Rss title here http://www.kulturosupa.gr/interviews/ put the rss description here. +Mon, 13 Nov 2017 10:49:00 +0200 en hourly 1 http://www.kulturosupa.gr/ http://www.kulturosupa.gr/upload/logo.png Rss title here http://www.kulturosupa.gr/ <![CDATA[Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέλιος Βραχνής μιλά στην Κουλτουρόσουπα για όλα...]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/#comments +Mon, 13 Nov 2017 10:49:00 +0200 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/ Η Κλυταιμνήστρα, η θεατρική του επιχείρηση, το δώρο που του έκανε ο Σταμάτης Κραουνάκης, για τον Ψαλτόπουλο που τον ανέδειξε, η τάση να ηγείται, γιατί είναι φωνακλάς μα και δραστήριος, γιατί θέλει να τον αγαπούν, τι όνειρα κάνει και πως βλέπει το μέλλον, αλλά και γιατί φοβάται τη μητέρα του ο Στέλιος Βραχνής μεταξύ άλλων σε μια απολαυστική –αυθεντική- συνέντευξη δυόμισι χιλιάδων λέξεων…

]]>

Η Κλυταιμνήστρα, η θεατρική του επιχείρηση, το δώρο που του έκανε ο Σταμάτης Κραουνάκης, για τον Ψαλτόπουλο που τον ανέδειξε, η τάση να ηγείται, γιατί είναι φωνακλάς μα και δραστήριος, γιατί θέλει να τον αγαπούν, τι όνειρα κάνει και πως βλέπει το μέλλον, αλλά και γιατί φοβάται τη μητέρα του ο Στέλιος Βραχνής μεταξύ άλλων σε μια απολαυστική –αυθεντική- συνέντευξη δυόμισι χιλιάδων λέξεων
.
Φτάνοντας στο Θέατρο Αυλαία όπου θα γίνει και η πρεμιέρα της παράστασης Υπέρ Κλυταιμνήστρας το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι ένας θίασος γεμάτος νέα παιδιά να συζητούν και να ετοιμάζονται για την παράσταση που θα ανεβάσουν με μεράκι. Αν πρέπει να διαχωρίσω ένα μόνο στοιχείο από την προσωπικότητα του καθενός ξεχωριστά από τον θίασο αλλά ιδιαίτερα από τον Στέλιο, με τον οποίο και μίλησα, είναι η απίστευτη ενέργεια που τους διακατείχε. Από το πάθος με το οποίο μου μίλησε για τη δουλειά του μέχρι και τον ενθουσιασμό του στις κινήσεις του, ένα συμπέρασμα έβγαλα. Αγαπάει σίγουρα το θέατρο.
.
-Ομολογώ ότι με μπέρδεψε ο τίτλος της παράστασης “Υπέρ Κλυταιμνήστρας”. Η Κλυταιμνήστρα κρίθηκε αρνητικά από τους περισσότερους. Της δίνετε δεύτερη ευκαιρία στην παράσταση;
Αν της δίνουμε δεύτερη ευκαιρία.. Το έργο είναι βασισμένο στους μυθικούς χαρακτήρες. Δεν έχει καμία σχέση δηλαδή ούτε με την τραγωδία του Ευριπίδη ούτε του Αισχύλου. Η Δήμητρα Μήττα, η συγγραφέας του κειμένου, έχει πάρει πιο πολύ τον μύθο που περικλείει την Κλυταιμνήστρα, την Ηλέκτρα, τον Ορέστη και επειδή είναι η ίδια δραματολόγος το έργο το έγραψε σε μιάμιση μέρα. Και δεν το σκέφτηκε. Αφαίρεσε για λίγο την επιστημοσύνη της και το ακαδημαϊκό της και έγραψε. Και έτσι μπορεί να έκανε και λάθη στον μύθο. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο στο οποίο όχι ακριβώς αθωώνονται αλλά φωτίζονται οι χαρακτήρες από διάφορες οπτικές. Με κέντρο πάντα την Ηλέκτρα. Παρότι λέγεται Υπέρ Κλυταιμνήστρας το επίκεντρο του έργου είναι η Ηλέκτρα. Μέσα από την Ηλέκτρα βλέπουμε όλους τους χαρακτήρες. Όσον αφορά το αν αθωώνεται η Κλυταιμνήστρα, νομίζω ναι. Στα τελευταία λεπτά. Στην αρχή βλέπουμε δύο εγώ, δύο υπερεγώ, την Ηλέκτρα και την Κλυταιμνήστρα, να συγκρούονται σε μια άγρια ταυρομαχία, ως ακραίες και εκρηκτικές προσωπικότητες και αργότερα βλέπουμε την πιο ανθρώπινη πλευρά τους.
 
Σαν να εξηγούνται κατά έναν τρόπο;
Ναι, εξηγούνται. Τις βλέπουμε σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη συνθήκη. Ακόμα και αν παίρναμε την Ορέστεια του Αισχύλου και την φέρναμε στο 1970, στην εποχή του Πολυτεχνείου, θα βλέπαμε μια άλλη Κλυταιμνήστρα και μια άλλη Ηλέκτρα. Αλλάζει και η χρονική συνθήκη. Αυτό που έκανε η Μήττα ήταν να δημιουργήσει έναν μετέωρο χρόνο. Έτσι, δίνει μια πνοή σε όλους τους ήρωες ώστε να μιλήσουν με άλλο λόγο. Να μιλήσουν πιο γειωμένα. Δεν υπάρχει η φόρμα της αρχαίας τραγωδίας.
 
-Τι είναι αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με τον μύθο;
Καταρχάς η Μήττα ήταν καθηγήτριά μου στο Καλλιτεχνικό, τώρα είναι και στη δραματική σχολή του Βουτσινά. Της είχα πολύ θαυμασμό, της είχα τρελό άχτι, ίσως και να είχα τσιμπηθεί κιόλας μαζί της. Τι με έκανε να ασχοληθώ μαζί του; Μια ατάκα. Όταν είχε κυκλοφορήσει το έργο, το 2012, εγώ ήμουν στο καλλιτεχνικό. Το έργο το διάβασα ένα χρόνο μετά. Μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Της είπα μια μέρα στη σχολή όταν την είδα ότι μια μέρα θα ανεβάσω έργο της. Γελούσε. Πράγματι, φέτος ακριβώς μετά το “Δεν υπάρχει σωτηρία” ξαναδιάβασα το έργο τυχαία και αυτό που μου κόλλησε ώστε να το ανεβάσω είναι μια στιχομυθία ανάμεσα στον Ορέστη και την Ηλέκτρα. «Εγώ μεγάλωσα αγαπώντας» λέει ο Ορέστης και απαντάει η Ηλέκτρα «Εγώ γεννήθηκα μισώντας». Με έβαλε σε τρομερή σκέψη αυτό το πράγμα. Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σχεδιασμένος ως μηχανή μίσους; Πώς ερωτεύεται αυτός ο άνθρωπος; Πώς κοιτάει, πώς τρώει, πώς καπνίζει ο άνθρωπος που συνέχεια μισεί; Αναρωτήθηκα και απόρησα. Ένας άνθρωπος μπορεί μια στιγμή να μισεί και την επόμενη να το ξεχνά. Αυτή η γυναίκα όμως δεν ξεχνάει! Της λέει ο Ορέστης στο τέλος του έργο «Σε μίσησα γιατί δεν ξεχνούσες». Είναι πολύ βαριά λόγια που πραγματικά με κινητοποίησαν. Και παρότι έχω μια προτίμηση στη φόρμα του σωματικού θεάτρου, φέτος η σκηνοθεσία μου είναι κειμενοκεντρική. Δεν δίνουμε το συναίσθημα στο πιάτο. Δεν με ενδιαφέρει το κοινό να ταυτιστεί. Πώς θα ταυτιστεί με την Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα; Με αφορά η κριτική. Να δεις ολοκληρωμένες την Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα και να τις κρίνεις. Αλλά να τις κρίνεις με μυαλό νηφάλιο. Όχι με την σκέψη της γυναίκας που σκότωσε τον άντρα της. Δες την. Κάνω μια παρουσίαση των ηρώων.
 
- Θα πρέπει να πάρει θέση το κοινό;
Παίρνει. Επειδή φέρνω κόσμο να δει και τις πρόβες, αυτό που μου λένε είναι ότι άκουσαν το κείμενο. Το ξεχνάμε αυτό.
 
-Ίσως είναι και το σημαντικότερο.
Δεν ξέρω. Κάποιοι λένε σώμα. Βιώνουμε τώρα το μετα-σύγχρονο θέατρο, το μετα-μοντέρνο που βασίζεται στο σώμα. Όλα είναι σώμα. Και η φωνή σώμα είναι. Και το κείμενο ένα σώμα είναι. Αλλά έχουμε ξεχάσει να ακούμε το κείμενο γιατί είμαστε μια γενιά οπτική. Εν καιρώ Σαίξπηρ που έπαιζαν μέρα μεσημέρι δεν μπορούσαν να πείσουν με το οπτικό οπότε ο λόγος ήταν πολύ ισχυρός. Το έχουμε ξεχάσει λίγο αυτό επειδή είμαστε η γενιά της τεχνολογίας. Σε αυτήν την παράσταση, στις στιγμές που θέλω να εστιάσει το κοινό στο κείμενο δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει απόλυτη σιωπή. Η παράσταση επίσης είναι πυκνωμένη, έχει πολύ συμπυκνωμένα νοήματα. Είναι μόλις 1 ώρα και 5 λεπτά. Ήθελα νοήματα που κάνουν μια έκρηξη. Άμα ήταν Μπεν Χουρ θα χανόταν. Δεν θα έμενε αυτό που ήθελα να μείνει.
 
- Μαθαίνω ότι σας χάρισε ο Κραουνάκης τραγούδι από την Μήδεια του Βουτσινά. Πώς ένιωσε γι’ αυτό;
Είμαι Κραουνακικός. Πώς λέμε Χατζιδακικός; Είμαι Κραουνακικός. Τον αγαπώ τον Κραουνάκη και σαν περφόρμερ και σαν συνθέτη. Με εμπνέει πολύ. Οι δικές μου πρόβες έχουν πάντα μουσική. Η μουσική με εμπνέει. Κάποιοι είναι οπτικοί και άλλοι ακουστικοί, εγώ είμαι ακουστικός. Θα δεις και στην πρόβα ότι δεν κοιτάω. Με ενδιαφέρει να ακούσω. Οι μουσικές του Κραουνάκη με κινούν. Κινείται κάτι μέσα μου. Όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και στα απώτερά μου. Όχι μόνο τα κλισέ του Κραουνάκη όπως το Αυτή η νύχτα μένει αλλά τα θεατρικά του. Αυτά που είχε κάνει στην Μήδεια ή την Λυσιστράτη. Ό,τι αφορά το θέατρο. Είναι αριστουργήματα όλα.
 
- Έκανε μια παράσταση στο Κρατικό με αυτά τα τραγούδια.
Πήγα. Συζητούσαμε μέσω facebook και του είπα ότι θα κάνω μια παράσταση και θέλω το «Του έρωτα μέγα κακό» και θα σου πω το πω έτσι όπως μου απάντησε. Λέει «Πάρ’ το αλλά μην το γαμήσετε με υπερβολές». Και του είπα ότι θα το κάνω όσο πιο απλό γίνεται.  Πήγα στο Κρατικό και τον είδα και του τα εκμυστηρεύτηκα όλα για την παράσταση. Του είπα ότι το έβαλα παρότι είχα άλλο κομμάτι. Καταπιεζόμουν με εκείνο το κομμάτι. Ενώ ταίριαζε. Ήταν του Τσιτσάνη το «Ψέματα ήτανε». Ωστόσο, ένιωθα ότι δεν κορυφωνόταν η στιγμή εκείνη. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή της Κλυταιμνήστρας μέσα στο έργο. Το κομμάτι αυτό είναι ιστορικό, δεν είναι απλά ωραίο το «Του έρωτα μέγα κακό». Είναι ένα καθαρά θεατρικό κομμάτι το οποίο έχουν τραγουδήσει ονόματα όπως η Τσανακλίδου, η Βιτάλη και η Πασπαλά. Παίζει ρόλο που έχω και τα ερεθίσματα από τη σχολή του Βουτσινά βέβαια.
 
- “Κι αν η κατάρα πιάνει τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάι μου μ’ αγάπη δεν εστάθη”. Θα μπορούσαν να είναι λόγια της Κλυταιμνήστρας;
Ναι, εννοείται. Όλα! «Το ξέρω καλά μην μου το λες, το είδα, δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα, δεν έχεις φίλο για να σε γιάνει». Γιατί αυτές οι γυναίκες κάνουν την επανάσταση. Επανάσταση είναι να κάνεις έρωτα με έναν άλλο άνδρα ενώ ο άντρας σου είναι βασιλιάς. Η Κλυταιμνήστρα επέλεξε την γυναίκα και όχι την σύζυγο ή την καθωσπρέπει κυρία που πρέπει να διαλέξει λογικά. Συνήθως οι γυναίκες που επαναστατούν ή που κάνουν το βήμα να φύγουν είναι μόνες. Δεν ακολουθεί συνήθως κανένας.
 
- Είναι αυτή η παράσταση μια δουλειά που ξεχωρίζεις;
Πολύ δύσκολο να σου το απαντήσω αυτό. Ο ηθοποιός μπορεί να το απαντήσει αυτό. Είναι το πρώτο έργο που δεν παίζω. Δεν μπορώ να είμαι μαέστρος του θιάσου. Συνήθως έπαιζα και μπορούσα να ελέγξω και τον θίασο. Για παράδειγμα αν έβλεπα ότι έπεφτε η ενέργεια του θιάσου ανέβαζα εγώ τον τόνο. Ήμουν ένα οργανικό μέλος της δουλειάς. Τώρα ως σκηνοθέτης έχω μεγαλύτερη ευθύνη. Εκεί δεν συγχωρείται τίποτα. Εκεί έχω ένα πόστο που δεν μπορεί να συγχωρήσει το κοινό τίποτα. Όταν η παράσταση είναι ωραία φταίνε οι ηθοποιοί. Όταν η παράσταση είναι σκατά φταίει ο σκηνοθέτης. Το ξεχωρίζω, λοιπόν, αυτό το έργο επειδή έκανα και μια στροφή στο είδος. Έκανα δράμα, κάτι που είχα να κάνω από το Καλλιτεχνικό. Και ήμουν και επηρεασμένος από άλλους πάρα πολύ τότε. Ήμουν 17 όμως, συγχωρούμαι.
 
Πρόσφατα χάθηκε και ένας άνθρωπος που είχε ταυτιστεί με τη θεατρική ζωή της Θεσσαλονίκης, ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος. Πώς ήταν η συνεργασία σας;
Όταν χάνεις έναν άνθρωπο μόνο τα καλά σκέφτεσαι. Όταν ζούσε του τα έλεγα τα άσχημα. Τώρα μπορώ να σου πω την γνώμη μου για τον Αχιλλέα. Όχι πριν δύο μήνες, τώρα. Ο Αχιλλέας ήταν ο πρώτος που ήξερε ότι θα ανεβάσω την Κλυταιμνήστρα. Ούτε η Μήττα δεν το ήξερε. Ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος. Τέτοια σπιρτάδα σε άνθρωπο δεν είχα ξαναδεί, σου μιλάω ειλικρινά. Φοβερά δραστήριος άνθρωπος, φοβερό εκτόπισμα ψυχής που δεν σε άφηνε ποτέ άδειο. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σου πω πως ήταν σαν σκηνοθέτης. Το θεωρώ λίγο. Ήταν δάσκαλος. Ήταν μια δεξαμενή ενέργειας, ένας αληθινά γλυκός και τρυφερός άνθρωπος. Υποστήριζε και έδινε δύναμη σε αυτόν που ήταν δίπλα του. Δεν ήταν deus να εξουσιάζει. Τον ένοιαζε να πληρωθούν πρώτα οι ηθοποιοί του και μετά αυτός. Είχε έρθει και στο «Δεν υπάρχει σωτηρία». Είμαι χαρούμενος που είδε δουλειά μου. Με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε έναν ρόλο που αν δεν τον έκανα καλά θα έπεφτε το θέατρο να με πλακώσει. Ήταν ο πιο αβανταδόρικος ρόλος του έργου. Όταν ήρθε και μου είπε στη Σχολή για την παράσταση «Το κλουβί με τις Τρελές», εγώ πήγα για τον ρόλο. Δεν τον ήξερα τον Ψαλτόπουλο. Μου έχουν μείνει πράγματα από τον Ψαλτόπουλο και δεν μπορώ να τα αναγνωρίσω. Αυτό σημαίνει ότι αυτά που πήρα έγιναν βίωμα.
 
- Πώς είναι να είσαι ηθοποιός – σκηνοθέτης σε τόσο μικρή ηλικία; Πώς το αντιμετωπίζει ο χώρος;
Άσε το ηθοποιός – σκηνοθέτης. Ένας άνθρωπος που ασχολείται με την υποκριτική και τη σκηνοθεσία καλύτερα. Δεν το σκέφτηκα ποτέ το θέμα της ηλικίας. Και δεν με νοιάζει αν το σκέφτονται οι άλλοι. Με νοιάζουν οι δικοί μου άνθρωποι. Δεν έχω φάει αυτό που λέμε πόλεμο. Το θέμα είναι να σε συμπαθεί το σινάφι σου. Νομίζω ότι με συμπαθεί το σινάφι μου. Δεν τους έχω πειράξει, δεν τους έχω ενοχλήσει, απλά κάνω τη δουλειά μου. Δεν το σκέφτηκα γιατί έχω ακόμη τη φρενίτιδα της εφηβείας. Εγώ πάντα ήθελα να συνθέτω εικόνες. Αυτό είναι που θέλω να κάνω. Δεν μπορώ να γίνω μόνο ηθοποιός. Θα πεθάνω. Δεν μπορώ γιατί καταπιέζομαι πάρα πολύ. Το να είσαι ηθοποιός είναι πολύ πιο δύσκολο. Θέλει φοβερή δύναμη ψυχής. Ο σκηνοθέτης έχει ευθύνες. Ήθελα να έχω την ευθύνη. Επειδή είμαι και μοναχοπαίδι, ήθελα να την πω και στους γονείς μου. Κοιτάξτε, είναι δικό μου αυτό! Και χάλια να ήταν, δεν πειράζει! Εγώ το έκανα! Αλλά δεν έκανα ποτέ την σκέψη ότι είμαι μικρός. Και στην σχολή όταν μου λένε ότι ένα νέο παιδί δεν μπορεί να είναι σκηνοθέτης απαντάω ότι ναι, μπορεί. Σίγουρα η γνώση και η εμπειρία φτιάχνουν τον καλλιτέχνη. Η εμπειρία της ζωής, για παράδειγμα πόσους έρωτες είχες. Ακραίες καταστάσεις που μπορούν να δώσουν στην ψυχή σου πράγματα για να τα δώσεις. Αλλά πιστεύω ότι οι νέοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί έχουν κάτι να πουν τώρα και είναι η αλήθεια. Όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο αφιλτράριστα είναι αυτά που λες. Πολλές φορές η γνώση σε κρατάει και πίσω. Εγώ δεν λέω ότι είμαι σκηνοθέτης. Δεν νιώθω τον εαυτό μου σκηνοθέτη. Τον νιώθω έναν δραστήριο άνθρωπο που σκηνοθετεί. Με νοιάζει το ρήμα.
 
Πώς πήρες την απόφαση να ιδρύσεις το Σύγχρονο Θέατρο Πρόταση;
Κατά καιρούς είχα ομάδες. Αιγόκερος είμαι! Μ’ αρέσει να ηγούμαι. Όχι για να εξουσιάζω. Όταν βγήκαμε από το Καλλιτεχνικό, μια από τις πιο δραστήριες χρονιές, είπαμε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε. Πήγαμε σε διάφορα θέατρα. Ένα από αυτά ήταν και το Σοφούλη που είναι στη γειτονιά μου και έγινε η πρώτη μας συνεργασία με την Παυλίνα, την οποία ήξερα καιρό. Η ομάδα από Θέρετρο έγινε Άνευ Όρων και τώρα Σύγχρονο Θέατρο. Φέτος είναι πιο επίσημο, είναι θεατρική επιχείρηση. Ήθελα να δημιουργήσω έναν φορέα στον οποίο θα υπάρχει πρόνοια. Ασφάλιση και κάλυψη για να είμαι εντάξει με τους συνεργάτες μου. Δεν είναι σημαντικό μόνο να πίνουμε καφέ και να κάνουμε ωραία πράγματα αλλά και να είμαστε εντάξει όσον αφορά και το οικονομικό. Ο καλλιτέχνης πρέπει να πληρώνεται. Πρέπει να νιώθει ασφάλεια και να είναι σε ένα περιβάλλον όπου μπορεί να δημιουργήσει. Επίσης, θέλω να μπαίνουν μέσα σε αυτό νέοι άνθρωποι.
 
 Ονειρευόσουν από μικρός να κάνεις θέατρο;
Όχι! Στο Καλλιτεχνικό είχα δώσει εξετάσεις και στις τρεις κατευθύνσεις. Χορό, θέατρο και κινηματογράφο. Εγώ ήθελα να γίνω εικαστικός. Έκανα πολλά χρόνια ζωγραφική και μπορώ να σου πω ότι ήμουν καλύτερος ζωγράφος από ότι ηθοποιός. Όταν ζήτησα να κάνω θέατρο η μάνα μου έπαθε σοκ. Δεν το πίστευε. Δεν θυμάμαι τι με έκανε να πάω στο θέατρο. Μπορεί να ήταν μια παράσταση που κάναμε στο δημοτικό και μου άρεσε.
 
 Οι γονείς σου ήταν θετικοί στο να μπεις στον χώρο του θεάτρου;
Ναι! Απόλυτα. Η μάνα μου είναι κουκουβάγια. Είμαι και μοναχοπαίδι οπότε καταλαβαίνεις. Ήταν σε όλα δίπλα μου. Δεν είναι πολύ συχνό να τους έχεις δίπλα σου. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τους ανθρώπους που αγαπάς δίπλα σου. Και το εννοώ. Γιατί έχεις την ασφάλεια του να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Η μάνα μου ξέρει ότι τώρα που θα πάω σπίτι δεν πρέπει να μου μιλάει! Δεν θα πάω σπίτι καταπιεσμένος, να της δείξω κάτι άλλο. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό.
 
Πώς σε φαντάζεσαι στο μέλλον θεατρικά;
Θέλω να είμαι δραστήριος! Να κάνω παραστάσεις θέλω και να με αγαπάνε οι συνεργάτες μου. Να έχουμε ωραία σχέση, όμορφη. Είμαι πολύ κακός άνθρωπος, μην με βλέπεις έτσι. Είμαι φωνακλάς, θα το καταλάβεις στην πρόβα. Αλλά αγαπώ πολύ τους συνεργάτες μου. Αγαπώ. Και αυτό είναι και το κακό. Δένομαι υπερβολικά πολύ με τους θιάσους.
 
 Όταν τελειώνεις με μια παράσταση είναι δύσκολο για σένα;
Απ’ την μία βαριέσαι και λες τελείωσε αυτός ο κύκλος αλλά απ’ την άλλη στεναχωριέσαι.
 
- Τι να περιμένουμε από το Σύγχρονο Θέατρο Πρόταση από εδώ και πέρα;
Ετοιμάζουμε κάτι για τον Μάρτη, πάλι εδώ, στο Αυλαία. Δεν θα πω ποια παράσταση είναι, θα πω όμως ότι θα είναι ένας μεγάλος θίασος και ένα έργο που αγαπάω πολύ! Και είναι το πρώτο έργο που σκηνοθετώ και έχει παιχτεί ένα εκατομμύριο φορές! Θέλω να μπω στην σκέψη του πως είναι να σκηνοθετείς ένα έργο που το έχουν δει εκατοντάδες σκηνοθέτες σε όλον τον κόσμο και με εκατοντάδες οπτικές. Ο κόσμος μπορεί να πει τι μαλακία έκανε ο Βραχνής. Εγώ θέλω να το προσπαθήσω όμως.
 
-  Σε νοιάζει η γνώμη του κόσμου;
Πολύ ρε Νίκο! Και επηρεάζομαι και πάρα πολύ. Κλαίω κιόλας. Αν σου έλεγα ότι δεν επηρεάζομαι από τον κόσμο θα ήταν ψέματα. Ειδικά από τη γνώμη της μάνας μου! Αν έρθει η μάνα μου σε πρεμιέρα και πει ότι ήταν απαίσια η παράσταση καταστράφηκα. Το «Δεν υπάρχει σωτηρία» της άρεσε. Το χειρότερο είναι να σου πούνε ότι είναι μέτριο. Αυτό το ρήμα, το «βαρέθηκα», μπορεί να με εξοργίσει!
 
Σου εύχομαι να μην το ακούς συχνά από εδώ και πέρα!
 
Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vraxnis-21577/feed/
<![CDATA[Η ηθοποιός Νικολέτα Παπαδοπούλου, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Λίλια» μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/#comments +Tue, 07 Nov 2017 08:52:00 +0200 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/  Μιλώντας με την γλυκιά και αισιόδοξη Νικολέτα Παπαδοπούλου για την παράσταση Λίλια, για το θέατρο, τον έρωτα, την επανάσταση κ. ά.

]]>
  Μιλώντας με την γλυκιά και αισιόδοξη Νικολέτα Παπαδοπούλου...

Σάββατο βράδυ και κατευθύνομαι στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη για να μιλήσω με την Νικολέτα Παπαδοπούλου για την παράσταση Λίλια στην οποία πρωταγωνιστεί. Στην διαδρομή σκέφτομαι ότι μια ηθοποιός που ενσαρκώνει μια τέτοια γυναίκα σαν την Λίλια, γεμάτη πάθος και γοητεία, μάλλον μελαγχολική πρέπει να είναι. Η κουβέντα μας μου αποδεικνύει το αντίθετο. Με μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκύτητα στις απαντήσεις της μιλήσαμε για το έργο, το θέατρο, την επανάσταση, τον ρομαντισμό και τον έρωτα.
.
 Πώς έγινε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου; Έχει σχέση με την επέτειο των 100 χρόνων από τη Ρώσικη επανάσταση;
Αρχικά, την απόφαση την πήραμε ο Χάρης Ευστρατίου που είναι ο σκηνοθέτης και εγώ που κάνω την παραγωγή. Πριν δύο χρόνια, στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε μια παρουσίαση βιβλίου, της «Λίλια» του Χρήστου Χαρτοματσίδη. Δεν ήμασταν εκεί γι’ αυτόν τον λόγο. Ήμασταν εκεί για μία άλλη παρουσίαση που θέλαμε να παρακολουθήσουμε και εντελώς τυχαία μας τράβηξε την προσοχή. Διαβάζανε την πρώτη σκηνή, τον μονόλογο του Μαγιακόφσκι και την αμέσως επόμενη. Και σκεφτήκαμε ότι ήταν ενδιαφέρον αυτό. Πήραμε το βιβλίο, συστηθήκαμε με τις εκδόσεις Μανδραγόρας που εκδίδουν το έργο και είπαμε με τον Χάρη ότι θα το κάνουμε σίγουρα αυτό το έργο. Ήταν πάρα πολύ ωραίο γιατί διαβάσανε τις πιο δυνατές σκηνές του, τουλάχιστον κατά τη γνώμη του σκηνοθέτη και τη δική μου και είπαμε ότι πρέπει να το κάνουμε και εμείς. Υπήρξε και το σκεπτικό ότι σε δύο χρόνια από τότε θα ήταν τα 100 χρόνια από την επανάσταση οπότε είπαμε ότι μπορούμε να περιμένουμε λίγο. Λίγο έτυχε, λίγο το επιδιώξαμε πάνω στην τύχη και έγινε έτσι.
 
-  Κάνατε κάποια διασκευή στο κείμενο;
Όχι, το σεβαστήκαμε απόλυτα. Έτσι και αλλιώς ο κύριος Χαρτοματσίδης δούλεψε πάρα πολύ ωραία σε αυτό το κείμενο. Ο ίδιος διάβασε πολύ και ήταν πάρα πολύ προσεκτικός και πιστός. Γιατί είναι ένα βιογραφικό έργο. Έχει βιογραφικά στοιχεία μέσα και όταν μιλάμε για ανθρώπους που υπήρξαν δεν μπορείς να παρεκκλίνεις. Σίγουρα υπάρχει μέσα η ποιητική αδεία, είναι θεατρικό έργο. Αλλά έμεινε πολύ πιστός στα αληθινά γεγονότα. Το ίδιο και ο Χάρης. Οι προσθήκες που έγιναν είναι κάποια ποιήματα που έβαλε ο Χάρης για να δώσει έμφαση ακόμη περισσότερο στο ρόλο του Μαγιακόφσκι και στην ποιητική του διάσταση και έχει γίνει μια πολύ μικρή αλλαγή στο τέλος. Αλλά να μην πω για το τέλος. Έγιναν ελάχιστες προσθήκες και αλλαγές.
 
-  Πώς ήταν για σένα να προσεγγίζεις ένα ιστορικό πρόσωπο, την Λίλια;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Έτσι και αλλιώς το να υποδύεσαι κάποιον που έχει υπάρξει και δεν είναι ζωντανός είναι δύσκολο. Η Λίλια έζησε στη Ρωσία το 1930, σε μια εποχή που η Ρωσία κοινωνικοπολιτικά δεν ήταν στην καλύτερη της φάση, οπότε αυτό απαιτούσε πάρα πολύ διάβασμα. Απαιτούσε πάρα πολλή προσοχή γιατί αυτά που πρέπει να βάλεις ως ηθοποιός, τις δικές σου πινελιές, πρέπει να τα σκεφτείς πολύ. Η δική μου πινελιά κλωτσάει με τον χαρακτήρα ή συμβαδίζουν και πάνε μαζί αρμονικά; Ωστόσο, είχαμε πάρα πολύ ωραία καθοδήγηση από τον Χάρη. Ήταν πάρα πολύ διαβασμένος από τις πρώτες αναγνώσεις. Ειδικά για εμένα που είχα τη Λίλια και έτσι λέγεται το έργο. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη περσόνα η Λίλια. Πολύ έξω από τα κυβικά της εποχής της, ακόμη και για τη σημερινή εποχή. Αρκετά μπροστά ακόμα και απ’ το σήμερα, από το δικό μας σήμερα. Δεν υπήρχε καμία απορία μου που ο Χάρης δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Οπότε έκανε μια πολύ δύσκολη δουλειά λίγο πιο εύκολη. Βοήθησε, επίσης, η βιβλιογραφία που μου έδωσε, βοήθησε ότι είχε στο μυαλό του από την αρχή για τη Λίλια ένα καμβά πάνω στο δικό της πορτραίτο οπότε από την αρχή είχα πολύ συγκεκριμένη καθοδήγηση. Από εκεί και πέρα ήταν δύσκολο γιατί δεν μπορούσα να βρω πολλά κοινά με αυτόν τον ρόλο για να βρω ταύτιση. Ήταν κάτι πάρα πολύ έξω από εμένα και στην αρχή ήμουν πάρα πολύ φοβισμένη. Μπαίνοντας όμως μέσα στον ρόλο ήταν πολύ ελκυστικό.
 
 Πώς ήθελες να την αποτυπώσεις πάνω στο σανίδι; Ως μια χειραγωγό;
Κοίταξε, όταν είσαι ηθοποιός αρχικά έχεις την εικόνα του σκηνοθέτη. Αυτό που ο Χάρης έφτιαξε σαν Λίλια και στην ανάγνωση εγώ το πήρα στα χέρια μου ήταν κάτι που δεν έμεινε σε αυτό. Ναι, είναι και μία ερωτική ιστορία, ένα ερωτικό τρίγωνο. Παρόλα αυτά δεν μείναμε σε αυτό. Σίγουρα οι σκηνές της έχουν ερωτισμό. Είναι μία γυναίκα που σαγηνεύει – παγιδεύει τους άντρες, δεν είναι ακριβώς ελκυστικό αυτό που κάνει. Είναι αρκετά κλειστοφοβικό. Πνίγει τους ανθρώπους παρά τους σαγηνεύει. Έτσι το αντιλήφθηκα εγώ. Αυτό που είχα εγώ εντολή ως ηθοποιός να κάνω είναι να παίξω μια Λίλια που δεν την ενδιαφέρουν τα μικροαστικά, αυτό που λέει στο έργο ότι δεν χωράει ο έρωτας και η επανάσταση στα μικροαστικά. Οπότε προσπαθούμε να δείξουμε έναν χαρακτήρα που τον ενδιαφέρει να ζήσει τη ζωή του με τους κανόνες που ο ίδιος θέτει για τον εαυτό του. Στο κομμάτι του έρωτα με το να σαγηνεύει οτιδήποτε την έλκει. Στο κομμάτι το κοινωνικό με το να είναι δεσποτική. Θεωρεί ότι της ανήκουν όλα. Είναι μια γυναίκα που δεν την ενδιαφέρει τι θα πει ο δίπλα της ακόμη και αν ο δίπλα της την ενδιαφέρει πολύ.
 
 Πώς διαχειριστήκατε το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της παράστασης;
Λοιπόν, παρόλο που το έργο αυτό μιλάει για γεγονότα που συνέβησαν δεκαετίες πριν είναι απίστευτα σύγχρονα τα θέματα τα οποία θίγονται. Προφανώς και δεν έχουμε φρουρούς να εισβάλλουν στα σπίτια μας, δεν έχουμε κανόνες και απαγορεύσεις αλλά οι άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι και σήμερα. Εμείς δεν θίγουμε πολιτικά θέματα ακόμη και εκείνης της εποχής όσο κοινωνικά. Μένουμε περισσότερο στο πως επηρεάζει ένα πολιτικό σύστημα μια κοινωνία, ένα κοινωνικό σύνολο. Πώς επηρεάζει τους ανθρώπους. Είτε ο άνθρωπος αυτός είναι ένας ποιητής, είτε είναι ένας απλός πολίτης, μας ενδιαφέρει το πώς τον επηρεάζει αυτό το δεσποτικό σύστημα. Μπορεί τα κοστούμια μας και η ατμόσφαιρα να αναφέρονται στο τότε όμως το έργο θα το δουν άνθρωποι του 2017. Η γραμμή της παράστασης ήταν χωρίς να θιχτεί κάποιο πολιτικό σχήμα να δείξουμε το πώς μπορεί να εγκλωβιστεί ένα κοινωνικό σύνολο από ένα πολιτικό καθεστώς. Όχι κομματικό αλλά πολιτικό. Πολιτικό εννοώντας την οικονομία μιας χώρας, τους κανόνες στους οποίους υπακούουν οι πολίτες μιας χώρας, το πόσο εγκλωβισμένος μπορεί να αισθάνεται κάποιος σε ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Έτσι, μείναμε ουδέτεροι. Έπρεπε να παντρέψουμε τα γεγονότα του σήμερα με τα γεγονότα του 1912 – 1930 και έγινε περισσότερο μια αναφορά στον εγκλωβισμό των ανθρώπων μέσα στις κοινωνίες.
 
 Εσύ Νικολέτα ως ηθοποιός το 2017 πώς βιώνεις αυτόν τον εγκλωβισμό σήμερα;
Εγώ σαν Νικολέτα έχω αποφασίσει ότι δεν μπορούμε να ασχολούμαστε πια με όλο αυτό το χάος που λέγεται πολιτική στον κόσμο. Όχι στην Ελλάδα αλλά στον κόσμο. Νομίζω ότι παντού πλέον είναι το ίδιο, παντού οι άνθρωποι υποφέρουμε για αντίστοιχους λόγους. Με αφορμή το έργο για παράδειγμα, θεωρώ ότι δεν ζούμε σε τόσο κλειστά πολιτικά καθεστώτα το 2017. Σε καμία περίπτωση. Μας επηρεάζει όμως αυτή η κατάσταση στο ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε. Έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να μας απασχολεί ο έρωτας, η φιλία, η διασκέδασή μας, το να βγεις μια βόλτα να περπατήσεις, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να δεις μια ταινία, να χαζέψεις το ταβάνι του σπιτιού σου. Νομίζω ότι ο δικός μας εγκλωβισμός, στον καθένα ξεχωριστά, έρχεται στο ότι ξεχάσαμε να ζούμε. Γιατί μας απασχολεί τόσο πολύ το άγχος του αύριο. Το αύριο θα έπρεπε να είναι χαρά. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη, δεν ξέρουμε πότε θα σταματήσει για τον καθένα από εμάς. Οπότε θα έπρεπε να λέμε «μακάρι και αύριο να είμαι καλά». Να θέλουμε να κάνουμε πράγματα. Το αύριο έχει γίνει πάρα πολύ χαοτικό. Αν εγώ θέλω να κάνω μια ευχή για το μέλλον είναι να μας αγχώνει αν αύριο θα χαμογελάσουμε και θα κάνουμε όνειρα. Όχι για τις υποχρεώσεις που θα πρέπει να προλάβουμε.
 
 Σαν να είμαστε σε ένα διαρκές τρέξιμο.
Συνέχεια. Σε ένα συνεχές άγχος το οποίο δεν πηγάζει όμως από δικές μας εσωτερικές ανάγκες που θέλουμε εμείς οι ίδιοι να επιτύχουμε για τους εαυτούς μας. Είναι άγχη που μας έχουνε φορτώσει. Σίγουρα δεν ευθυνόμαστε εμείς γι’ αυτό.
 
Ο Μαγιακόφσκι γράφει: «Η βάρκα του έρωτα συντρίφθηκε πάνω στην καθημερινότητα». Πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί; Φοβάσαι την συνήθεια;
Εγώ γενικά είμαι πάρα πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Εγώ πιστεύω στο άλλο μισό. Όταν συναντάς έναν άνθρωπο και λες «αυτός είναι». Δεν νομίζω ότι μπορεί οτιδήποτε να συντρίψει αυτό το πράγμα. Δεν πιστεύω σε αυτή τη φράση του Μαγιακόφσκι. Πιστεύω σ’ αυτή τη φράση για τη συγκεκριμένη ιστορία αυτών των ανθρώπων, πιστεύω ότι ο έρωτας του Μαγιακόφσκι και της Λίλια συντρίφθηκε λόγω αυτού. Γενικά όμως πιστεύω ότι ο έρωτας είναι τόσο καθαρό συναίσθημα που δεν κινδυνεύει να συντριφθεί από κάτι τέτοιο. Πιστεύω πάρα πολύ στην απόλυτη αγάπη και δεν νομίζω ότι μπορεί να την καταστρέψει κάτι αν είναι αληθινή.
 
- Ούτε η συνήθεια;
Όχι. Ίσα ίσα. Μου αρέσει η συνήθεια, μου αρέσει να σκέφτομαι ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου. Είναι το κάθε μέρα που είναι υπέροχο. Δεν ξέρεις πότε τελειώνει και δεν μπορείς να λες ότι συνήθισες γιατί την επόμενη μέρα μπορεί να μην υπάρχει. Πώς μπορείς να συνηθίσεις κάτι που δεν είναι για πάντα; Ίσως παραείναι ρομαντικό.
 
 Ίσως να εννοείς την ασφάλεια. Όσο πιο πολύ συνηθίζεις τόσο πιο ασφαλής νιώθεις.
Αν δεν είσαι ρομαντικός, ναι. Η ασφάλεια είναι κάτι που δεν μπορεί να υπάρχει στον έρωτα. Θέλω να πω ότι άλλο σημαίνει να έχω βρει κάτι συναισθηματικά που να με ικανοποιεί απόλυτα και άλλο δεν κυνηγώ για κάτι παραπάνω γιατί είμαι ασφαλής εδώ. Αυτό θα ήταν πάρα πολύ βαρετό, δεν θα ήταν έρωτας. Δεν νομίζω ότι στον έρωτα χωράει κάτι βαρετό και ασφαλές.
 
 Άρα δεν νιώθεις ανασφάλεια όταν ερωτεύεσαι;
Πάρα πολλή. Ωστόσο δεν μπορείς να νιώθεις ότι θα συντριφθεί μέσα σου αυτό το συναίσθημα. Μπορεί να νιώθεις ανασφάλεια, μπορεί να νιώθεις ότι μπορεί να τελειώσει, ότι μπορεί να χαθεί αλλά τι είναι αυτό που θα το κάνει να συντριφθεί; Είναι πάρα πολύ ηχηρή λέξη. Σημαίνει ότι κάτι διαλύεται, ότι δεν έχει μείνει τίποτα από αυτό. Ξαναλέω, μπορεί να παραείμαι ρομαντική.
 
 Σε μια εποχή που ο ρομαντισμός έχει εκλείψει..
Λέω πολλές φορές στον Χάρη να αλλάξει το τέλος σε μια παράσταση, να το κάνει λίγο πιο γλυκό. Μου αρέσουν πολύ όλα τα παραμύθια με χαμόγελο.
 
- Υπάρχει στη δική σου ζωή μια Λίλια; Άνθρωπος που να τον αγαπάς αλλά να σε στοιχειώνει ταυτόχρονα;
Νομίζω ότι όλοι έχουμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Ανθρώπους που σου δίνουν πράγματα, τους θαυμάζεις, λες ότι τον θες πάρα πολύ στη ζωή σου αυτόν τον άνθρωπο αλλά από την άλλη υπάρχουν κομμάτια του χαρακτήρα του που είναι πολύ τοξικά. Σε υπερβολικό βαθμό δεν έχω, όχι. Γιατί όσο ρομαντική είμαι άλλο τόσο απόλυτη μπορώ να γίνω και να πω ότι αν ένας άνθρωπος είναι τοξικός για εμένα δεν μπορώ να τον έχω στην ζωή μου.
 
-  Όση ώρα μιλάμε μου αποπνέεις μια ηρεμία.
Πολύ χαίρομαι!
 
Δεν έχεις εντάσεις στη ζωή σου; Υπάρχουν στιγμές που η Νικολέτα βγαίνει εκτός ορίων;
Δεν θυμώνω. Είμαι ήρεμος άνθρωπος γενικά. Μ’ αρέσει πολύ η ηρεμία. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές εντάσεων. Στο επαγγελματικό κομμάτι, για παράδειγμα, λίγο πριν την πρεμιέρα όλοι έχουμε εντάσεις. Αλλά το να φωνάξω είναι δύσκολο. Κλείνει και εύκολα η φωνή μου! Αν γίνει κάτι και με ενοχλήσει θα το σκεφτώ. Δύσκολα θα φτάσω στα όριά μου.
 
Στιγμή έντασης και η επανάσταση! Μπορεί να την φέρει μόνο ένας;
Επανάσταση σημαίνει πολλά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ την λέξη επανάσταση. Εδώ και δύο μήνες όμως έχει μπει στη ζωή μου πολύ έντονα. Επανάσταση για μένα σημαίνει το να ξεκινήσεις μια μέρα και να πεις ότι αυτά που μου αρέσουν εμένα να κάνω αλλά δεν μου κάνουν καλό ήρθε η ώρα να σταματήσω να τα κάνω. Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Καμιά φορά είμαστε αυστηροί και κρίνουμε καταστάσεις, πράγματα και τον ίδιο τον εαυτό μας. Η στιγμή που θα πεις ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω κάποια πράγματα, να ωριμάσω ή να γίνω πιο δυναμικός και λιγότερο ευαίσθητος είναι επανάσταση. Μόνο ένας μπορεί να την κάνει για τον εαυτό του. Αν ο καθένας την κάνει για τον εαυτό του μπορεί να υπάρξει και σφαιρικά. Τότε νομίζω ότι θα έχει και μια άρτια και ενδιαφέρουσα μορφή. Αν η επανάσταση γίνεται για αποσυμπίεση των πραγμάτων ή για αποφόρτιση τότε νομίζω ότι δεν είναι επανάσταση αλλά μια βεβιασμένη και άμυαλη κίνηση.
 
- Έχεις καταφέρει την δική σου επανάσταση;
Το προσπαθώ αλλά δεν το έχω καταφέρει. Προσπαθώ να αποβάλλω πολλά πράγματα τα οποία βλέπω ότι δεν θα έπρεπε να κάνω. Όπως όλοι μας. Μακάρι να το καταφέρω κάποια στιγμή.
 
Τι είναι αυτό που θα ήθελες να αλλάξεις;
Πολλά πράγματα. Από το πιο χαζό, δηλαδή να μην τρώω σοκολάτα γιατί βγάζω σπυριά μέχρι το να μην λειτουργώ συναισθηματικά γιατί δεν είναι καθόλου εποικοδομητικό για τις επαγγελματικές σχέσεις. Να μάθω να διαχωρίζω τι σημαίνει ζω την ζωή μου σαν άνθρωπος και τι σημαίνει βιώνω μια επαγγελματική κατάσταση. Και πολλά άλλα! Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε άπειρα πράγματα τα οποία πρέπει να λύσουμε. Καμιά φορά είναι δύσκολο να αποδεχθείς τα ελαττώματά σου. Πόσο εύκολα θα πεις ότι δεν κάνεις κάτι καλά; Μόνο μέσα από τον καθρέφτη μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας.
 
Και αν τον δούμε, είμαστε σε θέση να τον αλλάξουμε;
Ο ανθρώπινος εγωισμός υπάρχει σε όλους. Εγώ θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον Χάρη Ευστρατίου και τον Χρήστο Χαρτοματσίδη γιατί έμαθα πάρα πολλά πράγματα από την συνεργασία μου μαζί τους. Και από τον υπόλοιπο θίασο αλλά ιδιαίτερα απ’ αυτούς τους δύο. Η συνεργασία μου μαζί τους με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Να δω τα πράγματα πιο ανοιχτόμυαλα και πιο καθαρά.
 
Συμβαίνει ποτέ να μην μείνεις ικανοποιημένη από μια συνεργασία ή από το αποτέλεσμα μιας παράστασης;
Πολύ συχνά. Εγώ το διαχειρίζομαι με μεγάλη δυσκολία. Στεναχωριέμαι πολύ. Φέτος πραγματικά όλα λειτούργησαν πολύ αρμονικά. Φυσικά συμβαίνει και το αντίθετο. Συμβαίνει σε διάφορες δουλειές να πεις ότι δεν «κολλήσαμε». Δεν έπεται ότι φταίει ο άλλος. Μπορεί να φταίμε εμείς. Κάθε φορά που δουλεύεις ωριμάζεις και εσύ και είσαι πιο έτοιμος να χειριστείς πράγματα.
 
Υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλλεις για αυτό που κάνεις;
Συνέχεια. Αλλιώς δεν γίνεται. Προσπαθώ να το αποβάλλω με την πολλή δουλειά. Δεν μπορείς να λες ότι είμαι ηθοποιός και η δουλειά μου είναι η σεζόν που παίζω μια παράσταση. Έχει πολλή δουλειά από πίσω. Έχει καταρχάς πάρα πολύ διάβασμα. Το πολύ διάβασμα σε κάνει πολύ καλύτερο. Θέλει επίσης πολλή δουλειά στα εργαλεία σου που είναι το σώμα σου, η φωνή σου, τα εκφραστικά σου μέσα, θέλει ένα συνεχές τεχνικό τρέξιμο. Οπότε αν δουλεύεις πολύ, όσες ανασφάλειες και να έχεις, γίνεσαι επαγγελματίας με τα χρόνια.
 
Θα ήταν εύκολη απόφαση να αφήσεις το θέατρο;
Καθόλου. Αγαπώ πάρα πολύ το να παίζω στο θέατρο. Γιατί είναι ένα παιχνίδι, παίζουμε. Την στιγμή που παίζεις ξεχνάς δικά σου προβλήματα ή τα εκτονώνεις, τα εκφράζεις. Γιατί αυτό δεν κάνουμε οι άνθρωποι, δεν εκφραζόμαστε. Στο θέατρο δεν υπάρχουν μάσκες. Εκφράζεις τα συναισθήματά σου μαζί με του χαρακτήρα σου. Και οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι. Περνάνε απ’ όλα τα φάσματα των συναισθημάτων. Της θλίψης, της χαράς, του θυμού, του φόβου. Εκεί έχεις την δυνατότητα να εκφραστείς στο έπακρο. Να τα δείξεις σε κοινό και το κοινό να έρθει εκεί γι’ αυτόν τον λόγο. Δεν θα το άφηνα. Στο κομμάτι της παραγωγής αν με ρωτάς όμως είναι δύσκολα τα πράγματα. Μέχρι τώρα έχω σταθεί πολύ τυχερή. Θα είμαι ειλικρινής, όχι σε όλες τις συνεργασίες. Αλλά στην πλειοψηφία υπήρξα τυχερή.
 
Ποια είναι η μεγαλύτερη πηγή φωτός στη ζωή σου;
Οι άνθρωποι. Είμαι πάρα πολύ τυχερή γιατί έχω πάρα πολλούς ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε. Και γι’ αυτό αγαπάω το θέατρο τόσο πολύ. Έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που γεμίζουν με φως την ζωή μας. Τίποτα άλλο. Ούτε τα υλικά, ούτε η επιτυχία, ούτε η δόξα, ούτε τα χρήματα.
 
Και το πιο μεγάλο σκοτάδι;
Πάλι οι άνθρωποι. Ας μείνουμε όμως στο φως. Εγώ θέλω να είμαι πάντα χαρούμενη, δεν μου αρέσει να στεναχωριέμαι.
 
Μα όταν το σκοτάδι είναι αναπόφευκτο;
Τότε σκέφτεσαι ότι μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι δεν μπορεί να μην υπάρχει έστω και μια μικρή λάμψη. Την βρίσκεις και εστιάζεις εκεί. Οπότε το σκοτάδι φαίνεται λιγότερο χαοτικό απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα.
 
- Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που σκέφτεσαι. Τα σχέδια μετά τη Λίλια Νικολέτα;
Συνεχίζουμε με τη Λίλια μια ακόμη εβδομάδα και 18 Νοεμβρίου παίζουμε στην Κομοτηνή. Η Κομοτηνή είναι η πόλη στην οποία είναι ο συγγραφέας μας. Η παράσταση θα ανέβει στο Θέατρο Ρεξ εκεί σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ και τους ευχαριστώ για αυτό. Μετά θα επιστρέψουμε εδώ με πιθανή παράταση και ετοιμάζουμε κάτι ακόμη για το φθινόπωρο του 2018. Θα ήθελα ωστόσο να ευχαριστήσω όλον τον θίασο για τη βοήθεια στο να ανέβει αυτή η παράσταση. Ο καθένας τους ξεχωριστά χάρισε απλόχερα το ταλέντο του. Είμαστε πολλοί! Με τον συγκεκριμένο θίασο διασκεδάζω και νιώθω ότι είμαι πενταήμερη και περνάω ωραία. Και για μένα αυτό πρέπει να είναι το θέατρο. Να περνάμε ωραία και να χαμογελάμε!
 
- Σ’ ευχαριστώ πολύ!
Εγώ ευχαριστώ!
.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/nikoleta-papadopoulou-21479/feed/
<![CDATA[Η ηθοποιός Ελένη Καστάνη μίλησε σχεδόν για όλα στην Κουλτουρόσουπα το μακρινό 2014….]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/#comments +Sat, 28 Oct 2017 12:08:00 +0300 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/ Αναδημοσίευση συνέντευξης που μας παραχώρησε η ηθοποιός Ελένη Καστάνη το μακρινό 2014 με αφορμή τη παράσταση «Οι Φόνισσες της Παπαδιαμάντη που θα παρουσιαζόταν τότε στο θέατρο Αριστοτέλειον.

Σήμερα και έως τη Κυριακή 5 Νοεμβρίου εμφανίζεται στο θέατρο Αυλαία με την παράσταση «Σίρλευ Βαλεντάιν».

 Για τη παράσταση, διαβάστε εδώ - Είδαμε & Σχολιάζουμε εδώ

Η συνέντευξη αναδημοσιεύεται αυτούσια.
.
Όπως την βλέπετε στο θέατρο η μέσα από τους ρόλους της στην τηλεόραση έτσι ακριβώς ήταν και στη ζωντανή συνομιλία μας, απλή, φιλική, ευχάριστη και κυρίως ντόμπρα. Δεν έχει να κρύψει τίποτα, ούτε να περηφανευτεί για τον εαυτό της. Η 30χρονη καριέρα της μιλά από μόνη της και σε όποιον αρέσουμε. Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Οι Φόνισσες της Παπαδιαμάντη» στο θέατρο Αριστοτέλειον, μιλήσαμε σχεδόν για όλα -τηλεφωνικά- με την ηθοποιό Ελένη Καστάνη…

-Στις σημερινές συνθήκες, είναι εύκολο ή πιο δύσκολο ένας κωμικός να βγάλει γέλιο στο θεατή;
Ειδικά στις εποχές μας που ο κόσμος είναι περισσότερο φορτισμένος με τα προβλήματα του καταβάλεις τεράστια προσπάθεια. Αλλα όταν γελά, το χαίρεται τόσο, γιατί του φεύγει όλο το βαρύ κλίμα από την ψυχή του…
.
-Σας έχει προβληματίσει η «ποιότητα» του χιούμορ, το γεγονός ότι ο θεατής ακόμα και σήμερα γελά εύκολα με χυδαιότητες ή βωμολοχίες;
Όχι δεν υπερασπίζομαι αυτό που λέμε «να κατεβάσω τα βρακιά μου για να γελάσει ο κόσμος…». Προτιμώ να βγει γέλιο από μια κατάσταση, από κάτι έξυπνο, ή αν θέλετε από κάτι που πρέπει να σκεφτεί ο θεατής και όχι από το πρώτο επίπεδο.
.
-Το ότι γελάνε με μια βρισιά πως το εξηγείτε;
Γιατί το πρόστυχο η το πονηρό παραμένουν ακόμη και σήμερα λέξεις ταμπού
.
-Γιατί έχετε πει «παίζω κωμωδία από απόγνωση»;
Όπως όλοι οι άνθρωποι έτσι και εγώ έχω τις προσωπικές μου πίκρες και στενοχώριες, προσπαθώντας να παίζω κωμωδία στο θέατρο είναι σαν ψυχοθεραπεία για μένα, γιατρεύομαι…
.
-Αχ αυτές οι θαυματουργές κωμωδίες…
Για να παίξεις σωστή και ωραία κωμωδία είναι ένα στάδιο παραπέρα από το δράμα και οφείλει να το εμπεριέχει.
.
-Είστε από τις κωμικούς που το γέλιο πρωταγωνιστεί και στην ιδιωτική σας ζωή ή όπως συμβαίνει στους περισσότερους του είδους σας, αυτό δεν ισχύει;
Στο σπίτι και στη ζωή κάνω λίγη οικονομία πια..δεν μπορώ να είμαι όλη μέρα με το χαι-χουι… Πάω το βράδυ στο θέατρο και το κάνω εκεί, εναποθέτω δηλαδή όλο μου το κέφι στην παράσταση.
.
-Το γεγονός ότι είστε εξίσου πειστική και σε δραματικούς ρόλους, δεν ξεχνάμε την ερμηνεία σας στην ταινία «Δεκαπενταύγουστος»…
Μπορώ να παίξω οποιοδήποτε κείμενο δραματικά η κωμικά…
.
-Ωστόσο ο «Δεκαπενταύγουστος» ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Επιπλέον χαρακτηριζόταν και ως φεστιβαλική, άρα θα σας έβλεπε ένα άλλο κοινό, το οποίο και σας αποδέχτηκε...
Πρώτα απ όλα οφείλετε στον Κωνσταντίνο Γιάνναρη τον σκηνοθέτη που τόλμησε να πίστεψε και να πάρει μια ηθοποιό σαν κι εμένα…
Εσείς δε φοβηθήκατε το ρόλο αυτό;
Καθόλου, ξέρετε, επειδή το 90% που έχω παίξει είναι κωμωδίες, χαίρομαι όταν μου ζητάνε να κάνω το αντίθετο, κυριολεκτικά το απολαμβάνω.
.
-Θεωρείτε ότι ένας καλός ηθοποιός πρέπει να δοκιμάζεται σε όλα τα είδη και να μην αποκτά συγκεκριμένη «ταυτότητα»;
Οπωσδήποτε, αλλά είναι δύσκολο να μη γίνει αυτό.

-Για παράδειγμα εσείς τι κάνατε όταν παίζετε σε κωμωδίες;
Προσπαθώ να μην κάνω τον ίδιο χαρακτήρα γεγονός που συμβαίνει σε πολλούς συναδέλφους μου.
.
- Οταν κάποιος ηθοποιός έχει ήδη καθιερωθεί σε ένα τύπο έρχονται αυτές οι διαφορετικές προτάσεις;
Δύσκολα, μόνο αν ο σκηνοθέτης είναι έξυπνος και σίγουρος με τον εαυτό του για να σου προτείνει κάτι άλλο.. Ευτυχως έμενα μου έχει συμβεί αρκετές φορές οπότε βλέπουν και αυτήν μου την πλευρά.
.
-Όχι έχετε πει στα «συνηθισμένα»;
Κατά βάσην έχω πει όχι στην καριέρα μου, σε λεφτά σε σήριαλ, σε παραστάσεις…. σε πολλά…
.
-Αυτά τα όχι έκτισαν και την καριέρα που κάνατε;
Πάντα ήμουνα τολμηρή στις επιλογές μου.
Λέγοντας όχι κερδίζεις το ναι που φαντάζεσαι και ονειρεύεσαι, έρχεται από κάπου, κάποιος «διαβάζει» το μήνυμα και στο φέρνει…
.
-Μου άρεσε αυτό…
Λιθαράκι, λιθαράκι έβαζα και μια πετρούλα παραπάνω… για να διατηρήσω μια σταθερή πορεία στα τόσα χρόνια που είμαι σε αυτή την δουλειά.
.
-Αυτή την πολυτέλεια του «όχι» την έχετε και σήμερα;
-Κοιτάξτε, ακόμα κρατάω λίγο, μπορώ να αντέξω…
.
-Στα χρόνια της κρίσης που διανύουμε, βλέπετε θετικές ή αρνητικές αλλαγές στον θεατρικό χώρο;
Αυτό που βλέπω είναι ότι ο κόσμος επιστρέφει στο θέατρο επειδή δεν υπάρχει καλή τηλεόραση όπως παλιά.
.
-Όσο για το χώρο σας;
Όπως όλες οι δουλειές και στη δική μας θα γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα, κάποιοι οι οποίοι δεν είναι για να μείνουν, θα εξαφανιστούν. Μέσα από το κακό της κρίσης θα βγει και ένα καλό. Γενικώς θα γίνει λίγο πιο αξιοκρατική η ζωή μας.
.
- Έχουμε δεν έχουμε κρίση, νομίζω πάντα θα επιβιώνουν και οι ατάλαντοι …
Αν δεν έχεις κάτι να πεις και αν δεν έχεις αξία όσες ευκαιρίες και να σου δοθούν θα είναι προσωρινές…
.
-Με την μακρά σας εμπειρία, πιστεύετε στην ύπαρξη κυκλωμάτων στον καλλιτεχνικό κόσμο και στη στήριξή τους ή ένας άξιος ηθοποιός, ό,τι κι αν γίνει, θα βρει το δρόμο του;
Όπως το είπατε στο τέλος. Ότι και να γίνει και όσα εμπόδια να τον βάλουν, γιατί υπάρχουν παρέες και κυκλώματα, το σύμπαν θα συνωμοτήσει και θα βρει το δρόμο του. Αρκεί να έχει επιμονή και υπομονή.
.
-Θα μου το λέγατε, αν έστω και στα νιάτα σας προσδοκούσατε «γνωριμίες» και επαφές» ωστε να σας προωθήσουν;
Είμαι ένας χαρακτήρας που δεν έχω γλύψει άνθρωπο στη ζωή μου. Δεν το αντέχω ούτε να μου το κάνουν, ούτε να το κάνω.
.
-Γίνατε γρήγορα γνωστή η κάνω λάθος;
Όχι, ξέρετε πόσα χρόνια έχω στο θέατρο;
.
-Δεν γνωρίζω
30 χρόνια, εμ γι αυτό…
.
-Πώς αντιμετωπίζετε τις αρνητικές κριτικές και πόσο μπορεί να επηρεάσει την απόδοσή σας;
Μια χαρά, δεν έχω κανένα πρόβλημα, μόνο να είναι κριτικές… γιατί στο ιντερνέτ γράφουν διάφοροι ανώνυμοι και δεν ξέρω αν κάποιος με αντιπαθεί και γραφεί μονίμως με άλλα ονόματα…
.
-Είστε της άποψης ότι ένας ηθοποιός προχωρημένης ηλικίας, όσο άξιος κι αν υπήρξε, οφείλει να αποχωρεί από το προσκήνιο, σεβόμενος το κοινό και την ιστορία του;
Όσο ο ίδιος αισθάνεται ότι μπορεί να παίζει και το μυαλό του τον βοηθάει, πρέπει να παίζει. Γιατί να σταματήσει;
.
-Μιλάτε πάντοτε ανοιχτά και με ειλικρίνεια για τα «δύσκολα» προσωπικά σας… το χωρισμό σας, την αυτοκτονία του πατέρα στα 12 χρόνια σας… νοιώσατε ποτέ για κάτι, έλλειψη σεβασμού απέναντί σας από τα Μέσα;
Εξαρτάται που το λες, πως το λες και γιατί το λες. Στην περίπτωση μου προξένησε μεγάλη αίσθηση και όντως υπήρξαν κάποιες εκπομπές μετά τη δημοσιοποίηση στον Θεοδωράκη που το εκμεταλλεύτηκαν.
.
-Γιατί το κάνατε;
Σκεφτόμουν και κάποιος γονιός που έχει τέτοιες μαύρες σκέψεις στο μυαλό του δει την εκπομπή, γιατί να μην το πω, ίσως να τον βοηθήσω.
.
-Είστε ειλικρινής.
Ότι και να έκανα στη ζωή μου, αν έκανα πλαστική και με ρωτούσαν θα το έλεγα, αν αδυνατήσω ποτέ, θα πω τον τρόπο που αδυνάτισα…
.
-… να τα μοιραστείτε..
Θεωρώ ότι θα βοηθήσω κι άλλους ανθρώπους γιατί ξέρω ότι κάποιοι κρέμονται από τα χείλια μας, αλήθειες όμως, όχι ψευτιές..
.
-Βάσει της δικής σας εμπειρίας, πιστεύετε ότι τα τραυματικά βιώματα και μάλιστα σε τρυφερή ηλικία, επιταχύνουν την ωριμότητα, θωρακίζουν τον χαρακτήρα ή μένουν μια «ανοιχτή πληγή» που δύσκολα επουλώνεται;
Όλα αυτά που λέτε. Σε προβληματίζουν και σε κάνουν να δεις διαφορετικά τη ζωή…
.
-Σε μεγαλώνουν και πρόωρα;
Θα σας πω. Εγώ ήθελα να γίνω από μικρή ηθοποιός και επειδή πήγα στο πανεπιστήμιο μπορεί και να μη γινόμουν από τις σκέψεις που είχα. Πως θα πάω, δεν ξέρω κανέναν και το ένα και τ’ άλλο... Μπορεί να μη το τολμούσα ποτέ. Όμως επειδή βίωσα αυτό στην οικογένεια μου και σκεφτόμουν ότι ο πατέρας μου κάτι άλλο ήθελε να κάνει και δεν τόλμησε ποτέ να κάνει, εγώ να μην το αφήσω έτσι στη ζωή μου. Δηλαδή αυτό που θέλω να κάνω, να το τολμήσω. Και το έκανα επάγγελμα, διασκεδάζω τον κόσμο.
.
-Δηλώνετε «καλή μάνα»… πώς μεταφράζεται αυτό στη δική σας περίπτωση και ποια είναι η σχέση σας με τον 15χρονο γιο σας;
Είμαι αυτοθυσιακή μάνα… έχω αφιερώσει σχεδόν τη ζωή μου στον γιο μου.  Αλλα νομίζω ότι έπρεπε να κάνω πολλά παιδιά, λάθος μου που έκανα μόνο ένα.
.
Πόσα θα θέλατε;
3-4…
.
-Τι σημαίνει αυτοθυσιακή μάνα;
Ασχολούμαι πολύ με το παιδί μου, είμαι συνέχεια δίπλα του και δεν το έχω δώσει να μου το μεγαλώσουν άλλοι. Στη δουλειά έκανα οικονομία χρόνου, η τηλεόραση η θέατρο για να είμαι κοντά του…
.
- Έχοντας ζήσει τις παλιές εποχές των «παχιών αγελάδων», πώς βλέπετε την σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα σε επίπεδο εγχώριων παραγωγών;
Χαίρομαι, γιατί σιγά –σιγά κάτι γίνεται, όλο και αρχίζει κάποιο σήριαλ...
-Σας λείπει η τηλεόραση ως μέσο;
Μου αρέσει πάρα πολύ, αλλά το καλύτερο μου είναι το σινεμά. Αν ζούσα σε μια χώρα που μπορούσα να επιβιώσω κάνοντας ένα από τα τρία, θέατρο, τηλεόραση ή σινεμά, θα επέλεγα το τελευταίο.
Από τις τηλεοπτικές ή τις θεατρικές συνεργασίες σας ξεχωρίζετε κάποια που για σάς σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, είτε θετικά, είτε αρνητικά;
Οι ρόλοι που έχω παίξει είναι σα να είναι δικά μου παιδιά, τόσο πολύ τους έχω αγαπήσει, σαν να τα έχω γεννήσει…
.
-Πείτε μας έστω μια … ένα όνομα…
Ξεχωρίζω αυτή με τον Αλκη τον Κούρκουλο, η Θεσσαλονίκη έχει δεί την παράσταση…
.
-Μα για ποια μιλάτε;
«Ο Μυστήριος Mr Love”, έπειτα ο μονόλογος «Σουέλ» της Ιωάννας Καρυστιάνη στο Τέχνης και από σινεμά ο «Δεκαπενταύγουστος»… βλέπετε δεν έχω επιλέξει κάποια κωμωδία..
.
-Το έχω προσέξει.. Στην παράσταση που συμμετέχετε τώρα, στις «Φόνισσες της Παπαδιαμάντη», είστε ένας θίασος γυναικείος. Πόσο δύσκολη είναι η συνεργασία μεταξύ γυναικών που… διακρίνονται για την ανταγωνιστικότητά τους;
Είναι θέμα τύχης. Να τύχεις σε καλό τιμ που να μην υπάρχουν τέτοιου είδους ψυχοσυνθέσεις…
.
-Στον συγκεκριμένο τι γίνεται;
Δόξα το Θεό, όλα είναι καλά.
.
-Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση, πριν ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας.
Θεωρώ ότι είναι το ωραιότερο έργο που εχουν γράψει ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου αλλά και το πιο δύσκολο..
.
-Πώς θα χαρακτηρίζατε το συγκεκριμένο έργο που διαχειρίζεται φόνους με απρόβλεπτο τρόπο και ποιο είναι το μήνυμα που φιλοδοξεί να μεταφέρει στον θεατή;
Πολύ σαφές μήνυμα και προφητικό. Για παράδειγμα ο ρόλος της Χρύσας Ρώπα, παίζει τη φόνισσα που έχει σκοτώσει κάποιον που της πήραν το σπίτι από την τράπεζα όπου ο γιος της είναι Χρυσαυγίτης. Αυτά γραφτήκαν πριν συμβούν όλα τα γεγονότα.
.
-Όσο για το μήνυμα;
Πολλοί άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στα άκρα χωρίς να το θέλουν…
.
-Είστε Κρητικιά, γιατί οι λαοί μας αγαπιούνται τόσο πολύ;
Μα είμαστε φιλόξενοι, ανοιχτοί άνθρωποι, έχουμε τη θάλασσα, το καλό φαγητό, έχουμε μια τρέλα οι Κριτικοί φοβερή… που έχετε και εσείς, βρίσκω ότι έχουμε τρομερά κοινά στοιχεία…

Σας ευχαριστώ θερμά,

καλή επιτυχία και καλή Ανάσταση.

Υγ. στις ερωτήσεις συνέβαλλε η συντάκτρια της «Κ» Πίτσα Στασινοπούλου.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kastani-sinenntefxsi-2014-21320/feed/
<![CDATA[Ο ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας Μιχάλης Δαρνάκης μιλά ανοιχτά για όλα στην «Κ»!]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/#comments +Mon, 23 Oct 2017 12:06:00 +0300 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/ Με αφορμή την επανάληψη της… επεισοδιακής παράστασης «Εκκλησιάζοντες» στο θέατρο Αυλαία, ο Μιχάλης Δαρνάκης μιλά ανοιχτά για όλα στην Κουλτουρόσουπα…

 
]]>
Εκπρόσωπος μιας ελπιδοφόρας - πολλά υποσχόμενης νέας γενιάς καλλιτεχνών, συνδυάζοντας τις ιδιότητες ηθοποιού και θεατρικού συγγραφέα,  ήδη από τα πρώτα  δείγματα γραφής δείχνει να ξεχωρίζει και να απολαμβάνει ευρεία αποδοχή από το κοινό. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Ανδρέας Βουτσινάς», δηλώνει ότι δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στις δύο αγάπες του και πως ό,τι κι αν γίνει δεν θα πάψει ποτέ «να δημιουργεί εικόνες με τις λέξεις». Με αχώριστο σύντροφο στο συγγραφικό ταξίδι τη Μαρία Λαφτσίδου, έχουν δώσει ως δημιουργοί τρία επιτυχημένα σύγχρονα έργα, με βασικά χαρακτηριστικά τους τις ευφάνταστες ιδέες, τον κοινωνικό σχολιασμό και το καυστικό- ανατρεπτικό χιούμορ, βρίσκοντας θερμούς αποδέκτες και καλλιεργώντας σοβαρές ελπίδες για το θεατρικό μέλλον.
.
Με αφορμή την επανάληψη της… επεισοδιακής παράστασης «Εκκλησιάζοντες» στο θέατρο Αυλαία, ο Μιχάλης Δαρνάκης μιλά ανοιχτά για όλα στην Κουλτουρόσουπα
 
1.   Θα θέλαμε με λίγα λόγια να συστήσεις τον εαυτό σου σε όσους δεν σε γνωρίζουν, σχετικά με το «ποιος είσαι» όπως το προσδιορίζεις εσύ…
Θεσσαλονικιός γέννημα-θρέμμα και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής "Ανδρέας Βουτσινάς".  Μου αρέσει να γράφω κείμενα, ζω για τις στιγμές που βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και ουαι κι αλίμονο μου αν ποτέ κάτσω ήρεμος.
 
2.   Πώς θα περιέγραφες το ξεκίνημά σου και ποια συναισθήματα θυμάσαι έντονα από αυτό;
Σίγουρα το επάγγελμα του ηθοποιού δεν είναι από τα ευκολότερα, ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και τα ποσοστά ανεργίας στα ύψη. Θεωρώ τον αυτό μου από τους τυχερούς γιατί είχα την χαρά και τιμή να δουλέψω με πολύ αξιόλογους ανθρώπους από την πρώτη κιόλας χρονιά που αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή. Αυτό όμως που θυμάμαι έντονα, και θα θυμάμαι όσος καιρός και αν περάσει, είναι η ημέρα της πρεμιέρας της "Ειλύθιας",  του πρώτου θεατρικού έργου που γράψαμε με τη Μαρία Λαφτσίδου, στο Θέατρο Αυλαία. Ένα θέατρο γεμάτο κόσμο, δυνατά γέλια, χειροκροτήματα.
 
3.   Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στις δύο ιδιότητες, του ηθοποιού και συγγραφέα, ποια θα κρατούσες και γιατί;
Ειλικρινά δε μπορώ να ξεχωρίσω. Από την αρχή της φοίτησης μου στη δραματική σχολή ήξερα πως δεν ήθελα να περιμένω να με διαλέξουν για να παίξω σε μια παράσταση. Αυτός ήταν ο λόγος που ξεκινήσαμε να γράφουμε πιο επαγγελματικά με τη Μαρία, για να παίξουμε. Από και έπειτα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Το μόνο που ξέρω είναι πως ακόμα και αν δεν ξαναπαίξω, δε θα σταματήσω να γράφω και να δημιουργώ εικόνες με τις λέξεις.
 
4. Ως συγγραφικό δίδυμο με τη Μαρία Λαφτσίδου, πού εντοπίζεις ευκολίες και πού δυσκολίες στο από κοινού γράψιμο;
Και για τους δυο μας η συγγραφή είναι καθαρά ιδιωτική δουλειά. Ο καθένας εμπνέεται και δουλεύει με διαφορετικούς τρόπους. Έτσι έχουμε πάρει την απόφαση να μην γράφουμε ποτέ μαζί, παρά μόνο όταν χρειάζεται. Ο καθένας γράφει τις σκηνές έτσι όπως τις φαντάζεται και μετά κρατάμε-ενώνουμε  ό,τι θεωρούμε καλύτερο. Ακόμα και κάποιος που μας γνωρίζει καλά δε μπορεί να καταλάβει ποια κομμάτια γράφτηκαν από ποιον, και αυτό είναι το ιδανικό. Το καλό στην όλη διαδικασία είναι ότι δεν έχουμε θέμα να παρέμβουμε ο ένας στο κείμενο του άλλου και να του "αλλάξουμε τα φώτα", υπάρχει πλήρης εμπιστοσύνη και ελευθερία.
 
5.  Ως θεατρικό συγγραφέα , ποιο είδος θεματολογίας σε «ιντριγκάρει» για να ασχοληθείς, τί σε εμπνέει;
Τα ερεθίσματα έρχονται συνήθως από πράγματα που με ενοχλούν στην καθημερινότητα. Και στα τρία θεατρικά έργα που έχουμε γράψει ως τώρα με την Μαρία (Ειλύθια, Πραξικόπημα, Εκκλησιάζοντες)  υπάρχει έντονος πολιτικός και θρησκευτικός σχολιασμός. Αγαπάω την σάτιρα και την κωμωδία.  Όταν ζεις στην Ελλάδα και βλέπεςι τι συμβαίνει, όχι μόνο τα τελευταία χρόνια, αλλά γενικότερα, σε πολλούς τομείς, δε γίνεται να κλείσεις τα μάτια και να αδιαφορήσεις.  Ο δικός μου τρόπος, είναι να γράφω θεατρικά κείμενα και μέσα από αυτά, με χοντροκομμένο τρόπο, χωρίς πολλά "στολίδια", να πω ό,τι με ενοχλεί. Για μένα αυτός είναι ο ρόλος της πολιτικής σάτιρας. Να υψώσεις έναν καθρέφτη και να δείξεις τα πράγματα έτσι όπως εσύ πιστεύεις πως είναι. Όχι απαραίτητα για να προβληματίσεις, αυτό είναι δικαίωμα του καθενός αν θέλει να προβληματιστεί ή όχι, αλλά για να το βγάλεις από μέσα σου και να το μοιραστείς.
 
6.  Ένα θεατρικό έργο, κατά μέσο όρο, πόσο χρόνο σας παίρνει για τη συγγραφή του και ποια πάνω- κάτω διαδικασία ακολουθείτε με τη Μαρία;
Αρχικά πρέπει να υπάρχει το ερέθισμα. Να δούμε τι θέλουμε να πούμε μέσα από το έργο.  Μετά έρχονται οι χαρακτήρες και σιγά- σιγά χτίζεται η πλοκή. Ε, σ’ αυτό λειτουργούμε διαφορετικά. Εγώ- ας πούμε- θέλω να έχω ένα όσο πιο καθαρό πλάνο γίνεται, με το τι θα γίνει σε κάθε σκηνή και πάνω σε αυτό να εξελιχθούν οι δράσεις, με πολλές αλλαγές φυσικά και στο τέλος μπορεί να μην κρατήσεις τίποτα από τον αρχικό σχεδιασμό. Αυτό νομίζω με βοηθά αρκετά. Οι "Εκκλησιάζοντες" για παράδειγμα χρειάστηκαν περίπου 3 μήνες για να ολοκληρωθούν σαν κείμενο. Η ιδέα υπήρχε καιρό πριν.
 
7.   Συμμερίζεσαι την άποψη που λέει ότι πάσχουμε από θεατρικούς συγγραφείς και ότι το κεφάλαιο «σύγχρονο έργο» είναι μια πονεμένη ιστορία;
Η αλήθεια είναι πως δεν ανεβαίνουν πολλά σύγχρονα έργα. Δεν πιστεύω πως δεν υπάρχουν σύγχρονοι συγγραφείς, απλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευτεί κάποιος. Ειδικά αν είναι στα πρώτα τους βήματα. Γι αυτό βλέπουμε από μικρές ομάδες να ξεπροβάλλουν καινούργια έργα. Οι μεγάλοι θιασάρχες και τα μεγάλα θέατρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη επιλέγουν "περπατημένα" έργα γιατί ξέρουν πως αυτά "θα πάνε". Έχουν δοκιμαστεί από τον κόσμο, είναι μια πολύ ασφαλής επιλογή και σε κάποιες περιπτώσεις δεν χρειάζεται να πληρώσουν και δικαιώματα, οπότε η "χασούρα" και το ρίσκο είναι πολύ μικρότερα. Φυσικά υπάρχει η πολύ σωστή δικαιολογία που χρησιμοποιούν "Αυτό το έργο είναι διαχρονικό". Όντως υπάρχουν αριστουργήματα που ο  χρόνος δεν τα έχει αγγίξει και είναι σαν να γράφτηκαν χτες, αλλά είναι καλό να εμπιστευόμαστε και νέους ανθρώπους, να δούμε και μια άλλου είδους γραφή, ίσως κάτι έχουν να πουν.
 
8. Πόσο εύκολα δέχεσαι μια πιθανή αρνητική κριτική και πόσο σε επηρεάζει; Παρεμπιπτόντως, σε πονάει περισσότερο η απόρριψη ως ηθοποιό ή ως συγγραφέα;
Όταν εκθέτεις ένα κείμενο σου στον κόσμο ή ακόμα όταν εκτίθεσαι σαν ηθοποιός, πρέπει να είσαι έτοιμος για να ακούσεις πολλά. Φυσικά και με ενδιαφέρει η κριτική. Θέλω να ξέρω αυτό που τόσο καιρό δούλευα στη πρόβα, τι σημαίνει για τον κόσμο, αν τον αφορά. Η δουλειά μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κοινό .Από ένα τυπικό "συγχαρητήρια" μέχρι ένα ειλικρινές "αυτό δε μου άρεσε". Φυσικά δεν σημαίνει πως δίνεις σημασία στα πάντα. Έχεις τα αυτιά σου ανοιχτά, ακούς τα πάντα, αλλά εμπιστεύεσαι πολύ λίγους ανθρώπους. Δεν γίνεται να επηρεάζεσαι από τον καθένα.
 
      Σαν ηθοποιός είμαι κατά μια έννοια η εικόνα του σκηνοθέτη που έχει για τον συγκεκριμένο ρόλο. Από την στιγμή που εκτίθεμαι θέλω να είμαι καλός, όμως αν τυχόν δε σου αρέσει αυτό που κάνω, ίσως και να μην είναι ευθύνη δική μου. Σαν συγγραφέας είμαι ο δημιουργός του έργου. Θα με ενοχλήσει αν δω  κάτι που έγραψα να μην έχει την ανταπόκριση που θα ήθελα να είχε.
 
9.   Στη μέχρι τώρα πορεία σου, πώς θα αξιολογούσες σε ποσοστά τους παράγοντες: ταλέντο- τύχη- σκληρή δουλειά- δημόσιες σχέσεις- προβολή ή ίσως και κάτι άλλο;
Αυτή η δουλειά είναι μια μείξη πολλών παραγόντων. Σίγουρα δεν αρκεί μόνο το ταλέντο. Θέλει να πάρεις απόφαση να δουλέψεις σκληρά, ακόμα και στις πιο περίεργες ώρες και μέρες. Εκεί που όλοι σου οι φίλοι ίσως ξεκουράζονται ή βρίσκονται για μια έξοδο. Θέλει ρίσκο, να αφήσεις  κάτι πιο σταθερό για κάτι τόσο αβέβαιο, που ποτέ δε ξέρεις αν τελικά αξίζει. Αλλά πάνω από όλα, όσο ταλέντο και να έχεις, όση καλή τύχη να βρεθείς στο σωστό μέρος με τους σωστούς ανθρώπους, θέλει να έχεις καλό χαρακτήρα, και αυτό για μένα είναι το πιο βασικό! Είμαστε μικρή κοινωνία, σίγουρα δεν θες να σε ξέρουν ως το μαύρο πρόβατο σε μια ομάδα.
 
10.  Τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία, φέρουν ένα «βάρος». Θεωρείς τον εαυτό σου ικανό στη διαχείριση και των δύο εξίσου ή μια πιθανή αποτυχία σε… ρίχνει στα πατώματα;
Είναι αυτό που λένε ότι η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες, αλλά η αποτυχία μένει ορφανή. Θεωρώ τον εαυτό μου εξίσου ικανό να διαχειριστεί και τα δύο σενάρια. Όταν πρώτο ξεκινήσαμε με την Μαρία δεν ήταν όλα  εύκολα. Το καλό είναι ότι δεν ξανακάναμε ποτέ δυο φορές το ίδιο λάθος! Μέσα από τις αποτυχίες μάθαμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βελτιωθούμε. Και αν τυχόν πέσαμε στα πατώματα βάλαμε τα δυο μας χέρια και σηκωθήκαμε.
 
11. Ποια είναι η ειλικρινής (το τονίζουμε) γνώμη σου για τη θεατρική πιάτσα της Θεσσαλονίκης;  Σου έγινε κάποια πρόταση ή σκέφτηκες μέχρι στιγμής να κατέβεις στην Αθήνα;
Η Θεσσαλονίκη είναι μια περίεργη αγορά. Δε θέλει να κουβαλά τον τίτλο της "επαρχίας" αλλά θα τρέξει να δει την όποια θεατρική παράσταση με τον χι ψι γνωστό τηλεοπτικό ηθοποιό από την Αθήνα. Θα γεμίσει τις παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου και δε θα πολυψάξει τι πραγματεύεται το έργο. Δύσκολα όμως θα εμπιστευτεί μια μικρή ομάδα που τώρα ξεκινά. Δε μπορείς να το κατηγορήσεις γιατί αν τυχόν δεις κάτι κακό από μια μικρή ομάδα, συνήθως παίρνει η μπάλα και όλες τις υπόλοιπες. Αυτό που λέμε με την Μαρία, μέσα από την δική μας ομάδα, το Ελεύθερο Θέατρο Θεσσαλονίκης, είναι να φέρουμε τον κόσμο στο θέατρο και να τους κρατήσουμε. Να μην μετανιώσουν. Να δουν ότι και μικρά σχήματα, που δεν έχουν τις επιχορηγήσεις του κράτους, μπορούν να κάνουν όμορφα πράγματα. Η αλήθεια είναι πως το κλίμα αλλάζει και αυτό είναι πάρα πολύ θετικό!
 
  Είχα δυο φορές την ευκαιρία να κατέβω στην Αθήνα αλλά δυστυχώς δεν βόλεψαν τα πράγματα και δεν έγινε ποτέ. Δεν το μετανιώνω. Αυτή την εποχή είμαι στο Λονδίνο και είμαι αρκετά ενθουσιασμένος για αυτό το βήμα.
 
12. Από την μέχρι τώρα εμπειρία σου, έχεις διαπιστώσει να λειτουργούν στο χώρο διαφόρων μορφών «κυκλώματα», αποτρεπτικά για κάποιους;
Θα μιλήσω μόνο εκ πείρας. Όπου υπάρχει καπνός, σίγουρα θα υπάρχει έστω και κάποιο ίχνος φωτιάς. Ευτυχώς δεν έχω γίνει μάρτυρας τέτοιων καταστάσεων, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου εκτός αυτού του "κυκλώματος"  οπότε μου είναι δύσκολο να γνωρίζω ακριβώς τι γίνεται.
 
13.  Ως νέος άνθρωπος και καλλιτέχνης, πώς βιώνεις τις σημερινές συνθήκες στη χώρα και τί από όλα σε πονάει περισσότερο και θα άλλαζες άμεσα;
Ανήκω δυστυχώς στη γενιά που μόλις τελειώσαμε τις σπουδές μας και ήμασταν έτοιμοι να δημιουργήσουμε, φάγαμε μια γερή σφαλιάρα και δε ξέραμε από πού μας ήρθε! Είπαμε να μην το βάλουμε κάτω και να συνεχίσουμε.  Κοντά εννιά χρόνια κρίσης και ακόμα δεν υπάρχει η επιθυμία για να αλλάξει κάτι. Αρχικά να αλλάξουμε εμείς. Με ενοχλεί ο τρόπος που σκεφτόμαστε και πράττουμε, με ενοχλεί η παρεμβατικότητα της εκκλησίας στο κράτος, με ενοχλεί που κατά βάθος ξέρω πως με την ίδια ευκολία θα κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη αρκεί να βολευτούμε. Το τελευταίο διάστημα ζω στο Λονδίνο και είμαι αρκετά αισιόδοξος για όλα όσα έρχονται τη νέα χρόνια.
 
14. Ανεβάζετε για δεύτερη χρονιά την παράσταση «Εκκλησιάζοντες» που πέρσι προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κάποιους. Ήταν κάτι που  περιμένατε λόγω ενός θέματος- ταμπού ή σας εξέπληξε;
Η Μαρία ήταν πιο έτοιμη για αυτές τις αντιδράσεις. Εγώ δεν ήθελα να πιστέψω πως κάποιος μπορεί να ενοχλούνταν, μιας και το έργο δε θίγει θρησκευτικά πιστεύω παρά μόνο καυτηριάζει γεγονότα που γράφτηκαν στον Τύπο και ακούστηκαν στις ειδήσεις. Πόσο λάθος έκανα! Το μόνο λυπηρό είναι ότι όσοι βανδάλισαν την αφίσα μας στο θέατρο ή έγραψαν υβριστικά σχόλια στο ίντερνετ δεν έχουν ιδέα τι πραγματεύεται η παράσταση. Απλά κάποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μπορούν να καταστρέφουν ό,τι θέλουν με την υποψία και μόνο ότι θίγονται.  Ευτυχώς ακόμα δε μας ζητήθηκε να περάσουμε από Ιερά Εξέταση.
 
15.  Θεωρείτε ως ομάδα ότι τελικά ο σάλος που ακολούθησε, συνέβαλε με τον τρόπο του στη «διαφημιστική» προβολή και επιτυχία της παράστασης;
Θα μπορούσε! Ίσως ο κόσμος να ήθελε να δει προς τι αυτός ο πανικός. Αν και την δυναμική της η παράσταση την έδειξε πριν το συγκεκριμένο συμβάν, με τις προ- κρατήσεις στο θέατρο. Το καλό μέσα σε όλο αυτό είναι ότι ο κόσμος ήρθε, είδε το έργο και διασκέδασε. Ακόμα και βαθειά θρήσκοι άνθρωποι, που ήρθαν στην παράσταση, γέλασαν με τα κακώς κείμενα τα οποία διακωμωδούνται . Αυτός ήταν άλλωστε ο σκοπός μας. Ευχαριστούμε το θέατρο Αυλαία που ήταν θαρραλέα δίπλα μας σε όλη αυτή την ιστορία και προσωπικά την Παυλίνα Χαρέλα.
 
16.  Στο φετινό ανέβασμα παραμένει η παράσταση ίδια ή έχετε κάνει ίσως κάποιες αλλαγές;
Η παράσταση παραμένει ακριβώς η ίδια. Απλά λόγω της παραμονής μου στο Λονδίνο, σε αυτό το ανέβασμα το ρόλο της "Καλλιόπης" θα ερμηνεύσει η εξαιρετικά ταλαντούχα Αλεξάνδρα Κασιούμη
 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  ΠΟΛΥ!

 
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/darnakis-mixalis-21244/feed/
<![CDATA[Ο ηθοποιός Νίκος Βατικιώτης μιλά στην Κουλτουρόσουπα]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/vatikiotis-nikos--21211/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/vatikiotis-nikos--21211/#comments +Fri, 20 Oct 2017 11:55:00 +0300 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vatikiotis-nikos--21211/ Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Εκκλησιάζοντες» βρεθήκαμε με τον Νίκο Βατικιώτη στο φουαγιέ του θεάτρου Αυλαία για να μιλήσουμε...]]>  
Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Εκκλησιάζοντες» βρεθήκαμε με τον Νίκο Βατικιώτη στο φουαγιέ του θεάτρου Αυλαία για να μιλήσουμε για την παράσταση και όλο τον θόρυβο που την περιέβαλε, για τη θρησκεία, την πολιτική, το θέατρο και το τι σημαίνει να είσαι καλλιτέχνης σε καιρούς κρίσης. Ο ηθοποιός μας μίλησε για τον βανδαλισμό του θεάτρου πέρυσι, για το δικό του θρησκευτικό αίσθημα, καθώς και το τι σημαίνει γι’ αυτόν θέατρο.
 
Θα φορέσετε τα ράσα για δεύτερη χρονιά. Είχε δυνατό ρεύμα η παράσταση απ’ ότι φάνηκε. Πού πιστεύεις ότι οφείλεται;
Σίγουρα όταν βλέπεις τον τίτλο μιας παράστασης δεν ξέρεις τι είναι, δεν ξέρεις αν είναι καλή ή όχι. Η πρώτη εικόνα που βλέπεις είναι «Εκκλησιάζοντες», οπότε πιθανολογείς ότι θα έχει σχέση με την εκκλησία και σε ιντριγκάρει. Φαντάζομαι πως είναι ένα θέμα που αυτή τη στιγμή απασχολεί πολύ κόσμο. Το τι γίνεται επιτέλους σε αυτή τη χώρα και αν υπάρχει κάτι που κρατιέται εκεί που ήτανε ή όχι. Ο τίτλος, λοιπόν, «Εκκλησιάζοντες» είναι κάτι που και από μόνο του σε κάνει να σκεφτείς «να δούμε τι είναι». Διαβάζεις το δελτίο τύπου και λες, θα πάω. Εγώ θα πήγαινα. Μιλάμε για ένα μοναστήρι – πλυντήριο, το οποίο ξεπλένει χρήματα και γι’ αυτό λες θα πάω να το δω. Βέβαια, εδώ υπάρχουν και αυτοί που λένε, καλύτερα όχι. Ευτυχώς αυτό δεν το συναντήσαμε. Η παράσταση πήγε πολύ καλά και ο κόσμος δεν το φοβήθηκε το έργο, δεν το κατέκρινε. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δεν συμφωνεί αλλά δεν βρέθηκε κανείς. Έπειτα, είναι και η Λαφτσίδου και ο Δαρνάκης που έχουν κάνει και άλλες καλές κωμωδίες οπότε ο κόσμος ήξερε τι πάει να δει. Μετά την πρεμιέρα, η παράσταση ταξίδεψε από στόμα σε στόμα.
 
- Παρότι όταν ξεκίνησε η παράσταση σας «βανδάλισαν».
Ναι έγινε και αυτό το φανταστικό. Δεν καταλαβαίνω τον λόγο να σου πω την αλήθεια. Και νομίζω ότι είναι και πολύ ακραίο. Μου φαίνεται πάρα πολύ ακραίο να συμβεί κάτι τέτοιο γιατί δεν ήξεραν τι είναι, δεν ήξεραν τι λέει και ήρθαν και έκαναν κάτι τέτοιο. Μου φάνηκε χαζό. Και δεν υπήρχε λόγος να το αλλάξουμε τότε, δεν υπήρχε λόγος να αντικατασταθεί το banner. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Και διαδικτυακά υπήρξαν μεγάλα θέματα, άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν δει καν την παράσταση έλεγαν βλακείες για το τι συμβαίνει, χωρίς λόγο και αιτία. Γίνονται και αυτά, εντάξει.
 
- Ήταν το πολιτικό ή το θρησκευτικό σκέλος που δυναμίτισε;
Το θρησκευτικό, νομίζω. Ξαφνικά κάποιοι κάνουν τους παππάδες και βγαίνουν χωρίς μπλούζες. Κάτι τόσο απλό δημιούργησε την αίσθηση σε κάποιους ότι μπορούν να κάνουν αυτήν την χαζομάρα. Γιατί μιλάμε για χαζομάρα. Δεν είναι μια αντίδραση, δεν είναι κριτική. Η κριτική είναι καλοδεχούμενη και απαραίτητη για το θέατρο. Μιλάμε για κάποιον που δεν ήρθε καν να δει την παράσταση. Πήρε ένα σπρέυ και πάνω στον νου, την ιδιοκτησία, καλλιτεχνική και υλική, ήρθε και έκανε κάτι πολύ άσχημο. Αν έρθει κάποιος και δει την παράσταση θα καταλάβει ότι δεν θίγουμε ούτε την εκκλησία ούτε την πολιτική. Θίγουμε τα κακώς κείμενα της εκκλησίας και της πολιτικής. Δεν θίγει κανείς τον θεσμό, σε καμία των περιπτώσεων.
 
Συνέβη κάτι αντίστοιχο πολύ πρόσφατα με την Ώρα του Διαβόλου.
Ακόμα πιο αταίριαστο αυτό. Εκεί δεν έχει καμία σχέση και η θεματολογία της παράστασης. Εκεί έγινε μόνο για την λέξη. Είναι ακόμα πιο αστείο. Εμείς προσποιούμαστε και τους παππάδες. Σε αυτό το έργο όμως δεν υπάρχει τίποτα. Οπότε καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για ανεγκέφαλους ανθρώπους που δεν έχουν κανένα λόγο σε αυτό που λέγεται πολιτισμός και τέχνη.
 
-Πιστεύεις ότι λογοκρίνεται το θέατρο όταν μιλάει για πολιτική και θρησκεία; Θυμάμαι παραστάσεις να κατεβαίνουν.
Ναι φυσικά, έχει γίνει στην Αθήνα. Κοίταξε, εφόσον δεν είναι θεσμοθετημένη η λογοκρισία, δεν υπάρχει. Μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις. Αν πάμε και πίσω ιστορικά θα δούμε ότι τα διαμάντια, ειδικά στο θέατρο, ήταν αυτά που λογοκρίθηκαν. Και λογοκρίθηκαν όχι από λίγους αλλά σχεδόν καθολικά. Παρόλα αυτά μετά εκτιμήθηκαν σαν έργα. Επίσημα, ελπίζω πως λογοκρισία δεν υπάρχει. Είναι ένα μικρό ποσοστό που δεν θέλει αλλά ίσως και να μην μπορεί να καταλάβει ότι γι’ αυτά τα πράγματα πρέπει να μιλάς. Όσο δεν μιλάς δημιουργείται μια συσσώρευση θυμού, γκρίνιας, απαισιοδοξίας. Είναι φυσιολογικό, όταν βλέπεις να γίνονται όλα αυτά και η εκκλησία να δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα. Από την μέρα που έκανε πρεμιέρα η παράσταση μέχρι και σήμερα έχουν αποκαλυφθεί γύρω στα δέκα μεγάλα σκάνδαλα που αφορούν την εκκλησία. Ελπίζω το κομμάτι του πληθυσμού που αντιδράει έτσι στην τέχνη να είναι μικρό.
 
Και μιλώντας γι’ αυτά στο θέατρο, υπάρχει αλλαγή;
Το να αλλάξει κάτι είναι ο στόχος. Αν μη τι άλλο η παράσταση μπορεί να προβληματίσει. Κάνεις μια παράσταση και διαλέγεις ένα θέμα βάζοντας κάποιους στόχους. Ο πρώτος στόχος είναι ο κόσμος να γελάσει. Το κερδίσαμε. Το δεύτερο είναι ο κόσμος να προβληματιστεί. Νομίζω και αυτό το κερδίζουμε. Το να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πολύ μαγικό και όμορφο. Το ότι βάζεις έναν άνθρωπο σε μια σκέψη, σε μια διαδικασία σκέψης, είναι πολύ ωραίο. Και τον βάζεις με τον πιο ωραίο τρόπο, τον κωμικό τρόπο. Ούτε τον στεναχωρείς, ούτε του δείχνεις με το δάχτυλο. Τα γεγονότα που αναφέρουμε είναι αληθινά στην παράσταση αλλά δεν τα κρίνουμε. Ο Μιχάλης (Δαρνάκης) και η Μαρία (Λαφτσίδου) δίνουν μια σατιρική διάσταση σε πραγματικά γεγονότα. Από κει και πέρα είναι στον καθένα αν θα ενστερνιστεί την δική μας άποψη ή θα την απορρίψει. Και αυτή είναι η ομορφιά του θεάτρου, να σου αφήνει το περιθώριο.
 
Ποια είναι η προσωπική σου αίσθηση για την θρησκεία; Είσαι άνθρωπος που πιστεύει;
Πιστεύω σε αυτήν την ανώτερη δύναμη, την οποία αποζητάμε συνήθως και στις δύσκολες περιστάσεις. Όταν κάτι πάει στραβά. Ποτέ δεν την ζητάς σε μια ευχάριστη περίπτωση, πάντα σε κάτι δυσάρεστο. Καλώς ή κακώς έχουμε γεννηθεί σε μια χώρα όπου λόγω ιστορίας είναι ακόμα λίγο δύσκολο να φύγουμε από όλο αυτό και να είναι επιλογή το να πιστεύεις. Να φτάσει δηλαδή ένας άνθρωπος, έχοντας σχηματίσει κάποιες εμπειρίες, να πει ότι θέλει να πιστέψει. Δεν γίνεται έτσι ακριβώς. Ωστόσο, η πίστη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Θεωρώ ότι μπορεί να πιστεύεις πολύ περισσότερο ακόμα και χωρίς να πηγαίνεις στην εκκλησία, ακόμα και αν δεν νηστεύεις από έναν άνθρωπο που τα κάνει όλα αυτά αλλά στην ουσία του είναι κακός. Η πίστη είναι κάτι πολύ προσωπικό και έχει να κάνει κυρίως με το ήθος και όχι με τα τυπολατρικά.
 
- Η θέση του καλλιτέχνη μέσα σε ένα περιβάλλον σαν αυτό στο οποίο ζούμε ποια είναι;
Ωραία ερώτηση. Πάλι θα σου πω για το παρελθόν. Το Θέατρο Τέχνης δημιουργήθηκε σε μια πάρα πολύ δύσκολη πολιτική κατάσταση και ο κόσμος ήταν πάρα πολύ πιεσμένος. Βρέθηκαν οι καλλιτέχνες, οι οποίοι θεώρησαν ότι κάτι έπρεπε να κάνουν για αυτό και έφτιαξαν το Θέατρο Τέχνης με τον Κάρολο Κουν. Ήταν, όσο και αν ακούγεται αστείο, οι ιδανικές συνθήκες για τους ανθρώπους να εκφραστούν. Η γενιά η δική μου δεν έχει πολλά τέτοια ερεθίσματα, δεν έχει την εμπειρία του πολέμου, δεν έχει τέτοιες εικόνες. Έχουμε να ασχοληθούμε με το κοινωνικό και το πολιτικό. Εφόσον σου δίνει τροφή, έστω και με άσχημο τρόπο, καλό είναι να το εκμεταλλευτούμε. Καθαρά καλλιτεχνικά. Γιατί το θέατρο είναι και μια δουλειά. Πολύς κόσμος το ξεχνάει αυτό. Την κάνεις γιατί την αγαπάς και γιατί σε εκφράζει. Υπάρχει το ατομικό και μετά έρχεται το συλλογικό. Τι κάνουμε σαν σύνολο; Τι πρεσβεύει το ελληνικό θέατρο;
 
Υπάρχει ελληνικό θέατρο;
Αυτό δεν υπάρχει πια. Δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο. Δεν υπάρχει ένα ρεύμα το οποίο κινείται. Αυτό για εμένα είναι πολύ κακό. Από το 2000 ποιο είναι το ρεύμα που κινεί τα θεατρικά δρώμενα αυτής της χώρας; Δεν υπάρχει. Όχι μόνο όσον αφορά την θεματολογία του αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης, την ταυτότητά του. Θεωρώ ότι παρόλο που το θέατρο έχει εξαιρετικούς συγγραφείς σήμερα, κανείς δεν μπαίνει στη διαδικασία να τους ενοποιήσει και να δηλώσει κάτι. Αρκούμαστε στα επιφανειακά και σε ένα προϊόν κατακερματισμένο. Φταίει ίσως και η έλλειψη ερεθισμάτων που ανέφερα πριν, η ευκολία που είχαμε σαν γενιά αλλά και το γεγονός ότι μας περιόριζαν πάντα την σκέψη. Μακάρι και εγώ μεγαλώνοντας να βρω τι φταίει.
 
Το αισθητήριο του κοινού έχει λόγο σε όλα αυτά; Λαμβάνοντας και υπόψη ότι μπορεί να ήταν και θεατρόφιλοι αυτοί που βανδάλισαν το θέατρο πέρυσι.
Το αποκλείω. Δεν υπάρχει πιθανότητα άνθρωπος που βλέπει θέατρο να το έκανε αυτό. Αν είναι έτσι, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Όσον αφορά το αισθητήριο του θεατή, εγώ θεωρώ ότι έρχεται κενός. Δεν υπάρχει αυτό που λέμε «φταίει το κοινό». Το κοινό είναι εκεί και έχει πληρώσει το εισιτήριό του. Υπάρχει περίπτωση να πας να ψωνίσεις κάτι και να γυρίσεις σπίτι και να πεις ότι δεν σου αρέσει; Δεν θα είχε και λογική. Οπότε ο κάθε θεατής έρχεται ανοιχτός, έρχεται άγραφο χαρτί και σου αφήνει το μυαλό του, ελπίζοντας ότι θα καταφέρεις να κερδίσεις το συναίσθημά του. Και ομολογώ ότι στη συγκεκριμένη παράσταση δεν περίμενα την θετική ανταπόκριση, ειδικά σε μια πόλη όπως την Θεσσαλονίκη που έχει ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία.
 
Πώς βιώνεις σαν ηθοποιός την κατάσταση που επικρατεί στο θέατρο;
Εγώ είμαι τυχερός γιατί ξεκίνησα το 2004 να δουλεύω ως ηθοποιός οπότε πρόλαβα και ωραίες εποχές. Τώρα είναι δύσκολα. Θέλει ήθος, σεβασμό και δουλειά το θέατρο. Και ο κόσμος πολλές φορές δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντικό είναι. Έρχεται και βλέπει δύο ώρες την παράσταση και αναρωτιέται αν είναι δουλειά. Ήρθες και είδες ότι κάναμε πρόβα σε ένα έργο που έχουμε παίξει ήδη. Πρέπει να σέβεσαι το θέατρο. Είναι μια δουλειά δύσκολη που σίγουρα πρέπει να αγαπάς για να την κάνεις. Δεν είναι μια δουλειά που κάνεις μέχρι να βρεις μια άλλη. Και χρειάζεται και κάτι άλλο, χρειάζεται αυτό  το «ψώνιο». Το χειροκρότημα είναι ένα πολύ ωραίο πράγμα. Δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να μην του αρέσει το χειροκρότημα. Θέτεις τον εαυτό σου μπροστά σε τόσο κόσμο και περιμένεις να ακούσεις το χειροκρότημα. Θέλει, λοιπόν, και το ψώνιο του. Και δουλειά που θέλει ψώνιο είναι επικίνδυνη. Μπορεί άνθρωποι να εκμεταλλευτούν αυτή τη διάθεσή σου, μπορεί να μην σε σεβαστούν. Είναι μια δουλειά, όπως όλες φαντάζομαι, που απαιτεί προσπάθεια, υπομονή και τύχη. Εγώ δεν πιστεύω τόσο πολύ στο ταλέντο.
 
Άρα σε όλη αυτή τη συζήτηση περί του αν πρέπει να έχει σπουδάσει ο ηθοποιός ποια η θέση σου;
Για μένα δεν έχει σημασία. Μπορώ να σου πω εξαιρετικά ονόματα και μάλιστα πολλά, τα οποία δεν έχουν σπουδάσει. Και όμως οι υποκριτικές τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένες. Σίγουρα το να το σπουδάσεις θα σε βοηθήσει γιατί θα μάθεις τις τεχνικές και άλλα εφόδια. Αλλά έχει να κάνει περισσότερο με το πόσο το θες. Αν το θέλεις πάρα πολύ θα το κάνεις καλά. Για όλα τα πράγματα ισχύει αυτό.
 
Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά του να είσαι ηθοποιός στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη;
Εγώ έκανα ένα μεγάλο άλμα. Συνήθως από την Θεσσαλονίκη φεύγει κάποιος και πηγαίνει στην Αθήνα, εγώ έκανα το αντίθετο. Ευτυχώς εγώ δούλεψα πάρα πολύ καλά κάνοντας θέατρο, τηλεόραση και ταινίες και κάπου έβαλα άλλες προτεραιότητες στην ζωή μου. Ήταν δύσκολη περίοδος στην Αθήνα. Υπάρχει πολύς κόσμος σε αυτή τη δουλειά στην Αθήνα, πράγμα που δεν βοηθάει την κατάσταση. Όταν υπάρχουν ηθοποιοί που δουλεύουν αμισθί δημιουργείται πρόβλημα. Όταν ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη σκεφτόμουν ότι ίσως αφήσω την δουλειά του ηθοποιού πίσω μου για να ασχοληθώ με ένα άλλο κομμάτι του θεάτρου. Τότε είδα ότι υπάρχει ένα πάρα πολύ καλό υλικό εδώ πέρα και απόρησα. Γιατί δεν τρέχει όλο αυτό το πράγμα; Ξεκίνησα με μια αθηναϊκή παραγωγή (Ιάσονας και το Χρυσόμαλλο δέρας, Σπυράτου) και μόλις γνώρισα τα παιδιά και μου είπαν ότι θα κάνουν αυτό το έργο δέχτηκα με χαρά. Γνώρισα πολύ ωραίους ανθρώπους σε αυτή τη δουλειά και μπήκα στη διαδικασία να πω ότι και εδώ γίνονται ωραία πράγματα. Είναι πιο δύσκολα εδώ γιατί οι παραστάσεις δεν έχουν βοήθεια από πουθενά και δεν μπορείς να πεις ότι ως ηθοποιός θα έχεις μια ζωή όπως την θες ακριβώς. Προσπαθούμε, όλοι προσπαθούν. Εδώ χρειάζεται να το προσπαθήσεις ακόμη περισσότερο.
 
Πιστεύεις ότι αυτή η δυσκολία στη Θεσσαλονίκη έχει ως αποτέλεσμα να αναδεικνύονται οι καλές παραστάσεις τελικά;
Σίγουρα είναι ένας παράγοντας και αυτό. Εγώ πίστευα ότι και με την κρίση θα γινόταν αυτό. Θα γινόταν δηλαδή ένα ξεσκαρτάρισμα. Θεατρικά έχει ξεσκαρτάρει. Εκεί που υπάρχει ακόμη θέμα είναι στην τηλεόραση. Έχουν γίνει βέβαια και σειρές που είναι εξαιρετικές. Η αλήθεια είναι όμως ότι στο τηλεοπτικό κομμάτι υπάρχει ένα πρόβλημα. Το βλέπεις και επαγγελματικά και αναρωτιέσαι γιατί μια δουλειά έχει γίνει τόσο πρόχειρα. Στο θέατρο έχει γίνει και στην Αθήνα και εδώ ένα ξεσκαρτάρισμα γιατί είναι μια δουλειά που δεν θα την κάνεις για να βγάλεις εύκολα λεφτά. Οι θυσίες που κάνεις πια είναι πολύ περισσότερες. Οπότε ναι, συμφωνώ ότι οι δουλειές που ανεβαίνουν έχουν αν μη τι άλλο αγάπη μέσα τους που είναι και το πιο σημαντικό.
 
-Ανέφερες ότι σκεφτόσουν να επικεντρωθείς σε ένα άλλο κομμάτι του θεάτρου. Ποιο είναι αυτό;
Ναι, με ενδιαφέρει πάρα πολύ η διδασκαλία. Είναι ένα όνειρο που είχα από παλιά. Ένα όνειρο απ’ όταν ξεκίνησα είναι να φτιάξω μια σχολή υποκριτικής, συγκεκριμένης. Μην με ρωτήσεις, δεν ξέρω ποια είναι ακριβώς αλλά θα ήθελα κάποια στιγμή να το κάνω. Πιστεύω ότι κάθε ηθοποιός νομίζει ότι αυτό που κάνει το κάνει πιο καλά από όλους. Πιστεύουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι. Για μας είναι καταστροφικό γιατί πάμε και βλέπουμε παραστάσεις και σκεφτόμαστε πως θα ήταν αν τις κάναμε εμείς. Έχω έναν τέτοιο στόχο.
 
-Έχεις κάνει και παιδικές παραστάσεις.
Λατρεύω το παιδικό θέατρο. Στο βιογραφικό μου βάζω πάντα πρώτες τις παιδικές παραστάσεις. Είναι δεκαπλάσιο το σθένος που πρέπει να δείξεις πάνω στη σκηνή. Και το σημαντικότερο είναι ότι οι θεατές είναι παιδιά και τα παιδιά είναι ειλικρινή. Αν δεν τους αρέσει θα φωνάζουν «δεν μ’ αρέσει». Και καλώς ή κακώς το παιδικό θέατρο γνωρίζει το θέατρο στα παιδιά. Αν εσύ τους το γνωρίσεις με λάθος τρόπο κάνεις μεγάλο κακό. Για μένα είναι πολύ μεγάλη ευθύνη το να αποφασίζει ένας σκηνοθέτης να ανεβάσει μια παράσταση για παιδιά. Κάποιοι κατηγορούν ότι το θέατρο δεν έχει επίπεδο. Να δούμε όμως και τους θεατές. Δεν μπορείς να κάνεις θέατρο για λίγους. Πράγμα που γίνεται στην Ελλάδα και το κάνουν εξαιρετικοί σκηνοθέτες, π.χ. ο Τερζόπουλος. Κάνει ένα θέατρο το οποίο είναι ελιτίστικο γιατί κανείς δεν πήρε την παιδεία για να μπορέσει να φτάσει σε αυτό. Στη Ρωσία η μουσική είναι κάτι που μαθαίνουν στο παιδί από 2-3 χρονών. Λογικό είναι όταν θα φτάσει δεκαοχτώ χρονών αυτός ο άνθρωπος να έχει άποψη. Στην Ελλάδα το θέατρο που είναι στην παιδεία;
 
Μίλησες για θέατρο για ελίτ και για λίγους. Θεωρείς ότι το θέατρο πρέπει να είναι εύληπτο από όλους;
Το μαγικό με το αρχαίο ελληνικό θέατρο και αυτό που το κράτησε ζωντανό είναι ότι οι παραστάσεις απευθύνονταν στον πιο απλό άνθρωπο μέχρι και στον διανοούμενο. Και αυτή είναι η μεγάλη μαγεία ενός συγγραφέα και ενός σκηνοθέτη. Να καταφέρεις να ακουμπήσεις σε όλους. Να έρθει ένας άνθρωπος που δεν έχει μεγάλη τριβή με το θέατρο και να καταλάβει αλλά και να έρθει ένας άνθρωπος που έχει μεγάλη τριβή με το θέατρο και να προβληματιστεί ακόμη περισσότερο. Αν μιλάμε για εναλλακτικές παραστάσεις οι οποίες γίνονται εσκεμμένα ακατανόητες, τότε θεωρώ ότι αυτές είναι πληγή για το θέατρο. Όταν μιλάμε για μια παράσταση που είναι μόνο για πέντε άτομα που ξέρουν, τότε η κουβέντα είναι μεγάλη. Ποιος είναι ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός που λένε ότι κάνουν θέατρο για λίγους; Νομίζω ότι δεν έχουμε στην Ελλάδα τόσο μεγάλους ηθοποιούς για να το πουν αυτό. Και γενικότερα καλό είναι να μην το λέει κανείς.
 
Τα σχέδια μετά τους «Εκκλησιάζοντες»;
Οι Εκκλησιάζοντες ξεκινάνε την Δευτέρα 23 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αυλαία και στις 2 Νοεμβρίου έχουμε πρεμιέρα με μια εξαιρετική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη σχετικά με τις τελευταίες μέρες της ζωής του Μαγιακόφσκι. Είναι άλλωστε φέτος και η χρονιά της Ρώσικης Επανάστασης. Κάτι επίσης πολύ ωραίο που θα συμβεί είναι ότι θα ανέβει μια παράσταση από Θεσσαλονικείς στην Αθήνα, στη μικρή σκηνή του Θεάτρου Αργώ, η οποία ξανανοίγει. Θα ξεκινήσει εκεί το Splinters της Νίνας Ράπη σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Μιχαήλ και θα συνεχίσει στο Θέατρο Τ τον Φλεβάρη. Υπάρχουν ιδέες για πολλές παραστάσεις και για αργότερα.
,
Σε ευχαριστώ.

Πληροφορίες για τους Εκκλησιάζοντες θα βρείτε ΕΔΩ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/vatikiotis-nikos--21211/feed/
<![CDATA[Ο Άγγελος Αντωνόπουλος σε ζωντανή συνέντευξη χάρμα ακοής! [βίντεο]]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/aggelos-antonopoulos-21070/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/aggelos-antonopoulos-21070/#comments +Thu, 12 Oct 2017 15:30:00 +0300 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/aggelos-antonopoulos-21070/ Με την αφοπλιστική απλότητα,  προσήνεια,  γλυκύτητα του Άγγελου Αντωνόπουλου,  ζωντανή συνέντευξη χάρμα ακοής! [βίντεο]

]]>
 

Όταν ο καλλιτέχνης απέναντί σου κουβαλά «πρωταγωνιστική» ιστορία μισού αιώνα, έχοντας κατακτήσει άπειρες καρδιές από το πανί, την οθόνη ή το σανίδι… όταν έχει στο ενεργητικό του επιτυχίες που σήμερα μοιάζουν ασύλληπτες… όταν έχει βρεθεί δίπλα σε θρυλικά ονόματα κι έχει εγγράψει το δικό του με κεφαλαία, φωτεινά γράμματα… το τελευταίο που περιμένεις είναι να συναντήσεις έναν άνθρωπο με την αφοπλιστική απλότητα,  προσήνεια,  γλυκύτητα του Άγγελου Αντωνόπουλου! Για να ακριβολογούμε, η προσωποποίηση αυτών των αρετών, ενώ η παροιμιώδης γοητεία του - σταθερή αξία σαν το παλιό ακριβό κρασί- διαπιστώνεις ότι πηγάζει από μια φύσει ευγενική ψυχή, από εκείνες τις σπάνιες των αυθεντικών καλλιτεχνών.
 
Η κουβέντα με τον σπουδαίο πρωταγωνιστή Α. Αντωνόπουλο που έχει αγαπηθεί από γενιές μέσα από ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου και εν συνεχεία  μέσα από τηλεοπτικούς ή θεατρικούς ρόλους, πέρα από μεγάλη τιμή για την «Κ», κυρίως επιβεβαίωσε τη σπουδαιότητα του ανθρώπου… Πόσο όμορφο συναίσθημα «δικαίωσης» αλήθεια, όταν ο καλλιτέχνης που για χρόνια θαύμαζες από μακριά για το ταλέντο του, προσεγγίζοντάς τον  από κοντά, διαπιστώνεις ότι η προσωπικότητά του είναι ακόμα πιο άξια θαυμασμού, με όλα τα χαρακτηριστικά των χορτασμένων, γενναιόδωρων, γοητευτικών ανθρώπων, εκείνων, που νιώθοντας απόλυτα ασφαλείς στην καταξίωσή τους, δεν νοιάζονται να αποδείξουν τίποτα, απλά εκπέμπουν φως…
 
Παρά την κούρασή του από ένα πρόγραμμα που θα καταπονούσε και έφηβο, η πρόσχαρη διάθεσή του για κουβέντα εφ’ όλης της ύλης και το άνοιγμά του σε εξομολογήσεις, πραγματικά μας εντυπωσίασαν, πέραν βεβαίως της αφηγητικής ικανότητας από μια αξιολάτρευτη χροιά φωνής. Μίλησε για σημαντικές στιγμές της μακριάς του διαδρομής, για τον κινηματογράφο του Φίνου, για ευτράπελα της εποχής, για τη συνεργασία του με όλες – μα όλες!- τις μεγάλες πρωταγωνίστριες. Μίλησε ακόμη για τη δύναμη και μοναδικότητα της θεατρικής τέχνης, όπως την υπηρέτησε επί χρόνια, άλλοτε μέσα από μεγάλους κλασικούς συγγραφείς κι άλλοτε με σύγχρονο ρεπερτόριο.  Ανέτρεξε σε χαρακτηριστικές μνήμες, την εποχή που το τηλεοπτικό… φαινόμενο «Άγνωστος πόλεμος» και το όνομά του μεσουρανούσαν, με καταλυτικές συνέπειες στη θεατρική του καριέρα. Θυμήθηκε επίσης απρόβλεπτα στιγμιότυπα από συνεργασίες, γυρίσματα, περιοδείες, κάνοντας λόγο μεταξύ άλλων και για «ευπατρίδες» του θεάτρου…
 
Φυσικά, ως πολιτικοποιημένο άτομο με δηλωμένη ταυτότητα, δεν γινόταν να μην τοποθετηθεί για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων σήμερα, για τα αδιέξοδα της χώρας, το αίσθημα του «προδομένου», τον ρόλο του πολιτισμού, εκφράζοντας με έμφαση τον θαυμασμό του στη  προικισμένη νέα γενιά, έχοντας προσωπική αντίληψη από την μακρόχρονη θητεία του ως δάσκαλος υποκριτικής. Και βεβαίως μίλησε εκτενώς για την τρέχουσα παράσταση «Τα τελευταία φεγγάρια» (πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ) που πρωταγωνιστεί με τη Βάνα Πεφάνη, αναπτύσσοντας με συγκίνηση το ιδιαίτερο θέμα της και τον ρόλο του, κάτι που τον οδήγησε σε τρυφερή προσωπική εξομολόγηση… Γοητευμένοι τον αποχαιρετήσαμε και είναι σίγουρο ότι γοητευμένοι κι εσείς θα παρακολουθήσετε όσα αφηγείται με το δικό του γλαφυρό τρόπο στο βίντεο που ακολουθεί…
 
-Συνέντευξη από κοινού με την Πίτσα Στασινοπούλου.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/aggelos-antonopoulos-21070/feed/
<![CDATA[Πάρις Θωμόπουλος – Κωνσταντίνος Μπιμπής Back to Back! Μια συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης στην «Κ»]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/thomopoulos-mpimpis-20999/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/thomopoulos-mpimpis-20999/#comments +Sat, 07 Oct 2017 18:51:00 +0300 194 http://www.kulturosupa.gr/interviews/thomopoulos-mpimpis-20999/ Δυο νέοι ηθοποιοί, συγκάτοικοι και φίλοι μου άνοιξαν την πόρτα του φιλόξενου σπιτιού τους για να κάνουμε μια όμορφη κουβέντα. Πρόκειται για τους Πάρι Θωμόπουλο και Κωνσταντίνο Μπιμπή δυο ταλαντούχους ηθοποιούς, ανήσυχα πνεύματα και καλά παιδιά που με  ευγένεια μου παραχώρησαν 2 ώρες λέγοντάς μου πολύ ενδιαφέροντα πράγματ]]> Μια συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης στην «Κ»

Δυο νέοι ηθοποιοί, συγκάτοικοι και φίλοι μου άνοιξαν την πόρτα του φιλόξενου σπιτιού τους για να κάνουμε μια όμορφη κουβέντα.
 
Πρόκειται για τους Πάρι Θωμόπουλο και Κωνσταντίνο Μπιμπή δυο ταλαντούχους ηθοποιούς, ανήσυχα πνεύματα και καλά παιδιά που με  ευγένεια μου παραχώρησαν 2 ώρες λέγοντάς μου πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.
 
-Ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε επαγγελματικά και κοινωνικά (τι σας χαροποίησε, άγχωσε, απογοήτευσε, εξέπληξε) :
 
Π.Θ : α. Με χαροποίησε η παράσταση του Καραθάνου στο Εθνικό Θέατρο «Οπερέττα» στην οποία συμμετείχα που είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει. Δεν συνέβη κάτι συγκεκριμένο για να με αγχώσει. Γενικά αγχώνομαι πολύ από τη φύση μου το οποίο πηγάζει από προσωπικές μου ανησυχίες και φιλοδοξίες. Έχει να κάνει με την αποδοχή των άλλων σε αυτό που κάνεις. Όσον αφορά τα πολιτικά δεν μπορώ να ασχοληθώ. Θεωρώ πως όποιος και να ανέβει στην εξουσία δεν θα κάνει διαφορά γιατί δεν είναι αυτοί που κυβερνούν. Αισθάνομαι αποστροφή για την πολιτική. Τα πράγματα πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο κι εμείς είμαστε από τους τυχερούς που μπορούμε και ζούμε από αυτό που αγαπάμε. Υπάρχει πολλής κόσμος που ζει με 400 ευρώ ή είναι άνεργοι όπως συμβαίνει και στον κλάδο μας.
Απογοητεύομαι γιατί υπάρχει έντονα ο φόβος του μέλλοντος. Ακόμη και αν δεν το έχεις εσύ στο μεταφέρουν οι γύρω σου. Υπάρχει άγχος στην ατμόσφαιρα. Αν ζεις στην Αθήνα και φύγεις στην επαρχία καθαρίζει το κεφάλι σου. Η Αθήνα είναι ένα ανθυγιεινό περιβάλλον για να ζεις και η δουλειά μας το κάνει χειρότερο. Ο ένας κοιτάει να βγάλει το μάτι του άλλου. Να πει ή να κάνει κάτι για να μειώσει τον άλλο και να ανέβει ο ίδιος.
Με εξέπληξε το ότι ξαναβγήκαν επιχορηγήσεις για τα θέατρα!
 
Κ.Μ : Χάρηκα που πήραμε το Θέατρο Άλφα Ιδέα με τον Γιώργο Γάκη και τον Λευτέρη Πλασκοβίτη το οποίο κυριάρχησε τη χρονιά που πέρασε μαζί με το βραβείο Χορν φυσικά. Βέβαια η χαρά είναι σαν το νόμισμα, έχει δυο όψεις. Είμαστε 4 άνθρωποι και κάνουμε δουλειά για 15 τόσο πάνω στη σκηνή όσο και κάτω από αυτή.
Με άγχωσε και απογοήτευσε τοότι ο Τράμπ εξελέγη. Βλέπω να ανεβαίνει ξανά μια τάση φασίζουσα και εμείς απλά να καθόμαστε στα σαλόνια μας και να το συζητάμε.
Χάρηκα μετις επιχορηγήσεις! Που πήραμε κιόλας.   
 
-Συνάδελφοι – συγκάτοικοι – φίλοι: Υπέρ και κατά
 
Κ.Μ : Φίλοι καταρχάς. Παρέα από συμφοιτητές και συγκατοικούμε τα τελευταία 5 χρόνια.
 
-Μαλώνετε; Ανταγωνίζεστε;
 
Π.Θ : Φυσικά υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ μας ο οποίος όμως εκφράζεται και τα προβλήματα λύνονται. Επίσης υπάρχουν και συγκρούσεις ειδικά στο θέμα συγκατοίκησης αλλά και πάλι είναι θέμα σωστής διαχείρισης και είμαστε μια χαρά.
 
-Γιατί γίνατε ηθοποιοί;
Π.Θ : Κατά τύχη. Μου άρεσε μια κοπέλα όταν ήμουν στο μουσικό πανεπιστήμιο η οποία μπήκε στην ομάδα θεάτρου και μπήκα κι εγώ για να είμαι κοντά της. Έτσι κόλλησα το «μικρόβιο» του ηθοποιού.
 
Κ.Μ : Δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Κάποια στιγμή στην Γ΄ λυκείου το αποφάσισα. Νομίζω ότι έχει να κάνει με την ανάγκη να εκφραστείς. Να πεις αυτά που έχεις να πεις.
 
-Αν όχι ηθοποιοί τι;
Κ.Μ : Ψαράς! Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά μου αρέσει πολύ η ιδέα να είμαι μέσα στη θάλασσα.
 
Π.Θ : Να ασχολούμαι με τη γη. Παράγεις τα δικά σου πράγματα, προσφέρεις και δεν είσαι κλεισμένος σε ένα γραφείο. Έχεις λιγότερο άγχος. Δεν ξέρω αν θα το έκανα τελικά, αλλά μου αρέσει η ιδέα.
 
Τέχνη στρατευμένη ή όχι;
;
Κ.Μ : Για μένα καλλιτέχνης που κάνει θέατρο δεν μπορεί να μην είναι στρατευμένος με κάποιο τρόπο. Κάτι θέλεις να πεις, το οποίο δεν μπορεί να μην αφορά την πραγματικότητα που ζούμε.
 
Π.Θ : Ναι πρέπει να δημιουργείς προβληματισμό στο κοινό. Είτε πολιτικό είτε κάτι άλλο.
 
-Ο ηθοποιός έχει ευθύνη απέναντι στο κοινό;
.
Κ.Μ : Έχει μεγάλη ευθύνη και πρέπει να περνά την πραγματικότητα στην τέχνη του. Από την άλλη αν υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης που αισθάνεται ότι αναζητά κάτι  σε αισθητικό πλαίσιο το σέβομαι. Δεν το καταλαβαίνω αλλά το σέβομαι, επειδή αυτή η αναζήτηση κάπου θα οδηγήσει στο τέλος. Αν επιμένει όμως σε έναν αισθητισμό ή ελιτισμό εκεί χάνεται λίγο η μπάλα. Ο Νίκος Καραθάνος για παράδειγμα έχει φοβερή δυνατότητα να παίρνει μια προσωπική υπαρξιακή αγωνία και να την κάνει καθολική όπως την «Οπερέτα».
 
Π.Θ : Βέβαια έχει ευθύνη. Χρησιμοποιεί ένα μέσο που έχει τη δυνατότητα να περάσει πολλά μηνύματα και πρέπει να το κάνει.
 
-Θα κάνατε μια δουλειά που δεν σας εκφράζει απλά για βιοποριστικούς λόγους;
,
Εννοείται! Όπως κι έχουμε κάνει κατά καιρούς.
 
-Δεν είναι πολύ δύσκολο αυτό για εσάς;
 
Π.Θ : Πάντα βρίσκεις ένα σημείο που σε κάνει να αισθανθείς οικεία για να μπορέσεις να το κάνεις. Άσχετα αν επί προσωπικού δεν σε εκφράζει.
.
Κ.Μ : Εγώ το έχω απαντήσει από νωρίς αυτό το ερώτημα. Σκεπτόμενος τις επιλογές μου και τις προτεραιότητές μου. Έχω παίξει σε παραστάσεις που δεν μου αρέσουν αισθητικά αλλά το προτιμώ από το να γίνω barman για λίγο καιρό. Ακόμα και από κάτι που δεν σου αρέσει θα βρεις κάποια θετικά να αποκομίσεις τόσο αναφορικά με την προσωπική εξέλιξη όσο και με τους ανθρώπους που γνωρίζεις.
 
-Ο ηθοποιός έχει ηλικία, έχει ημερομηνία λήξης; 
.
Π.Θ : Το θέατρο έχει να κάνει με ανθρώπους. Οι άνθρωποι έχουν όλες τις ηλικίες οπότε απλά αλλάζεις το εύρος των ρόλων που παίζεις. Τώρα αν με ρωτάς αν θέλω να παίζω στα 60 μου δεν ξέρω να σου πω έχει να κάνει με το τώρα.
 
Κ.Μ : Εγώ δεν θα ήθελα να παίζω μετά τα 60 μου.
 
-Ποια η γνώμη σας για το ηλικιακό όριο των δραματικών σχολών;
Κ.Μ : Είναι λίγο σκληρό αλλά αν το δεις ρεαλιστικά είμαστε σε μια χώρα και μια αγορά που είναι πολύ βίαιη για έναν άνθρωπο μεγαλύτερο. Ένας ηθοποιός που θα βγει από τη σχολή στα 30κάτι θα δυσκολευτεί να βρει τα πατήματά του και δουλειά κατ΄ επέκταση. Κατά μια έννοια λειτουργεί και λίγο προστατευτικά. Δεν έχουμε την αγορά ούτε της Αγγλίας ούτε της Αμερικής. Βλέπεις ήδη πόσοι αποφοιτούν κάθε χρόνο και πόσοι βρίσκουν δουλειά.
 
-Δεν είναι όμως άδικο;
.
Κ.Μ : Καταρχάς θεωρώ πως δεν γίνεσαι ηθοποιός μόνο από αυτές τις σχολές. Έχει άλλες 15 που μπορεί να απευθυνθεί κάποιος αν αγαπάει το θέατρο και το θέλει η ψυχή του όσο χρονών κι αν είναι.
 
Π.Θ : Δεν γίνεσαι ηθοποιός από τις σχολές.
 
-Ο δρόμος είναι ευκολότερος για τους άντρες του χώρου. Ισχύει;
.
Π.Θ : Φυσικά ισχύει. Είμαστε πολλοί λιγότεροι. Είμαστε το 1/3, είμαστε συντριπτικά λιγότεροι από τις γυναίκες του χώρου οπότε είναι λογικό.
 
Κ.Μ : Επίσης στο κοινωνικό πλαίσιο που έχουμε μεγαλώσει τα αγοράκια είναι πιο εύκολο να τσαλακώνονται, να παίζουν χωρίς ντροπή. Τα κορίτσια ντρέπονται λίγο.
 
-Η σημαντικότερη συμβουλή για τους νέους ηθοποιούς
.
Κ.Μ : Να κάνουν δικά τους πράγματα. Να μαζευτούν μεταξύ τους και να κάνουν δικά τους πράγματα. Αν και δύσκολο είναι η λύση της εποχής μας. Θεωρώ πως έχει περάσει το μοντέλο που επικρατούσε η νοοτροπία του βγαίνω από τη σχολή και πρέπει να συναγωνιστώ καλούς συναδέλφους σε ακροάσεις που δεν συμβαίνουν ώστε να συνεργαστώ με μεγάλους σκηνοθέτες.
.
Π.Θ : Το να δημιουργείς κάτι δικό σου όμως είναι πολύ δύσκολο. Πρέπει να έχεις έναν στόχο. Βλέπω πολλές ομάδες ηθοποιών που κάνουν κάτι απλά για να το κάνουν, χωρίς να έχουν κάτι να πουν. Γι΄ αυτό κι εγώ δεν κάνω κάτι δικό μου αν δεν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο να πω. 
 
-Τι σας ρουτινιάζει στη δουλειά σας;
.
Π.Θ : Να παίζεις σε μια παράσταση που δεν σε εκφράζει καθόλου για μια ολόκληρη σεζόν.
.
Κ.Μ : Και οι πρόβες μπορεί να γίνουν μεγάλη ρουτίνα και να είναι χειρότερες από την παράσταση.
 
-Αγαπημένη ταινία
,
Κ.Μ : Τα «Matrix» και τα τρία!
.
Π.Θ : Δύσκολο… Είδα το «The Doors» 10 φορές είναι μια αγαπημένη μου ταινία, άλλες τόσες το «Braveheart» και το «Τελευταία έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ». Δεν μπορείς να πεις αγαπημένο κάτι. Σίγουρα υπάρχουν ταινίες αριστουργήματα βλέπε «Νονός», αλλά νομίζω ότι έχει να κάνει με την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι την εκάστοτε στιγμή.
 
-Τι είδος μουσικής δεν ακούτε με τίποτα
.
Π.Θ : Σκυλάδικα και μετά τα σκυλάδικα beat-house αλλά το διαχειρίζομαι καλύτερα. Σκυλάδικα όμως με τίποτα.
 
Κ.Μ : Δεν υπάρχει μουσική που δεν ακούω με τίποτα. Μπορεί να με κουράσει όμως η ηλεκτρονική μουσική. Αυτά τα συνεχόμενα 4/4 μπορεί να με διαλύσουν.
 
-Ηθοποιός ίνδαλμα
.
Κ.Μ : Στανισλάφσκι. Ίνδαλμα. Δεν τον έχω δει να παίζει βέβαια αλλά τον θαυμάζω απεριόριστα. Από αυτούς που έχω δει να παίζουν ο Μάρλον Μπράντο είναι σοκαριστικός.
 
Π.Θ : Μάρλον Μπράντο!
 
-5 πράγματα που είναι χάλια στη ζωή
.
Κ.Μ : Ο πόλεμος, το τσιμέντο, ο φασισμός, ο πρόεδρος της Β. Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν και ο καπιταλισμός.
.
Π.Θ : Το καυσαέριο, η πολιτική και οι πολιτικοί, ο φασισμός, οι άνθρωποι που πεινάνε - που δεν έχουν που να μείνουν - που πέφτουν στα ναρκωτικά και η βία στον άνθρωπο και στα ζώα.
 
-Ονειρεμένο ταξίδι ζωής
Κ.Μ : Θα ήθελα να πάω πάρα πολύ στη Νέα Ζηλανδία και το Μεξικό στο οποίο πήγα. Όσο ήμουν εκεί συνειδητοποίησα ότι είναι ένα ταξίδι ζωής.
.
Π.Θ : Θέλω να πάω πολύ στην Κωνσταντινούπολη. Δεν είναι ταξίδι ζωής αλλά θέλω πολύ. Γενικά θα ήθελα να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο.
 
-Τα σχέδια της νέας σεζόν 
.
Κ.Μ : Στο Άλφα Ιδέα θα βρείτε ότι ώρα κι αν έρθετε! Φέτος ο «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» είναι η καινούργια παραγωγή. Το θέατρο φέτος ανοίγει πολύ με 3 παραγωγές δικές μας, 10 φιλοξενούμενες και κάποιες συμπαραγωγές. Συνεχίζει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» και το «Δέντρο του Οιδίποδα».
,
Π.Θ : Στο Εθνικό Θέατρο. Στην «Οπερέτα» του Καραθάνου για δεύτερη χρονιά.  Στη δεύτερη σεζόν θα με δείτε στο «Ψηλά από τη γέφυρα» του Άρθουρ Μίλλερ που θα σκηνοθετήσει η Νικαίτη Κοντούρη.
 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τον Πάρι Θωμόπουλο θα δούμε στην «Οπερέττα» από 22.11.2017 έως 07.01.2018. Πληροφορίες θα βρείτε εδώ.
Και στο «Ψηλά από τη γέφυρα» από 15.02.2018 έως 27.05.2018. Πληροφορίες θα βρείτε εδώ.
 
Τον Κωνσταντίνο Μπιμπή βλέπουμε ήδη στο θέατρο Άλφα Ιδέα. Πληροφορίες για όλες τις δράσεις και παραστάσεις του θεάτρου θα βρείτε εδώ.
 
Τους ευχαριστώ από καρδιάς και τους εύχομαι καλή επιτυχία γιατί το αξίζουν.
.
Photos: Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/thomopoulos-mpimpis-20999/feed/
<![CDATA[Η Λένα Παπαληγούρα μιλάει στην Κουλτουρόσουπα...]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/lena-papaligoura-20759/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/lena-papaligoura-20759/#comments +Sat, 23 Sep 2017 15:44:00 +0300 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/lena-papaligoura-20759/ Μας μίλησε για το καλοκαίρι που πέρασε, για το φως και το σκοτάδι της, για τα μελλοντικά της σχέδια, για τη σχέση της με τη Θεσσαλονίκη αλλά και για το τι σημαίνει για αυτήν να βραβεύεται. Φιλική συμβουλή: Μην χάσετε την Κατερίνα, αν βέβαια βρείτε και διαθέσιμα εισιτηρια…]]> Με αφορμή τις πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές του υπέροχου αυτού κοριτσιού που βρίσκεται μονίμως σε εγρήγορση, βρεθήκαμε στο Θέατρο Εγνατία λίγο πριν την πρεμιέρα της «Κατερίνας» της. Μας μίλησε για το καλοκαίρι που πέρασε, για το φως και το σκοτάδι της, για τα μελλοντικά της σχέδια, για τη σχέση της με τη Θεσσαλονίκη αλλά και για το τι σημαίνει για αυτήν να βραβεύεται. Φιλική συμβουλή: Μην χάσετε την Κατερίνα, αν υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα εισιτήρια…

Η Λένα Παπαληγούρα μιλάει στην Κουλτουρόσουπα...
 
-Πώς ήταν το ταξίδι στην Αυλίδα, τώρα που κλείνετε βαλίτσες; Λέγεται ότι ήταν η πιο πετυχημένη παράσταση του καλοκαιριού.
-Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κυριολεκτικά λέω γιατί οι περιοδείες έχουν μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ψυχή μου. Θεωρώ ότι είναι χρέος της δουλειάς μας να την ταξιδεύουμε. Και γιατί έρχεται σε επαφή με μέρη όπου ο κόσμος δεν έχει την ευκαιρία να δει πολύ συχνά παραστάσεις και πραγματικά καταλαβαίνεις την αξία που έχει αυτό αλλά και γιατί είναι πολύ ιδιαίτερες οι σχέσεις που δημιουργούνται σε ένα θίασο που περιοδεύει, γινόμαστε λίγο σαν οικογένεια. Και μεταφορικά ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι γιατί δουλέψαμε πολύ ουσιαστικά και σε πολύ βάθος. Είναι ένα υπέροχο έργο που σου θέτει πάρα πολλά ερωτήματα, γιατί όλα αυτά τα έργα αυτό κάνουν, θέτουν τεράστια ερωτήματα. Oπότε βασανίζεσαι υπαρξιακά, καλλιτεχνικά, με το σώμα και την ψυχή σου να ψάξεις τρόπους αυτά τα ερωτήματα να κατέβουν και στο θεατή. Την χάρηκα και την αγάπησα πάρα πολύ αυτήν την παράσταση. Όπως λέω χαριτολογώντας, αγαπώ πολύ αυτό το κορίτσι. Με τον Αιμίλιο (Χειλάκη), τον Μανώλη (Δούνια), την Αθηνά Μαξίμου, τον Κραουνάκη, τα κορίτσια, ήμασταν μια παρέα αγαπημένη που δούλεψε αναζητώντας κάτι ουσιαστικό και αυτό το εξέλαβε ο κόσμος, ανταποκρίθηκε και αγκάλιασε την παράσταση. Κλείσαμε με ένα Ηρώδειο ασφυκτικά γεμάτο, κάτι που ήταν πολύ συγκινητικό.
 
- Και σε καιρούς δύσκολους θεατρικά. Ήταν δύσκολο το καλοκαίρι, πολλές παραστάσεις δεν πήγαν καλά.
- Κοίτα, νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολες οι εποχές και ο κόσμος από το υστέρημά του πάει να δει μια παράσταση. Είναι πολύ συγκινητικό να επιλέγει από μια πληθώρα παραστάσεων να δει μια παράσταση στην οποία συμμετέχεις. Εγώ πάντα το παίρνω ως δώρο και επιβράβευση, αυτό είναι το πιο σημαντικό.
 
- Και το ίδιο συμβαίνει και με την Κατερίνα. Τι είναι για σένα η Κατερίνα; Και πώς προσέγγισες έναν τέτοιο ρόλο, ένα πρόσωπο που έχει υπάρξει στο παρελθόν;
- Για μένα η Κατερίνα είναι ένας πολύ μεγάλος σταθμός, ένα πολύ μεγάλο δώρο, μια παράσταση που την απολαμβάνω και την ξαναανακαλύπτω από την αρχή ακόμα και τέσσερα χρόνια μετά. Όπως είδες κάνουμε ακόμα πρόβα. Η Κατερίνα είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι της ζωής μου στο θέατρο. Και θα είναι για πάντα νομίζω, με σημάδεψε. Και μέσα μου και ως προς τον κόσμο γιατί πια την έχουν δει πάνω από 45.000 θεατές.
 
-Όσον αφορά το γεγονός ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο;
- Με έκανε να περάσω από πολλά κύματα. Πρώτον, ένιωσα σαν χρέος να πω την ιστορία όσο πιο δυνατά γίνεται, να την ακούσει περισσότερος κόσμος και να επικοινωνήσω αυτό το θέμα, ένα θέμα για το οποίο δεν μιλάμε, ένα θέμα σχεδόν ταμπού αλλά που βασανίζει πάρα πολύ κόσμο. Δεύτερον, την Κατερίνα δεν την ήξερα οπότε έπρεπε να ξεπεράσω το γεγονός ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο και να την ξαναπλάσω με την φαντασία μου. Δουλέψαμε πάρα πολύ ωραία με τον Γιώργο (Νανούρη) και ξεκινήσαμε από την αρχή, προσπαθήσαμε να ακούσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες ιστορίες για αυτήν από τον Αύγουστο (Κορτώ) και να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερη έρευνα γίνεται για την αρρώστια και για όλα τα θέματα που πραγματεύεται το έργο. Μετά όμως έπρεπε να τα ξεχάσουμε όλα αυτά και έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε ως ένα κείμενο το οποίο καλούμαστε να κάνουμε από την αρχή με την φαντασία μας και να αφεθούμε σε αυτό.
 
-Μίλησες για τη διπολική διαταραχή της Κατερίνας. Τώρα που επικοινωνείτε αυτό το θέμα με την παράσταση, πιστεύεις πως ο κόσμος το έχει απενοχοποιήσει σαν θέμα ή συνεχίζει να είναι ταμπού;
- Είναι ένας λόγος που με κινητοποίησε πάρα πολύ να το κάνω. Όντως είναι ιστορίες που είναι κρυμμένες στις ντουλάπες των οικογενειών, είναι μυστικά. Λέει κάτι πολύ ωραίο ο Αύγουστος στο έργο. Λέει ότι όταν αφήνεις ένα αθέατο τραύμα να φανεί είναι και λίγο σαν να το επουλώνεις. Αυτό ήθελα εγώ να ακουστεί μέσω της παράστασης. Να φανεί η γενναιότητα αυτού του ανθρώπου που γράφει την πραγματική του ιστορία και την επικοινωνεί με τον κόσμο και να δοθεί βοήθεια και σε άλλους ανθρώπους να μοιραστούν και τα δικά τους τραύματα και όλοι μαζί να τα επουλώσουμε.
 
- Η Κατερίνα είναι μια προσωπικότητα που έζησε σκοτάδια, πολύ έντονα. Έχεις βρεθεί εσύ σαν Λένα σε παρόμοιο σκοτάδι;
- Νομίζω ότι κάτι που καταλαβαίνει κάποιος βλέποντας και την παράσταση είναι ότι συνειδητοποιείς ποια είναι τα σοβαρά θέματα. Γιατί νομίζω ότι όταν ένας άνθρωπος βιώνει σαν την Κατερίνα ένα πολύ μεγάλο σκοτάδι τοποθετεί τα πράγματα σε σχέση με τη σημασία τους. Όχι, δεν έχω ζήσει τέτοιο σκοτάδι. Φυσικά και έχω περάσει περιόδους πιο δύσκολες, για παράδειγμα μετά από ένα πένθος μπορείς να περάσεις ένα πολύ μεγάλο σκοτάδι. Αλλά για την Κατερίνα μιλάμε για ένα σκοτάδι συνεχές το οποίο εναλλασσόταν με φως και με το οποίο πάλευε μια ζωή. Οπότε νομίζω ότι είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και πολύ τρομακτικό σκοτάδι. Τρομακτικό με την πραγματική έννοια της λέξης, σε τρομάζει.
 
- Τι είναι αυτό που κέρδισε τον κόσμο στην Κατερίνα; Εγώ μπορώ να καταλάβω τι κέρδισε εσένα για να την ερμηνεύσεις αλλά τι ήταν αυτό που έφερε τον κόσμο στα θέατρα τέσσερις χρονιές;
- Μακάρι να ήξερα! Αυτό είναι πάντα κάτι που μένει κρυφό. Άμα ξέραμε θα το επαναλαμβάναμε και θα είχαμε την συνταγή της επιτυχίας. Δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συντελούν σε αυτό. Πρώτο είναι το ίδιο το θέμα της παράστασης. Το δεύτερο είναι η γραφή του Αύγουστου που συνδυάζει όλο αυτό το σκοτεινό, δύσκολο και πολύ θλιβερό του θέματος με τον αυτοσαρκασμό και με το πικρό χιούμορ και το κάνει πολύ εκρηκτικό το κείμενό του. Επίσης, το γεγονός ότι γράφει με τέτοια γενναιοδωρία για την αληθινή του ιστορία, πράγμα που μας έκανε και εμάς να το αντιμετωπίσουμε με εξίσου μεγάλη γενναιοδωρία και ψυχικό άνοιγμα. Μας έκανε να δοθούμε απόλυτα σε αυτό και να αφεθούμε. Ήταν για μας μια παράσταση προσωπικό στοίχημα. Ξεκινήσαμε με low budget, για δέκα παραστάσεις, μόνοι μας, κάνοντας πρόβες στο σπίτι του Γιώργου και ήταν ένα προσωπικό στοίχημα για εμάς. Αν αυτό που συμβαίνει μεταξύ ημών στην πρόβα, μπορεί πραγματικά να βρει ανταπόκριση στον κόσμο. Και το γεγονός ότι βρήκε είναι το πιο μεγάλο δώρο. Είναι σαν να αφήνεις κάποιον να μπει στο σπίτι σου και να δει τις σκέψεις σου. Έχεις επικοινωνήσει το πιο βαθύ πράγμα.
 
- Είναι σίγουρα ένα έργο που λυτρώνει τον θεατή όταν το παρακολουθήσει. Εσύ Λένα σαν άνθρωπος είσαι αισιόδοξη;
- Ναι, είμαι. Επιδιώκω σίγουρα την αισιοδοξία, είμαι φύσει αισιόδοξη, μάλλον προσπαθώ. Υπάρχουν σίγουρα και στιγμές που πέφτω, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αλλά προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη γιατί μου δίνει κίνητρο να ξυπνάω το πρωί. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πως θα ήμουν αν δεν είχα κάτι να ελπίζω. Και νομίζω ότι τη μεγαλύτερη αισιοδοξία την αντλώ από την σχέση μου με τους γύρω μου, απ’ τους ανθρώπους που αγαπώ και απ’ την οικογένειά μου, τη σχέση μου. Και με το μοίρασμα πραγμάτων με αυτούς τους ανθρώπους βρίσκω το κομμάτι που με κάνει αισιόδοξη. Γιατί κατά τα άλλα με αυτά που βλέπουμε γύρω μας δεν μπορείς να είσαι αισιόδοξος.
 
- Πέραν της Κατερίνας, θα φιλοξενήσουμε και τον «Μικρό Πρίγκιπα» στη Θεσσαλονίκη (21 & 22 Οκτωβρίου, Μέγαρο Μουσικής). Τι να περιμένουμε από αυτή την παράσταση; Είναι σίγουρα πολύ ιδιαίτερο να δραματοποιείς ένα παραμύθι.
- Η παράσταση αυτή είναι όντως πολύ ιδιαίτερη γιατί έχει δύο πλευρές. Γι’ αυτό και λέμε ότι είναι μια παράσταση για ενήλικες με ανήλικη ματιά. Σίγουρα είναι μια παράσταση την οποία μπορεί να δει ένα παιδί αλλά δεν είναι παιδική παράσταση, δεν απευθύνεται σε παιδιά γιατί συνδυάζει την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του ίδιου του Εξυπερύ με το παραμύθι. Βλέπεις τελικά ότι όντως – κάναμε πολλή έρευνα για αυτό- ο Εξυπερύ ήταν πιλότος και είχε ένα ατύχημα στην έρημο. Είναι σαν αυτό το παραμύθι να είναι ένα βίωμα δικό του. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει αυτή την απήχηση. Ενώ είναι ένα απλό παραμύθι, τελικά είναι τόσο συμβολικό και τόσο πολυδιάστατο που μπορεί να διαβαστεί από ένα παιδί μέχρι έναν πολύ μεγάλο άνθρωπο και ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά πράγματα. Αυτό προσπαθεί να περάσει. Είναι μια παράσταση πολύ όμορφη σε εικόνα. Εννοώ ότι έχει ένα ιδιαίτερο σύμπαν και για μένα είναι σαν ταξίδι αυτή η παράσταση, ακριβώς όπως το ταξίδι που κάνει και ο Πρίγκιπας. Αυτό να περιμένετε. Ένα μεταφυσικό συμβολικό ταξίδι.
 
- Τελικά όλα θέλουμε να τα βλέπουμε όμως σαν παιδιά, έτσι; Αυτός δεν είναι και ο πυρήνας του έργου;
- Ακριβώς αυτό. Δεν είναι εύκολο. Λέω κάποια στιγμή σαν Μικρός Πρίγκιπας, «Σε παρακαλώ, μην με διαβάσεις σαν μεγάλος». Νομίζω ότι απαιτεί από τους θεατές να μετακινηθούν και να αναζητήσουν το αθώο τους κομμάτι. Να αφεθούν σε αυτό το σύμπαν, το περίεργο. Απαιτεί και από εμένα όμως και από τον θίασο να ανακαλύψουμε αυτά μας τα κομμάτια. Η βασική σοφία αυτού του παιδιού κρύβεται στην αθωότητά του. Τελικά σε αυτό το παραμύθι δεν έχει καμία σημασία ούτε αν είναι αγόρι ή κορίτσι, ούτε τι ηλικία έχει, ούτε πως μοιάζει αυτό το παιδί. Θα μπορούσε να είναι δημιούργημα του πιλότου που έρχεται για να του θυμίσει κομμάτια που έχει ξεχάσει ή έχει χάσει μεγαλώνοντας. Τα ευαίσθητα κομμάτια της ψυχής του, την αθωότητά του, τον ψυχικό πλούτο, τη σημασία του να δένεσαι, να εξημερώνεσαι και να εξημερώνεις, τη σημασία του να αγαπάς τελικά.
 
- Τελειώνει η ανήλικη ζωή και μαζί με την παιδικότητα φεύγει και η ουσία μας. Μέσα στο θέατρο Λένα βρίσκεις τη λύτρωση; Γίνεται ποτέ κουραστικός ο ρόλος, νιώθεις ποτέ ότι ανακυκλώνεσαι;
- Αν συνέβαινε αυτό θα είχα σταματήσει. Όχι μόνο για το πώς φαίνεται αλλά και για το πώς νιώθω. Θέλω τα πράγματα να είναι ζωντανά και να αναπνέουν, να είναι θερμά, αλλιώς κάπως δεν έχει νόημα. Για την Κατερίνα κάνουμε πολλά διαλλείματα, κάνουμε άλλα πράγματα και ξανασυναντιόμαστε όταν μας έχει λείψει. Και μ’ ένα περίεργο τρόπο τροφοδοτείται από τα άλλα πράγματα. Θέλω να πω ότι η Ιφιγένεια, μ’ ένα περίεργο τρόπο με έκανε να δω κάποια πράγματα αλλιώς. Εσύ βλέποντας την παράσταση μπορεί να μην το καταλάβεις γιατί μπορεί να είναι μία φράση. Αλλά για μένα αυτή η μία φράση μπορεί να είναι αρκετή για να κάνω δέκα παραστάσεις. Όταν αρχίζει η ανακύκλωση καλό είναι να σταματάς. Ή να ψάχνεις να βρεις τρόπους ώστε να είναι ξανά δημιουργία. Κάθε φορά κάτι καινούριο. Όντως η επανάληψη δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει κόπο για να είναι ζωντανό κάτι. Απ’ την άλλη, είναι μεγάλη λύτρωση το να κάνεις μια παράσταση και να επικοινωνείς ένα θέμα φλέγον και που εμένα με κινητοποιεί. Έχει αυτό η δουλειά μας. Η αδρεναλίνη σου, η ενέργειά σου και το μυαλό σου και η ψυχή σου ανοίγουν και ξαφνικά γίνεται μια τρομερή ανταλλαγή ενέργειας που αυτό είναι μόνο λυτρωτικό.
 
- Ακούω ότι στην Αθήνα θα έχετε «Γάμο» σύντομα!
- Ναι! Γάμο, γάμο. Αυτός ο γάμος είναι δύσκολος! Έχουμε αρχίσει πρόβες. Είναι ένα αριστούργημα η ταινία. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η διασκευή που έχει κάνει ο Γιώργος ο Σκεύας. Εγώ είχα δει την ταινία πριν μου κάνει την πρόταση ο Γιώργος ο Σκεύας και τώρα που μελετάω το κείμενο αντιλαμβάνομαι πόσα επίπεδα υπάρχουν από κάτω και πως ενώ φαίνεται ότι αφορά τη Γερμανία μετά τον πόλεμο, στην πραγματικότητα αφορά εμάς, την Ευρώπη του σήμερα, αυτό που λέμε τον σύγχρονο άνθρωπο. Τι είναι ο σύγχρονος άνθρωπος, τι διεκδικεί, τι χάνει, τι θυσιάζει, πως αλλοτριώνεται μέσα σε μια κοινωνία. Ήταν διάνοια ο Φασμπίντερ! Έχεις δει το Berlin Alexanderplatz; Δεν υπάρχει! Ο Γάμος της Μαρίας Μπράουν μου αποκαλύπτεται τώρα. Είναι έργο σχεδόν Πιντερικό. Λέει μία φράση και από κάτω κρύβονται σελίδες.
 
- Η σχέση σου με τη Θεσσαλονίκη, θεατρική και μη, ποια είναι;
- Κατ’ αρχήν μένει η μάνα μου εδώ. Είναι πατρίδα. Η μητέρα μου δεν είναι από εδώ αλλά είναι πολλά τα χρόνια που εργάζεται εδώ, είναι σαν πατρίδα της η Θεσσαλονίκη. Οπότε έχει γίνει και εμένα σαν πατρίδα μου. Έρχομαι σπίτι της, μένω σπίτι της, έχω έρθει πολλές φορές για διακοπές εκτός από την δουλειά και την αγαπάω πάρα πολύ την Θεσσαλονίκη. Και τους ανθρώπους της. Νομίζω ηρεμεί η ψυχή μου εδώ, αλήθεια. Ίσως γι’ αυτό θέλω να ερχόμαστε με τις παραστάσεις. Και νιώθω ότι και θεατρικά ο κόσμος μας έχει αγκαλιάσει.
 
- Εκτός όλων των άλλων είσαι και υποψήφια για το βραβείο «Ελευθερία Σαπουντζή». Γενικά εκτιμάς τις βραβεύσεις;
 - Νομίζω ότι γενικά τα βραβεία είναι ένα πολύ ωραίο χτύπημα στην πλάτη. Σου δίνουν δύναμη, σου δίνουν χαρά. Το «Μελίνα Μερκούρη» έδωσε και σε μένα και στην οικογένειά μου πολύ μεγάλη χαρά. Είναι μία στιγμή που δεν θα ξεχάσω στην ζωή μου. Μετά καλό είναι να τα ξεχνάς και να ξεκινάς πάλι από την αρχή. Όπως και με μια επιτυχία σε μια παράσταση. Καλό είναι να την ξεχνάς, να μηδενίζεις το κοντέρ και να ξεκινάς απ’ την αρχή. Γιατί αλλιώς μπορεί να σε κάνουν να μην κινείσαι από το ενδιαφέρον για τη δουλειά αλλά από το ενδιαφέρον για άλλα πράγματα και αυτό για μένα είναι επικίνδυνο. Το ίδιο και με τις κριτικές. Είτε καλή, είτε κακή, την διαβάζω. Σίγουρα με σημαδεύει, εννοείται. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορεί κάποιος άνθρωπος να διαβάσει κάτι και να μην τον μετακινήσει αυτό που διαβάζει όταν πρόκειται για κάτι για το οποίο έχει προσπαθήσει μήνες από τη ζωή του. Αλλά από κει και πέρα προσπαθώ να το ξεχνάω, συνεχίζω, κάνω τη δουλειά μου με στόχο τα κείμενα που έτσι και αλλιώς σε υπερβαίνουν. Για το συγκεκριμένο βραβείο νιώθω μεγάλη τιμή και μεγάλη συγκίνηση. Είναι πολύ όμορφο που υπάρχει αυτό το βραβείο. Γιατί εγώ δεν είχα την τύχη να γνωρίσω την Ελευθερία αλλά μέσα από αυτό το βραβείο πρωτοάκουσα το όνομά της και έψαξα και έμαθα γι’ αυτήν. Και τελικά είναι μια απόδειξη ότι ζωντανός είναι κάποιος όταν υπάρχει στη μνήμη μας. Και μ’ ένα τρόπο οι άνθρωποι που την αγαπούν έχουν καταφέρει και την διατηρούν ζωντανή στη μνήμη μας.
 
- Όπως και την Κατερίνα.
- Ακριβώς.
 
-Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ
-Δύο κριτικά σημειώματα για την «Κατερίνα» θα βρείτε ΕΔΩ & ΕΔΩ
-Βίντεο από τη πρεμιέρα της «Κατερίνας» το 2016 στο θέατρο Εγνατία.

Φ: 20759

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/lena-papaligoura-20759/feed/
<![CDATA[Μια φορά και ένα καιρό η Υρώ Μανέ μίλησε στην «Κ». Έτος 2013.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/iro-mane-20716/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/iro-mane-20716/#comments +Thu, 21 Sep 2017 11:41:00 +0300 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/iro-mane-20716/ Αφορμή για την επαναδημοσίευση της συνέντευξης που μας έδωσε η ηθοποιός Υρώ Μανέ ήταν η παράσταση «Συμβολαιογράφος» που θα παρουσίαζε για πρώτη φορά στο θέατρο Εγνατία. Η παράσταση θα ξαναπαρουσιαστεί στην ΕΜΣ αρχές Οκτωβρίου]]> Αφορμή για την επαναδημοσίευση της συνέντευξης που μας έδωσε η ηθοποιός Υρώ Μανέ ήταν η παράσταση «Συμβολαιογράφος» που θα παρουσίαζε για πρώτη φορά στο θέατρο Εγνατία τότε... Η παράσταση θα ξαναπαρουσιαστεί μετά από χρόνια στην ΕΜΣ αρχές Οκτωβρίου, πληροφορίες, διαβάστε εδώ
,
Η  ηθοποιός Υρώ Μανέ, μιλάει στην  Kulturosupa… [Φεβρουάριος 2013]

Δεν είναι μόνο μια φυσιογνωμία που αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα σε μια τηλεοπτική σειρά της περασμένης δεκαετίας, αλλα ένα πρόσωπο που αγαπήθηκε τόσο από την ιδαίτερη φωνή της, όσο και η παρουσία της μεταγενέστερα κυρίως στο θεατρικό σανίδι. Η ερμηνεία της ως Ερασμία στο θεατρικό μονόλογο «Συμβολαιογράφος» ήρθε να επιβεβαιώσει τη μεγάλη γκάμα της υποκριτικής της τέχνης. Μετά ήρθαν τα συχαρίκια και οι ουρές του κόσμου [3 χρονιές] για να την δουν από κοντά. Από την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013,  θα έχουν την ευκαιρία και οι θεσσαλονικείς να δουν αυτή τη μοναδική παράσταση στο θέατρο Εγνατία. Και γι αυτό τον λόγο…

Κυρία Μανέ τι κάνετε; Είστε καλά;

Είναι μια περίοδος που δεν μπορείς να πεις με ένα ειλικρινές χαμόγελο το είμαι καλά… Υπάρχει στο τέλος πάντα μια πίκρα, λες καλά είμαι, αλλά…

Έχετε πει, κάπου που το διάβασα… «το καλό, το καλείς…», το θυμάστε;

Όταν είσαι προσανατολισμένος με το καλό και θέλεις κάτι πάρα πολύ, το επιδιώκεις με τον τρόπο και με την στάση σου, οπότε δεν γίνεται παρά να σου συμβεί…

Ακόμα και στις δύσκολες, ζοφερές μέρες μας…

Τώρα παρά ποτέ, μήπως και αλλάξει το τοπίο..

Πείτε μου ένα παράδειγμα…

Όταν η πόλη σου καίγεται, δεν το βάζεις στα πόδια, αλλα ψάχνεις να βρεις νερό να σβήσεις τη φωτιά…

Όπως και τα μαντάτα του δικού σας κλάδου, δύσκολα τα πράγματα...

Δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχει τηλεόραση, εχει χτυπήσει κόκκινο, στα ύψη η ανεργία…

Με τα συνδικαλιστικά πως και μπλέξατε;. Είστε σήμερα πρόεδρος του ΣΕΗ [σωματείο ελλήνων ηθοποιών].

Γνωρίζοντας ότι αυτό δεν αμείβεται και μάλλον εχει μεγάλο κατατρεγμό ως και πόλεμο, έχω μια διάθεση αν μπορώ κάτι να προσφέρω να το κάνω…

Είστε νέα σε αυτή τη θέση, μόλις τον περασμένο Ιούλιο εκλεχτήκατε…

Δεν ξέρω πόσο θα το επιτρέψουν οι αντοχές μου, είναι μια διάθεση προσφοράς,  θα λεγα και ρομαντικής διάθεσης σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς,  γιατι ούτε προέρχομαι από κανένα κόμμα, ούτε να λογοδοτώ το τι κάνω. Έχω τη απόλυτη καθαρότητα του μυαλού και της ψυχής μου ελπίζοντας να τα καταφέρω.

Σας το ευχόμαστε. Ποια είναι η άποψη σας για τα σταντ απ κόμεντι, φοριούνται πολύ τελευταία;

Δεν έχω να πω κάτι συγκεκριμένο. Είναι θέμα το πώς διαχειρίζεται ο κάθε άνθρωπος και ο κάθε ηθοποιός τον εαυτό του και το ταλέντο του…

Με τα σόσιαλ μίντια τι σχέση έχετε;

Εξ αποστάσεως,  δεν είναι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας που έχω επιλέξει.

Ποια είναι η αντίρρηση σας.

Οτιδήποτε γίνεται πάρα πολύ, επι της μοδός που λέω εγώ και υποκαθιστά έναν τρόπο επικοινωνίας, εμένα δεν με γοητεύει.

Είναι όμως μια καλή προβολή για σας…

Οτιδήποτε βοηθά και προωθεί τη δουλειά μας, γενικότερα τον πολιτισμό και τον άνθρωπο, το επικροτώ. Όμως όταν γίνεται μανία καταναλωτική, δεν θεωρώ ότι βοηθάει, επομένως δεν μπαίνω καν σε αυτή τη διαδικασία.

Η παλιά παρέα των «Εγκλημάτων» τι κάνει; Έχετε επαφή, τους βλέπετε, συναντιέστε;

Η αλήθεια είναι όχι με όλους, περισσότερο με την Καίτη Κωνσταντίνου και την Μαρία Καβογιάννη…

13-14 χρόνια έχουν περάσει από τότε.. Σας κουράζει να σας ρωτούν για την σειρά παρόλο που ακόμα προβάλλεται στην τηλεόραση;

Όχι, αλλα δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούριο. Ηταν μια ωραία δουλειά που έγινε, τέλειωσε και επαναλαμβάνεται… σαν τις παλιές ελληνικές ταινίες…

Εγώ θα έλεγα ότι σας κρατά και στην επικαιρότητα κερδίζοντας ένα νέο κοινό που κάτω από τις σημερινές συνθήκες της τηλεόρασης δεν θα σας ήξερε...

Είναι αλήθεια έτσι όπως το  λέτε, το θέμα είναι να μη γίνεται τόσο μανιακά καταναλωτικά και ελλείψει άλλων σειρών, ενώ θα μπορούσαν να κρατάνε την Ηρώ Μανέ και το κάθε συνάδελφο στο προσκήνιο αν είχαν καινούρια πράγματα να δουν, οπότε δεν είναι και οτι καλύτερο…

Ένα είδους ανέχειας…

Ενας ολόκληρος λαός βλέπει και ξαναβλέπει το ίδιο πράγμα, λες και δεν έχεις να του πεις τίποτα… Πέρασαν τόσα χρόνια και δεν έχεις να του προσφέρεις σαν επαγγελματίας, σαν ηθοποιός, σαν άνθρωπος της τέχνης και του πολιτισμού, γίνεται; Το βρίσκω ταπεινωτικό και με θλίβει να με κραταει στην επικαιρότητα η εικόνα που είχα πριν από τόσα χρόνια…

Και έχετε αλλάξει, έχετε κάνει τόσα άλλα πράγματα…

Μα φυσικά, δεν είναι ο χρόνος που καταγράφει την αλλαγή, είναι η πορεία της ψυχής και της ζωής σου. Δεν γίνεται να είσαι ο ίδιος, άρα αυτό θα φανεί και στη δουλειά σου.

Να΄ναι καλά που υπάρχει και το θέατρο…

Βέβαια, εκεί βλέπει ο κόσμος που πάμε και πως εξελισσόμαστε..

Παίζετε λοιπόν στον «Συμβολαιογράφο», ένας μονόλογος που πουλάει και αρέσει τρία χρόνια τώρα…

Αρέσει, γιατι αυτό που πραγματεύεται δεν είναι κυρίως το πρωτο επίπεδο αυτής της γυναίκας σε μια μακρινή για μας εποχή, μετά τον πόλεμο του 40’, το δια ταύτα είναι… Οτι ασχολείται με πράγματα μύχια που μπορει να κουβαλάει κάθε άνθρωπος.

Και ποια είναι αυτά;

Της ψυχής και της ύπαρξης. Τα απωθημένα, με αυτά που θα’ θελε το ανείπωτο, αυτά που τους απασχολούν και δεν τα έχουν βρει, και δεν τα έχουν αναλύσει..

Τι συναισθήματα σας προκάλεσε όταν το πρωτοδιαβάσατε;

Ότι είναι ένα δύσκολο κείμενο… και αν θα μπορέσω να μάθω αυτά τα λόγια ώστε να παίξω…

Τι  γλώσσα είναι;

Απίστευτα δύσκολη που δεν την μιλάμε εύκολα, ωστόσο τόσο γοητευτική.

Ποιος σας επέλεξε να ερμηνεύσετε αυτό τον ρόλο.

Ο Γιώργος Καραμίχος που έκανε την μετάφραση και τη σκηνοθεσία.

Ο Καραμίχος πως είναι σαν σκηνοθέτης;

Πάρα πολύ καλός, ηταν ωραίος ο τρόπος που δουλέψαμε μαζί γιατί είναι ένας άνθρωπος που ήξερε τι ήθελε και είχε την εξυπνάδα να αφήσει «χώρο» στον ηθοποιό να λειτουργήσει.

Γιατι είναι μια «γυναίκα λάθος σε μια λάθος εποχή» η ηρωίδα σας;

Αυτά που ζει και αυτά και βιώνει την εποχή εκείνη θα μπορούσε να ηταν όλα λυμένα αν ζούσε σε διαφορετική.

Όπως το σήμερα;

Απολύτως, τέτοια θέματα τα ζουν οι άνθρωποι ολες τις εποχές.

Είναι ένα τολμηρό κείμενο;

Δεν το αντιμετώπισα έτσι..

Μια χήρα που φαντασιώνεται ερωτικά τον γαμπρό της, δεν είναι;

Είναι περίεργο, ξέρετε πρέπει να δείτε την παράσταση για να καταλάβετε αυτή την γυναίκα..

Ποιο στοιχείο της «Ερασμίας» αγαπήσατε;

Όλα της, από το δυναμισμό εως τις αδυναμίες της… Είναι ένας άρτιος χαρακτήρας από όλες τις απόψεις, γι’ αυτό και την αγάπησα πάρα πολύ.

Ισχύει πως είναι ο ρόλος της ζωής σας;

Ελπίζω να κάνω κι άλλους τέτοιους ρόλους.

Ας πούμε μέχρι στιγμής…

Θα σας πω ότι είναι ένας ρόλος που με σημάδεψε και τον κουβαλάω μέσα μου.
.
Σας ευχαριστώ για τη σύντομη κουβέντα και καλή επιτυχία.
Την ερχόμενη Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου θα είμαστε εκεί, να γνωρίσουμε την Ερασμία και να δούμε εσάς στη σκηνή του θεάτρου Εγνατία.
.
Εγώ σας ευχαριστώ και σας περιμένω με πολλή χαρά.
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/iro-mane-20716/feed/
<![CDATA[Η Κάρμεν Ρουγγέρη μιλά για όλα στην Κουλτουρόσουπα…]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/karmen-rouggeri-20278/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/karmen-rouggeri-20278/#comments +Sun, 20 Aug 2017 21:15:00 +0300 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/karmen-rouggeri-20278/   Η Κάρμεν Ρουγγέρη μιλά για όλα στην Κουλτουρόσουπα…

]]>
 Η Κάρμεν Ρουγγέρη μιλά για όλα στην Κουλτουρόσουπα…

Οι τηλεοπτικοί ρόλοι σε επιτυχημένες σειρές εδώ και χρόνια, την «έφεραν» μέσα στο σπίτι του θεατή και την κατέστησαν ένα οικείο και αγαπητό πρόσωπο. Ίσως όμως λίγοι από το πλατύ κοινό γνωρίζουν την μακριά της πορεία στο Εθνικό Θέατρο σε παραστάσεις αρχαίου δράματος ή τις μουσικές σπουδές της πάνω στην όπερα, που κρατά ως πολύτιμές παρακαταθήκες. Ωστόσο, αυτό που σίγουρα γνωρίζουν όλοι  είναι η φανατική της ενασχόληση με το παιδικό θέατρο, ανεβάζοντας υψηλού επιπέδου παραστάσεις για παιδιά και ταυτίζοντας το όνομά της με το δύσκολο θεατρικό είδος. Το οποίο αντιμετωπίζει με απίστευτο μεράκι, ενθουσιασμό και σεβασμό, καταφέρνοντας να φέρει σε επαφή το παιδί- θεατή με τον πλούτο των κλασικών δημιουργών. Αεικίνητη και γεμάτη ενέργεια, σταθερά παρούσα στις παραστάσεις της για να βλέπει «τη χαρά στα ματάκια των παιδιών όταν βγαίνουν», δεν σταματά ποτέ να ασκεί τη φαντασία της ετοιμάζοντας μελλοντικά σχέδια. Με αφορμή την παράσταση «Μαγικός αυλός» στις 25/8 στο Θέατρο Κήπου, η Κάρμεν Ρουγγέρη μιλά ανοιχτά για όλα στην Κουλτουρόσουπα
 
1. Μια καλλιτέχνις που καταθέτει ψυχή στο παιδικό θέατρο, πόσο άραγε επηρεάστηκε η ίδια ως παιδί ώστε να ακολουθήσει το δρόμο της θεατρικής τέχνης;
Ως παιδί, στα 9 μου χρόνια, η συμμετοχή μου σε μια σχολική παράσταση με έκανε να καταλάβω πως το θέατρο θα μπορούσε να με κάνει ευτυχισμένη.
 
2. Συνδυάζοντας σπουδές μουσικής και ταυτόχρονα υποκριτικής, είχατε κατασταλάξει σε ποια τέχνη θα στραφείτε ή ψάχνατε αναμεσά τους και καταλήξατε στην πορεία;
Είχα ξεκινήσει να σπουδάσω θέατρο γιατί θα με βοηθούσε να γίνω μια καλή τραγουδίστρια όπερας. Τα πράγματα άλλαξαν όταν γνώρισα τον άνδρα μου, Ανδρέα Κουλουμπή, στην Λυρική Σκηνή όπου είχα προσληφθεί ως χορωδός. Αποφασίσαμε να μην είμαστε στον ίδιο εργασιακό χώρο. Έτσι αποφάσισα να μείνω στο θέατρο.
 
3. Προφανώς σας κέρδισε η υποκριτική, ωστόσο σε ποιο βαθμό πιστεύετε συνέδραμαν σε αυτό που αποκαλούμε «ολοκληρωμένος καλλιτέχνης», οι μουσικές σπουδές;
Ένας ηθοποιός που τραγουδάει καλά και έχει γνώσεις μουσικής σίγουρα πιο εύκολα βρίσκει δουλειά. Εμένα προσωπικά το τραγούδι με βοήθησε πολύ. 
 
4. Με ποια συναισθήματα, ποιες δυσκολίες ή ίσως και ευκολίες θυμάστε τα πρώτα βήματα στο χώρο και τις πρώτες συνεργασίες;
Κατά αρχάς, κάθε φορά που είχα να μελετήσω έναν ρόλο γέμιζα ευτυχία. Αν είχα πονοκέφαλο μου περνούσε. Είχα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου πάντα και ίσως αυτό με βοηθούσε ώστε να κερδίζω τους ρόλους που επιθυμούσα όταν πήγαινα σε κάποια ακρόαση. Ίσως ήταν και άλλες εποχές. Πιστεύω πως είμαι τυχερή, γιατί πάντα πετύχαινα αυτό που ήθελα και είχα δουλειά.
 
5.  Διαγράφοντας μια μεγάλη πορεία σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, πώς αξιολογείτε από την εμπειρία σας το ρόλο και τη λειτουργία της πρώτης κρατικής σκηνής;
Πάντα εξαρτάται από τον διευθυντή και τα πιστεύω του. Στην εποχή μου, ο εκάστοτε διευθυντής έδινε το ελεύθερο  στον σκηνοθέτη ώστε να είναι  παντοδύναμος. Αν σε ήθελε αυτός δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο. Τώρα για να πω την αλήθεια δεν ξέρω πως λειτουργούν τα πράγματα.
 
6. Πώς κρίνετε επίσης τα λογής «παρατράγουδα» που τα τελευταία χρόνια πλήττουν το κύρος του Εθνικού Θεάτρου και πού οφείλονται κατά τη γνώμη σας;
Πιστεύω ότι θα μπορούσαν να γίνουν πολλά πράγματα που δυστυχώς δεν γίνονται.
 
7. Πέραν του Εθνικού, όπου υπηρετήσατε κατά βάση το αρχαίο δράμα, δημιουργήσατε και τον θίασο «Ρακοσυλλέκτες». Ποια ανάγκη σας οδήγησε σε αυτό το βήμα και ποια η «σημειολογία» του ονόματος;
Οι «Ρακοσυλλέκτες» ήταν μια θεατρική ομάδα που δημιούργησα για να είναι ευτυχισμένα τα παιδιά μου. Έτσι μάζεψα 30 παιδιά όλων των ηλικιών, κάναμε θέατρο και περνούσαμε καλά τα Σαββατοκύριακα. Έδωσα το όνομα αυτό γιατί μαζεύαμε άχρηστα για άλλους πράγματα και τα μεταμορφώναμε σε χρήσιμα. Έτσι  φτιάχναμε τα σκηνικά και τα κοστούμια μας. Η δημιουργία αυτής της ομάδας και η επαφή μου με τα παιδιά, συνηθίζω να λέω, ότι είναι το ντοκτορά μου.
 
8. Στο εν λόγω σχήμα λειτουργήσατε ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος… Πόση δυσκολία και πόση γοητεία αντίστοιχα ανακαλύψατε στους συγκεκριμένους ρόλους;
Το περίεργο είναι ότι δεν συνάντησα δυσκολία. Αντίθετα συνάντησα πολύ μεγάλη γοητεία στους ρόλους του συγγραφέα και του σκηνοθέτη. Ανακάλυψα έναν εαυτό που δεν ήξερα ότι τον έχω.
 
9. Και μιας και μιλάμε για συγγραφή, συμμερίζεστε την άποψη ότι το νεοελληνικό θέατρο πάσχει από άξιους συγγραφείς με ολοκληρωμένα έργα;
Όχι, πιστεύω ότι υπάρχουν άξιοι συγγραφείς.
 
10. Από την επί χρόνια επαφή σας με το αρχαίο κείμενο συμμετέχοντας σε παραστάσεις αρχαίου δράματος, ποιο είναι το πιο σημαντικό/ πολύτιμο που αποκομίσατε;
Λάτρεψα το αρχαίο δράμα. Και αισθάνομαι πολύ υπερήφανη που το υπηρέτησα επί χρόνια σαν μέλος χορού και κορυφαία του χορού. Λάτρεψα τους ποιητές μας από τους οποίους μάζεψα ένα σωρό γνώσεις.
 
11. Γίνατε ιδιαίτερα αγαπητή μέσα από την τηλεόραση, στην οποία υποθέτουμε χρωστάτε πολλά. Παρά ταύτα και μιλώντας γενικά, νιώθει κάποια στιγμή ο ηθοποιός τον «κίνδυνο» της τυποποίησης, καλούμενος να επαναλαμβάνει ένα επιτυχημένο μοντέλο ρόλου;
Την τηλεόραση την αγαπώ ιδιαίτερα, της χρωστάω πολλά και μου λείπει πολύ όταν δεν την υπηρετώ. Δεν αντιμετώπισα ποτέ τον κίνδυνο της τυποποίησης γιατί είναι κάτι που αντιπαθώ. Με ενοχλεί πάντα όταν ο ηθοποιός φέρνει τους ρόλους στα μέτρα του και δεν πηγαίνει αυτός προς εκείνους.
 
12. Τελευταία ασχολείστε… φανατικά με το παιδικό θέατρο, εστιάζοντας σε ένα ποιοτικό ρεπερτόριο απαιτήσεων. Πόσο σοβαρή υπόθεση είναι για εσάς το παιδί- θεατής και με ποιο σκεπτικό επιλέξατε το δύσκολο είδος;
Το θέατρο για παιδιά θεωρώ ότι είναι έργο ζωής για μένα. Είναι υπέροχο να το υπηρετείς γιατί είναι και υπέροχο να βάζεις την φαντασία σου να δουλεύει. Μου αρέσουν τα δύσκολα. Σίγουρα είναι το δυσκολότερο είδος, σίγουρα είναι πάντα ένα στοίχημα που καλείσαι να κερδίσεις και όταν το πετυχαίνεις η χαρά είναι πολύ μεγάλη.
 
13. Τη στιγμή που επιλέγετε ή γράφετε ένα παιδικό θεατρικό, ποια βασικά κριτήρια κυριαρχούν στο μυαλό σας και οδηγούν στην τελική απόφαση;
Αντλώ τα θέματα μου, κυρίως, από την μυθολογία μας,  από κλασσική λογοτεχνία, κλασσικά παραμύθια και όπερα. Ό,τι κλασσικό δεν είναι τυχαίο ότι άντεξε στον χρόνο. Επιπλέον είναι γεμάτο θησαυρούς – μηνύματα και έχει να δώσει, εκτός των άλλων και γνώσεις στα παιδιά. Αυτή πιστεύω ότι είναι η αποστολή του θεάτρου που απευθύνεται στα παιδιά. Και γι’ αυτό με ενθουσιάζει. 
 
14. Όλοι ομολογούν ότι το παιδί είναι ιδιαίτερα απαιτητικός θεατής που αντιδρά άμεσα, θετικά ή αρνητικά. Η δική σας εμπειρία επ’ αυτού τί λέει και πώς εισπράττετε τις αντιδράσεις του;
Προσωπικά παίρνω μεγάλη ευτυχία και πολλές αγκαλιές από τα παιδιά. Γι’ αυτό είμαι και πάντα παρούσα. Για να βλέπω την χαρά στα ματάκια τους όταν βγαίνουν από τις παραστάσεις μας. Από την άλλη μεριά νοιώθω τυχερή γιατί μέχρι στιγμής δεν έχω γευτεί την δυσαρέσκεια ούτε ενός παιδιού. Σίγουρα αν είχα αρνητικές κρίσεις από κάποιο παιδί θα με απασχολούσε, θα το συζητούσα μαζί του και θα το λάμβανα υπ’ όψιν μου.
 
15. Ποια στοιχεία σε μια παιδική παράσταση θεωρείτε ότι μπορούν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον ενός παιδιού και ποιος είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος για τη μεταφορά μηνυμάτων;
Η ενδιαφέρουσα πλοκή, η καλή ερμηνεία των ηθοποιών, οι σωστές δόσεις χορού και μουσικής, το εικαστικό μέρος και άλλα. Προσοχή όμως. Τα μηνύματα πρέπει να δίνονται χωρίς διδακτισμό. 
 
16. Είναι γεγονός ότι τελευταία συναντούμε παιδικές παραστάσεις αρκετά αξιόλογες, ωστόσο εσείς ως έμπειρη στο είδος, πιστεύετε ότι διακρίνονται από το κατάλληλο επαγγελματικό επίπεδο; Αντιμετωπίζουν το παιδί- θεατή με τη δέουσα σοβαρότητα και ευθύνη;
Άλλες ναι, και άλλες όχι. Σίγουρα όμως αυτές που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με σεβασμό, θα έχουν και επιτυχία.
 
17. Γνωρίζοντάς σας κανείς από κοντά, εντυπωσιάζεται από την ενέργεια και τη ζωντάνια μιας αεικίνητης παρουσίας κι αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιο «μαγικό» μυστικό  γι αυτό…
Αγαπώ την ζωή αλλά και την δουλειά. Και αυτό τα λέει όλα.
 
18. Ως καλλιτέχνις, που σημαίνει (και) ενεργός πολίτης, πόσο πιστεύετε στη δύναμη του πολιτισμού σε κρίσιμα χρόνια και πόσο θεωρείτε ότι σήμερα επιτελεί το ρόλο του;
Η δύναμη του πολιτισμού είναι τεράστια, αλλά φαίνεται ότι από αυτούς που κυβερνούν, κανένας δεν το ξέρει…..
 
19. Σε προσωπικό επίπεδο και πέραν της δουλειάς, ποια πράγματα μπορούν να σας φτιάξουν τη μέρα και ποια μπορούν ίσως να την καταστρέψουν;
Όταν όλα γύρω μου είναι καλά, είμαι και εγώ καλά. Όταν κάποιος από το περιβάλλον μου δεν είναι καλά, δεν είμαι και εγώ καλά.
 
20. Κλείνοντας θα θέλαμε μια αναφορά για την παράσταση «Μαγικός Αυλός» που θα δούμε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Αυγούστου, σχετικά με το περιεχόμενό της, το σκεπτικό, την μέχρι τώρα πορεία, τις αντιδράσεις  μικρών και μεγάλων θεατών… Και βεβαίως μια αναφορά σε μελλοντικά σχέδια, που είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν!
Η αλήθεια είναι ότι το έργο αρέσει πάρα πολύ. Και στους μικρούς και στους μεγάλους. Είναι ένα υπέροχο παραμύθι με πολλή ενδιαφέρουσα πλοκή, με παραμυθένια σκηνικά και κοστούμια, με εξαιρετικούς τραγουδιστές – ηθοποιούς, που καταθέτουν την ψυχή τους σε κάθε παράσταση. Τέλος είναι ένα μουσικό αριστούργημα που γνωρίζει στα παιδιά ένα μοναδικό συνθέτη.
Μελλοντικά μας σχέδια;;;
·Στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης όλο το χειμώνα θα παρουσιάζεται «ο Μαγικός Αυλός», με Θεσσαλονικείς ηθοποιούς – τραγουδιστές.
·Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ετοιμάζουμε για πρώτη φορά την «Γέννηση του κόσμου… και ιστορίες των θεών του Ολύμπου».
·Συνεχίζοντας την γνωριμία των παιδιών με κλασικούς συνθέτες στο θέατρο Κιβωτός, ανεβάζουμε  το παραμύθι των αδελφών Γκρίμ «Χένσελ και Γκρέτελ».

Σας ευχαριστώ

Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/karmen-rouggeri-20278/feed/