αυτήν. Φυσικά δεν είχα κανένα λόγο να μην πιστέψω τους έμπιστούς μου συνεργάτες καθώς τα λίγα που ήξερα ήταν πως διευθύνει με επιτυχία ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής το θέατρο ΠΚ, για κάτι ιδιαίτερες παραστάσεις που προκαλούσαν αίσθηση αλλά ποτέ δεν είδα (καθώς δεν έφερε ποτέ Θεσσαλονίκη) και τελευταία, να τον αντιπαθώ στον ρόλο του ως τσιράκι του Δούκα στις «Άγριες Μέλισσες» που παρακολουθώ ανελλιπώς.  
 
Μόνο που αυτός ο δημιουργός είναι πολλά παραπάνω στα 20 και πλέον χρόνια που βρίσκεται στο καλλιτεχνικό μετερίζι.
.
.
Παίζει στο θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, σκηνοθετεί, χορεύει και διδάσκει, ενώ δεν ξεχνά το Βούπερταλ της Γερμανίας όπου γεννήθηκε αλλά και την φτωχομάνα Θεσσαλονίκη που μεγάλωσε και συχνά πυκνά επισκέπτεται καθώς βρίσκονται όλοι οι συγγενείς και φίλοι.
.
.
Αλλά και ως γνήσιος πόντιος δεν θα μπορούσε να μην δημιουργήσει μια παράσταση για τον Πόντο και ειδικά για την γενοκτονία, με μια όμως, άλλη ματιά. Είναι αυτή που παρουσιάστηκε πριν λίγα χρόνια ενθουσιάζοντας το κοινό και οι ειδικές καραντινάτες συνθήκες ψυχαγωγίας του σήμερα. την προσφέρουν σε όλο τον κόσμο ώστε να την δει μέσω διαδικτύου.
 
 
Για όλα αυτά –και πολλά περισσότερα, ο ηθοποιός Παύλος Κουρτίδης μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα.
 .
.
… και για να μη χαθείτε… στη βίντεο-ηχογράφηση..

Τι κάνετε, πως είστε, πως βιώνετε την καραντίνα 10 μήνες κλεισμένος στο σπίτι (από την έναρξη)
- και περί χαμένης θεατρικής σεζόν… (στο 02:50)
-… η άποψή σας περί κακοποίησης στο χώρο του θεάματος… (στο 04:11)
-Τελικά ποιες οι σχέσεις σκηνοθετών με τους ηθοποιούς πάνω στο σανίδι και ποια τα όρια; (στο 06:20)
-Σχετικά με την ελευθερία στην τέχνη πως την ερμηνεύετε ως απεριόριστη ή θέτατε κάποια όρια και με ποια κριτήρια; (στο 09:03)
-Περί Θεσσαλονίκης που μεγάλωσε… σπουδές και καριέρα σιγα – σιγά…(στο 11:05)
- …πρώτη επαφή με το θέατρο; (στο 12:09)
- πηγή έμπνευσης… (στο 12:39)
-Καλλιτεχνικά κριτήρια άλλοτε και τώρα… (στο 13:48)
-Η ιστορία του «Τρελόσπιτου», μιας ιδιαίτερης παράστασης και ποιες άλλες που έχει δημιουργήσει ξεχωρίζει; (στο 15:02)
- Διδάσκει από νήπια ως παπούδια.. οπότε τί αποκομίζει από τη συγκεκριμένη διαδικασία; (στο 19:29)
-Πόσο συμφωνεί με τις θέατρο-προβολές(στο 21:13)
-Περί μουσικοχορευτικής «Γενοκτονίας» (στο 23:33)
 

Και βέβαια κλείστε θέσεις για να δείτε την εξαίρετη «Γενοκτονία» σε online streaming προβολές, πληροφορίες εδώ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kourtidis--39632/feed/
<![CDATA[H ηθοποιός και σκηνοθέτις Ανδρονίκη Μαλακόζη μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/malakozh-39598/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/malakozh-39598/#comments +Thu, 18 Feb 2021 18:09:00 +0000 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/malakozh-39598/ Χρίστηκε με το καλημέρα πρωταγωνίστρια, έχει λατρεία στα παιδιά, αναφέρεται στο  ακόμη κλειστό «Μετροπόλιταν», παίρνει θέση για τα θεατρικά σκάνδαλα και φυσικά για τον «Τρελαντώνη» που έρχεται διαδικτυακά…. το έτερον ήμισυ της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης, η ηθοποιός και σκηνοθέτις Ανδρονίκη Μαλακόζη μιλά στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα.

(στο 02:51)

]]>

  

 
 
Η πρώτη επαφή με το θέατρο δεν ξεχνιέται ποτέ, πόσο δε περισσότερο όταν στα 17 της στέφθηκε πρωταγωνίστρια σε μια παιδική παράσταση που την σημάδεψε καθοριστικά, ανατρέποντας τα μέχρι τότε όνειρά της, που λόγω της μεγάλης αγάπης που είχε στα παιδιά, ήταν να γίνει νηπιαγωγός.
 
Η αθόρυβη και πάντα διακριτική πορεία της στο χώρο συνδυάστηκε καθολικά με την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης, ένα δημιούργημα της μητέρα της κας Ιφιγένειας Μανώλα, όπου όλες οι παραστάσεις είχαν και τη δική της πινελιά, μέχρι που το μικρό κοριτσάκι ενηλικιώθηκε και πέρα από να παίζει, ως επιστέγασμα της καλλιτεχνικής της πορείας (και ωριμότητας), ήρθε μαζί με την οικογένεια και η σκηνοθεσία.
 
Πριν από ενάμιση χρόνο οι κόποι και τα όνειρα μιας ζωής πήραν σάρκα και οστά με τη δημιουργία του ολοκαίνουριου θεάτρου «Μετροπόλιταν» που βρίσκεται επί της οδού Φλέμιγκ 2 με Βασ. Όλγας  (διαβάστε σχετικά εδώ)… Αλλά σε αυτό το όνειρο υπήρχαν κακές μάγισσες και δράκοι μεταφρασμένοι σε πανδημία, κλείσιμο θεάτρων και μια παρατεταμένη καραντίνα, με αποτέλεσμα έως και σήμερα, να μην έχει στεριώσει καμιά πρεμιέρα και οι θεατές να μην έχουν απολαύσει ακόμη το θεατρικό διαμάντι της Θεσσαλονίκης.
 


Ωστόσο η δραστήρια Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης δεν κάθεται στ΄ αυγά της… Μπορεί η περσινή παραγωγή να μην ευτύχησε να παιχτεί τον Φεβρουάριο και οι λίγες καλοκαιρινές παραστάσεις να μην έφεραν λόγω περιορισμών τα ποθητά αποτελέσματα, το αγαπημένο έργο Ελληνικής λογοτεχνίας «Τρελαντώνης» της Πηνελόπης Δέλτα, θα παρουσιαστεί από 20 Φεβρουαρίου και για δύο Σαββατοκύριακα διαδικτυακά και μάλιστα ακόμη καλύτερο καθώς έχει φρεσκαριστεί από την αρχή και παιγμένο και γυρισμένο μέσα στο Metropolitan -The Urban Theater...
 
Για όλα αυτά η ηθοποιός και σκηνοθέτις Ανδρονίκη Μαλακόζη μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα.
.
.
… και για να μη χαθείτε… στη βίντεο-ηχογράφηση..
 
-Χαιρετούρες, νεότερα και καραντίνες… (από την έναρξη) 
- Τι νέα από το Metropolitan και πότε βλέπει να κάνει πρεμιέρα; (στο 01:20)
-Ο Τρελαντώνης που δεν ευτύχησε να παίξει τον χειμώνα… ενώ επανέρχεται φρεσκαρισμένος διαδικτυακά… (στο 03:37)
-Περί αναγκαίου κακού (;) τηλε-θεάτρου… (στο 05:32)
- Δυο λόγια για τον Τρελαντώνη αν και γνωρίζουν πολλοί… και γιατί είναι πάντα επίκαιρος…. (στο 07:33) 
- Η πρώτη επαφή της Ανδρονίκης με το θέατρο έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον… (στο 12:01)
·Κι όμως, η Ανδρονίκη επηρεάζεται από τις παλιές –καλές- ελληνικές ταινίες που 1000 φορές έχει δει την καθεμιά… (στο 14:07)
·Η ακρόαση είναι το πρώτο που απολαμβάνει στην τέχνη της, μάθετε και τα υπόλοιπα… (στο 15:19)
- Η άποψη της για τα σκάνδαλα στον χώρο του θεάματος… (στο 17:11)
-Κλείνοντας μάθετε ποιο είναι το μεγαλύτερο της όνειρο… (στο 22:08)
 

Και βέβαια κλείστε θέσεις για να δείτε τον υπέροχο «Τρελαντώνη, πληροφορίες εδώ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/malakozh-39598/feed/
<![CDATA[O αρχιμουσικός Γεώργιος Βράνος σε μια αποκλειστική εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην Κουλτουρόσουπα]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/vranos-39511/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/vranos-39511/#comments +Sat, 13 Feb 2021 09:53:00 +0000 252 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vranos-39511/ Έχει διευθύνει ορχήστρες σε Όπερες, Κονσέρτα κι άλλες μουσικές παραστάσεις ενώ είναι ένας από τους σταθερούς αρχιμουσικούς της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, ο χαρισματικός μαέστρος Γεώργιος Βράνος παραχώρησε μια εκ βαθέων και ποικίλης ύλης συνέντευξη στην Μαρία Γρηγοριάδου για την Κουλτουρόσουπα«

]]>
 

 

Είναι ένας από τους σταθερούς συνεργάτες αρχιμουσικούς της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης κι έχει προσφέρει σ’ αυτήν κι από τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή για μια τριετία. Το 2010 διορίστηκε Επίκουρος Καθηγητής, το 2015 Αναπληρωτής Καθηγητής και από τον Μάιο 2019 είναι Καθηγητής στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, με γνωστικό αντικείμενο τη Διεύθυνση Ορχήστρας, ενώ από το 2019 ανέλαβε επίσης τη θέση του Προέδρου του τμήματος. Έχει συνεργαστεί με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με άλλες ελληνικές συμφωνικές ορχήστρες , έχει διατελέσει Α’ αρχιμουσικός και αναπληρωτής Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Όπερα του Regensburg και στην Κρατική Όπερα του Coburg, ενώ διετέλεσε υπηρεσιακός Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Όπερα του Regensburg. Έχει διευθύνει ορχήστρες σε Όπερες, Κονσέρτα κι άλλες μουσικές παραστάσεις.
 
Τον Ιανουάριο 2017 τιμήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για την συνεργασία του ως Διευθυντής της ΚΟΘ με τους φοιτητές μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου στα πλαίσια της πρακτικής άσκησης του ΑΠΘ.
 
Αν παρακολουθήσετε κάποια συναυλία στην οποία συμμετέχει θα τον ξεχωρίσετε για την επικοινωνία του τόσο με το έργο και την ορχήστρα όσο και με το κοινό. 
 
Ο λόγος για τον Γεώργιο Βράνο που με αφορμή τη μαγνητοσκοπημένη συναυλία της ΚΟΘ σε έργα Μότσαρτ & Προκόφιεφ μιλά σε μια εκ βαθέων και εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην «Κουλτουρόσουπα».
 
 
·   Ξεκινήσατε τις σπουδές σας στη μουσική με το πιάνο. Σε τι ηλικία αντιληφθήκατε ότι ο δρόμος που θέλετε να ακολουθήσετε είναι αυτός της μουσικής;
Η μουσική για μένα ήταν πάντα ένα μέρος της ζωής μου. Ένα μερίδιο στην προσωπικότητά μου. Γι αυτό δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα πότε άρχισε, ή πότε θα τελειώσει. Ήταν αυτονόητη η ύπαρξή της σε όλες μου τις δραστηριότητες. Την μουσική την ξεκίνησα βέβαια μέσω της σύνθεσης και για να μπορέσω να εξελιχθώ σε αυτήν προχώρησα στο πιάνο. Παράλληλα όμως έπαιρνα από μικρός την βελόνα πλεξίματος της μητέρας μου και διηύθυνα την “ορχήστρα” κάθε ηχογράφησης που έπεφτε στα χέρια μου-προτιμώντας πάντα τον Tschaikowsky και τον Beethoven- υποχρεώνοντας τον μικρό μου αδελφό να είναι το “ενθουσιώδες κοινό”! Όταν βέβαια ανακάλυψα μια αληθινή μπαγκέτα, η οποία ήταν σαφώς ελαφρότερη από την μεταλική βελόνα πλεξίματος (και η οποία ενίοτε τραυμάτιζε λίγο το παιδικό δάχτυλο που την κρατούσε), φαντάζεστε τον ενθουσιασμό μου!
 
·  Σπουδάσατε και στο εξωτερικό. Τι είναι αυτό που οδηγεί ένα μουσικό να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό, ειδικά όταν πρόκειται για το αντικείμενο της διεύθυνσης ορχήστρας; Εσείς τι έχετε να θυμάστε και τι αποκομίσατε μέσα από αυτή τη διαδικασία;
Βασικά η έλλειψη αντίστοιχων σπουδών. Στην Ελλάδα την δεκαετία του 80΄ δεν υπήρχαν Ανώτατα Μουσικά Τμήματα με καλλιτεχνικές σπουδές μουσικής εκτέλεσης (Performance)όπως τώρα που υπάρχει το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης στο Παν/μιο Μακεδονίας με Ειδίκευση “Διεύθυνση Ορχήστρας” εδώ στη Θεσ/νίκη. Υπήρχαν μόνο τα Ωδεία και ούτε και σ΄αυτά γινόταν λόγος για αυτό το γνωστικό αντικείμενο σπουδών. Έτσι η “ξενιτιά” ήταν μονόδρομος. Εκεί βέβαια στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου στην Γερμανία, το επίπεδο ήταν φυσικά διαφορετικό και πιο δύσκολο, όχι μόνο μουσικά αλλά και λόγω γλώσσας για παράδειγμα. Οι απαιτήσεις πολλές και η κατανόηση πιθανών ατυχιών, πολύ μικρή. Θυμάμαι ότι στους πρώτους μήνες των σπουδών έπρεπε να διευθύνω την Συμφωνική Ορχήστρα του Μονάχου, κάτι αδιανόητο για το άπειρο και ¨άβγαλτο¨ τότε μυαλό μου.
 
Αυτό όμως ήταν και το καταπληκτικό σε αυτή τη Σχολή. Ότι επένδυαν στους φοιτητές τους πληρώνοντας επαγγελματικές ορχήστρες για να εξασκούμαστε. Νομίζω αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά για κάποιον που σπουδάζει αυτήν την τέχνη. Η μελέτη αλλά και η εφαρμογή της διδασκαλίας που πρέπει να γίνονται σε πραγματικές και όχι εικονικές συνθήκες. Για το λόγο αυτό και οι θέσεις υποψηφίων στις εισαγωγικές εξετάσεις για την τάξη της “Διεύθυνσης Ορχήστρας” στη συγκεκτιμένη Σχολή, ήταν από μηδέν έως δύο σπουδαστές τη χρονιά.       
 
Ο καθηγητής της διεύθυνσης μου H.Michael- του οποίου τον τάφο επισκέπτομαι πάντα σχεδόν όταν βρίσκομαι Γερμανία- ήταν ένας εξαίρετος δάσκαλος, κυρίως όμως στην τεχνική της διεύθυνσης. Σαν μουσικός δεν αισθάνθηκα τοση εγγύτητα και επικοινωνία μαζί του, όπως με τους καθηγητές μου εδώ., (τον Α.Αμαραντίδη στα θεωρητικά και την Ι.Παπαδογιάννη στο πιάνο). Σ΄ αυτό σίγουρα έχω κι εγώ μερίδιο ευθύνης, γιατί ήμουν αρκετά ανώριμος και λίγο καλλιτέχνης, με την αρνητική έννοια του ωχαδερφισμού και του υπερβολικού ίσως αυθορμητισμού. Παρόλα αυτά του χρωστώ πολλά για την μέχρι τώρα πορεία μου ως Διευθυντής Ορχήστρας. Άλλωστε σαν αρχάριος αυτό που χρειάζεσαι πρωτίστως, είναι καλή τεχνική και σωστή καθοδήγηση.
 
·  Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει ένας μαέστρος ώστε να διευθύνει ένα μικρό ή μεγάλο σύνολο, να είναι ο αρχιμουσικός αλλά και να ενσωματώνεται στο σύνολο, να κερδίζει το σεβασμό και την καλή συνεργασία με τους υπόλοιπους μουσικούς;
Καταρχήν να συμφωνήσουμε ότι η μουσική Διεύθυνση είναι μια πνευματική νοητική διεργασία σε συνάρτηση με σωματικά/εγκεφαλικά αντανακλαστικά. Αυτός ο συνδυασμός, η ικανότητα αν θέλετε, να μεταφράζω νοητική παράσταση σε σωματική κίνηση σύμφωνα και με έναν παγκόσμιο μουσικό “κώδικα” που κατανοούν οι μουσικοί, πρέπει να υπάρχει ως βασική προϋπόθεση και να εξελίσσεται μέσω των σπουδών αρχικά και των μουσικών εμπειριών στη συνέχεια. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή. Το σημαντικότερο είναι η συνεχής μελέτη, για να μπορέσει να εμβαθύνει γενικά, αλλά και ειδικότερα στο έργο που διευθύνει ο αρχιμουσικός, ώστε όχι μόνο να “πείσει” τους μουσικούς, αλλά και να τους ενθουσιάσει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι το επίπεδο σήμερα των μουσικών μιας επαγγελματικής συμφωνικής ορχήστρας έχει απίστευτα εξελιχθεί. Σ’ αυτό πρέπει να προσθέσουμε και το γεγονός ότι τα συμβατικά έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου, παίζονται πολύ συχνά και είναι φυσικό επακόλουθο ένας μουσικός της ορχήστρας ο οποίος ξαναερμηνεύει ένα έργο για πολλοστή φορά και με ιδιαίτερη τεχνική ευκολία, να μονοτονεί, αν ένας αρχιμουσικός δεν έχει κάτι φρέσκο, νέο και διαφορετικό να του προσφέρει. Πρέπει δηλαδή ο μαέστρος να είναι σε θέση να εμπνεύσει τους μουσικούς, ώστε να τους φτάσει στο μέγιστο επίπεδο των δυνατοτήτων τους προς την επίτευξη της ιδανικής νοητικής παράστασης του έργου. Ο σεβασμός που απορέει από τους μουσικούς, έχει να κάνει κυρίως με την μουσική προσωπικότητα ενός μαέστρου, με την πνευματική του υπόσταση και κατ’ επέκταση με την εν γένει παρουσία του.
 .
.
·  Εκτός από συνεργάτης της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης έχετε βρεθεί και στο τιμόνι της καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Από τη θητεία σας στη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΚΟΘ τι εμπειρίες έχετε αποκομίσει; Τι κρατάτε από εκείνη την περίοδο;
Πολλά. Καταρχήν με έκανε να σκέφτομαι περισσότερο πριν κάτι πω, ή αποφασίσω. Τα μουσικά και όχι μόνο, αντανακλαστικά μου πραγματικά δοκιμάστηκαν. Κι αυτό γιατί έπρεπε να είμαι παρών σε κάθε καλλιτεχνικό, διοικητικό, οικονομικό αλλά και ανθρώπινο πρόβλημα της υπηρεσίας -το Υπουργείο στη χώρα μας δεν διορίζει καλλιτεχνικό Διευθυντή σε μια κρατική ορχήστρα, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά Διευθυντή της υπηρεσίας με ότι αυτό συνεπάγεται- ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να λειτουργώ και σαν αρχιμουσικός στις διάφορες πρόβες και συναυλίες άξιος του επιπέδου αυτής της διεθνούς ορχήστρας. Νομίζω ότι υπήρξε αρκετή πίεση, αλλά αυτό με ενδυνάμωσε και με ωρίμασε σε όλες τις εκφάνσεις, τόσο του αρχιμουσικού και καλλιτέχνη, όσο και της εν γένει προσωπικότητάς μου. Έπρεπε να βρούμε τη “χρυσή τομή” ανάμεσα στην ποιοτική εξέλιξη και αναβάθμιση της ορχήστρας μειώνοντας όμως ταυτόχρονα το κόστος του προγραμματισμού.
 
Έτσι αύξησα τις θεματικές και επετειακές συναυλίες, τις συνεργασίες με πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς και αποφασίσαμε να ψάξουμε το κοινό μας και να πάμε σ’ αυτό. Έτσι εμφανίστηκε η ΚΟΘ σε εναλλακτικούς χώρους, από εργοτάξια του μετρό και φυλακές μέχρι το φαράγγι στη Ρόκα Κισσάμου στη Κρήτη με πάνω από 6.000 θεατές για να αναφέρω κάποιες από τις εμπειρίες εκείνου του καιρού. Παρόλα αυτά όμως θεωρώ ότι η Πολιτεία δεν μπορεί μόνο να επαφίεται στο φιλότιμο των μουσικών και την ευρηματικότητα των εκάστοτε καλλιτεχνικών Διευθυντών για να δώσει τα αυτονόητα. Θα πρέπει κάποτε να αντιληφθεί ότι η οικονομική κρίση επέρχεται της πολιτιστικής. Αυτό φαίνεται σε όλα τα οικονομικά ανεπτυγμένα κράτη όπου η μουσική τους κουλτούρα ανθίζει και τα κρατικά κονδύλια για την στήριξη αυτής όχι μόνο δεν μειώνονται αλλά αυξάνονται. Αυτό που τέλος κατάλαβα στη θητεία μου ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής, είναι η δυσκολία να κρατήσει κάποιος την ισορροπία στην προσωπικότητά του, μεταξύ μουσικού, μάνατζερ (όσο κι αν ακούγεται κυνική και υποτιμητική αυτή η λέξη για τέτοιους θεσμούς)και διοικητικού προϊσταμένου, μια   “Δαμόκλειος Σπάθη” που κρέμεται πάνω από κάθε αρχιμουσικό αν κλίνει περισσότερο προς τη μια, ή την άλλη κατεύθυνση. Είναι πραγματικά δύσκολο να είσαι επιτυχημένος και στα τρία, αλλά όχι ακατόρθωτο. Χρειάζεται επιμέλεια, πολύ ενασχόληση και ενημέρωση, αυτοπειθαρχία και μεράκι.
 
 
 
·  Ταυτόχρονα έχετε και την ιδιότητα του καθηγητή αλλά και του προέδρου στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης & Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Τι αναγνωρίζετε στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με το χώρο της μουσικής τέχνης, ποια είναι η ανατροφοδότηση σας από τις νέες γενιές;
Σωστά. Το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Παν/μίου Μακεδονίας του οποίου έχω την μεγάλη τιμή να είμαι πρόεδρος και να υπηρετώ ως Καθηγητής, είναι το πλέον αναγνωρίσιμο στην ελληνική επικράτεια για τον διττό χαρακτήρα του και την ιδιαίτερη καλλιτεχνική αλλά και ερευνητική φυσιογνωμία του στον Ακαδημαϊκό χώρο. Έχει διαχρονικά τις υψηλότερες βάσεις εισαγωγής και επιλεξιμότητα ως πρώτη επιλογή από τους μουσικούς υποψήφιους σπουδαστές σε ποσοστό πάνω από 94%. Συγκεκριμένα φέτος, αν δεν απατώμαι, 100%. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι υποψήφιοι σπουδαστές έβαλαν ως πρώτη επιλογή στις Πανελλαδικές το Τμήμα μας. Αυτό δείχνει πόσο διψά η μουσική νεολαία για μουσική και κυρίως για τον εφαρμοσμένο χαρακτήρα της (Performance). Αυτοί οι νέοι λοιπόν που έρχονται σε εμάς και εισήχθηκαν εκεί που ήθελαν, μας εντυπωσιάζουν πολλές φορές.        
 .
.
Συχνά εκπλήσσομαι από περιπτώσεις φοιτητών τους οποίους αν τους συναντούσα τυχαία δεν θα μπορούσα να διανοηθώ τη καλλιέργεια και το πάθος που τους διακατέχει για την κλασική μουσική. Πριν μερικά χρόνια για παράδειγμα, με πλησίασε ένας φοιτητής τον οποίον εμφανισιακά θα τον κατέτασσα τουλάχιστον σε εναλλακτικά-για να το πω πιο ήπια- κυκλώματα πιο απόμερων συνοικιών. Ο τρόπος του ήταν λίγο απότομος, αλλά παρόλα αυτά με σεβασμό απέναντί μου. Όταν μου είπε ότι τις οικονομίες του από σκληρές δουλειές που έκανε -λόγω οικονομικών δυσκολιών- τις ξόδεψε για να παρακολουθήσει μια συναυλία με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου και μαέστρο τον Sir Simon Rattle , λόγω του ότι αγαπούσε πολύ την Διεύθυνση Ορχήστρας και διαπίστωσα από τη μετέπειτα συζήτηση ότι λέει την αλήθεια, πραγματικά συγκινήθηκα. Η άδολη ακόμα αγάπη αυτών των σπουδαστών για τη μουσική, πραγματικά με εμπνέει και με γεμίζει δύναμη για να ανταπεξέρχομαι πολλές φορές σε ένα κουραστικό πρόγραμμα λόγω της διπλής μου ιδιότητας αυτό τον καιρό.
 
 
·   Τι συμβουλές δίνετε στους μαθητές σας που θέλουν να ασχοληθούν με το χώρο της μουσικής;
Να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Πρέπει να ξέρουν τους στόχους τους, να προσπαθούν γι’ αυτούς και να έχουν “ευήκοα ώτα”. Αν μπορεί μέσα τους η αγάπη για τη μουσική να ξεπεράσει την αυταρέσκειά τους , έχουν κάνει ένα πολύσημαντικό βήμα. Φυσικά σ’ αυτά όλα πρέπει να προστεθεί το πάθος για τη δουλειά τους-αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τη λέξη αυτή- και οι καλές σχέσεις με τους συναδέλφους τους. Τέλος δεν μπορεί κανείς να αδιαφορήσει για διάφορες συγκυρίες που ενίοτε παίζουν σημαντικό ρόλο στο χώρο της τέχνης και του επαγγελματισμού.
 
 
·   Βρισκόμενος στη Διοίκηση του Τμήματος τι προβλήματα έχετε εντοπίσει και πόσο εύκολα θα μπορούσαν να αλλάξουν και να λυθούν;
Το κύριο πρόβλημα είναι ότι ως Τμήμα ναι μεν προσιδιάζουμε στις Ανώτατες Μουσικές Σχολές του εξωτερικού όσον αφορά το Πρόγραμμα Σπουδών μας, τον Ιδρυτικό μας Νόμο, το Ακαδημαϊκό μας Προσωπικό και εν γένει την φυσιογνωμία μας, το δε σύστημα εισαγωγής μας είναι αυτό των Πανελλαδικών. Αυτό λοιπόν που καταλαβαίνουν όλοι οι μουσικοί σπουδαστές, δεν το εννοεί το Υπουργείο και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Όπως σας ανέφερα παραπάνω, στην Ανώτατη Σχολή που σπούδασα ο αριθμός των εισακτέων ήταν μηδέν έως δύο. Εγώ πως θα μπορέσω να διαφυλάξω την καλλιτεχνική ποιότητα και να κρατήσω το αντίστοιχο επίπεδο, όταν το κράτος μας υποχρεώνει ετησίως, να υποδεχθούμε στο   Τμήμα 110 νεοεισαχθέντες φοιτητές; Και να σκεφθείτε ότι τα περισσότερα μαθήματά μας είναι ατομικά!              
 
Επομένως αυτό είναι το κύριο πρόβλημα το οποίο προσπαθούμε εδώ και πολλά χρόνια να επιλύσουμε με την θέσπιση ειδικού σχεδίου νόμου για ειδικές εισιτήριες εξετάσεις στο Τμήμα μας. Επίσης υπάρχει και το κτηριακό πρόβλημα το οποίο όμως η τωρινή Πρυτανεία με επικεφαλής τον Πρύτανη κ.Κατρανίδη για πρώτη φορά στα χρονικά, το έχει προχωρήσει τόσο πολύ που είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Τώρα υπάρχουν και άλλα ζητήματα νομικών κατοχυρώσεων για τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων μας, πρόσληψης ικανού αριθμού καθηγητών και άλλα πολλά για τα οποία σε καθημερινή βάση επιδιώκουμε την επίλυσή τους και για τα οποία όμως δεν βρίσκουμε πάντα την σωστή αντιμετώπιση από την εκάστοτε ηγεσία των Υπουργείων. Αυτό φυσικά τώρα με την πανδημία είναι ακόμα πιο δύσκολο.
 
 
·  Γιατί πιστεύετε ότι σήμερα μια μερίδα ανθρώπων σνομπάρει την κλασική μουσική και θεωρείται κάπως παρεξηγημένο αυτό το είδος στο ευρύ κοινό;
Ξέρετε  μια συναυλία κλασικής μουσικής- και με αυτή εννοούμε εμείς οι μουσικοί τους τρείς κυρίως συνθέτες, Haydn, Mozart και Beethoven (ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ό,τι παίζεται από συμφωνικά όργανα ή συμφωνική ορχήστρα) με την εποχική της λοιπόν οριοθεσία, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που επικρατεί σήμερα στις αίθουσες συναυλιών. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι συναυλίες ήταν μέχρι και οκτώ ώρες. Θα μπορούσατε να πάτε μέσα και έξω κατά τη διάρκειά της. Πρέπει να το φανταστεί κανείς ως μία ροκ συναυλία με μεμονωμένα σύνολα διαφορετικών συγκροτημάτων. Μόλις γύρω στο 1870 αναδύθηκε η μορφή που γνωρίζουμε σήμερα: η σκηνή μπροστά στο κοινό, οι σειρές καρέκλες πίσω της και ένα ακροατήριο που δεν μιλάει ούτε τρέχει γύρω από τη συναυλία. Το γεγονός ότι ένα τέτοιο αστικό σύστημα συναυλιών έχει αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια των αιώνων, έχει όχι μόνο μουσικά αλλά και κοινωνικά κίνητρα. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση και ένα μεγάλο και σημαντικό θέμα.                                                       
 
Η μουσική λοιπόν αυτή για διάφορους λόγους πήρε περισσότερο μια συντηρητική, ελιτίστικη μορφή και απευθύνθηκε σε αντίστοιχο ακροατήριο. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλα τα άλλα -έντεχνα τουλάχιστον- είδη μουσικής όπως η pop, rock, Jazz κλπ. έχουν τη βάση τους στην κλασική μουσική. Σε κάθε περίπτωση και ιδίως στη χώρα μας όπου η κλασική μουσική είναι αρκετά παρεξηγημένη ακόμα, πρέπει να μη φοβόμαστε την ανάπτυξη νέων μορφών συναυλιών χωρίς να αγνοούμε τις παραδοσιακές μορφές απόδοσης και σίγουρα τότε δεν θα επικρατούν μόνο “οι γκρίζοι κρόταφοι”       
 
Χρειάζεται όμως και η στήριξη από το κράτος, τα σχολεία, τα Παν/μια και γενικά πρέπει να αλλάξει η παιδεία μας στο θέμα της μουσικής. Αν σκεφτεί κανείς ότι στα 11 εκατομμύρια πληθυσμού, αντιστοιχούν δύο μεγάλες κρατικές ορχήστρες και μία όπερα καταλαβαίνει ότι το θέμα της ευρωπαϊκής κλασικής μουσικής θεωρείται υπερπολυτέλεια, όταν στα άλλα κράτη η ίδια μουσική διδάσκεται ήδη από το νηπιαγωγείο. Όταν επίσης τα εισιτήρια για μια συναυλία συμφωνικής μουσικής είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και παρόλα αυτά οι αίθουσες είναι μισογεμάτες, κάτι δεν πάει καλά. Δεν υπάρχει αγορά, για να το πούμε και πιο λαϊκά, στην κλασική μουσική στη χώρα μας. Αυτό ξεκινά από το γεγονός ότι οι ακροατές δεν εκτιμούν αυτές τις συναυλίες όπως άλλες εκδηλώσεις με διαφορετικά είδη μουσικής. Κι αυτό είναι θέμα παιδείας γιατί κλασική   μουσική, ακούν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι σε σχέση με αυτούς που κάνουν το επόμενο βήμα, να έρθουν δηλαδή σε μια συναυλία.
 
 
 
·  Πώς θα προσεγγίζατε στους νέους αυτό το είδος μουσικής. Τι θα λέγατε σ’ έναν νέο ώστε να τον πείσετε να έρθει να δει μια συναυλία σας;
Θα του έλεγα κάτι που είπε ένας μεγάλος μουσικολόγος και το θεωρώ μεγάλη αλήθεια: “αν δεν υπήρχε ο Bach δεν θα υπήρχαν και οι Beatles                     Η κλασική μουσική φτιάχτηκε από νέους, πολλές φορές μάλιστα και από περιθωριακούς και παραμελημένους ανθρώπους. Απευθύνεται λοιπόν στη νεολαία. Τα ποσοστά πάντως των νέων στις συναυλίες κλασικής μουσικής -τουλάχιστον στο εξωτερικό -είναι ενθαρρυντικά. Υπάρχουν επίσης αυξήσεις των φοιτητικών συναυλιών, μεταξύ άλλων στον τομέα των παιδικών και των νεανικών και φυσικά στα μέσα ενημέρωσης. Σ’ αυτό ειδικά τον τομέα, πολλά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια. Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για μια κρίση κλασικής μουσικής αναφορικά με την επισκεψιμότητα των νέων στις συναυλίες της στο σύνολό της. Κι αυτό γιατί υπάρχουν πολλά συναυλιακά ακροατήρια με διαφορετικά γούστα, αντιλήψεις και ενδιαφέροντα.
 
·   Τι είναι αυτό που κάνει τους κλασικούς συνθέτες τόσο διαχρονικούς κι ακόμα και σήμερα αγαπητούς σε όλο τον κόσμο;
Ακριβώς το γεγονός ότι ήταν άνθρωποι πονεμένοι και αυτό που έγραφαν ήταν απόσταγμα ψυχικής έντασης και έκστασης. Αποκάλυψης θα έλεγα, τουλάχιστον γι’ αυτούς τους συνθέτες που όσο περνά ο καιρός αντί να μειώνεται η φήμη τους μεγαλώνει.
 
·   Τι ήταν αυτό που καθόρισε για εσάς τη χρονιά που μας πέρασε;
Μοναξιά. Έλλειψη ανθρώπινης, δια ζώσης επικοινωνίας. Κι αυτό μολονότι ήμουν σε καθημερινή βάση στο Παν/μιο λόγω της διοικητικής μου ιδιότητας. Ήταν πολύ παράξενο μετά από πολύωρες τηλεδιασκέψεις με τους συναδέλφους του Τμήματός μου, να βγαίνω έξω από την πόρτα του Γραφείου μου και να περνώ τους διαδρόμους του Παν/μίου χωρίς να συναντώ ψυχή!   Νομίζω ότι αρχίζουμε να εκτιμούμε πολλά πράγματα, που μέχρι τώρα τα θεωρούσαμε αυτονόητα.
 
·   Ζούμε σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη και περιορισμένη πραγματικότητα εξαιτίας μιας νέας πανδημίας. Πόσο σας έχει επηρεάσει αυτή η κατάσταση; Πώς προσπαθείτε να περάσετε τις μέρες του εγκλεισμού;
Δόξα τω Θεώ, έχω οικογένεια και προσεύχομαι ο Θεός να τους έχει πάντα καλά. Μου δίνουν πολλή δύναμη. Διαβάζω επίσης λογοτεχνία και πιστέψτε με δεν μένει και πολύ ελεύθερος χρόνος.
 
·  Ο χώρος της μουσικής, του θεάματος και γενικότερα του πολιτισμού πλήττεται βαθιά από όλη αυτή την παύση που έχει γίνει λόγω των έκτακτων περιοριστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Πιστεύετε ότι όλη αυτή η στέρηση του πολιτισμού θα φέρει και μια επανεκκίνηση στο χώρο;
Σίγουρα ο κόσμος διψά για μουσική και θέαμα. Πιστεύω ότι θα έχουμε άλλη εκτίμηση των πραγμάτων και σίγουρα θα υπάρξει και διαφορετική συμπεριφορά, θετική εννοώ, του ακροαματικού κοινού. Ελπίζω μόνο να μην μειωθεί η στήριξη της Πολιτείας στη Μουσική και τη Τέχνη γενικότερα, επικαλούμενη τους σίγουρα δύσκολους καιρούς που έπονται και εκμεταλλευόμενη την ευελιξία και υπομονή των καλλιτεχνών και των πολιτιστικών φορέων στην παρούσα περίοδο.
 
·   Πόσο μπορεί κατά τη γνώμη σας να αντέξει ο χώρος του πολιτισμού με όλους αυτούς τους περιορισμούς αλλά και το κοινό χωρίς δια ζώσης επαφή με το θέαμα;
Όχι πολύ ακόμα! Ξεπεράσαμε ήδη τα όρια. Σε όλη την Ευρώπη γίνονται συναυλίες. Σε όλες τις μεγάλες Ανώτατες Μουσικές Σχολές επιτρέπεται η δια ζώσης διδασκαλία και η δράση των συμφωνικών ορχηστρών και των μουσικών συνόλων, πάντα εννοείται, με τα επιβεβλημένα μέτρα προστασίας,. Εδώ χάνουν οι φοιτητές μας τα εξάμηνα και οι ελεύθεροι καλλιτέχνες ωθούνται στην ανέχεια, όπως και πολλοί άλλοι κλάδοι βέβαια.  Το παρατραβήξαμε!
 
 
·  Πώς βλέπετε το πολιτιστικό και κυρίως το μουσικό μέλλον της χώρας μετά το πέρας όλων των δυσκολιών που προκάλεσε η πανδημία;
Εύχομαι να βγούμε όσο γίνεται αλώβητοι από αυτή την μεταβατική, ελπίζω, περίοδο. Τα αντανακλαστικά των καλλιτεχνών και του κόσμου δεν με ανησυχούν. Αλλού εστιάζω το πρόβλημα, όπως σας ανέφερα παραπάνω.
 
·  Στις 21 Φεβρουαρίου ετοιμάζετε μια νέα σύμπραξη με την ΚΟΘ, διαδικτυακή αυτή τη φορά. Πόσο μεγάλη πρόκληση είναι για εσάς να διευθύνετε την ΚΟΘ σε έργα Μότσαρτ & Προκόφιεφ τηρώντας τα μέτρα και τις αποστάσεις;
Αρκετά μεγάλη. Αν μου το λέγατε ότι θα κάνω πρόβα με τα πνευστά κρυμμένα πίσω από ηχοπετάσματα, τα κρουστά ακόμα πιο πίσω και τα έγχορδα τόσο μακριά που έπρεπε να φωνάζω για να με ακούν στα τελευταία αναλόγια, δεν θα σας πίστευα. Όταν πρωτομπήκα στο χώρο δοκιμών και παίξαμε τις πρώτες νότες, τρομοκρατήθηκα. Η διαφορά στις ηχητικές ισορροπίες, o χρόνος καθυστέρησης του ήχου και η δυσκολία στην οπτική επικοινωνία από τους συναδέλφους που έπαιζαν πίσω από τα Plexiglas, με έκανε να διακόψω και να ξανασκεφτώ πως πρέπει να αντιδράσω, ώστε να συντονιστούμε. Ευτυχώς βέβαια είχα μπροστά μου την ΚΟΘ η οποία δεν είναι μόνο η καλύτερη ελληνική ορχήστρα σε καλλιτεχνικό επίπεδο και τεχνογνωσία, αλλά και στο φιλότιμο και την ευελιξία! Ιδιαίτερα ο Προκόφιεφ που χρειάζεται επικοινωνία μεταξύ των μουσικών και έχει γρήγορα tempi, μας δυσκόλεψε μέχρι να πετύχουμε, έστω και κατά προσέγγιση, χαρακτηριστικά Μουσικής Δωματίου που ουσιαστικά χρήζει αυτή η σύνθεση. Με τον Mozart χρειαστήκαμε λίγο τεχνική βοήθεια προκειμένου να ακούν οι “κρυμμένοι” μουσικοί την εξαίρετη πιανίστα μας Martyna Jatkauskaite η οποία στάθηκε πραγματικά άξια στο ύψος των περιστάσεων και συνεργαστήκαμε άψογα.
 
·    Ποια χαρακτηριστικά αγαπάτε στον Μότσαρτ και ποια στον Προκόφιεφ;
Θεωρώ ότι ο Προκόφιεφ είναι ο σύγχρονος Mozart, όσο και να ακούγεται παράξενα. Όχι μόνο σε αυτή του την σύνθεση όπου εσκεμμένα προσομοιάζει την κλασική φόρμα, διανομή ορχήστρας, καθαρές αρμονίες, ρυθμούς κλπ, αλλά και στα μετέπειτα έργα του έχει μια πολύ καθαρή δομή και διαύγεια, διαφάνεια θα έλεγα, κάτι που κάνει τις μελωδίες του πολύ αγαπητές και αναγνωρίσιμες (όσο δύσκολες μπορεί να είναι στο να τραγουδηθούν λόγω των πιο ελεύθερων μετατροπιών του). Επομένως βρίσκω τον συνδυασμό των δύο συνθετών σε ένα πρόγραμμα πολύ πετυχημένο. Βέβαια οι τωρινές συνθήκες, δεν βοηθούν ιδιαιτέρως τέτοια προγράμματα.
 
·   Ποιο από τα έργα που θα ακουστούν πιστεύετε ότι ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σας περισσότερο;
Ο Προκόφιεφ είναι ο αγαπημένος μου συνθέτης. Ο Μότσαρτ είναι απλώς “ιερός”!
 
·   Τι εύχεστε και ελπίζετε για το νέο χρόνο που διανύουμε;
Υγεία και δια ζώσης επικοινωνία, αγκαλιές και φιλιά!
 
Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας! 

 
 ..
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media
 ..
      
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vranos-39511/feed/
<![CDATA[Η Μίρκα Παπακωνσταντίνου μιλά ζωντανά στην «Κ»: «Για την «…Σιωπή» έχω ίδιο καημό με τον Λεμπέση».]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/mirka-papakonstantinou-38945/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/mirka-papakonstantinou-38945/#comments +Mon, 11 Jan 2021 10:30:00 +0000 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/mirka-papakonstantinou-38945/ Βαθιά συγκινημένη και ενθουσιασμένη, 15 χρόνια μετά, θυμάται με πόσο πάθος αγκάλιασε την παράσταση και όλο το παρασκήνιο που δεν ήταν πάντα ευοίωνο, μέχρι την αποθέωση που ζούσε κάθε βραδιά και που μέχρι σήμερα μιλούν με τα καλύτερα λόγια για το «Με τη Σιωπή». Για όλα αυτά η Μίρκα Παπακωνσταντίνου μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα

]]>
 

.


.

Βρε πως τα φέρνει ο χρόνος μα κυρίως πως οι καταστάσεις της ζωής, εύκολες ή δύσκολες δεν έχει σημασία, και κάποιες παραστάσεις αυτές που κουβαλούν «βαριά» ιστορία όπως λέγονται, επανέρχονται μέσω διαδικτύου ώστε να θυμηθούν οι παλιότεροι και να δουν οι νεότεροι.
 
Ο λόγος για το έργο «Με τη Σιωπή» του Αλεχάντρο Κασόνα που πρωτοπαρουσιάστηκε τη σεζόν 2006/07 στο θέατρο Βεάκη και λίγο έλειψε να κατέβει άρον άρον καθώς τον πρώτο και βάλε μήνα παραστάσεων οι συντελεστές ήταν περισσότεροι από τους θεατές…
 .

.
Τι κι αν γκρίνιαζε η πρωταγωνίστρια, ο θεατρικός παραγωγός Γιώργος Λεμπέσης ο οποίος είχε παθιαστεί πολύ νωρίτερα όταν πρωτοδιάβασε το κείμενο ήταν ανένδοτος και βέβαιος για την επιτυχία. Αυτή την επιτυχία που ως βαθύς γνώστης του θεάτρου οσμίστηκε πως θα έχει και γι' αυτό δεν σήκωνε κουβέντα. Και τελικά δεν χρειάστηκε περεταίρω ανησυχία, σιγά –σιγά το πλήθος μεγάλωνε, το θέατρο «έπεφτε» από το χειροκρότημα, ο κόσμος έφευγε εκστασιασμένος και οι κριτικές μιλήσουν για «διαμάντι» που δεν πρέπε να χάσεις μες αποτέλεσμα να γεμίζει ασφυκτικά για δυο χρονιές το θέατρο και αργότερα να παρουσιαστεί με την ίδια επιτυχία και στην Θεσσαλονίκη στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών.
 


Το θαύμα της τεχνολογίας αλλά και η προνοητικότητα (και γενναιοδωρία) του εμβληματικού παραγωγού να το γυρίσει τότε με τρικάμερο, φέρνουν σήμερα την πολυσυζητημένη αυτή παράσταση στους δέκτες των οθονών όλου του κόσμου για τρεις θέατρο-προβολές στις 15,16 και 17 Ιανουαρίου 2021, μέσω του viva.gr (διαβάστε σχετικά εδώ)
 


Και βέβαια, την ηρωίδα ζωντανεύει σπαραχτικά ένα αγαπημένο πρόσωπο της ελληνικής τηλεόρασης μα κυρίως της θεατρικής σκηνής που με την μεγάλη της πορεία όλα αυτά τα χρόνια έχει κυριολεκτικά σημαδέψει το καλλιτεχνικό στερέωμα με απίστευτες ερμηνείες τόσο στην κωμωδία όσο και στο δράμα. 
 
Βαθιά συγκινημένη και ενθουσιασμένη, 15 χρόνια μετά, θυμάται με πόσο πάθος αγκάλιασε την παράσταση και όλο το παρασκήνιο που δεν ήταν πάντα ευοίωνο, μέχρι την αποθέωση που ζούσε κάθε βραδιά και που μέχρι σήμερα μιλούν με τα καλύτερα λόγια για το «Με τη Σιωπή».
 
Έχουμε λοιπόν τη μεγάλη τιμή και χαρά να φιλοξενούμε μια σπουδαία πρωταγωνίστρια που για εκείνο το ρόλο της, τουλάχιστον, έχουν ειπωθεί ύμνοι.
Για όλα αυτά η Μίρκα Παπακωνσταντίνου μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα.
.
.
.
… και για να μη χαθείτε… στη βίντεο-ηχογράφηση..
 
-Χαιρετούρες και πως βιώνετε την παρατεταμένη βασανιστική καραντίνα; (από την έναρξη) 
-Αφορμή της συνομιλίας μια παράσταση από το παρελθόν, τώρα που το θέατρο πέρασε, ίσως αναγκαστικά και στο διαδίκτυο. Αρχικά να σας ρωτήσω αν συμφωνείτε με αυτού του είδους θέατρο-προβολές; (στο 02:51)
-Δεδομένο πως το θέατρο είναι εφήμερο, πιστεύετε πως είναι ένας καλός τρόπος να διατηρηθούν δίνοντας και τη δυνατότητα σε όλο τον πλανήτη να δουν ή να ξαναδούν, νέες ή παλιές παραστάσεις; (05:50)
-…και φέρνοντας για παράδειγμα μια παράσταση που δεν είδα τότε και χαίρομαι ιδιαίτερα που μου δίνετε η ευκαιρία να δω σήμερα. Μιλώ φυσικά για το «Με τη Σιωπή» του Αλεχάντρο Κασόνα. (06:52) και στη συνέχεια… οι ατέλειωτες πρόβες, η συνεργασία με τους άλλους συντελεστές και όλο το παρασκήνιο (06:52)
-…η γκρίνια της Μίρκας και το πείσμα του Λεμπέση (11:52)
-…» ένα παράσημο που έχω πάνω μου» …για τους ύμνους που γράφτηκαν (14:36)
- …για τον ρόλο της Ελισέας (16:07)
-… για τον Γιώργο… (23:04)
- …και για «Επίσκεψη γηραιάς κυρίας», Αλέξανδο Κοέν κ.ά. (23:35)
.

.
-Πληροφορίες για την διαδικτυακή παράσταση, εδώ 

-Προπώληση εισιτηρίων ΕΔΩ

.

Δείτε και αυτό: 

Στην καρδιά βάλε πατίνια και μίλα για ...την «Σιωπή».. με τα λόγια της Νταίζης Λεμπέση.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/mirka-papakonstantinou-38945/feed/
<![CDATA[Η συγγραφέας Χριστίνα Κασιντή μιλά στην «Κ» για το βιβλίο «Οι περιπέτειες μιας σακούλας».]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristina-kasinth-38212/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristina-kasinth-38212/#comments +Mon, 23 Nov 2020 18:50:00 +0000 270 http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristina-kasinth-38212/ Για τις απίστευτες περιπέτειες που η ζει η Σούλα η σακούλα, η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Χριστίνα Κασιντή μιλά...

]]>
 

.

Ήρθε η ώρα να γνωρίσετε τη Σούλα που δεν είναι μια πλαστική σακούλα σαν όλες τις άλλες... σκέφτεται, μιλάει και κυρίως αισθάνεται! Νιώθει τυχερή γιατί δεν φορτώνεται ένα ολόκληρο καρπούζι σαν τη φίλη της τη Φιλιώ, αλλά και άτυχη, αφού παρασύρεται στη θάλασσα και τρέμει μήπως φτάσει μέχρι την Αμερική ή διαλυθεί μέσα στο νερό.
 

Για τις απίστευτες περιπέτειες που η ζει η Σούλα η σακούλα, η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Χριστίνα Κασιντή μιλά  στην Μαριάννα Μπουρουτζή για την Κουλτουρόσουπα.



1. Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;
Μια σακούλα που προσγειώθηκε ξαφνικά ένα μεσημέρι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου στάθηκε η αφορμή να γράψω την ιστορία!
 
2. Γιατί επιλέξατε συγκεκριμένα την πλαστική σακούλα και όχι κάποιο άλλο ρυπογόνο υλικό, π.χ. πλαστικό, αλουμινένιο κλπ.;
Η πλαστική σακούλα είναι ένα αντικείμενο της καθημερινότητάς μας που φάνταζε απαραίτητο για εμάς μέχρι πριν λίγα χρόνια, αλλά τελευταία έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο απεxθή αντικείμενα στον πλανήτη.
 
Παρότι κατασκευάστηκε το 1959 από τον Στεν Γκούσταφ Τούλιν για να πάψουν οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν χαρτοσακούλες και να καταστρέφουν τα δέντρα για να τις παράξουν, το αποτέλεσμα ήταν να κατακλυστεί ο πλανήτης από τόνους πλαστικού, πολύ περισσότερους από όσους μπορεί να αντέξει.
 
Το θεώρησα, λοιπόν, τολμηρό και ενδιαφέρον να δώσω ζωή σε μια πλαστική σακούλα και να παρουσιάσω στα μικρά παιδιά τον τρόπο πουθα την αντιμετώπιζαν τα πλάσματα της γης αν μπορούσαν να της μιλήσουν, όταν εκείνη θα εισέβαλε στο χώρο τους και θα τα απειλούσε με την παρουσία της.
 
 
3. Για ποιο λόγο η ιστορία της σακούλας διαδραματίζεται στη θάλασσα και όχι στο δάσος ή στην πόλη;
Η Σούλα η σακούλα περιπλανιέται στη θάλασσα, αλλά και στη στεριά. Αφού καταλήγει στην ακτή, παρασύρεται από τον άνεμο και σκαρφαλώνει σε δέντρα, συναντά ζώα, πουλιά και έντομα. Όλα τη φοβούνται και επιθυμούν διακαώς να τη διώξουν. Δυστυχώς, η πλαστική ρύπανση έχει κατακλύσει όλη τη φύση και αυτό λογικά αποτυπώνεται στο βιβλίο.
 
 
4. Το βιβλίο αναφέρεται στα παιδιά. Υπάρχει οικολογική συνείδηση σε αυτές τις ηλικίες; Δίνονται στα παιδιά τα κατάλληλα ερεθίσματα, προκειμένου να προσέχουν το περιβάλλον;
Υπάρχει οικολογική συνείδηση στα παιδιά, αλλά χρειάζεται εμείς, οι μεγαλύτεροι, να την καλλιεργήσουμε. Η οικογένεια, το σχολείο, αλλά και το ευρύτερο, κοινωνικό περιβάλλον του παιδιού οφείλουν να του ενσταλάξουν τις αξίες της αγάπης και του σεβασμού προς τη φύση και τα ζώα, δίνοντάς του την ευκαιρία να συμμετέχει σε δράσεις και να συμβάλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα το περιβάλλον.
 
Είναι επιτακτική ανάγκη στις μέρες μας οι ενήλικες να  δώσουμε το καλό παράδειγμα στα παιδιά με τη στάση μας. Αν ανακυκλώνουμε σωστά τα σκουπίδια μας, αν χρησιμοποιούμε το ποδήλατο για τις μετακινήσεις μας, αν εξοικονομούμε ενέργεια, τα παιδιά σίγουρα θα μας μιμηθούν.
 
5. Παρατηρούμε ότι η μητέρα των δύο πρωταγωνιστών, του Ανδρέα και της Λίνας, μαζί και κάποιος άλλος ενήλικας, όταν ψωνίζουν στο σούπερ – μάρκετ φαίνεται να μη νοιάζονται για το είδος της σακούλας που κρατούν. Εφόσον οι μεγάλοι δίνουν το παράδειγμα στους μικρότερους, πώς μπορεί να εμφυσηθεί η οικολογική συνείδηση πρώτα σε αυτούς;
Πράγματι οι ενήλικες της ιστορίας μας δεν είναι οικολογικά συνειδητοποιημένοι. Ωστόσο, υπάρχει Θεία Δίκη, γιατί, για παράδειγμα, ο κύριος του σουπερμάρκετ που χρησιμοποίησε μια μικρή πλαστική σακούλα για να κουβαλήσει ένα ολόκληρο καρπούζι, το μετάνοιωσε πικρά!
.
Για να μιλήσουμε σοβαρά, η σωστή πληροφόρηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με στόχο την ευαισθητοποίηση των πολιτών, αλλά και την παρακίνησή τους για ενεργή συμμετοχή σε περιβαλλοντικές δράσεις, μπορούν να βοηθήσουν ώστε άνθρωποι, σαν τον κύριο με το καρπούζι ή τη μητέρα των μικρών πρωταγωνιστών, να αποκτήσουν οικολογική συνείδηση και περιβαλλοντική ευθύνη και να υιοθετήσουν στάση ζωής φιλική προς το περιβάλλον.
 
 
 
6. Όταν ο Ανδρέας και η Λίνα βρίσκονται στη θάλασσα, ξαφνικά φυσάει και τα παιδιά τρέχουν να πιάσουν τη σακούλα, η οποία βέβαια, τους ξεφεύγει. Η μητέρα τους, όμως, παραμένει αμέτοχη. Τί θα είχε συμβεί αν τελικά έπιαναν της σακούλα;
Θέλω να πιστεύω ότι θα πετούσαν την σακούλα εντελώς άδεια στην ανακύκλωση κατά την επιστροφή τους από τη θάλασσα!
 
Θεωρώ ότι η Λίνα και ο Ανδρέας, οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, δεν θα ξεφορτώνονταν τη Σούλα τη σακούλα στην παραλία ελαφρά τη καρδία!
 
7. Τα παιδιά σε κάποια πράγματα είναι πιο συνειδητοποιημένα από τους μεγάλους;
Νομίζω πως αυτό ισχύει. Σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά δρουν με περισσότερη υπευθυνότητα και ευαισθησία απέναντι στο περιβάλλον απ’ ότι οι ενήλικες.
 
Όλα τα χρόνια που εργάζομαι ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση έχω διαπιστώσει ότι τα παιδιά λατρεύουν την επαφή με τη φύση και συμμετέχουν με προθυμία σε δράσεις περιβαλλοντικού εθελοντισμού, όπως η δεντροφύτευση, οι επισκέψεις σε κέντρα διάσωσης τραυματισμένων ζώων ή ο καθαρισμός μιας παραλίας. Εξάλλου, στο βιβλίο μας, τη λύση στο πρόβλημα που δημιούργησε η σακούλα στο περιβάλλον έδωσε ένα κοριτσάκι που συμμετείχε σε μια τέτοια δράση.  
 
 
8. Ένα παιδάκι θα πιάσει τη σακούλα και θα τη βάλει στην ανακύκλωση. Τελικά, είστε αισιόδοξη ότι τα παιδιά μπορούν να σώσουν τον πλανήτη και να κάνουν τον κόσμο καλύτερο;
Είμαι αισιόδοξη και πιστεύω ότι τα παιδιά μπορούν να σώσουν τον κόσμο και να δώσουν λύση στο σοβαρότατο πρόβλημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος που εμείς, οι προηγούμενες γενεές δυστυχώς τους κληροδοτούμε. Αρκεί να τους προσφέρουμε τα κατάλληλα ερεθίσματα, τις πολύτιμες εμπειρίες και βέβαια, τη γνώση για να το πράξουν.
 
Άλλωστε ως παιδική συγγραφέας, δεν μπορώ παρά να πιστεύω στη δύναμη της αθωότητας, της φαντασίας ,αλλά και της ισχυρής θέλησης που διαθέτουν.
 
9. Θεωρείτε ότι το βιβλίο θα μπορούσε να πρωτοστατήσει σε μια καμπάνια κατά της χρήσης των πλαστικών;
Θα ήταν μεγάλη μου τιμή να συμβεί αυτό! Θα σήμαινε ότι πέτυχα το στόχο μου που είναι η οικολογική ευαισθητοποίηση των παιδιών. Ο άνθρωπος αποτελεί ένα μέρος της φύσης και η σχέση τουμαζί της είναι αλληλένδετη. Όταν η φύση πλήττεται, την ίδια στιγμή  πλήττονται τα πουλιά, τα ψάρια, τα ζώα αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος. Θα ήμουν ευτυχής αν το βιβλίο μου ωθήσει τα παιδιά να το κατανοήσουν, γιατί το μέλλον της γης βρίσκεται στα δικά τους χέρια.
 
Σας ευχαριστώ
 
-Πληροφορίες για το βιβλίο (εκδόσεις Κλειδάριθμος) θα βρείτε εδώ

 ..

Ακολουθήστε μας στα social media
 ..
      
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristina-kasinth-38212/feed/
<![CDATA[«Σαρμάκο-Μια ιστορία του Βορρά»: Ο σκηνοθέτης της ταινίας Μάρκος Παπαδόπουλος μιλά στην "K/supa"]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/markos-papadopoulos-37978/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/markos-papadopoulos-37978/#comments +Tue, 10 Nov 2020 09:49:00 +0000 49 http://www.kulturosupa.gr/interviews/markos-papadopoulos-37978/  Για την ταινία, τις επιρροές, την εμπειρία της δημιουργίας και το μέλλον, ο νεαρός σκηνοθέτης Μάρκος Παπαδόπουλος, μιλά στον Γιώργο Κελεσίδη για την Κουλτουρόσουπα.

]]>
 

 
 
Την Θεσσαλονίκη του 1949 μέσα από ένα  θρυλικό στέκι της πόλης το «Μακεδονικόν» στα Κάστρα, αναβιώνει η ταινία «Σαρμάκο - Μια ιστορία του Βορρά». Στην ταινία συμμετέχουν φοιτητές και φοιτήτριες του Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ με την πανελλήνια πρεμιέρα να έχει πραγματοποιηθεί το περασμένο Σάββατο στο 61ο διαδικτυακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
 
Για την ταινία, τις επιρροές, την εμπειρία της δημιουργίας και το μέλλον, ο νεαρός σκηνοθέτης Μάρκος Παπαδόπουλος, μιλά στον Γιώργο Κελεσίδη για την Κουλτουρόσουπα.
 
 
 
-Τι σε ενέπνευσε να επιλέξεις το θέμα αυτό για την ταινία;
Αρχικά με ενέπνευσαν οι στοίχοι των ρεμπέτικων τραγουδιών. Μου έπλασαν εικόνες.Δεν υπάρχουν πολλά κινηματογραφικά ρεμπέτικα έργα. Κυρίως μιλάμε για το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη και τη σειρά «Το Μινόρε της Αυγής» του Φώτη Μεσθεναίου. Σε κάθε περίπτωση απουσιάζουν δυο πράγματα: η Θεσσαλονίκη και η εποχή του εμφυλίου πολέμου. Επίσης μου έλειπε η σκληρότητα και η βαρύτητα που νιώθεις στους στοίχους. Έτσι μου ήρθε η ιδέα μιας ρεμπέτικης ταινίας που συνδυάζει αυτό το μουσικό είδος με το τέλος του εμφύλιου πόλεμου, τον Μάιο του ’36 και την Θεσσαλονίκη.
 
- Είχες κάποια καλλιτεχνική έμπνευση (κάποια ταινία ή σκηνοθέτη για παράδειγμα);
Όπως ανέφερα τα δυο κύρια έργα του ρεμπέτικου τραγουδιού ήταν σίγουρα μια μεγάλη έμπνευση. Όσον αφορά την κινηματογραφική αισθητική εμπνεύστηκα από τον ελληνικό κινηματογράφο, ειδικά από δυο αντιπροσώπους της Θεσσαλονίκης: τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο και τον Τάκη Κανελλόπουλο. Μου αρέσει αυτή η καθαρή αισθητική και τα αργά πλάνα μιας εναλλακτικής Θεσσαλονίκης. Ο Αγγελόπουλος εξερευνάει τον χώρο, ο Κανελλόπουλος τον περιορίζει στο κάδρο.
 
Η ταινία διαδραματίζεται στο «Μακεδονικόν» στην Άνω Πόλη, ένα σημαντικό μέρος για την ταινία «Το Ξυπόλυτο Τάγμα», όμως και μια περιοχή που θα αποφύγει εξ ολοκλήρου ο Γιάννης Δαλιανίδης στην δεκαετία του 60.
 .
.
Επίσης υπάρχει μια αναφορά στον «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου. Η τελευταία σκηνή χρησιμοποιεί σημαντικά ρεμπέτικα στοιχεία. Αλλιώς με ενδιαφέρουν τα είδη του Film Noir και του Western, που πάλι ταιριάζουν στον υπόκοσμο των ρεμπετών.
 
 
-Τι είναι αυτό που ελπίζεις ότι το κοινό θα αποκομίσει από την ταινία αυτή;
Ελπίζω να αποκομίσει μια συνείδησή για το ρεμπέτικο, την ιστορία της Ελλάδας και για τον ελληνικό κινηματογράφο της καινούργιας γενιάς, ειδικά στην Θεσσαλονίκη. Αν η ιστορία, η μουσική και το ταξίδι του Αντώνη καταφέρνουν να αγγίξουν το κοινό, κατά κάποιον τρόπο θα ήταν το μεγαλύτερο κέρδος.
 
-Πώς σου φάνηκε η εμπειρία της δημιουργίας μια μεγάλου μήκους ταινίας; Είχατε προβλήματα;
Θεωρώ ότι η δημιουργία (και κάποια στιγμή και η ολοκλήρωση) μιας ταινίας μεγάλου μήκους είναι μια μεγάλη ευχαρίστηση επειδή νιώθεις ότι δημιουργείταιμια ολοκληρωμένη αφήγηση. Δεν συμβιβάζεσαι. Φυσικά όμως προέκυψαν άλλα προβλήματα που κυρίως είχαν να κάνουν με τον περιορισμένο χρόνο και τα τεχνικά μέσα.
 
-Έχεις κάποιο project με το οποίο σκοπεύεις να ασχοληθείς μετά το φεστιβάλ;
Μέχρι στιγμής το «Σαρμάκο» θα μείνει το project μου επειδή το ταξίδι του μόλις έχει ξεκινήσει. Στο μέλλον θα γίνει μια άλλη ταινία μεγάλου μήκους για την Θεσσαλονίκη και την Ελλάδα γενικότερα, επειδή υπάρχουν ακόμα πολλές σημαντικές ιστορίες που θέλουν μια κινηματογραφική αφήγηση.
 
-Περισσότερα για την ταινία εδώ
-Κριτική, εδώ

.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/markos-papadopoulos-37978/feed/
<![CDATA[Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης μιλά στην «Κ»: «Τα θέατρα ήταν συνεπή και δεν υπήρξαν φορείς μετάδοσης του ιού».]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/iosifidis-37906/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/iosifidis-37906/#comments +Thu, 05 Nov 2020 10:17:00 +0000 172 http://www.kulturosupa.gr/interviews/iosifidis-37906/
Για τη παράσταση τις σκέψεις και τις ανησυχίες του σχετικά με τον ιό, παραστάσεις, διαφήμιση
]]>
  

.

Πρόκειται για έναν ηθοποιό με αδιαμφισβήτητο ταλέντο, εξαιρετικά πνευματώδη και με απίστευτο χιούμορ, που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε μέσα από εμφανίσεις του στην τηλεόραση αλλά κυρίως από θεατρικές παραστάσεις που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσαμε και στην πόλη μας.
.
.
Για την νέα παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί, για τις σκέψεις και τις ανησυχίες του σχετικά με τις συνέπειες του κορονοϊού στον κόσμο του θεάτρου, για τις εντυπώσεις του από παραστάσεις του στην Θεσσαλονίκη αλλά και την συμμετοχή του στην διαφήμιση του ΟΠΑΠ, ο πολύ αξιόλογος ηθοποιός Ιωσήφ Ιωσηφίδης  μιλά στην Ανια Κανακάρη για την Κουλτουρόσουπα. 
 
 
 
1) Στις 6 Νοεμβρίου, ήταν προγραμματισμένη η πρεμιέρα της «Πανούκλας» του Αλμπέρ Καμύ, όπου πρωταγωνιστείς. Μίλησε μας για την παράσταση αυτή. Ποια είναι η υπόθεση του έργου και ποιος ο δικός σου ρόλος;
Δυστυχώς η πρεμιέρα αναβλήθηκε μια βδομάδα πριν την πραγματοποίησή της. Το έργο είναι η πασίγνωστη ‘Πανούκλα’, του Αλμπέρ Καμύ σε θεατρική διασκευή. Ένας γιατρός περιγράφει το φονικό χρονικό της επιδημίας σε μια πόλη, από την αρχή της μετάδοσής της με τα ποντίκια, μέχρι την κορύφωσή της με τον αποδεκατισμό της πόλης και την τελική εξασθένισή της και την επαναφορά στη φυσιολογική ζωή των κατοίκων. Το έργο εκτός από τα γεγονότα που περιγράφει και την καταγραφή της συμπεριφοράς των ανθρώπων μέσα σε αυτά έχει και έντονο αλληγορικό χαρακτήρα, μιλώντας για τον τρόμο, τη βία, τον περιορισμό, τις απαγορεύσεις, τη μοναξιά. Ο ρόλος που παίζω είναι ο γιατρός ΡΙΕ, αφηγητής και βασικός πολέμιος της αρρώστιας.
 
2) Το θέμα είναι, προφανώς, εξαιρετικά επίκαιρο. Τι συναισθήματα σου προκαλεί επί σκηνής ένας τέτοιος ρόλος;
 
Είναι τρομακτικό που ό,τι ζούμε στη ζωή μας πρέπει να το μεταφέρουμε και στη σκηνή. Είναι ένα περίεργο χρονικό που λες και είναι το χρονικό της δικής μας επικαιρότητας.
 
3) Ποιοι είναι οι λοιποί συντελεστές της παράστασης;
Η σκηνοθεσία της παράστασης είναι της Σοφίας Καραγιάννη.  Μετάφραση – Διασκευή επίσης της Σοφίας Καραγιάννη και του Μιχάλη Βραζιτούλη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Κωνσταντίνας Κρίγκου. Η Μουσική του Στάθη Δρογώση. Επιμέλεια κίνησης Μαργαρίτα Τρίκκα. Στους φωτισμούς ο Νίκος Βλασόπουλος. Βοηθός σκηνοθέτη η Βασιλική Διαλυνά και Παραγωγή GAFF.  Στις ερμηνείες εκτός από εμένα, ο Κωνσταντίνος Πασσάς και ο Δημήτρης Μαμιός. Μαζί μας στη σκηνή ο Στάθης Δρογώσης. 
 
4) Την σκηνοθεσία υπογράφει η σύζυγός σου, η Σοφία Καραγιάννη, ηθοποιός και θεατρολόγος. Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι να συνεργάζεστε θεατρικά;
Έχουμε συνηθίσει πια. Τόσα χρόνια δουλεύουμε μαζί, παράλληλα  βέβαια και με τις άλλες δουλειές που κάνουμε. Έχουμε αμοιβαία εμπιστοσύνη και σεβασμό παρόλο που δεν λείπουν και οι επικοί καβγάδες. Το αποτέλεσμα όμως μας ικανοποιεί και μας δικαιώνει πάντα ως τώρα.
 
 
5) Οι πρόβες έγιναν σε μια δύσκολη περίοδο, εν μέσω περιοριστικών μέτρων. Υπήρξαν δυσκολίες κατά την προετοιμασία σας; Πώς ήταν το κλίμα μεταξύ των συντελεστών;
Οι πρόβες ξεκίνησαν από τον περασμένο Μάρτιο όταν είχε αρχίσει στην Κίνα η μετάδοση του ιού και προλάβαμε να δουλέψουμε ένα μήνα. Φέτος ξαναρχίσαμε με όλα τα απαραίτητα μέτρα, μάσκες στην πρόβα μέχρι και πριν το κλείσιμο, αντισηπτικά, αποστάσεις και όλο το μενού. Δυσκολευόμαστε μόνο στην επαφή και μας εμποδίζουν πολύ και οι μάσκες αλλά τις συνηθίσαμε. Με τα παιδιά γνωριζόμαστε πολύ καλά, έχουμε ξαναδουλέψει, οπότε ό,τι προκύπτει το αντιμετωπίζουμε μαζί. Τους αγαπάμε ούτως ή άλλως πολύ και θα ξανασυνεργαστούμε μαζί τους και στο μέλλον.
 
6) Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να μεταφέρετε στο κοινό με την παράσταση αυτή;
Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο θέλουμε να μεταδώσουμε ελπίδα. Όπως λέει και ο Καμύ μέσω του γιατρού: ‘Υπάρχουν στον άνθρωπο περισσότερα πράγματα να θαυμάσεις παρά να περιφρονήσεις’
.
7) Μέχρι πρόσφατα, τα θέατρα λειτουργούσαν με χωρητικότητα 30%. Θεωρείς ότι μπορούν να επιβιώσουν οι θεατρικές σκηνές και οι καλλιτέχνες με αυτά τα δεδομένα;
Αν και πλέον δεν ισχύει ούτε αυτό θα σου απαντήσω ότι αν δεν υπήρχε η επιχορήγηση εμείς δε θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτή την παράσταση, ενώ και άλλοι θίασοι πιο εμπορικοί ξέρω ότι έριξαν πολύ τα μπάτζετ και τις αμοιβές των ηθοποιών.
 .
.
8) Με τον αριθμό των κρουσμάτων να έχει ανέβει δραματικά τις τελευταίες μέρες, ποια είναι η προσωπική σου γνώμη: Θα έπρεπε τα θέατρα να παραμείνουν ανοικτά ή να κλείσουν; Τι προτείνεις;
Δεν είμαι ειδικός αλλά θα σου πω πώς το βλέπω. Αν υπήρχε δυνατό σύστημα υγείας και φροντίδα, μετά το πρώτο κύμα, ενίσχυσής του, αν τηρούνταν παντού σωστά τα μέτρα, αν φρόντιζαν να μην πιέζονται σαν σαρδέλες οι άνθρωποι στα ΜΜΜ βοηθώντας τις συγκοινωνίες, αν αναναν αν….., θα μπορούσαν να είναι όλα ανοιχτά. Πάντως τα θέατρα ήταν ΟΛΑ συνεπή και δεν υπήρξαν φορείς μετάδοσης του ιού όπως αποδείχτηκε. Τα θέατρα σέβονται τον άνθρωπο. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
 
9) Πιστεύεις ότι όλη αυτή η ιστορία με τον κορονοϊό θα μπορούσε να έχει και θετική πλευρά; Θα μείνει τελικά κάτι καλό από όλο αυτόν τον παραλογισμό που ζούμε; Αν ναι, εσύ τι κρατάς και τι «πετάς»;
Δεν βλέπω και πολλά καλά. Το μόνο που με κάνει να διατηρώ κάποια επαφή με την αισιοδοξία είναι οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης από κάποιους ανθρώπους. Πολλοί μάλιστα με εκπλήσσουν ευχάριστα και με συγκινούν.
 
10) Έχεις παίξει θέατρο φορώντας μάσκα; Ποια η γνώμη σου για την μάσκα στην ζωή μας γενικότερα;
Έχω παίξει σε μια παράσταση μόνο, αν θυμάμαι καλά, στον πρώτο μου Αριστοφάνη στην Επίδαυρο με το Εθνικό θέατρο. Ελπίζω να μην ξεχνάω κάποια. Η μάσκα στο θέατρο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο. Στη ζωή μας δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα, αλλά αφού προστατεύει δε με πειράζει να τη φοράω μέχρι να τελειώσει αυτός ο μπελάς. 
 .
.
11)  Εκτός από το θέατρο έχεις ασχοληθεί και με τηλεόραση. Τι προτιμάς από τα δύο;
Μου αρέσουν πολύ και τα δύο. Αλλά προφανώς και από την πορεία μου, φαίνεται η τρελή αδυναμία μου στο θέατρο.
 
12) «Όχι από τζάκι... από Τζόκερ». Μίλησε μας για την διαφήμιση του ΟΠΑΠ στην οποία συμμετέχεις. Πώς προέκυψε; Πώς βλέπεις γενικά την συμμετοχή ηθοποιών σε διαφημίσεις;
Έκανα casting και με επέλεξαν. Ήταν μια καλή περίπτωση διαφήμισης νομίζω. Και ως αποτέλεσμα εννοώ. Είχε περιθώρια ερμηνείας και μου άρεσε. Οι διαφημίσεις είναι ένα μέσο για να βγάλεις κάποια χρήματα πιο γρήγορα και πιο ‘ζεστά’. Βοηθάνε πολύ στο δύσκολο οικονομικό τοπίο που κινούμαστε οι ηθοποιοί. Οπότε όταν συνοδεύονται και από καλό αποτέλεσμα τις χρειαζόμαστε.
 
13) Στη Θεσσαλονίκη σε απολαύσαμε πριν λίγα χρόνια στο «Μάρτυς μου ο θεός» όπου πήρες εξαιρετικές κριτικές και πέρσι στο «Χώμα βάφτηκε κόκκινο». Μίλησε μας για τις εντυπώσεις σου από τις παραστάσεις σου στην πόλη μας;
Έχω έρθει με πολλές παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Το κοινό είναι πολύ απαιτητικό και πάντα έχω την περιέργεια να δω πως θα αντιδράσει στην εκάστοτε παράσταση. Στάνταρ δεν υπάρχουν (όσο μπορούμε να μιλάμε για στάνταρ αντιδράσεις στο θέατρο) και αυτό με ιντριγκάρει πολύ περισσότερο. Πρέπει πάντα να κερδίζεις το εκάστοτε κοινό στο θέατρο. Στη Θεσσαλονίκη αυτό το καταλαβαίνω πολύ καλά.
 
14) Υπήρξε κάποια ιδιαίτερη – αξιοσημείωτη στιγμή από τις παραστάσεις αυτές που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
Έπαιζα στο θέατρο Αυλαία το ‘Μάρτυς μου ο Θεός’. Στην πρώτη σειρά καθόταν ένας κύριος, που του περίσσευαν αρκετά κιλά και παρακολουθούσε με προσήλωση το έργο. Κάποια στιγμή σπάει η καρέκλα του και πέφτει ακριβώς μπροστά μου. Όπως καταλαβαίνεις πάγωσα. Σταμάτησα για να δω μήπως έπαθε κάτι. Αυτός σηκώθηκε με κοίταξε, κάθισε σε άλλο κάθισμα, μου έκανε νόημα με το βλέμμα ‘όλα εντάξει’ και συνέχισα χωρίς να μιλήσουμε, χωρίς να διακόψω την παράσταση.
 
15) Θα δούμε την «Πανούκλα» στην Θεσσαλονίκη;
Μακάρι να τη δούμε πρώτα στην Αθήνα με το καλό (λόγω της πανδημίας εννοώ) και πάντα η πρόθεσή μας είναι να ανεβαίνουμε και πάνω στη Θεσσαλονίκη. Το εύχομαι και το ελπίζω.
 
16) Ποια είναι τα μελλοντικά επαγγελματικά σου σχέδια; Πιστεύεις πως με τα τελευταία δεδομένα μπορούμε ή αξίζει να κάνουμε σχέδια σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας;
Επαγγελματικά σχέδια τώρα είναι δύσκολο να κάνεις. Αυτό όμως δε μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε και να έχουμε κάποιες προθέσεις. Σίγουρα αν το επιτρέψει η κατάσταση, η ομάδα GAFF θα κάνει το επόμενο έργο για το οποίο έχει επιχορηγηθεί από το υπουργείο, τον ‘Κατά φαντασίαν ασθενή’ του Μολιέρου. Μέχρι εκεί μπορώ να ξέρω προς το παρόν.
 
Ευχαριστώ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/iosifidis-37906/feed/
<![CDATA[Ο Κώστας Φλωκατούλας μιλά στην Κουλτουρόσουπα: «Μία δουλειά κάνω και αυτή είναι: Μάστορας Ηθοποιός».]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/flokatoulas-37761/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/flokatoulas-37761/#comments +Tue, 27 Oct 2020 17:29:00 +0000 49 http://www.kulturosupa.gr/interviews/flokatoulas-37761/ Πέρα από το θέατρο έχει πετυχημένες συμμετοχές φέτος το κοινό θα τον απολαύσει στην παράσταση του Σωτήρη Χατζάκη «Συνοικία το Όνειρο». Ο Κώστας Φλωκατούλας  μιλά «εν συντομία…» στην Κουλτουρόσουπα… Συνέντευξη στην Ειρήνη Σοφιανίδου]]>  

.

 
Πέρα από το θέατρο έχει πετυχημένες συμμετοχές και σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Τμήμα ηθών», «Ταύρος με Τοξότη», « Η πολυκατοικία» και πολλές άλλες. Ο ρόλος όμως που τον έκανε ιδιαίτερα γνωστό ήταν αυτός του τσιγκούνη παντοπώλη Τάσου Πολυμενέα στη σειρά «Το καφέ της Χαράς».
 
Φέτος το θεατρόφιλο κοινό θα τον απολαύσει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο και στην παράσταση του Σωτήρη Χατζάκη «Συνοικία το Όνειρο». Πρόκειται για τη θεατρική μεταφορά της πρώτης νεορεαλιστικής ελληνικής ταινίας του Αλέκου Αλεξανδράκη, που προκάλεσε στην εποχή της τεράστιες αντιδράσεις, γιατί αποτέλεσε το λιθαράκι που ράγιζε τη βιτρίνα της «αναπτυσσόμενης» τότε Ελλάδας. Θα ερμηνεύσει το ρόλο του Τρελού.
 
Ο Κώστας Φλωκατούλας «εν συντομία…» μιλά στην Κουλτουρόσουπα… 
.
 
-Στη θεατρική σας διαδρομή ποιες στιγμές και συνεργασίες ξεχωρίζετε; Ποιες σας καθόρισαν ως ηθοποιό;
Όταν δουλεύει κανείς τόσα πολλά χρόνια, όσα εγώ, δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει στιγμές και συνεργασίες. Στην πορεία μου, ως ηθοποιός, υπήρξαν καλές και κακές στιγμές, οι οποίες με καθόρισαν εξίσου. Ίσως μάλιστα περισσότερο οι κακές.
 
-Έχετε θεατρικά «απωθημένα»;
Δεν έχω θεατρικά. Δόξα τω θεώ είμαι χορτασμένος. Κοιτώντας πίσω θα ήθελα να παίξω τους ίδιους ρόλους αλλά η χαρά κι ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς δε θα είναι σίγουρα ο ίδιος. Οπότε ίσως αυτό να είναι το απωθημένο μου, να παίξω τους ίδιους ρόλους με την ίδια χαρά, και μάλλον θα μείνει ανεκπλήρωτο.
 
-Ποια πιστεύετε ότι είναι τα στοιχεία εκείνα που εξασφαλίζουν σε έναν ηθοποιό συνεχή παρουσία στα θεατρικά δρώμενα;
Το πρώτο και βασικό στοιχείο, κατά τη γνώμη μου, είναι η τύχη. Δευτερευόντως μετράει η ικανότητα του ηθοποιού. Αν δεν αλλάξει το θεατρικό γίγνεσθαι δεν μπορεί να κάνει κάτι ο ηθοποιός. Ευτυχώς εγώ ήμουν απ' τους τυχερούς.
 
 
 -Θα απορρίπτατε κάποιον ρόλο γιατί παραβαίνει την ηθική σας ή τα εσωτερικά σας όρια;
Όταν ασκούμε την τέχνη του ηθοποιού δεν προβάλλουμε την προσωπική μας ηθική. Η δουλειά μας είναι να υποστηρίζουμε με αγάπη και σεβασμό το ρόλο μας είτε είναι «ηθικό» είτε «ανήθικο». Ο θεατής είναι αυτός που θα εισπράξει και θα ερμηνεύσει, στη συνέχεια, τα δρώμενα με γνώμονα τη δική του ηθική. Ο διδακτικός χαρακτήρας του θεάτρου έχει ως βάση τον ίδιο τον θεατή.
 
-Εκτός από την υποκριτική αγαπάτε εξίσου και τα μαστορέματα. Πώς και δεν ακολουθήσατε αυτό το επάγγελμα;
Μού αρέσει πολύ να μαστορεύω. Η διαδικασία είναι η ίδια με αυτήν του  να πλάθεις έναν ρόλο. Σου δίνει την ίδια χαρά. Δεν μπήκα ποτέ στο δίλλημα να διαλέξω ένα απ' τα δύο. Μία δουλειά κάνω και αυτή είναι: ΜΑΣΤΟΡΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ.
 
-Πάμε στο «Καφέ της Χαράς». Πως αισθάνεστε που ξανασυναντάτε τον Τάσο Πολυμενέα;
Είναι σαν να ξαναδοκιμάζεις το ίδιο φαγητό. Δεν έχει την ίδια «νοστιμιά» με την πρώτη φορά, αλλά δεν παύει να είναι ωραίο. Χαίρομαι που ξανασυναντώ αυτόν τον ρόλο.
 
-Όταν μάθατε για την επιστροφή της σειράς είχατε ενδοιασμούς για την εκ νέου συμμετοχή σας;
Δεν είχα ενδοιασμούς ούτε δυσκολεύτηκα να πάρω την απόφασή. Άλλωστε πάνω από όλα είμαι επαγγελματίας και η συμμετοχή στη σειρά  μου αποφέρει ένα εισόδημα, πού μου είναι απαραίτητο. Το πολύ πολύ να μην ήμουν το ίδιο καλός με την πρώτη φορά. Μικρό το κακό.
 
 
 
-Φέτος θα παίξετε στην παράσταση «Συνοικία το Όνειρο». Πόσο επίκαιρη πιστεύετε ότι είναι σήμερα;
Η Ελλάδα του ΄60, όπου διαδραματίζεται το έργο «Συνοικία το Όνειρο», έβγαινε από μία ταραγμένη εποχή, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πολίτες προσπαθούσαν να ορθοποδήσουν ζώντας σε αντίξοες συνθήκες. Δεν ξέρω σε τι βαθμό τα κατάφεραν. Αυτό που ξέρω είναι ότι μόχθησαν πολύ. Κι εμείς τώρα ζούμε επίσης σε μία ταραγμένη εποχή. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε. Το έργο είναι επίκαιρο ακριβώς γιατί η εποχή του ’60, η εποχή του έργου μπορεί να γίνει μάθημα για μας στο σήμερα. Γιατί οι πατεράδες, οι μανάδες, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας μας έδειξαν το δρόμο. Το αν θα τον ακολουθήσουμε ή όχι έγκειται σε μας.
 .
.
-Κρατάτε το ρόλο του Τρελού στο έργο. Τι σας γοήτευσε και τι σας δυσκόλεψε στην προσέγγιση το ρόλου;
Ο ρόλος του Τρελού έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Στην ταινία δεν υπάρχει. Είχε κοπεί. Στην παράστασή μας όμως έχει προστεθεί εκ νέου. Για την δημιουργία  του χρησιμοποιήθηκαν κείμενα και υλικό του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη, που είχε κάνει και το σενάριο της ταινίας. Εγώ πήρα έναν υπέροχο, ποιητικό, γραπτό λόγο και κλήθηκα να τον μετατρέψω σε προφορικό, θεατρικό λόγο με δράση. Είναι μια θαυμάσια και γοητευτικότατη πρόκληση.
 
-Η θεατρική και όχι μόνο πραγματικότητα του φετινού χειμώνα φαντάζει ζοφερή. Σας φοβίζουν οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει το θέατρο;
Οι δυσκολίες στο Θέατρο είναι αυτές που το κάνουν ακόμα πιο δημιουργικό. Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να ανακόψει την επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους και με την τέχνη. Όσο κι αν προσπαθεί ο κορονοϊός να το κάνει, το αντίθετο αποτέλεσμα θα αποφέρει.
.

Ευχαριστώ
.
Πληροφορίες για τη «Συνοικία το Όνειρο», εδω
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/flokatoulas-37761/feed/
<![CDATA[Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια Ελένη Δημοπούλου μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/eleni-dimopoilou-37732/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/eleni-dimopoilou-37732/#comments +Sat, 24 Oct 2020 18:44:00 +0000 252 http://www.kulturosupa.gr/interviews/eleni-dimopoilou-37732/ Η νεαρή ταλαντούχα ερμηνεύτρια (και Θεσσαλονικιά) Ελένη Δημοπούλου μιλά στην Κ για την απόφασή της να ασχοληθεί με τη μουσική, για ό,τι ονειρεύεται να κάνει στο χώρο, για την καθοριστική συνεργασία της με τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή αλλά και για την επικαιρότητα. Συνέντευξη στην Μαρία Γρηγοριάδου για την Κουλτουρόσουπα.]]>  

 

 
Είναι μια από τις πιο φρέσκες, γλυκές και ευγενικές παρουσίες στο χώρο της μουσικής και κυρίως της μουσικής σκηνής της Θεσσαλονίκης. Από μικρή ηλικία σπουδάζει μουσική και η απόφαση να ασχοληθεί με το τραγούδι την καθόρησε οριστικά. Έχει πραγματοποιήσει πολλές συναυλιακές εμφανίσεις, έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες του χώρου και με αρκετούς πολιτιστικούς φορείς στη Θεσσαλονίκη. Η παρουσία της στο χώρο του μουσικού θεάτρου στα έργα του Δημήτρη Μαραμή, ο Ερωτόκριτος και οι Στοιχειωμένοι, αποτέλεσαν σημαντικοί σταθμοί στην έως τώρα επαγγελματική της πορεία. 
 
Όταν βρεθήκαμε για να μιλήσουμε για τη συνέντευξη, συνάντησα ένα θετικό, εργατικό, έτοιμο να απαντήσει και να βοηθήσει σε όλα νέο κορίτσι. Μια προσωπικότητα με χαρακτηριστικά  που σπανίζουν στη μουσική βιομηχανία της χώρας και που αρκετοί δε βοηθούν στο να φανερωθούν τέτοιας ποιότητας καλλιτέχνες.
 
Με αφορμή τις δυο εμφανίσεις της στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, η θεσσαλονικιά ερμηνεύτρια Ελένη Δημοπούλου μιλά στην Μαρία Γρηγοριάδου αποκλειστικά για την «Κ».
 
 
·Πώς και σε ποια ηλικία αποφάσισες να ασχοληθείς με τη μουσική; Τι σπουδές αποφάσισες να ακολουθήσεις;
 Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο μουσικές και τραγούδια χωρίς όμως κάποιος να είναι μουσικός στο επάγγελμα. Ο παππούς μου που έχει εκπληκτική φωνή με είχε πάντα από κοντά και μου έμαθε να τραγουδάω τα πρώτα μου τραγούδια. Μέσα από τις μελωδίες που τον άκουγα να μουρμουρίζει, οι περισσότερες παραδοσιακές, πήρα τα πρώτα ερεθίσματα μπαμπάς μου ,αυτοδίδακτος μουσικός ο ίδιος, με έγραψε στο ωδείο σαν μια δική του παιδική επιθυμία που δεν είχε πραγματοποιήσει και εκεί άρχισαν όλα σε ηλικία περίπου 8 ετών. Αρχικά ξεκίνησα με πιάνο, αλλά μέσα στα ωδειακά μου χρόνια δεν άργησε να εμφανιστεί και η ανάγκη για επαφή με νέα πράγματα και περαιτέρω αναζήτηση. Παράλληλα με το όργανο και τις θεωρητικές σπουδές αποφάσισα πώς ήθελα να κάνω και κλασικές σπουδές τραγουδιού. Περίπου στα 16 μου γνώρισα την δασκάλα μου την Θάλεια την Μαυρίδου και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι μαγικό. Ολοκλήρωσα μαζί της τις σπουδές μου στην μονωδία και πλέον μετράμε 11 χρόνια μιας μοναδικής μουσικής σχέσης.
 
·Τι είδους ρεπερτόριο προτιμάς να ερμηνεύεις;
Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Είναι σαν να πρέπει να περιγράψω τον εαυτό μου με μια λέξη. Όπως κάθε άνθρωπος, είμαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Το σίγουρο είναι πως ψάχνω πάντα να βρώ σε αυτά που τραγουδάω ένα κομμάτι δικό μου, κάτι που να μου ανοίξει ένα καινούριο παραθυράκι μέσα μου. Είτε είναι στίχος, είτε είναι μουσική, να αισθανθώ ότι κάτι έχει να πει ή να μάθει σε μένα. Δεν το τοποθετώ σε συγκεκριμένα καλούπια και πλαίσια ρεπερτορίου.
 
 "Οι στοιχειωμένοι"
 
·Από πού δέχεσαι επιρροές; Υπάρχουν άνθρωποι, καλλιτέχνες, που να θαυμάζεις, που να σε έχουν επηρεάσει καλλιτεχνικά;
Είμαι πάντα ανοιχτή σε κάθε είδους ερέθισμα. Μου αρέσει να παρατηρώ προσεκτικά τον κόσμο γύρω μου και να προσπαθώ να τον καταλάβω σε βάθος. Σίγουρα μπορώ να ξεχωρίσω μορφές που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην δόμηση του δικού μου καλλιτεχνικού σύμπαντος και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την μουσική, αλλά δεν είναι μόνο καλλιτέχνες οι άνθρωποι αυτοί. Μπορεί να είναι πρόσωπα καθημερινά και αγαπημένα, μπορεί ακόμα να είναι και ιδέες, ένα κοινωνικό γεγονός, μια ανάμνηση, ένα τοπίο, μια εμπειρία προσωπική. Και η τέχνη άλλωστε η ίδια είναι μια προσπάθεια εξήγησης του κόσμου στον οποίο ζούμε, από την πλευρά που τον βιώνει ο καθένας. Αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο, αφουγκράζομαι και μαθαίνω.
 
  "Οι στοιχειωμένοι"
.
·Τι είναι αυτό που απολαμβάνεις στην τέχνη σου, πώς τη βιώνεις;
Όταν ξεκινάω να τραγουδάω, αισθάνομαι να σταματάει ο χρόνος γύρω μου. Είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια. Το τραγούδι είναι κάτι το μοναδικό σαν αίσθηση. Δημιουργεί δονήσεις σε σώμα και πνεύμα. Με τον αέρα που απελευθερώνεις όταν τραγουδάς απελευθερώνεις και οποιοδήποτε βάρος κουβαλάς. Αφήνεις ότι σε απασχολεί να φύγει μακριά. Είσαι καθαρός, απογυμνωμένος, πλήρως εκτεθειμένος. Δεν είναι το κοινό που πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις αλλά τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι αυτή η ψευδαίσθηση της προσωπικής συνομιλίας με τον εαυτό μου , ενώ ταυτόχρονα ακούνε και δεκάδες αυτιά .
 
·Τι σημαίνει η σκηνή για εσένα; Πώς αισθάνεσαι εκεί πάνω; Υπάρχει άγχος;
Πάντα υπάρχει άγχος εννοείται και είναι άγχος δημιουργικό και πρέπει να υπάρχει. Άγχος που πηγάζει από το βάρος της ευθύνης που κουβαλάς. Είναι μεγάλη στιγμή το να στέκεσαι απέναντι στην τέχνη. Ακόμα και αυτή η ανησυχία όμως είναι μέρος της διαδικασίας και έχω μάθει να την χαίρομαι. Το άγχος μετατρέπεται σε ενέργεια. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά να αφεθείς και να αφήσεις την μουσική να παρασύρει τα πάντα μαζί της.
 
  "Οι στοιχειωμένοι"
.
·Νιώθεις εκείνη τη στιγμή να επικοινωνείς μυστικά ή κάπως πνευματικά με το κοινό; Πώς αντιλαμβάνεσαι πότε το κοινό του αρέσει κάτι ή όχι ;
Εννοείται, υπάρχει απόλυτη σύνδεση. Υπάρχει επικοινωνία με το κοινό, πνευματική, βαθιά, άμεση . Νομίζω ότι όταν έχεις να πεις στον κόσμο μια αλήθεια δική σου, τότε το καταλαβαίνει. Είναι ανοιχτός στο να την δεχτεί και να προσπαθήσει να την κατανοήσει. Είναι μια στιγμή όπου διαφορετικές ψυχές επικοινωνούν μεταξύ τους με έναν τρόπο μαγικό. Βρίσκουν ένα κοινό σημείο ταύτισης. Και όταν αυτό το σημείο το έχεις δημιουργήσει εσύ αισθάνεσαι ότι έχεις πετύχει το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο.
 
·Εκτός από τις live εμφανίσεις και συναυλίες, έχεις κάνει κι ένα βήμα στο μουσικό θέατρο, έγινες Αρετούσα στον Ερωτόκριτο, Λενιώ και Αρετή στους Στοιχειωμένους. Πώς οδηγήθηκες σε αυτό;
Νομίζω πως προέκυψε στον πορεία. Πήγα στις ακροάσεις του Ερωτόκριτου όταν έγιναν στην Εναλλακτική σκηνή της Λυρικής ενώ είχα ακούσει την δουλειά του Δημήτρη Μαραμή και ένιωσα πως είναι κάτι που μου ταιριάζει και θα ήθελα να δοκιμάσω. Εκεί έγινε μεταξύ μας μια πρώτη γνωριμία και ξεκίνησε μια επαγγελματική σχέση που μετράει 4 χρόνια πια. Μια συνεργασία για την οποία αισθάνομαι τυχερή και θα είμαι πάντα ευγνώμων για την εμπιστοσύνη που έλαβα. Είναι πολύ σημαντικό για έναν συνθέτη να στηρίζει τους νέους ανθρώπους, να βοηθάει νέα πρόσωπα να βγούν προς τα έξω και να τους δίνει την ευκαιρία να δοκιμάσουν και να δοκιμαστούν. Κάπως έτσι ήρθαν οι Στοιχειωμένοι, που στην ουσία ήταν η πρώτη μου πραγματική επαφή με το μουσικό θέατρο και στην συνέχεια ακολούθησε και η συμμετοχή μου στην παράσταση του Ερωτόκριτου, καθώς μέχρι τότε τραγουδούσα το έργο αποκλειστικά συναυλιακά. Το μουσικό θέατρο ήταν μια εμπειρία στην ανάμνηση της οποίας αισθάνομαι χαρά και που πάντα θα με ενδιαφέρει να ξαναζήσω.
 
 "Ερωτόκριτος"
.
·Υπάρχει κάποια στιγμή στην καριέρα σου που να ξεχωρίζεις, που να την αισθάνθηκες σα σταθμό;
Νομίζω ότι είμαι πολύ μικρή για να το πω αυτό, αλλά μέχρι στιγμής αισθάνομαι ότι οι Στοιχειωμένοι ήταν η στιγμή αυτή. Ακριβώς γιατί όπως ανέφερα μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με μια πτυχή του εαυτού μου που δεν γνώριζα μέχρι πρότινος. Και η εμπειρία αυτή ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι έλαβε χώρα σε μια σκηνή που από μόνη της αποτελούσε όνειρο το να πατήσω επάνω της. Tο θέατρο είναι μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Η αίσθηση της ομάδας, του συνόλου, η πειθαρχία που απαιτείται αλλά και η ίδια η συνθήκη του ότι τραγουδάς ενώ μπαίνεις σε έναν νέο χαρακτήρα, διαφορετικό από τον εαυτό σου είναι στιγμές που αφήσαν δυνατό απόηχο μέσα μου και πάντα θα τις ανακαλώ.
 
·Τι θα ήθελες να περάσεις μέσα από την τέχνη σου;
Αυτό που αισθάνομαι πως θέλω να πω είναι πως πρέπει να ψάχνουμε την ομορφιά παντού γύρω μας. Πολλές φορές κάνω από μέσα μου την σκέψη πως ότι και αν συμβαίνει ο κόσμος γύρω μας είναι όμορφος. Οι άνθρωποι είναι όμορφοι και μπορούν να πετύχουν εκπληκτικά πράγματα. Πρέπει απλά να μένεις ανοιχτός για να το δεις. Απολαμβάνω πολύ τα ταξίδια, τα επιδιώκω, όπως επιδιώκω και την επαφή με ανθρώπους και μέρη καινούρια. Προσπαθώ να μάθω μέσα από αυτά. Να γνωρίσω καλύτερα τις διαφορετικές παραδόσεις και συνήθειες. Μου αρέσει πολύ να ακούω μουσική από όλο τον κόσμο κι αυτό το πράγμα ονειρεύομαι να κάνω και εγώ. Να δημιουργήσω ένα ορίζοντα μουσικό στον οποίο διαφορετικά στοιχεία θα γεφυρώνονται, πλούσιο από αντιθέσεις αλλά ταυτόχρονα συμπαγή. Με γοητεύει το γεγονός ότι η τέχνη μπορεί να είναι σημείο σύνδεσης διαφορετικών ανθρώπων και αντιλήψεων. Θέλω να καταλάβω το διαφορετικό, να το ψάχνω, να το αγαπώ και να συμπαρασύρω κι άλλους μαζί μου.
 
·Είσαι επαγγελματίας τραγουδίστρια αλλά και δασκάλα μουσικής. Βλέπεις να υπάρχει ενδιαφέρον για τη μουσική από τις νέες γενιές, όρεξη για να ασχοληθούν σοβαρά με αυτό; Τι συμβουλεύεις τους μαθητές σου;
 
Εγώ βλέπω και από τα νέα παιδιά που εισέρχονται στον χώρο του ωδείου κι από τους μαθητές μου ότι υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό. Πολλοί φυσικά εκφράζουν την ανησυχία τους σχετικά με την επαγγελματική αποκατάσταση στον τομέα, καθώς κυκλοφορούν γύρω τους απόψεις που θέλουν την μουσική περισσότερο σαν χόμπι και λιγότερο σαν πραγματική δουλειά. Μια άποψη με την οποία διαφωνώ πλήρως, η οποία όμως για να σταματήσει να αναπαράγεται πρέπει να αναπροσδιοριστούν οι προσλαμβάνουσες και οι ευκαιρίες που δίνουμε στους παιδιά. Υπάρχουν πάντα περιθώρια βελτίωσης και στην προετοιμασία αλλά κυρίως στην απορρόφηση των νέων μουσικών. Τους δικούς μου μαθητές τους συμβουλεύω να ακούνε μέσα τους προσεκτικά, να μην κάνουν πράγματα μόνο για να τα κάνουνε. Να βρούνε ποιο είναι το δικό τους σημείο σύνδεσης με όλο αυτό. Ότι κάνουν να είναι η εκπλήρωση μιας προσωπικής ανάγκης και όχι υποχρέωση ή επιδίωξη.
 
 Συναυλιακος Ερωτόκριτος
.
·Θεωρείς ότι υπάρχει χώρος για νέα πρόσωπα στο χώρο της μουσικής και ειδικά όταν αυτά δραστηριοποιούνται εκτός πρωτεύουσας;
 Πάντα θα υπάρχει χώρος για νέες ιδέες και ακούσματα. Είναι αλήθεια πως στην Ελλάδα κυριαρχεί η νοοτροπία πως όλα λαμβάνουν χώρα στην πρωτεύουσα και μέχρι ένα σημείο το βρίσκω λογικό όταν σε μια μικρή χώρα υπάρχει μια τόσο μεγάλη, συγκριτικά με τις υπόλοιπες, πόλη. Οι τοπικοί φορείς οφείλουν να στηρίζουν τους τοπικούς καλλιτέχνες αλλά ταυτόχρονα να δημιουργούν και τις συνθήκες για να ταξιδέψουν και να εργαστούν εκεί και άνθρωποι από άλλα μέρη. Είναι σημαντικό να υπάρχουν φεστιβάλ, να μένουν ζωντανές οι μουσικές σκηνές, ανοιχτά τα θέατρα. Είναι υπέροχο να έχουμε πρόσβαση σε πολλές καλλιτεχνικές επιλογές και πρέπει να φροντίσουμε να τις δημιουργούμε. Ο πολιτισμός, σε ένα κράτος σύγχρονο πρέπει να αποτελεί βασική μέριμνα, καθώς παίζει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση συνειδήσεων και είναι ένα από τα βασικότερα κομμάτια της παιδείας.
 
·Μπορεί κάποιος να πετύχει σε αυτόν το χώρο χωρίς να έχει κάποιο γνωστό; Βλέπουμε πολλούς νέους να πηγαίνουν σε κάποιο talent show για να καταφέρουν να ακουστούν και να αρχίσουν μια καριέρα. Μπορεί κάποιος όντως να κερδίσει κάτι από αυτό;
 
Είναι αυτό που έλεγα πριν, πως όταν κάποιος έχει κάτι αληθινό να πει, η πληροφορία θα φτάσει. Όταν κάποιος αποφασίζει να κάνει προς τα έξω μια κατάθεση με τρόπο αυθεντικό θα βρεθεί τρόπος να ακουστεί. Για το πώς λειτουργούν τα talent shows από την άλλη και το τι μπορούν να σου προσφέρουν δεν το γνωρίζω γιατί δεν είχα ποτέ μια τέτοια εμπειρία. Έχω πολλούς καλούς φίλους που επέλεξαν τον δρόμο αυτό και για να το έκαναν σημαίνει πως ήταν κάποια ανάγκη τους και πως κάτι τους προσέφερε. Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που προσωπικά νιώθω πως δεν μπορώ να λειτουργήσω σε μια τέτοια συνθήκη, είμαι πιο εσωστρεφής, αισθάνομαι πως δεν μπορώ να ακολουθήσω έναν τέτοιο δρόμο, χωρίς όμως να το κρίνω σε καμία των περιπτώσεων.
 
·Ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση με την πανδημία που προκάλεσε ο κορωνοϊός και οι καλλιτέχνες είναι αυτοί που μάλλον επηρεάστηκαν περισσότερο. Πώς βίωσες εσύ όλη αυτή την περίοδο της καραντίνας, υπήρχε ανασφάλεια, αγωνία για το πώς θα συνεχίσεις τη δουλειά σου; Τι περιμένεις από δω και πέρα;
Ναι, νομίζω όλοι περάσαμε από τέτοιες σκέψεις. Βέβαια μέσα σε μια τέτοια κατάσταση το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν, εγώ προσωπικά, ήταν η υγεία των δικών μου ανθρώπων και η δική μου. Όταν πέρασε όμως αυτή η πρώτη φάση και η περίοδος του εγκλεισμού ολοένα και μεγάλωνε τότε εμφανίστηκε και το άγχος για το εργασιακό κομμάτι. Στην αρχή ξεκινήσαμε με την διάθεση να μην χάσουμε το χαμόγελό μας και να προσπαθήσουμε να μεταδώσουμε την διάθεση αυτή και στον κόσμο. Δημιουργήσαμε βίντεο ομαδικά και κάναμε προσπάθειες για διαδικτυακές εμφανίσεις που μας έδωσαν πολύ χαρά. Αλλά όσο ο καιρός περνούσε και βλέπαμε πως όλα ακυρώνονται και το τοπίο των επιδομάτων για τους καλλιτέχνες είναι θολό η διάθεση αυτή μετατράπηκε σε άρνηση για οποιαδήποτε μουσική δράση. Αυτή η κατάσταση δεν αφορά φυσικά μόνο τους καλλιτέχνες αλλά και όσους εργάζονται στον χώρο. Μηχανικούς, τεχνικούς, εταιρείες παραγωγής κλπ. Υπάρχουν συνάδελφοι που έχουν να εργαστούν παραπάνω από 6 μήνες ή που δεν έχουν λάβει ακόμα επιδόματα. Δεν μπορώ να πω εγώ το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα, ξέρω όμως πως όλοι οι κλάδοι πρέπει να λάβουν την αντιμετώπιση και την μέριμνα που τους αρμόζει ανάλογα με το μέγεθος της πληγής που τους δημιούργησε η πανδημία χωρίς να υπάρχουν διακρίσεις. Δυστυχώς συγκεκριμένα για τον καλλιτεχνικό τομέα οι μήνες που πέρασαν είναι πολύ δύσκολοι και αυτοί που έρχονται θα είναι ακόμα δυσκολότεροι. Ο πολιτισμός βρίσκεται σε πολύ ευάλωτη θέση.
 
·Θα πρέπει σε αυτή τη δύσκολη και επικίνδυνη συγκυρία να υπάρχουν ζωντανές παραστάσεις;
Φυσικά και θα πρέπει να υπάρχουν γιατί η τέχνη και ο πολιτισμός είναι φάροι σε σκοτεινούς καιρούς. Γίνονται προσπάθειες και για διάφορα διαδικτυακά πρότζεκτς που είναι μια ωραία λύση και πρέπει να στηρίζουμε μέσω και της συμμετοχής και της παρακολούθησης, όμως τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το βίωμα της ζωντανής παράστασης και για τους καλλιτέχνες και για το κοινό. Είναι εφικτό, πάντα τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα φυσικά, να γίνονται παραστάσεις και συναυλίες. Θεωρώ πως οι χώροι στους οποίους παράγεται τέχνη είναι από τους πιο ασφαλείς που μπορεί να παρεβρεθεί κάποιος. Πρέπει να κρατήσουμε τα θέατρα, τις σκηνές, τις συναυλίες και τους κινηματογράφους ανοιχτά. Και οι καλλιτέχνες πρέπει να μείνουν ενεργοί, να δημιουργούν και να εκφράζονται, πάντα εφόσον είναι εξασφαλισμένο το βιοποριστικό κομμάτι. Ο κόσμος πιστεύω πως ψάχνει διεξόδους ειδικά μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση.
 
 "Blue moon"
.
·Ποιοι είναι οι μελλοντικοί επαγγελματικοί σου στόχοι, τα επαγγελματικά βήματα που θα ήθελες να κάνεις στο μέλλον;
Είναι η συγκυρία και η στιγμή αυτή που ζούμε που με κάνουν να μην μπορώ να απαντήσω όπως θα ήθελα. Ό στόχος μου για τον επόμενο καιρό, όσο μου το επιτρέψουν οι συνθήκες βεβαίως είναι να κινηθώ προς την δισκογραφία. Βρίσκομαι σε μια περίοδο που προσπαθώ να συγκεντρώσω το υλικό το οποίο θέλω να επικοινωνήσω στον κόσμο και νιώθω πως είμαι σε καλό δρόμο. Ελπίζω πως στα επόμενα δυο χρόνια θα είμαι σε θέση να κυκλοφορήσω την πρώτη μου προσωπική δισκογραφική δουλειά όπως την ονειρεύομαι. Είναι εποχή σκέψης και αναζήτησης.
 
·Στις 27/10 έχεις μια συμμετοχή στη συναυλία «Ήταν μια λέξη μοναχά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στο Μέγαρο Μουσικής, αφιερωμένη στην ιστορική στιγμή του έπους του ’40. Τι να περιμένουμε να ακούσουμε και να δούμε; (σημείωση: η εκδήλωση αναβλήθηκε λόγω των περιοριστικών μέτρων του Επιπέδου 3 και της μείωσης της επιτρεπόμενης πληρότητας στις αίθουσες).
Πρόκειται ακριβώς για ένα πρόγραμμα-αναδρομή στην ιστορική στιγμή του έπους του '40 το οποίο αποτελείται από κομμάτια και αφηγήσεις που έχουν άμεση ή έμμεση αναφορά στην περίοδο του πολέμου αλλά και κομμάτια που λειτουργούν ως σκέψεις επάνω στα γεγονότα από το ελληνικό αλλά και διεθνές ρεπερτόριο. Την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει κάνει η κυρία Λίνα Νικολακοπούλου. Στην συναυλία αυτή, στην οποίο έχω και την χαρά να συμμετέχω θα ακούσουμε την σύμπραξη της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης με κεντρικό ερμηνευτή τον Θοδωρή Βουτσικάκη υπό την διεύθυνση του μαέστρου Χάρη Ηλιάδη στα κομμάτια που μοναδικά έχουν ενορχηστρώσει ο Αντώνης Σουσάμογλου και ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης.
 
·Μέσα σε κοντινό διάστημα έχεις και δεύτερη εμφάνιση στο Μέγαρο στις 7/11 σε έργα του Δημήτρη Μαραμή, με τον οποίο συνεργάζεσαι σταθερά. «Μια διαδρομή από τον Σκοτεινό Έρωτα στον Ερωτόκριτο», τι θα ερμηνεύσετε εκεί;
Θα είναι μια ξεχωριστή βραδιά στην οποία ο Δημήτρης Μαραμής θα παρουσιάσει μαζί με την MOYSA- Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης σε ενορχήστρωση και διεύθυνση του Θοδωρή Παπαδημητρίου μια σειρά επιλεγμένων κομματιών από την μέχρι τώρα καλλιτεχνική πορεία του. Θα ακούσουμε κομμάτια από τους κύκλους τραγουδιών του και από τα μουσικοθεατρικά του έργα, δισκογραφημένα και μη. Συμμετέχοντες εκτός εμού θα είναι η Ελεονόρα Ζουγανέλη,ο Θοδωρής Βουτσικάκης, η Αγγελική Τουμπανάκη και η Μέλα Γεροφώτη. Η συναυλία πραγματοποιείται στην μνήμη της Όλγας Ταμπουρή-Μπάμπαλη.
 
Σε ευχαριστώ πολύ.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/eleni-dimopoilou-37732/feed/
<![CDATA[Ο χαρισματικός Βασίλης Τσικάρας μιλά στην Κουλτουρόσουπα: «Από τη στιγμή που κάνουμε θέατρο ζούμε δραματικές στιγμές»]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/tsikaras--37716/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/tsikaras--37716/#comments +Fri, 23 Oct 2020 12:03:00 +0000 262 http://www.kulturosupa.gr/interviews/tsikaras--37716/ Ο Βασίλης Τσικάρας με αφορμή τη νέα παράσταση «Άδεια πιάτα 2» μιλά στην «Κ» για τα καλλιτεχνικά του βήματα, τους ρόλους, που έχει ερμηνεύσει, τη θεατρική ομάδα και τον θεατρικό χώρο «Άρατος», που έχει δημιουργήσει, αλλά και τα προσεχή επαγγελματικά του σχέδια. Συνέντευξη στον Γιώργο Μπαστουνά για την Κουλτουρόσουπα.

]]>
 

.

.

Αποτελεί ένα πρόσωπο, που συνεχώς δηλώνει παρών στα θεατρικά δρώμενα της πόλης, δημιουργώντας παραστάσεις από το μηδέν.

.
Με αφορμή την προσεχή πρεμιέρα της παράστασης «Άδεια πιάτα 2», για τα καλλιτεχνικά του βήματα, τους ρόλους, που έχει ερμηνεύσει, τη θεατρική ομάδα και τον θεατρικό χώρο «Άρατος», που έχει δημιουργήσει, αλλά και τα προσεχή επαγγελματικά του σχέδια, ο Βασίλης Τσικάρας μιλά στον Γιώργο Μπαστουνά για την Κουλτουρόσουπα.

 
 
1. Με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης «Άδεια πιάτα 2» μίλησέ μας για το συγκεκριμένο εγχείρημα. Τι πραγματεύεται και τι να περιμένουμε;
Είναι το δεύτερο μέρος της παράστασης που ανέβασα το 2015 αποσπώντας τότε το 2ο Βραβείο Κοινού στα Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης. Είναι ένα έργο που πραγματεύεται την επικαιρότητα και πιο συγκεκριμένα την μετά του lockdown εποχή. Ένα ταβερνιάρης ο Μήτσος, ανοίγει το μαγαζί του με χίλιες δυσκολίες και σε αυτό αρχίζουν να βρίσκουν «καταφύγιο» μοναχικοί άνθρωποι, προβληματικοί χαρακτήρες κτλ.. Μέσα σε αυτήν κατάσταση θα αρχίσουν να φανερώνονται τα προβλήματα της επόμενης μέρες, που δεν είναι απαραίτητα μόνο οικονομικά.
 
2. Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο;
Θυμάμαι αρχές της δεκαετίας του ’80, μικρός τότε, να χαζεύω την αφίσα του Νίκου Σταυρίδη κολλημένη σε έναν στύλο στη γειτονιά μου. Είχε έρθει περιοδεία στη Βόρειο Ελλάδα. Ίσως ήταν και η τελευταία του περιοδεία τότε. Επίσης σαν εικόνα, θυμάμαι πολύ έντονα τον Δον Καμίλο με τον Νίκο Φωτόπουλο. Ασπρόμαυρο, στο θέατρο της Δευτέρας. Συμμετείχα σε παιδικές - εφηβικές παραστάσεις στις κατασκηνώσεις της ΧΑΝΘ και μετάη… αστρόσκονη, με έφερε στο 2007 - 2008 να είμαι μαθητής του Αχιλλέα Ψαλτόπουλου και μετέπειτα της Τίνας Στεφανοπούλου.
 
 «Άδεια πιάτα 2»
 
3. Πότε μπήκε μέσα σου το μικρόβιο της ενασχόλησης με την καλλιτεχνική δημιουργία;
Από μικρό παιδί. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου παράσταση στο ανοιχτό θέατρο των κατασκηνώσεων της ΧΑΝΘ, στον Άγιο Νικόλαο Χαλκιδικής. Είχα γράψει ένα έργο στο πόδι, περίπου 12 – 14 σελίδες και έδινα σκηνοθετικές κατευθύνσεις στα παιδιά. Κάθε ομάδα είχε μια θεατρική δράση. Εμείς είχαμε κανονικό έργο. Την πρώτη μέρα ήρθαν να μας δουν λίγα άτομα. Την επομένη το θέατρο ήταν γεμάτο. Αυτό που άκουγες… «Σε λίγο βγαίνει. Είναι ταλέντο ο μικρός. Έχει πολύ πλάκα».
 
 
4. Ποια παράσταση από όσες έχεις μέχρι στιγμής δημιουργήσει ξεχωρίζεις και για ποιους λόγους;
Το έργο που είναι άρτιο από συγγραφικής δομής είναι ο «Κωδικός Σπασίμπα Ντα». Πολύ δύσκολο έργο! Πολύ ατμοσφαιρικό. Κι επειδή πετυχαίνει την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής, ας πούμε, πως το ξεχωρίζω. Αλλά δεν μπορώ να μην πω και για άλλα έργα μου, με τους χιλιάδες θεατές και τις ατελείωτες ώρες γέλιου. «Το ΣΕΞ αρχίζει στα 40», «Sorry λάθος κρεβάτι», «Σουτζούκ Λουκούμ», «Σπαγγέτι αλά Γαλλικά», «Ψάρι στα χείλη», «Έχω θέμα».
 
  
«Κωδικός Σπασίμπα Ντα»
 
5. Ποια είναι η γνώμη σου για τις θεατρικές παραγωγές της Θεσσαλονίκης;
Κάθε χρόνο βγαίνουν καλές παραγωγές. Το παλεύουμε γενικώς. Όσοι μπορούμε, όσο μπορούμε και για όσο μας το επιτρέπουν.
 
6. Ποιες είναι οι σκέψεις σου για την δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε με τον κορονοϊό; Σε φοβίζει ως προς την προσέλευση του κόσμου στην παράσταση;
Το πρόβλημα είναι η ψυχολογία του θεατή και ο φόβος που έχει προκληθεί. Ανοίγουμε τα θέατρα με δυσμενείς όρους και συνθήκες. Σε όλα τα επίπεδα. Μέχρι στιγμής πάντως, τις λίγες θέσεις που μας επιτρέπουν οι περιορισμοί θα τις γεμίσουμε.
 
7. Πώς αντιδράς σε μία ενδεχόμενη αρνητική κριτική; Σε επηρεάζει;
Πάει πέρασε αυτή η εποχή. Ελάχιστα πράγματα με επηρεάζουν πλέον. Ωστόσο, έχω μάθει να ακούω και να διαβάζω. Μετά επεξεργάζομαι τα πάντα και προσπαθώ να εντοπίσω αν κάπου κρύβεται κάποια αλήθεια.
 
  
«Σουτζούκ Λουκούμ»
 
8. Εκτός από το θέατρο έχεις ασχοληθεί επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Μίλησε μου για αυτήν την εμπειρία. Εντάσσεις στοιχεία από εκείνη τη εμπειρία στα έργα σου;
Επαγγελματικά δούλεψα συνολικά 17 χρόνια. Είναι αυτό που σπούδασα, αυτό που ήθελα. Περνώντας τα χρόνια άρχισα να ζητώ ανανέωση στη γραφή μου κι έβλεπα πως από μέσα μου έβγαινε ένας…ευθυμογράφος. Με σκότωνε η αναζήτηση ή ανάγνωση της είδησης. Ήθελα σχολιασμό, σάτιρα. Κι έτσι φτάσαμε εδώ. Στα έργα μου έχω πολύ από τη δημοσιογραφία. Από τη γραφή μου μέχρι την έρευνα που κάνω για να αποδώσω ένα θέμα. Τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.
 
9. Μου δίνεις την ευκαιρία να σχολιάσω, πως πέρα από το θέατρο, έντονη είναι και η συμμετοχή σου στον κινηματογράφο με ορισμένες ταινίες. Αλλάζουν οι απαιτήσεις ως προς τον τρόπο της προετοιμασίας μίας κινηματογραφικής ταινίας σε σχέση με μία θεατρική παράσταση;
Βεβαίως. Ο κινηματογράφος είναι πολύ δύσκολη και σύνθετη υπόθεση. Αν θες και πιο δαπανηρή. Ο κινηματογράφος θέλει περισσότερο χρόνο προετοιμασίας και λιγότερο χρόνο προβών, το θέατρο θέλει λιγότερο χρόνο προετοιμασίας και περισσότερο χρόνο προβών.
.
«Πολιορκία»
 
 
10. Ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης. Πως θα ιεραρχούσες αυτές τις ιδιότητες και γιατί;
Ηθοποιός σημαίνει έκφραση των συναισθημάτων και του σώματος. Σεναριογράφος σημαίνει έκφραση του νου και της σκέψης. Σκηνοθέτης σημαίνει φαντασία και συντονισμός. Όλα είναι ρόλοι για μένα και τα απολαμβάνω εξίσου.
 
 
11. Είσαι ενεργός στη θεατρική παραγωγή της Θεσσαλονίκης, δημιουργώντας αρκετές πρωτογενείς παραστάσεις. Είναι μία συνειδητή επιλογή; Θα ήθελες στο μέλλον να διασκευάσεις κάποιο θεατρικό κείμενο;
Οσονούπω έρχονται και οι διασκευές. Μετά από έναν συγγραφικό οίστρο 14 θεατρικών έργων, έρχονται και κάποιες επιλεγμένες διασκευές.
 
12. Η παρουσία στην πόλη της Θεσσαλονίκης της ομάδας Άρατος είναι εμφανής, με όλο και περισσότερο κόσμο να την γνωρίζει και να την στηρίζει. Μίλησέ μας για αυτήν. Πόσο δύσκολο είναι το συγκεκριμένο εγχείρημα;
Η ομάδα Άρατος έχει σχεδόν 10 χρόνια ζωής. Έχει παίξει σε μεγάλα και μικρά θέατρα κι εδώ και 7 χρόνια έχει το δικό της σπίτι. Αριθμεί περισσότερους από 15 ηθοποιούς και δεκάδες μαθητές. Ο κόσμος την έχει αγαπήσει για δύο λόγους. Για την αυθεντικότητα και τη συνέπεια. Είμαστε οικογένεια. Σχεδόν, δεν μαλώνουμε ποτέ!!!
 
«Το ΣΕΞ αρχίζει στα 40»
 
13. Είναι συνειδητή επιλογή ενασχόληση στο θέατρο με το είδος της κωμωδίας; Θα ήθελες να ασχοληθείς και με το δράμα;
Με το δράμα ασχολούμαι! Από τη στιγμή που κάνουμε θέατρο ζούμε δραματικές στιγμές, για να κάνουμε κι ένα επίκαιρο αστείο. Έχω ασχοληθεί με το δράμα κι ασχολούμαι στα Τμήματα Υποκριτικής. Η κωμωδία είναι το είδος που με εκφράζει. Είτε γιατί μέσω αυτής περνάω καλύτερα τα μηνύματά μου είτε γιατί θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει.
 
14. Τι μπορεί να αποτελέσει για σένα πηγή έμπνευσης;
Τα πάντα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Και φυσικά η επικαιρότητα.
 
15. Πως αντιμετωπίζεις τον θεατρικό ανταγωνισμό σε μία πόλη, που όλο και περισσότερες θεατρικές ομάδες εμφανίζονται;
Μπορεί στο ξεκίνημά σου να αισθάνεσαι μια μορφή ανταγωνισμού, αλλά σήμερα αυτό που αισθάνομαι είναι η ανάγκη έκφρασης. Η πορεία μέσα στο χρόνο είναι αυτή που σε δικαιώνει. Κι αυτό έρχεται μέσα από το κοινό. Λογικό είναι να εμφανίζονται νέες ομάδες και νέα σχήματα καθώς βγαίνουν και νέοι ηθοποιοί. Χώρο έχει για όλους. Διάρκεια έχει για λίγους.
 
Βίντεο από την βράβευση του Βασίλη Τσικάρα με το βραβείο καλύτερου κειμένου της χρονιάς για το «Sorry λάθος κρεβάτι» στα 8α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης
 
16. Πες μου μια αστεία ή άβολη στιγμή, που είχες σε κάποια παράσταση.
Η κλασική σκηνή που έχω με τη Χριστίνα Λιόλιου και την Κική Σπύρου στο έργο της Χριστίνας «Δεν ξαναγυρίζω Άρτα». Η Κική με έχει φιλήσει βιαστικά στη… μύτη σχηματίζοντας με το κραγιόν της ένα μεγάλο Ο και ξαφνικά βγαίνει στη σκηνή η Χριστίνα και πεθαίνει στα γέλια με το κοινό να παραληρεί. Εγώ σκέφτομαι «τι έγινε ρε φίλε; Τι έπαθαν όλοι;». Κι αμέσως η Χριστίνα λέει στο κοινό «Τώρα τι να κάνω, πείτε μου». Πηγαίνει φέρνει ένα καθρέφτη και βλέπω μπροστά μου ένα toucan(παπαγάλος με έγχρωμο ράμφος)! Κάναμε 2-3 λεπτά για να συνέλθουμε εμείς και το κοινό! Υπάρχει κι ένα άλλο περιστατικό στο θέατρο της Έδεσσας. Παίζαμε το «Ψάρι στα χείλη» κι ο Νίκος Νικολαΐδης ακούμπησε κατά λάθος την πλάτη του σε ένα κουμπί κι άρχισε να πέφτει η αυλαία. Ξαφνικά όλοι οι ηθοποιοί τα έχασαν! Δεν ήξεραν τι συμβαίνει. Εκεί να δείτε γέλιο μεταξύ τεχνικού και ηθοποιών. Πάνω κάτω και πλαγίως. Εγώ για εγκεφαλικό! Το κοινό βέβαια το διασκέδαζε!!! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπατε…
 
17. Εκτός από την ενασχόληση με την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών, στο μέλλον με τι θα ήθελες να καταπιαστείς;
Ταινίες, παραστάσεις, παραγωγές, σενάρια, θεατρικά έργα, τμήματα υποκριτικής, μουσική, στίχοι. Δεν νομίζω να μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Διακοπές της προκοπής θα ήθελα να κάνω
 
18. Ποια είναι τα προσεχή επαγγελματικά σου σχέδια;
Προετοιμάζω τις θεατρικές μου παραγωγές για την περίοδο που διανύουμε και σιγά σιγά μπαίνω σε διαδικασία προπαραγωγής των κινηματογραφικών ταινιών που θέλω να γυρίσω μέσα στο 2021. Θέλω να πιστεύω πως θα υπάρξουν ανακοινώσεις μέχρι τα τέλη του 2020. Δύσκολή και περίεργη περίοδος. Εύχομαι όλα να πάνε καλά για όλους!
 
Σε ευχαριστώ πολύ!

.
Δείτε και αυτό:
 
-k-  
.
AΡΑΤΟΣ
«ΆΔΕΙΑ ΠΙΑΤΑ 2» του Βασίλη Τσικάρα.
 
Ο Δημήτρης ή για τους φίλους του… Μήτσος, είναι ιδιοκτήτης ταβέρνας, που βρίσκεται σε μια Ελληνική επαρχιακή πόλη. Μότο του είναι «όχι άδεια πιάτα» και γι’ αυτό το λόγο προσφέρει ένα πιάτο φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη. Η ταβέρνα του αποτελεί σημείο συνάντησης για φίλους, αναξιοπαθούντες και παράξενους χαρακτήρες. Μετά το lockdown λόγω του Κορωνιού προσπαθεί να επαναλειτουργήσει το μαγαζί του, έχοντας να αντιμετωπίσει όμως μια νέα πραγματικότητα.
 
Σκηνοθεσία Βασίλης Τσικάρας.
Ερμηνεύουν: Σοφία Αϊβάζογλου, Μαρία Βαγιωνά, Αναστασία Δημόκα, Σταύρος Δουκουζγιάννης, Κωνσταντίνα Μυλωνά (διπλή διανομή), Αριστείδης Σιναπίδης, Νάντια Φαλέγκα.
 
Ήμερες και ώρες παραστάσεων: Από Παρασκευή 23 Οκτώβριου. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.30 (έως 08/11) 
.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/tsikaras--37716/feed/