Rss title here http://www.kulturosupa.gr/interviews/ put the rss description here. +Sun, 10 Jun 2018 13:36:00 +0300 en hourly 1 http://www.kulturosupa.gr/ http://www.kulturosupa.gr/upload/logo.png Rss title here http://www.kulturosupa.gr/ <![CDATA[Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα για όλα!]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/zouganelis-inter-24652/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/zouganelis-inter-24652/#comments +Sun, 10 Jun 2018 13:36:00 +0300 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/zouganelis-inter-24652/  Λίγο πριν από την κυκλοφορία του νέου της cd «Που με φτάσανε οι έρωτες» μα κυρίως μια ανάσα πριν από τη μεγάλη της συναυλία στο Θέατρο Δάσους, πρώτη από της πανελλαδικής περιοδείας, τη Τετάρτη 13 Ιουνίου, η σαγηνευτική Ελεωνόρα Ζουγανέλη, μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα για όλα!

]]>
,
Ένταση, πάθος, τραγούδι, χαμόγελο, συναισθηματική φόρτιση και εκτόνωση και πολλά ακόμα από μια φωνή που καθηλώνει και μια σκηνική δυναμική παρουσία και προσωπικότητα που εντυπωσιάζει.. σημειώνει το δελτίο Τύπου και συνηγορούμε απόλυτα για την «ανένταχτη» σε κατηγορία, σταρ του ελληνικού πενταγράμμου.
 
Λίγο πριν από την κυκλοφορία του νέου της cd «Που με φτάσανε οι έρωτες» μα κυρίως μια ανάσα πριν από τη μεγάλη της συναυλία στο Θέατρο Δάσους, πρεμιέρα της πανελλαδικής περιοδείας, τη Τετάρτη 13 Ιουνίου, η σαγηνευτική Ελεωνόρα Ζουγανέλη, μιλά ζωντανά στην Κουλτουρόσουπα για όλα!
 

 
Δείτε και αυτά:
 

 
.

.

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/zouganelis-inter-24652/feed/
<![CDATA[Ο ηθοποιός Χρήστος Διαμαντούδης, το «νέο πρόσωπο της χρονιάς» μιλά στην Κουλτουρόσουπα για όλα!]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristos-diamantoudis-24567/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristos-diamantoudis-24567/#comments +Sun, 03 Jun 2018 12:28:00 +0300 193 http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristos-diamantoudis-24567/ Βραβευμένος στα πρόσφατα 8α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης με το Βραβείο Νέου Προσώπου της Χρονιάς για τον ρόλο του στα «Ορφανά» και  πριν μάθει και λατρέψει όλη η Ελλάδα (αυτό κρατήστε το), είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε εκτενέστερα τον ταλαντούχο ηθοποιό Χρήστο Διαμαντούδη. 

]]>
Αυτοί που δίνουν ανάσα στη θεατρική δημιουργία και αναζωογονούν τις θεατρικές σκηνές της πόλης μας είναι οι νέοι ηθοποιοί που κάνουν θέατρο μόνο λόγω της μεγάλης τους αγάπης για αυτό. Ένας από αυτούς είναι και ο Χρήστος Διαμαντούδης, ο οποίος βραβεύτηκε στα 8α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης με το Βραβείο Νέου Προσώπου της Χρονιάς για τον ρόλο του στην παράσταση του ΚΘΒΕ, Τα Ορφανά, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.
 
Συναντήσαμε τον νέο ηθοποιό λίγο πριν την παράσταση και συνομιλήσαμε μαζί του τόσο για τον ρόλο του στην παράσταση του Κρατικού Θεάτρου όσο και για τον ίδιο και τις σκέψεις του για το θέατρο.
 
Το θέατρο για σένα ήταν το όνειρο του μικρού παιδιού ή σε οδήγησε η ζωή στη σκηνή;
Η αλήθεια είναι ότι προέκυψε. Εγώ ασχολούμαι με τον αθλητισμό πολλά χρόνια. Έκανα tae kwon do δεκατρία χρόνια και έκανα παράλληλα και θέατρο στο σχολείο. Αργότερα είχα έναν τραυματισμό, απομακρύνθηκα από τον αθλητισμό, έχασα και την ευκαιρία μου να μπω στην Εθνική και κάπου εκεί ήρθε η δεύτερη αγάπη μου μετά τον αθλητισμό, το θέατρο. Άρχισα να το ανακαλύπτω ακόμα περισσότερο. Όταν ήρθε η ώρα των Πανελληνίων αποφάσισα να δηλώσω το Τμήμα Θεάτρου και με παρακίνησε μια φίλη και γνωστή να δώσω και στο Κρατικό. Προέκυψε, λοιπόν, περισσότερο.
 
Πώς δέχτηκε η οικογένειά σου την απόφασή σου να σπουδάσεις στο ΚΘΒΕ;
Ήταν θετικοί. Ποτέ δεν με εμπόδισαν σε κάτι, με άφηναν πάντα να κάνω αυτό που μου αρέσει και να είμαι χαρούμενος. Όπως και με τον αθλητισμό. Δεν επέλεξαν αυτοί το άθλημα. Δεν με πήρε ποτέ ο μπαμπάς μου και μου είπε πάμε για ποδόσφαιρο. Όταν ήμουν τεσσάρων είπα ότι θέλω να κάνω tae kwon do και έκανα αυτό. Με άφηναν πάντα να κάνω ό,τι πραγματικά μου αρέσει.
 
Αν προδώσεις το θέατρο καταλαβαίνω ότι θα ναι για τον αθλητισμό;
Ναι, βέβαια. Αλλά αν το κάνω θέλει ξανά δουλειά και προετοιμασία. Όμως ναι, προς τα εκεί είμαι. Αν κάποια στιγμή αποφασίσω να σταματήσω το θέατρο τότε ναι θα κινούμουν προς τον αθλητισμό. Αυτό είναι όμως πολύ μακρινό, τώρα ξεκίνησα.
 
Ακούγεται ότι είσαι το νέο ανερχόμενο αστέρι. Πώς το βλέπεις αυτό;
Μου ακούγεται όμορφο. Εγώ προσπαθώ όσο γίνεται να κάνω την δουλειά μου. Να εργάζομαι. Να προσπαθώ και να δουλεύω συνέχεια στο να εξελίσσομαι. Από κει και πέρα αυτό θα δω που θα με πάει. Είναι σίγουρα θετικό ότι ακούγεται αλλά σήμερα ακούγεται και αύριο μπορεί να μην ακούγεται.
 
Πώς θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες σε θεατρική σκηνή; Πώς ένιωθες;
Σίγουρα άγχος. Εκεί άρχισα να νιώθω ότι πλέον δεν είμαι στην προστασία της σχολής και υπάρχει μεγάλη ευθύνη. Και μεγάλη χαρά. Νομίζω ότι ήταν τόσα πολλά αυτά που ένιωθα που δεν μπορώ να τα εξηγήσω με μία λέξη. Είναι όλα τα συναισθήματα μαζί. Χαρά, άγχος, φόβος.
 
Στα «Ορφανά» ενσαρκώνεις ίσως τον πιο δύσκολο χαρακτήρα του έργου ερμηνευτικά. Φοβήθηκες μπροστά στον ρόλο ή ήταν πρόκληση;
Ήταν μια πρόκληση, ναι. Βέβαια θεωρώ ότι ο κάθε ρόλος του έργου έχει τις δυσκολίες του. Νομίζω ότι είναι τρεις πόλοι που είναι το ίδιο ισχυροί. Αν δεν ήταν και οι τρεις ισχυροί δεν θα ήταν έτσι και το έργο. Η αλήθεια είναι ότι επειδή είναι η πρώτη μου παράσταση στην αρχή είχα έναν φόβο. Αλλά στη συνέχεια ο Χρίστος, η Ελένη, ο κύριος Τζαμαργιάς, όλοι οι συντελεστές δημιουργήσαμε ένα κλίμα ασφάλειας και βοηθήσαμε πολύ ο ένας τον άλλο. Και πόσω μάλλον οι υπόλοιποι συντελεστές εμένα που είμαι ένα καινούριο μέλος και ο πιο νέος. Οπότε είχα πολύ μεγάλη βοήθεια από όλους και σιγά σιγά αυτό νομίζω ότι ξεπεράστηκε. Μας ένοιαζε να δουλεύουμε. Έτσι έφυγε λίγο ο φόβος στον ρόλο. Πάντα υπήρχε βέβαια αλλά το γεγονός ότι βοηθούσαμε τόσο πολύ ο ένας τον άλλο σιγά σιγά με έκανε να το ξεχάσω.
 
Ο Λίαμ είναι ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας. Δικαιολογείς τον ήρωά ή στέκεσαι κριτικός απέναντί του;
Δεν στέκομαι αρνητικά απέναντί του. Αυτή είναι και η βάση. Δεν είναι ο στόχος να πεις ότι είναι κακός γιατί δεν μπορείς μετά να δικαιολογήσεις τον ρόλο που παίζεις. Θα χρησιμοποιήσω μια ατάκα από το έργο που λέει η Έλεν. Θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος που είναι υπερβολικός στις αντιδράσεις του. Και αυτός ήταν ο άξονάς μου, έτσι τον προσέγγισα. Δεν ξέρω αν τον δικαιολογώ και δεν ξέρω αν είναι αυτό που θέλει να κάνει το έργο. Να τον δικαιολογήσει δηλαδή ή όχι. Νομίζω ότι το αφήνει ανοιχτό. Έτσι είναι λίγο πολύ όλοι οι ρόλοι. Ένα δίλημμα που βάζει το έργο είναι το τι θα έκανες αν ήσουν εσύ στη θέση του ή το παιδί σου, ο αδερφός σου, ο φίλος σου, τι κάνεις εκεί; Είναι ένα ερώτημα που θέτει η παράσταση και δεν μπορώ να σου το απαντήσω. Αν δοθεί απάντηση αμέσως το περιορίζουμε. Είναι κάτι ανοιχτό το αν δικαιολογείται ο ρόλος ή όχι.
 
Προσπαθείς λοιπόν να τον κατανοήσεις;
Ναι, ακριβώς. Προσπαθώ να δω γιατί τα κάνει αυτά. Γιατί είναι υπερβολικός στις αντιδράσεις του. Και που οδηγεί αυτό.
 
Ο Λίαμ είναι χαρακτήρας που ξεπερνά τα όρια. Εσύ ξεπερνάς τα όρια; Γίνεσαι παραβατικός;
Θα σου απαντήσω με ερώτηση: Υπό ορισμένες συνθήκες τι θα έκανε ο καθένας; Υπό κάποιες συνθήκες λοιπόν ναι. Νομίζω ότι τα όρια των ανθρώπων συνέχεια διευρύνονται. Ανάλογα με τις καταστάσεις και τις συνθήκες που ζούμε. Χωρίς αυτό να τους δικαιολογεί και χωρίς να τους αφαιρεί ό,τι κάνουν αλλά και χωρίς απαραίτητα και να τους καταδεικνύει.
 
Μας θεωρείς φτωχούς αξιακά τους ανθρώπους; Πιστεύουμε σε ιδανικά, τα υπερασπιζόμαστε;
Πιστεύω ότι έχουν υποτιμηθεί στις μέρες μας. Πιστεύω επίσης όμως ότι όλοι οι άνθρωποι στη βάση παραμένουμε άνθρωποι. Και θέλω να πιστεύω ότι αυτό δεν θα χαθεί ποτέ. Νομίζω ότι αξίες συνεχίζουν να υπάρχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ασχέτως αν στο παρελθόν ήταν περισσότερο εκτιμητέες.
 
Το έργο θίγει και το θέμα του ρατσισμού. Πιστεύεις ότι ο ρατσισμός υπάρχει γύρω μας;
Ναι, νομίζω ότι ο ρατσισμός είναι συνέχεια μέσα στη ζωή μας απλά δεν τον καταλαβαίνουμε. Μπορεί να λέμε έναν φίλο μας κοντό ή να φωνάζουμε ένα φίλο μας χοντρούλη και αυτό είναι ένα μικρό δείγμα, ένα είδος ρατσισμού. Πολλές είναι οι φορές που γινόμαστε και εμείς οι ίδιοι ρατσιστές. Θεωρούμε ότι ρατσιστής είναι απλά αυτός που λέει τον μαύρο «μαύρο» αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και μέσα στην οικογένεια, υπάρχει σε όλα.
 
Και τι είναι αυτό που θα μας κάνει λιγότερο ρατσιστές;
Το να κοιτάξουμε τον εαυτό μας. Και όχι τον διπλανό. Να δούμε πρώτα τι κάνουμε λάθος εμείς και πόσο καλύτεροι μπορούμε να γίνουμε εμείς σαν άνθρωποι.
 
Η αλλαγή είναι όμως κάτι που θέλουμε;
Νομίζω ότι αυτό το αποδεικνύει ο κάθε άνθρωπος με τις πράξεις του. Πέρα από την θεωρία, οι πράξεις μας πρέπει να αποδείξουν ότι σ’ ένα βαθμό προσπαθούμε τουλάχιστον για το καλύτερο. Ασχέτως αν αυτό θα επιτευχθεί ή όχι. Για μένα το πρώτο βήμα είναι η προσπάθεια. Ξεκίνα την προσπάθεια και αυτή κάπου θα σε οδηγήσει.
 
Υπάρχουν στοιχεία στον χαρακτήρα σου που θες να αποβάλλεις;
Να αποβάλλω όχι. Δεν έχω προσπαθήσει να αποβάλλω κάτι γιατί θεωρώ ότι όλα είναι χρήσιμα σ’ έναν άνθρωπο και όλα συνυπάρχουν σ’ έναν άνθρωπο. Έχω προσπαθήσει να περιορίσω ή να μειώσω το ότι κάποιες φορές εκνευρίζομαι, φουντώνω και μπαίνω πολύ μέσα στα πράγματα. Με αποτέλεσμα να διοχετεύω μια ενέργεια που δεν μπορούν να την διαχειριστούν όλοι οι άνθρωποι γύρω μου. Αυτό καταλήγει να είναι αρνητικό. Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να μετριάσω την ενέργεια και τον αυθορμητισμό μου για να μένει σε στάθμες και επίπεδα ώστε να δημιουργεί θετικά αποτελέσματα.
 
Είσαι ένα άτομο πολιτικοποιημένο, Χρήστο; Σε απασχολεί το τι συμβαίνει γύρω;
Με απασχολεί. Ίσως όχι στον βαθμό που θα έπρεπε να με απασχολεί αλλά θεωρώ ότι είναι και αυτό κάτι που επίσης ξεκινάει από το άτομο. Να προσπαθώ εγώ να βελτιώσω αυτά που βλέπω να γίνονται γύρω μου έστω με το παραμικρό λιθαράκι και να μην περιμένω ότι θα έπρεπε να το κάνει αυτό η πολιτεία ή η κυβέρνηση ή ο δήμαρχος. Με ενοχλεί να βλέπω τόσους ανθρώπους να μην έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Προσπαθώ να κάνω το ελάχιστο που μπορώ να κάνω. Νομίζω όμως ότι άθελα και μη το αγνοούμε κιόλας. Πολλές φορές είναι πέρα απ’ το χέρι μας. Δεν γίνεται να τα αλλάξεις όλα.
 
Το θέατρο μπορεί να τα αλλάξει όλα κατά τη γνώμη σου; Έχει θέση καθοριστική στην κοινωνία;
Το θέατρο μπορεί να συμβάλλει σε μια αλλαγή. Μπορεί να βοηθήσει σε κάτι τέτοιο. Ένα θεατρικό δρώμενο, μια παράσταση, μια δράση μπορεί να βοηθήσει προς το καλύτερο. Γίνονται παραστάσεις που μαζεύονται τρόφιμα, γίνονται παραστάσεις σε νοσοκομεία. Και μέσω αυτών που διαπραγματεύονται τα έργα αλλά και μέσω του ίδιου του θεατρικού γεγονότος μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.
 
Ένα κρατικό θέατρο όπως το ΚΘΒΕ είναι για έναν ηθοποιό καταφύγιο ή φυλακή;
Αυτό η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να σου το απαντήσω. Επειδή είναι η πρώτη μου παράσταση και είμαι σε αυτόν τον οργανισμό δεν ξέρω ακριβώς το έξω οπότε δεν μπορώ να πω αν είναι καταφύγιο ή φυλακή. Θεωρώ ότι είναι ένας οργανισμός που σου παρέχει καλές συνθήκες ώστε να κάνεις θέατρο. Το ελεύθερο θέατρο έχει περισσότερες δυσκολίες αλλά δεν είναι κάτι από τα δύο καλύτερο ή χειρότερο.
 
Θα εγκατέλειπες εύκολα την Θεσσαλονίκη για την Αθήνα;
Κατέβηκα ήδη μια φορά και θέλω να κατέβω ξανά να δω λίγο τι γίνεται αλλά επειδή εδώ έχω και το πανεπιστήμιο προς το παρόν δεν το σκέφτομαι. Αλλά δεν είναι ότι δεν το σκέφτομαι επειδή θέλω να μείνω εδώ και να παίζω είτε στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης είτε στο Κρατικό αλλά γιατί θέλω πολύ να τελειώσω το πανεπιστήμιο. Οπότε είναι κάτι μακρινό ακόμη.
 
Πιστεύεις ότι οι καλλιτεχνικές φωνές στη Θεσσαλονίκη βρίσκουν τον χώρο τους;
Η αίσθησή μου είναι ότι ο κόσμος της Θεσσαλονίκης βλέπει θέατρο. Και εγώ πηγαίνω σε ομάδες εκτός Κρατικού στο Θέατρο Τ ή στο Αυλαία και βλέπω ότι πηγαίνει και ο κόσμος. Οπότε θεωρώ ότι ομάδες σαν αυτές στηρίζονται. Το κοινό της Θεσσαλονίκης βλέπει θέατρο και επειδή ακριβώς οι παραστάσεις είναι λιγότερες νομίζω ότι αυτός ο κόσμος στηρίζει τους καλλιτέχνες.
 
Έχεις σκεφτεί τι θα ήθελες να έχεις καταφέρει αργότερα; Όνειρα, συνεργασίες, ρόλους;
Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνω τόσο μακρινά σχέδια. Προσπαθώ να ζω πολύ το τώρα. Για συνεργασίες και ρόλους δεν έχω σκεφτεί κάτι. Αυτό που έχω σκεφτεί είναι ότι αργότερα θα ήθελα να παρακολουθήσω κάποια σεμινάρια που αφορούν το σωματικό θέατρο και ίσως να πάω στο εξωτερικό να κάνω σπουδές. Γενικά ο στόχος μου είναι να εκπαιδεύομαι πάνω στο θέατρο. Το ποιους ρόλους θα παίξω νομίζω ότι θα φανεί, θα έρθει. Και νομίζω ότι κάθε ρόλος είναι σημαντικός. Είναι ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα που χτίζεις στην πορεία σου. Θέλω να σπουδάσω κι άλλο. Αν και νομίζω ότι ποτέ δεν θα νιώθω επαρκής. Θέλω να ανακαλύπτω κάθε φορά κάτι καινούριο και να μαθαίνω κάθε φορά κάτι καινούριο γιατί νομίζω ότι τουλάχιστον σε αυτό το επάγγελμα δεν σταματάς ποτέ να μαθαίνεις. Όσα πιο πολλά μαθαίνεις τόσο περισσότερο εξελίσσεσαι. Οτιδήποτε μαθαίνεις βοηθάει. Από τα τεχνικά πράγματα ακόμη. Να μπορείς να βιδώσεις ένα σκηνικό, να ράψεις ένα κουμπί, να φτιάξεις μια μάσκα. Μιλάω για πολύ απλά πράγματα που όμως είναι απαραίτητα.
 
Πέραν της ιδιότητας του ηθοποιού θα σε ενδιέφερε ίσως και αυτή του σκηνοθέτη;
Θα το δείξει η πορεία μου αυτό. Ναι θα με ενδιέφερε να μάθω από σκηνοθέτες, να σταθώ δίπλα τους και να δω πως δουλεύουν. Δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτέ, αν δηλαδή θα σκηνοθετήσω. Μέσα στη σχολή το κάναμε. Αλλά σε μια επαγγελματική παράσταση αυτό ίσως έρθει πολλά πολλά χρόνια μετά. Το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ότι αργότερα ίσως θέλω να σκηνοθετήσω κάτι ή να διδάξω ακόμη. Αλλά αυτό είναι πολύ μακρινό.
 
Θεατρικές αναφορές έχεις; Πράγματα που να αγαπάς ιδιαίτερα; Είπες σωματικό θέατρο και σκέφτηκα τον Τερζόπουλο.
Σωματικό θέατρο εγώ δεν θεωρώ μόνο τον Τερζόπουλο. Θεωρώ και τους μίμους που κάνουν πολλά πράγματα με το σώμα και τους κλόουν, Lecoq, commedia dell’arte. Οπότε θα με ενδιέφεραν και τέτοιες σπουδές. Κάποιες άλλες καταβολές συγκεκριμένα δεν έχω. Το σεμινάριο του κ. Τερζόπουλου για παράδειγμα δεν το έχω παρακολουθήσει. Αλλά είναι σπουδές που θα ήθελα να κάνω. Είναι τόσο νωρίς που έχω μπροστά μου ένα ανοιχτό πεδίο και λέω «και τώρα»; Ξεκινάω και μαθαίνω ό,τι μπορώ. Ό,τι μαθαίνω είναι κέρδος.
 
Πρόσφατα βραβεύτηκες στα 8α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης. Πώς είναι να είσαι το νέο πρόσωπο της χρονιάς; Το περίμενες;
Δεν το έβλεπα να έρχεται για να είμαι ειλικρινής.
 
Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι η παράσταση απασχόλησε.
Ναι, ήξερα ότι ο κόσμος μιλάει για αυτήν και χαίρομαι πάρα πολύ. Με τιμά πολύ το ότι βραβεύτηκα απλά επειδή ακριβώς δεν ήταν αυτός ο στόχος γι’ αυτό και δεν το περίμενα. Δεν είπα δηλαδή ποτέ ότι θα δουλέψω για να μου αποδοθεί αυτό σε βραβείο. Καλοδεχούμενο ότι ήρθε και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό απλά εμένα ο στόχος μου είναι να δουλέψω και να εργαστώ πάνω σε αυτό. Να χαρώ αυτήν την πρώτη μου δουλειά που είναι μια ευκαιρία που μου έδωσε ο κ. Τζαμαργιάς. Μια πολύ όμορφη και μεγάλη ευκαιρία και προσπάθησα να την γευτώ και να την χαρώ.
 
Ξεχώρισες κάποια από τις παραστάσεις που είδες μέσα στην χρονιά;
Ήθελα να δω και άλλες παραστάσεις αλλά επειδή έπαιζα τις ίδιες ώρες δεν γινόταν και έχασα αρκετές. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο Δον Κιχώτης που ήρθε ως μετάκληση. Μου άρεσε πάρα πολύ. Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ το Περιμένοντας τον Γκοντό του Κρατικού. Γενικά δεν νομίζω ότι είδα κάποια παράσταση και να μην μου άρεσε. Νομίζω φέτος είδαμε ωραίες παραστάσεις. Ίσως επειδή δεν είδα και πάρα πολλές. Όλα μου κέρδισαν το ενδιαφέρον για κάποιον λόγο. Θυμάμαι τον Δον Κιχώτη γιατί τον είδα πρόσφατα και μάλιστα οριακά πριν την παράσταση και ήρθα στο θέατρο με άλλη ενέργεια. Μου γέμισε τις μπαταρίες. Έφυγα με άλλη ενέργεια και από το Ένα παιδί μετράει τα άστρα αλλά και από την Ελίζα ή το Σε μένα μιλάς.
 
Το θέατρο έχει λοιπόν και μια ευεργετική δύναμη.
Ναι, θεωρώ ότι όταν είτε σου γεμίζει είτε σου αδειάζει τις μπαταρίες μια παράσταση είναι επιτυχία. Το να βγεις κουρασμένος από μια παράσταση λόγω της συγκίνησης είναι επιτυχία. Το να συνεχίσεις να την σκέφτεσαι και μετά. Βγαίνεις από την παράσταση με μια άλλη ενέργεια. Είναι ένα φαινόμενο που ζεις μαζί με άλλους ανθρώπους. Μπορεί να κλαις με έναν άγνωστο άνθρωπο δίπλα και να το έχετε ζήσει μαζί αυτό.
 
Τι έρχεται το καλοκαίρι για εσένα;
Αρχικά, έχω την εξεταστική του τμήματος Θεάτρου οπότε έχω να διαβάσω για αυτό. Επαγγελματικά δεν θα κάνω κάτι, θέλω να κάνω διακοπές. Θα συνεχίσω σίγουρα τα μαθήματα φωνητικής, θα διαβάσω θεωρητικά βιβλία και ίσως παρακολουθήσω κάποιο σεμινάριο. 
,
Ευχαριστώ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/xristos-diamantoudis-24567/feed/
<![CDATA[Οι Locomondo μιλούν στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/locomondo--24348/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/locomondo--24348/#comments +Thu, 17 May 2018 11:36:00 +0300 156 http://www.kulturosupa.gr/interviews/locomondo--24348/  Δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Εδώ και 15 χρόνια ξεσηκώνουν τη διάθεσή μας για τραγούδι και χορό εντός κι εκτός συναυλιακών χώρων! Λίγο πριν την εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του προσεχούς Burger Festival οι Locomondo μιλούν στην Κουλτουρόσουπα.

]]>

Δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Εδώ και 15 χρόνια ξεσηκώνουν τη διάθεσή μας για τραγούδι και χορό εντός κι εκτός συναυλιακών χώρων! Βρήκαμε τον Γιάννη Βαρνάβα, κιθαρίστα και ένα από τα ιδρυτικά μέλη του, λίγο πριν την εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του προσεχούς Burger Festival. Μας μεταφέρει τη θετική τους αύρα και ακόμη ένα κίνητρο να το γιορτάσουμε μαζί τους! 
. 
-Πώς προέκυψε ο ρυθμός της reggae μουσικής ως μέσο έκφρασης του συγκροτήματος;
Αυτό προέκυψε ίσως και λίγο αθέλητα από τη μεριά μας. Μεγαλώσαμε ακούγοντας μια ελληνική μουσική από την οποία μας φαινόταν ότι έλειπε το αίσθημα της γιορτής, αυτή η αίσθηση του ρυθμού όπως την αισθανόμασταν, το groove που ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να μεταφράσουμε στα ελληνικά. Είμαστε μια παρέα ανθρώπων, που έχει κοινή αφετηρία αυτή την αγάπη και φτιάχνει μουσική με θετικό προσανατολισμό και περιεχόμενο χωρίς όμως να γίνεται διδακτική ή να ντρέπεται να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις.
.
-Πιστεύεις ότι στη χώρα μας όπου η μουσική αυτή είναι ταυτόσημη με το καλοκαίρι και την παραλία, έχει βρει στη συνείδηση του κόσμου το χώρο που της αξίζει ουσιαστικά;
Σίγουρα υπάρχει κόσμος που έχει ακούσει αυτή την μουσική λίγο παραπάνω και καταλαβαίνει τι σημαίνει, από την άλλη στην συνείδηση του κόσμου η Reggae είναι μία καλοκαιρινή μουσική, όπως και οι Locomondo είναι ένα καλοκαιρινό συγκρότημα. Εδώ πήρε τόσα χρόνια στο Rock να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο πέτσινα και μηχανές!
 
-Θα πειραματιζόσασταν σε κάποιο άλλο είδος μουσικής ή είναι παράτολμο μετά από τόσα χρόνια;
Από τον πρώτο μας δίσκο κανείς θα βρει πολλά διαφορετικά στοιχεία μέσα στα τραγούδια μας. Από την ελληνική παραδοσιακή μουσική, από το Rock, μουσικές επιρροές από την Λατινική Αμερική... Ποτέ δεν λέγαμε ότι είμαστε ένα αμιγώς Reggae συγκρότημα. Σίγουρα βρίσκεται στην βάση του οικοδομήματος μας η Reggae, αλλά δεν είμαστε μόνο αυτό.
 
-Μετράτε πλέον 15 χρόνια ως συγκρότημα, κάτι σπάνιο τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και προσωπικό επίπεδο για την εποχή μας. Πού αποδίδετε την επιτυχία αυτής της «σχέσης»;
Είμαστε όλοι καλοί φίλοι στην μπάντα, και εκεί στηρίζεται και η σχέση μεταξύ μας. Περνάμε τόσες πολλές ώρες μαζί που δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί δεν είμαστε μία παρέα επαγγελματιών μουσικών που απλά παίζει για να βγάλει λεφτά. Δεν ήταν αυτή η βάση πάνω στην οποία ξεκίνησε το συγκρότημα. Πάνω απ΄όλα είμαστε άνθρωποι που αγαπάνε αυτό που κάνουνε και αγαπάνε να το κάνουνε μαζί.
 
-Εκτός από μεγάλα «σουξέ», να το πω λαϊκά, το «Πίνω μπάφους και παίζω Pro» και το «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», έχουν γίνει παροιμιώδεις φράσεις ακόμη και στα χείλη κάποιων που ίσως δεν σας γνωρίζουν. Πώς νιώθετε γι’αυτό;
Το να ξέρουν αυτές τις φράσεις αν όχι και τα τραγούδια ο περισσότερος κόσμος στην Ελλάδα σημαίνει ότι αυτό που κάνουμε ακουμπάει τον Έλληνα, δεν του είναι αδιάφορο. Και αυτό είναι κάτι που θέλαμε να κάνουμε από την αρχή, δεν θέλαμε δηλαδή η μουσική και τα τραγούδια μας να φτιάχνονται με στόχο κάποια μερίδα ανθρώπων αλλά όλους όσους θέλουν να τα ακούσουν.
 
-Τελικά «κάνει κρύο στην Ελλάδα» και δύσκολα να βγούμε από αυτές τις άγονες θερμοκρασίες πολιτισμικά/οικονομικά… Ποια είναι η γνώμη σου;
Με αυτά που λες μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος του George Harrison:
Darkness only stays at nighttime, in the morning it will fade away. Daylight is good at arriving at the right time. It's not always going to be this grey. All things must pass away. 
 
-Τελευταίο  single το «80s», προσωπικές αναμνήσεις μιας εποχής που οι σημερινοί 20αρηδες δεν έχουν εικόνα. Τι είναι αυτό που τους άγγιξε κι έγινε επιτυχία;
Μπορεί το τραγούδι να μιλάει για μία εποχή που δεν την προλάβανε, αλλά η παραγωγή του ήταν πολύ σημερινή και σύγχρονη. Οι συνεχές εναλλαγές στην μουσική, το ηλεκτρονικό υπόβαθρο του τραγουδιού, ακόμα και ο τρόπος που είναι δομημένοι οι στίχοι είναι πολύ σημερινό πράγμα. Ίσως να έπαιξε τον ρόλο του κι αυτό.
 
-Και γενικότερα, πώς βλέπετε τους σημερινούς νέους; Γενιές κολλημένες σε οθόνες, η επικοινωνία και οι σχέσεις μέσα από αυτές… Στις συναυλίες σας γίνεται ένα τρελό πάρτι, η αμεσότητα και η προσωπική επαφή με το διπλανό σου γίνεται πάλι ένα φυσικό επακόλουθο. Βλέπετε να απελευθερώνονται τα παιδιά εκείνες τις στιγμές;
 
-Στις συναυλίες μας έχουμε πάντα σκοπό ο θεατής για αυτή την ώρα να χάνεται από την πραγματικότητα του και να διασκεδάζει. Το πανηγύρι στις συναυλίες μας το θέλουμε και το επιδιώκουμε, και τότε θεωρούμε την συναυλία επιτυχημένη, όταν κόσμος και μπάντα γίνονται ένα σε αυτό το πανηγύρι.
 
-Από τις συνεργασίες σας με ξένους καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως ToninoCarotone, ManuChao κτλ ποιες στιγμές μπορείς να θυμηθείς;
 
Κάθε συνεργασία έχει να σου δώσει κάτι διαφορετικό, ακριβώς γιατί κάθε καλλιτέχνης είναι διαφορετικός και σαν άνθρωπος αλλά και στον τρόπο με τον οποίο δουλεύει. Πάντα έχει πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις πως λειτουργεί ένας άλλος, γιατί εμείς σαν μπάντα έχουμε μετά από τόσα χρόνια ένα δικό μας τρόπο που λειτουργούμε. Να σου πω την αλήθεια δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κανέναν, κάθε συνεργασία μας έχει δώσει κάτι διαφορετικό.
 
-Έχετε κάνεις πολλές εμφανίσεις και στο εξωτερικό, πώς είναι η αποδοχή του ξένου κοινού εκεί, σε ένα οικείο γι ’αυτούς ρυθμό αλλά όχι γλώσσα;
Στο εξωτερικό παίζουμε κυρίως σε κοινό που είναι ανοιχτό σε καινούργιους ήχους και δεν τους παραξενεύει το ότι παίζουμε αύτη την μουσική που παίζουμε με ελληνικό στίχο. Σημειωτέον ότι στόχος μας δεν είναι παίζουμε για τους ομογενείς εκεί, αν και υπάρχουν όλο και περισσότεροι Έλληνες που έρχονται στα live μας έξω με την πάροδο του χρόνου.
 
-Ποια είναι τα σχέδια σας για το κοντινό μέλλον, δισκογραφία, εμφανίσεις εντός ή εκτός Ελλάδος;
Έχουμε ήδη αρχίσει και δουλεύουμε τον καινούργιο μας δίσκο, και η καλοκαιρινή μας περιοδεία μόλις ξεκινάει με την συναυλία της Θεσσαλονίκης στις 20 Μαΐου. Υπάρχουν στο πρόγραμμα και κάποιος εμφανίσεις στο εξωτερικό, Γερμανία και Αγγλία συγκεκριμένα.
 
-Tι θα ακούσουμε στο προσεχές Burger Festival στη Θεσσαλονίκη;
Σίγουρα μαζί με τα κομμάτια που ξέρουν οι περισσότεροι που μας ακούν, θα ακούσετε και μερικά καινούργια τα οποία ετοιμάζουμε αυτό τον καιρό. Σας θέλουμε όλους εκεί!
.

Ευχαριστώ πολύ

 
Πληροφορίες για το Burger Festival θα βρείτε ΕΔΩ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/locomondo--24348/feed/
<![CDATA[ Η ταλαντούχα ηθοποιός Φωτεινή Λεβογιάννη μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-leventogianni-24341/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-leventogianni-24341/#comments +Wed, 16 May 2018 13:41:00 +0300 49 http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-leventogianni-24341/ Λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας«Μπλε Βασίλισσα» στη Θεσσαλονίκη (από τη Πέμπτη 17 Μαΐου στον κινηματογράφο «Φαργκάνη), η ταλαντούχα ηθοποιός Φωτεινή Λεβογιάννη μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

]]>
,
Πρωταγωνιστεί στη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Αλέξανδρου Σιπσίδη «Μπλε Βασίλισσα», ενώ η τελειόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γ. Κιμούλη έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών και άλλων κινηματογραφικών παραγωγών. 

Λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας στη Θεσσαλονίκη (από τη Πέμπτη 17 Μαΐου, μέχρι την Τετάρτη 23 Μαΐου στον κινηματογράφο «Φαργκάνη) η  ταλαντούχα ηθοποιός Φωτεινή Λεβογιάννη μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

1) Ποια είναι η πρώτη ταινία που έχεις παρακολουθήσει; Τι σου έκανε εντύπωση σε αυτήν;
Νομίζω ότι η πρώτη ταινία που παρακολούθησα ολόκληρη έχοντας συνείδηση του τι βλέπω ήταν η “Mary Poppins” και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ευκολία με την οποία οι ήρωες αψηφούσαν του νόμους της φυσικής και της βαρύτητας. Ήμουν σκασμένη που το κόλπο δεν έπιανε με τη δική μου ομπρέλα. 

2) Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές σου επιρροές (θεατρικές και κινηματογραφικές);
Επειδή ο ρόλος του ηθοποιού είναι κυρίως εκτελεστικός, διαμορφώνω τις επιρροές μου ανάλογα με τον εκάστοτε ρόλο που μου δίνεται. Τώρα αν ποτέ δημιουργούσα δική μου ταινία ή θεατρική παράσταση  νομίζω θα άφηνα τον Lars Bon Trier να βγει από μέσα μου. 

3) Υπάρχει κάποια ταινία, ερμηνεία η ακόμα μεμονωμένη σκηνή που ήταν για σένα σημαδιακή ώστε να ακολουθήσεις την συγκεκριμένη καριέρα;
Η Nicole Kidman στο Dogville. 

4) Σαν καλλιτέχνης, τι ρόλο έχει η μουσική (το άλλο μεγάλο κομμάτι των Τεχνών) στη ζωή σου;
Σαν καλλιτέχνης δυστυχώς δεν έχω ασχοληθεί όσο θα ήθελα με τη μουσική και μετανιώνω που δεν έμαθα ποτέ πιάνο. Σαν ακροατής όμως η μουσική έχει σφραγίσει τις στιγμές μου, όπως πιστεύω ότι συμβαίνει και με κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα απ το αν έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες η όχι. 

5) Έχοντας υπόψη την μέχρι τώρα θεατρική σου διαδρομή, ποια η σημασία της θεατρικής εκπαίδευσης στην κατάρτιση ενός ηθοποιού;
Είναι μεγάλη αλήθεια πως το θέατρο δεν το μαθαίνεις στη σχολή, το μαθαίνεις στη σκηνή. Τίποτα όμως δεν σε προετοιμάζει καλύτερα για τη σκηνή από αυτά τα τρία χρόνια στη σχολή που ζυμώνεσαι μαζί με ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη με σένα για το θέατρο. Οι σπουδές υποκριτικής ακόμα κι αν δεν σε τελειοποιήσουν ως ηθοποιό σίγουρα θα σε διδάξουν πως να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. 

6) Ποια σχολή του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου βρίσκεις ενδιαφέρουσα;
Όπως υποψιάζεσαι ήδη από  τις αναφορές μου στον Trier θα πω το Δόγμα ‘95. Αν και τελικά δεν κατάφερε να μακροημερεύσει, μας έδωσε μερικά αριστουργήματα. 

7) Οι εντυπώσεις σου από την νέα ταινία «Μπλέ Βασίλλισσα». Τι ήταν καθοριστικό για τη συμμετοχή σου; Πρώτη φορά συνεργάζεσαι με τον Αλέξανδρο Σιπσίδη;
Είμαι πολύ περήφανη για την ταινία μας. Τόσο ο Αλέξανδρος Σιπσιδης όσο και οι σεναριογράφοι μας Απολλωνία Τσαντά και Δημήτρης Ευλαμπίδης απέδειξαν ότι μπορεί να γίνονται ταινίες είδους στην Ελλάδα ακόμα και με μηδαμινό budget. Εκτός από το σενάριο που με κέντρισε είχα ξανασυνεργαστεί με τον Αλέξανδρο σε μια μικρού μήκους ταινία και αυτό σίγουρα αποτέλεσε το καλύτερο διαπιστευτήριο για να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλον. 

8) Η «Μπλέ Βασίλισσα» εντάσσεται σε μια κατηγορία ταινιών με αρκετούς νεωτερισμούς για τον Ελληνικό Κινηματογράφο. Ειδικά οι νεότερες γενιές γαλουχημένες στην εποχή του Διαδικτύου είναι πρόθυμες να στηρίξουν. Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται ακόμα για να απογειωθεί ο χώρος;
Νομίζω πως σε κάθε γενιά θα βρίσκονται άνθρωποι να στηρίξουν τα οράματα νέων δημιουργών. Θυμάμαι μια φράση που είχε πει ο Καμύ όταν του είχαν προβάλλει αντιρρήσεις για το ανέβασμα ενός έργου του.
-Το κοινό ίσως δεν είναι έτοιμο γι αυτό. 
-Το κοινό είναι έτοιμο για όλα ακόμα και για την ομορφιά. 
Είχε απαντήσει. Πιστεύω πως είχε δίκιο. 
Τώρα όσο για το τι χρειάζεται ο χώρος για να απογειωθεί πιστεύω ότι είναι το ίδιο που χρειάζεται σε κάθε μορφή τέχνης. Αφοπλιστική ειλικρίνεια. 

9) Με δεδομένη την παγκόσμια απήχηση που έχει η τηλεόραση, ποια η γνώμη σου για την ελληνική τηλεόραση? Πέρα από το οικονομικό, που χρήζει βελτίωσης; Ποιες σειρές σου έχουν καθηλώσει το ενδιαφέρον (σε παγκόσμιο επίπεδο);
Δεν σνομπάρω την ελληνική τηλεόραση. Παρόλη την οικονομική ένδεια  γίνονται πολλές αξιοσημείωτες απόπειρες. Σίγουρα αν κάτι μπορεί να βελτιωθεί πάντως είναι τα σενάρια. Θα ήταν ευχάριστο να δω Έλληνες παραγωγούς να εμπιστεύονται και πάλι νέους σεναριογράφους με φρέσκες ιδέες και όχι έτοιμα format από το εξωτερικό. 
Από ξένες σειρές παρακολουθώ φανατικά το House of cards και Game of thrones μεταξύ άλλων. 

10) Σαν νέα καλλιτέχνης, τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά που ακολουθούν τα βήματα σου έναντι στις δυσκολίες που συναντούν στο χώρο;
Αποφεύγω να δίνω συμβουλές. Η γνώση δυστυχώς κερδίζεται μόνο μέσω της εμπειρίας. Γι αυτό αν θα έδινα μια συμβουλή θα ήταν αυτή. Να είναι όλοι ανοιχτοί στις εμπειρίες. 

Ευχαριστώ και καλή επιτυχία.

Πληροφορίες για την ταινία θα βρείτε εδώ
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-leventogianni-24341/feed/
<![CDATA[Ο Δημήτρης Καρατζιάς του «Τhe Curing Room» αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/karatzias-24300/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/karatzias-24300/#comments +Sun, 13 May 2018 18:01:00 +0300 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/karatzias-24300/ Από τα πρώτα του βήματα στην Παράθλαση με δασκάλους την Μόνα Κιτσοπούλου, Γιώργο Γκασνάκη και Τίνα Στεφανοπούλου, πως  τα καλλιτεχνικά του όνειρα πήραν τον δρόμο τους δημιουργώντας την πιο πολυσυζητημένη εναλλακτική θεατρική σκηνή της Αθήνας, με ένα «σκοτεινό» ρεπερτόριο που μετρά τεράστιες χαρές, μεγάλες διακρίσεις, σπουδαίες συνεργασίες και κάποιες πολύ όμορφες παραστάσεις όπως είναι το «Curing room» που ανεβαίνει στο θέατρο Αθήναιον από την Τρίτη 15 Μαίου. Για όλα αυτά και άλλα πολλά ο συνιδρυτής του Vault Δημήτρης Καρατζιάς,  μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

]]>
Γεννημένος στις Σέρρες και προφανώς με καλλιτεχνικό «μικρόβιο», ήταν θέμα χρόνου να ακολουθήσει την εσωτερική παρόρμηση που εξελίχθηκε σε «μεγάλο έρωτα»… Ένας έρωτας που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο εργαστήριο της Παράθλασης, όπου παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα θεάτρου και συμμετείχε στην πρώτη του παράσταση, νοιώθοντας μέσα από την καθοριστική εμπειρία ότι γι αυτόν πλέον το θέατρο ήταν μονόδρομος χωρίς γυρισμό. Ακολούθησαν σπουδές στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη ταυτόχρονα με σπουδές Συγγραφής και από το 2000 εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, ενώ από το 2012 ως συνιδιοκτήτης της εναλλακτικής σκηνής Vault που ξεχώρισε στην Αθήνα, σκηνοθετεί θεατρικές παραστάσεις με ιδιαίτερο στίγμα… Σαν την πολυσυζητημένη παράσταση «The Curing Room», που μετά από δύο χρόνια επιτυχίας στην πρωτεύουσα παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, και με αυτή την αφορμή ο σκηνοθέτης της Δημήτρης Καρατζιάς αποκαλύπτεται στην Κουλτουρόσουπα
 
1. Πριν από οτιδήποτε, ποιο ήταν αυτό το «κάτι» που σας έκανε να εγκαταλείψετε παραϊατρικές σπουδές και να προσχωρήσετε και μάλιστα με θέρμη, στον «αβέβαιο» κόσμο του θεάτρου;
Γυρνάμε 25 χρόνια πριν. Ταυτόχρονα με τις τότε σπουδές μου, βοηθός ορθοπεδικού-τραυματιολόγου και δημοσιογραφίας (πάντα στη Θεσσαλονίκη) ξεκίνησα κάθε Τετάρτη θυμάμαι, μαθήματα στο θεατρικό εργαστήριο της Παράθλασης, κυρίως από περιέργεια, με τη Μόνα Κιτσοπούλου, το Γιώργο Γκασνάκη και την Τίνα Στεφανοπούλου. Ουσιαστικά αυτοί ήταν οι πρώτοι μου δάσκαλοι, τρεις υπέροχοι καλλιτέχνες που μαζί τους έμαθα τι σημαίνει αυτοσχεδιασμός, θεατρικό παιχνίδι, υποκριτική, θέατρο. Μαζί τους έκανα και την πρώτη μου παράσταση. Κι εκεί γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας. Δεν υπήρχε γυρισμός. Μονόδρομος πια το θέατρο. Έδωσα την ίδια χρονιά εξετάσεις, πέρασα στη Δραματική Σχολή Αθηνών και όλα σιγά σιγά πήραν το δρόμο τους.
 
2.   Από τις ιδιότητες του ηθοποιού, σκηνοθέτη και συγγραφέα, ποια σας γοητεύει ιδιαίτερα και ποια πιθανόν σας δημιουργεί περισσότερες δυσκολίες- προκλήσεις;
Καθεμιά έχει την γοητεία της και τις δυσκολίες της. Σαν συγγραφέας χρειάζεσαι καθαρό μυαλό, έρευνα και χρόνο για να γράψεις που δυστυχώς δεν υπάρχει τα τελευταία χρόνια. Σαν ηθοποιός πρέπει να είσαι αφοσιωμένος σε όλη τη διάρκεια των παραστάσεων, πράγμα αδύνατο όταν έχεις τόσα πράγματα να κάνεις. Για αυτό έχω και 2 χρόνια να παίξω. Σαν σκηνοθέτης πάλι έχεις έναν τεράστιο όγκο εργασίας αλλά τελειώνει με τις πρόβες. Σε καθεμιά από τις τρεις ιδιότητες υπάρχουν και προκλήσεις και δυσκολίες, αναλόγως πάντα με το έργο και το ρόλο. Σίγουρα πάντως πιο γοητευτική είναι η σκηνοθεσία μιας παράστασης, πρώτα γιατί πρέπει να αναλύσεις το κείμενο σαν να είσαι ο συγγραφέας, μετά να παίξεις όλους τους ρόλους ως ηθοποιός, και τέλος να κάνεις και όλη την άλλη δουλειά σαν σκηνοθέτης. Με λίγα λόγια από λέξεις και σελίδες να δημιουργήσεις ζωή πάνω σε μια σκηνή. Ένα συναίσθημα μοναδικό, μαγικό.
 
3.  Ως συνιδρυτής του Vault- ενός εναλλακτικού θεατρικού χώρου που ξεχώρισε στην Αθήνα- πώς θα αποτιμούσατε την μέχρι στιγμής 6χρονη πορεία του, εν μέσω οικονομικής κρίσης και σκληρού ανταγωνισμού στην πρωτεύουσα;
Η πορεία του Vault μέχρι τώρα, πέρα από τις μεγάλες δυσκολίες του να κρατάς και να διαχειρίζεσαι έναν χώρο μέσα στην κρίση, μας έχει δώσει τεράστιες χαρές, μεγάλες διακρίσεις, σπουδαίες συνεργασίες και κάποιες πολύ όμορφες παραστάσεις. Μια πορεία συνεχώς ανοδική, που έγινε όμως με πολύ σκληρή δουλειά, ατέλειωτες εργατοώρες, πολύ αυστηρές επιλογές και απόλυτο δόσιμο. Είναι εύκολο όμως, να αφοσιωθείς τόσο πολύ σε κάτι που αγαπάς τόσο. Να γίνει η ίδια σου η ζωή. Από την άλλη έγινε τόσο γρήγορα που μόνο ευγνωμοσύνη και χαρά μπορείς να νιώθεις για αυτή την εξέλιξη. Και μεγάλη ευθύνη για τις επόμενες παραστάσεις μας.
 
 
4.    Τι σημαίνει για σας ο όρος «εναλλακτική σκηνή», πού διαφοροποιείται σε σχέση με μια συμβατική και πώς θα αξιολογούσατε την απήχησή της; Συμμερίζεστε το κοινώς λεγόμενο ότι απευθύνεται σε «κουλτουριάρικο κοινό» ή θέτει «στεγανά»;
Εναλλακτικές σκηνές είναι όλα αυτά τα δεκάδες μικρά θεατράκια, που μοιάζουν με τα μεγάλα αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι. Ένα θεατράκι 50- 100 θέσεων, είναι μικρογραφία θεάτρου, με όλα τα θετικά και αρνητικά του. Και σαφώς πρέπει να έχει και ένα “εναλλακτικό” ρεπερτόριο. Έτσι κι αλλιώς οι παραστάσεις του είναι παραστάσεις “τσέπης”. Χωρίς βαριά σκηνικά και πολλά άτομα, γιατί απλά δεν χωράνε στην σκηνή του. Κι όλοι αυτοί οι “εναλλακτικοί” χώροι, βασίζονται κυρίως στα κείμενα. Έργα που θα ανέβαιναν σπάνια ή και ποτέ από έναν εμπορικό θίασο. Έργα που θεωρούνται από μια μεγάλη μερίδα κοινού, “πρωτοποριακά”, πιο “δύσκολα”, πιο “σκληρά”, πιο “ψαγμένα”, πιο “δραματικά”, πιο 'κουλτουριάρικα”, λιγότερο “εμπορικά”. Έργα όμως, που ανεβαίνουν σε δεκάδες τέτοιες “εναλλακτικές” σκηνές του εξωτερικού, σε πιο “Off Brodway σκηνές” με μεγάλη επιτυχία. Βέβαια πια και στην Ελλάδα για αυτές τις παραστάσεις, για αυτές τις σκηνές, υπάρχει μια τεράστια μερίδα του κοινού που τις ακολουθεί πιστά. Κι αυτό έγινε για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί όλες αυτές οι σκηνές έχουν ένα και μόνο όπλο απέναντι στις μεγάλες. Την εξαιρετική παράσταση. Και κάθε σεζόν τα τελευταία χρόνια σε πολλές από αυτές τις σκηνές έχουν ανέβει σπουδαίες παραστάσεις, εξαιρετικά κείμενα, με πολύ σημαντικές ερμηνείες. Έτσι όσο συνεχίζουν να ανεβαίνουν τέτοιες παραστάσεις, τόσο το κοινό θα συνεχίσει να τις παρακολουθεί και να ακολουθεί το ρεπερτόριο όλων αυτών των χώρων.
 
5.    Παρακολουθώντας την πορεία σας, διακρίνει κανείς μια προτίμηση στη «σκοτεινή» θεματολογία… Είναι κάτι που προκύπτει ή πρόκειται για συνειδητή επιλογή με συγκεκριμένα κριτήρια/ επιχειρήματα;
Απλά όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με μια θεματική, παραδείγματος χάρη τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα διαβάσεις δεκάδες έργα, και μέσα σε αυτά θα βρεις και 2-3 αριστουργήματα. Έτσι κάπως το ένα έφερε το άλλο. Γενικότερα όμως θεωρώ ότι τα πιο “σκοτεινά” έργα έχουν και μεγαλύτερο δραματολογικό, ερμηνευτικό, άρα και σκηνοθετικό ενδιαφέρον. Άλλο μέγεθος έχει η τραγωδία, άλλο η κωμωδία. Χωρίς να υποτιμώ την κωμωδία (απίστευτα δύσκολο να κάνεις τον άλλο να γελάσει), για μένα είναι πιο γοητευτική η σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων, το δράμα που περνάνε, οι πιο ακραίες καταστάσεις και η ανθρώπινη συμπεριφορά σε αυτές.
 
6.    Η νέα γενιά καλλιτεχνών σήμερα, δημιουργεί επί της ουσίας και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αν – υποθετικά- είχατε την (πολιτική) δυνατότητα, τί θα προτείνατε για τη στήριξη του έργου τους; Σε ποιους τομείς «πονούν» περισσότερο;
Τεράστιες οι δυσκολίες να κάνεις τέχνη στην κρίση, κυρίως φυσικά οικονομικές. Μεγαλύτερες επιχορηγήσεις στους θιάσους, οικονομική βοήθεια σε περισσότερα σχήματα, μικρότερη φορολογία (είναι πολύ το 35% για την κάθε εταιρεία : 6% φόρος εισιτηρίων + 29% φόρος εισοδήματος), να επανέλθουν τα εργατικά εισιτήρια, είναι κάποια πράγματα που πολύ πρόχειρα και γρήγορα θα μπορούσα να σκεφτώ.
 
7.    Ερχόμενοι στην παράσταση- σοκ «Curing room» που ανεβαίνει Θεσσαλονίκη, τί ήταν αυτό που σας ενέπνευσε για την επιλογή του συγκεκριμένου έργου και πόσο ωμό ρεαλισμό κατά τη γνώμη σας «αντέχει» γενικότερα η Τέχνη;
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο αντιπολεμικό δράμα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που συνέβησαν σε 7 Ρώσους στρατιώτες σε ένα κελάρι ενός μοναστηριού, στη Νότια Πολωνία στα τέλη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα έργο που μιλάει για τις θηριωδίες των Ναζί, για τα εγκλήματα του πολέμου, ένα έργο συγκλονιστικό, ανθρώπινο, σπαρακτικό. Ένα γεγονός που συνέβη σε 7 άνδρες που το μόνο που ήθελαν ήταν να ζήσουν και να γυρίσουν πίσω στις οικογένειες τους, στα σπίτια τους. Σαφώς είναι ένα σκληρό έργο, όχι λιγότερο σκληρό όμως από την ίδια την πραγματικότητα, από την ίδια μας τη ζωή.
 
8.  Στην παράσταση που συζητήθηκε ιδιαίτερα – τόσο για το γυμνό, όσο και για τον κανιβαλισμό- σας απασχόλησε μήπως η ωμότητα και η γυμνότητα «καπελώνουν» το μήνυμα με κίνδυνο να υπερισχύουν;
Είναι τόσο δυνατό το αντιπολεμικό μήνυμα που περνάει το έργο, το δράμα που έζησαν αυτοί οι άνδρες, που τόσο το γυμνό, όσο και ο “κανιβαλισμός” περνάνε σε δεύτερη μοίρα από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης. Κι αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία της παράστασης!!
 
9.  Στο εν λόγω εγχείρημα, συναντήσατε τυχόν ενδοιασμούς από τους ηθοποιούς ή απρόοπτες αντιδράσεις από θεατές ή αρνητικές κριτικές που σας προβλημάτισαν; Ποια είναι η αίσθησή σας σχετικά με την αποδοχή του έργου;
Είχα την τύχη όλοι οι ηθοποιοί και οι συντελεστές του The Curing Room να πιστέψουν από την πρώτη στιγμή τόσο πολύ σε αυτό το έργο, που δεν αντιμετωπίσαμε καμία τέτοια δυσκολία. Μόνο φόβο και αγωνία να φανούμε αντάξιοι αυτής της ιστορίας. Και τελικά ήταν τόσο μεγάλη η αποδοχή κοινού και κριτικών (2 χρόνια τώρα και μετά από 150 παραστάσεις στο Vault), που μόνο ευλογημένοι μπορούμε να αισθανόμαστε με αυτή την παράσταση.
 
10.  Ως σκηνοθέτης της παράστασης, τί φιλοδοξείτε να μεταφέρετε στο σημερινό θεατή μέσα από ένα σοκαριστικό θέαμα και θα θέλατε να αποκομίσει φεύγοντας;
Την αγάπη για τη ζωή. Για τον συνάνθρωπο του. Πόσο δύσκολο είναι να παραμείνεις άνθρωπος και να μην μεταμορφωθείς σε κτήνος, όταν έρθουν τα δύσκολα!! Μέγιστο δεινό ο πόλεμος, τυχερή η γενιά μας που δεν το χει ζήσει. Μακάρι να μην το ζήσει ποτέ!!
 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ 
.
-ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΙΟΝ 
«THE CURING ROOM» του David Ian Lee.
Πρεμιέρα Τέτάρτη 16 Μαίου. Ωρα: 21:5
Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και αυστηρώς ακατάλληλο, ένα έργο βαθιά συγκινητικό, ανθρώπινο, σκληρό, άγριο, σπαρακτικό. Ένα αγωνιώδες, τολμηρό, αποτρόπαιο και έντονο θρίλερ.

Παραστάσεις: 15 - 20 Μαίου. Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15. Κυριακή 19:00 και 21:15. Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/karatzias-24300/feed/
<![CDATA[Η Νινέτα Λεμπέση η εμβληματική θεατρική παραγωγός, μιλά ζωντανά στην κάμερα της Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/nineta-lempesi-24098/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/nineta-lempesi-24098/#comments +Fri, 27 Apr 2018 19:42:00 +0300 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/nineta-lempesi-24098/ Για τον σύντροφο της ζωής της Γιώργο Λεμπέση, για το πώς ήταν η αφορμή να ξαναμιλήσουν με τον Μίνωα Βολανάκη δημιουργώντας την θρυλική «Μικρή μας Πόλη» για την επιστήθια φίλη Αλίκη Βουγιουκλάκη και πως η τελευταία την επέβαλλε να χρηματοδοτήσει την αντίπαλη «Λυσιστράτη» του Λαζόπουλου, μα και πως προέβλεψε το λαμπρό του μέλλον, γιατί θεωρείται «μάντισσα»… αλλά και ποιο είναι το παράπονο της… είναι μερικά από τα πολλά σε μια ανοιχτή χωρίς μοντάζ συζήτηση της Νινέτας Λεμπέση στην κάμερα της Κουλτουρόσουπα.

]]>
 
Δεν μιλάει εύκολα μη σας πως δεν μιλά καθόλου στα ΜΜΕ. Κι ας μετρά άπειρα χρόνια…  μπρος, πίσω, μέσα και πλαγίως από τα φώτα της δημοσιότητας. Μπορεί η ίδια συνειδητά να τα αποφεύγει πιστεύοντας πως άλλος είναι ο ρόλος της, όμως έχει καταγραφεί ως μια προσωπικότητα που έχει γράψει την δική της ιστορία στον χώρο του θεάτρου. Θρυλικές παραστάσεις, πρωτοκλασάτες συνεργασίες με μεγάλους ηθοποιούς και φιλίες ζωής συνθέτουν μέρος στο άλμπουμ της ζωής της. θέλετε ονόματα; Παξινού, Μινωτής, Βολανάκης, Χόρν, Καρέζη, Λάσκαρη και Αλεξανδράκης είναι λίγα μόνο «ονόματα» της παλιάς φρουράς, ενώ είδε και «δημιούργησε» νέα ταλέντα της εποχής που σήμερα θεωρούνται σπουδαίοι και μεγάλοι πρωταγωνιστές: Βαλτινός, Λαζόπουλος, Ζούνη, Κατρανίδης κ.α. Όχι πως δεν πρόκειται να μην αναφερθούμε στη επιστήθια φίλη της Αλίκη Βουγιουκλάκη που κάθε βράδυ ήταν μαζί ή πως ο Αλέξανδρος Ρήγας όταν έγραφε τους τηλεοπτικούς «Δύο Ξένους» αυτήν είχε στο μυαλό του για να λέει τα παράπονά της η κυρία Ντένη Μαρκορά (Ντίνα Κώνστα)…  
.
Όλα αυτά όμως δεν είχαν κανένα νόημα αν δεν ήταν στο πλευρό ενός ορίτζιναλ θεατρικού παραγωγού (και όχι επιχειρηματία), που ακόμη και σήμερα το όνομα «Γιώργος Λεμπέσης», παραμένει θρυλικό… Αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος που δέχτηκε να μιλήσουμε, κανένας άλλος…

Για τον σύντροφο της ζωής της Γιώργο Λεμπέση, για το πώς ήταν η αφορμή να ξαναμιλήσουν με τον Μίνωα Βολανάκη δημιουργώντας την θρυλική «Μικρή μας Πόλη» που έσπασε ταμεία για δυο χρονιές, για την επιστήθια φίλη Αλίκη Βουγιουκλάκη και πως η τελευταία την επέβαλλε να χρηματοδοτήσει την αντίπαλη «Λυσιστράτη» του Λαζόπουλου, μα και πως προέβλεψε το λαμπρό του μέλλον, γιατί θεωρείται «μάντισσα»… αλλά και ποιο είναι το παράπονο της… είναι μερικά από τα πολλά σε μια ανοιχτή χωρίς μοντάζ συζήτηση της Νινέτας Λεμπέση στην κάμερα της Κουλτουρόσουπα..

Δείτε την...

Τα 8α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης το βράδυ της 22ας Μαίου θα τιμήσουν την μνήμη του αξέχαστου θεατρικού παραγωγού με την παρουσία της οικογένειας.
.
Οι βίντεο-συνεντεύξεις της «Κ» ελάχιστα μοντάρονται, ενώ δεν έχουν χαρακτήρα επαγγελματικής λήψης για να διατηρηθεί η αυθεντικότητα μιας παρείστικης-αυθεντικής συνομιλίας.
.
Tη μνήμη του εξαίρετου θεατρικού παραγωγού Γιώργου Λεμπέση τιμούν τα 8α ΘΒΘ την Τρίτη 22 Μαίου στο θέατρο Κολοσσαίον - ΚΛΙΚ ΕΔΩ - ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
 
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/nineta-lempesi-24098/feed/
<![CDATA[Η Αντριάνα Μπάμπαλη μιλά στην Κουλτουρόσουπα…]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/mpampali-mila--23727/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/mpampali-mila--23727/#comments +Tue, 03 Apr 2018 13:58:00 +0300 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/mpampali-mila--23727/ Μια γλυκύτατη, νεανική παρουσία και μία καλλιτέχνιδα χαμηλών τόνων, σε αντίθεση με την μεγάλων δυνατοτήτων και «διάφανη» σαν κρύσταλλο φωνή της, που έχει «ντύσει» κάποια ιδιαίτερα αγαπημένα τραγούδια. Με αφορμή τη συναυλία της 13 Απριλίου, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, η Αντριάνα Μπάμπαλη μιλά στην Κουλτουρόσουπα…

]]>

Μια γλυκύτατη, νεανική παρουσία και μία καλλιτέχνιδα χαμηλών τόνων, σε αντίθεση με την μεγάλων δυνατοτήτων και «διάφανη» σαν κρύσταλλο φωνή της, που έχει «ντύσει» κάποια ιδιαίτερα αγαπημένα τραγούδια. Με σπουδές στη Μουσική αλλά και στην Οικονομία, επέλεξε την τέχνη που «από παιδί με τραβούσε» και ταύτισε τα πρώτα της βήματα με το γκρουπ του Ν. Πορτοκάλογλου.  Για να ακολουθήσουν σπουδαίες συνεργασίες με Σ. Κορκολή, Γ. Νταλάρα, Χ. Αλεξίου, Μ. Στόκα, Μ. Χατζηγιάννη, Μ. Πλέσσα, με παράλληλη  δισκογραφική παρουσία μέσα από έξη προσωπικά άλμπουμ, έχοντας διακριθεί για την αισθαντική ερμηνεία και τις ποιοτικές επιλογές της, ενώ ενίοτε «φλερτάρει» και με την υποκριτική τέχνη. 

Πρόσφατα έχει δημιουργήσει ένα «διαφορετικό» γυναικείο κουαρτέτο, τις «Quarderinas Quartet», με πολύ ενδιαφέρον ρεπερτόριο, και με αφορμή τη συναυλία τους στις 13 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, η Αντριάνα Μπάμπαλη μιλά στην Κουλτουρόσουπα…

1. Πού θα εντοπίζατε τα πρώτα ερεθίσματα που σας οδήγησαν στο χώρο του τραγουδιού και πώς θα περιγράφατε τα πρώτα επαγγελματικά βήματα στο χώρο;
Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τι συνέβη αλλά από πολύ μικρή με τραβούσαν οι τέχνες. Το πρώτο πράγμα που με γοήτευσε είναι ο χορός. Θυμάμαι πως με πήγε η μητέρα μου για εγγραφή στο μπαλέτο 3,5 χρονών επειδή δεν την άφηνα σε ησυχία. Ήμουν πολύ μικρή και με δέχτηκαν την επόμενη χρονιά. Αλλά και η μουσική πάντα με καθήλωνε. Πάντως η εισαγωγή μου στο χώρο έγινε με αργά αλλά σταθερά βήματα με βασική έναρξη το γκρουπ του Ν.Πορτοκάλογλου όπου έμεινα 5,5 χρόνια κι έμαθα πολλά και καλά.

2. Από τις  συνεργασίες σας με εκλεκτούς καλλιτέχνες, τί σημαντικό ή ξεχωριστό κρατήσατε από κάποιες και νιώθετε να σας ακολουθεί ως πολύτιμη «προίκα»;
Είδα τι σημαίνει στην πράξη να είσαι καλλιτέχνης πρώτης γραμμής από τους μεγάλους που συνεργάστηκα. Είδα το ταλέντο, την εργατικότητα αλλά και την αληθινή αγάπη για την τέχνη.

3. Έχετε ζήσει την επιτυχία με κομμάτια που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα. Το ένστικτό σας το προαισθανόταν και  πόσο μπορεί να ευσταθεί μια «συνταγή επιτυχίας» με ποιοτικά κριτήρια; 
 Όχι δεν υπάρχει συνταγή αλλιώς θα την ακολουθούσαμε όλοι ! Ίσως κάποια κομμάτια πριν ακόμη βγουν, νιώθει κανείς πως έχουν την δυναμική να πετύχουν αλλά μπορεί να πέσεις κι έξω. Πάντως το «Μοίρα μου έγινες» πχ. όταν το ακούσαμε πρώτη φορά στην εταιρεία έτοιμο όλοι σηκώθηκαν και χόρεψαν, κάτι έγινε…


4. Πώς θα κρίνατε το σημερινό μουσικό τοπίο σε σχέση με την κυριαρχία του διαδικτύου ως μέσο προώθησης καλλιτεχνών και την αφθονία των τάλεντ σώου; Διακρίνετε μια μετάλλαξη της τέχνης σε «αναλώσιμο» προϊόν ή όχι; 
Ναι έχει γίνει αναλώσιμο δυστυχώς και η αφθονία παρασύρει και τις καλές δουλειές στην ανυπαρξία. Όσο για τα τάλεντ σώου, δυστυχώς παράγουν πολύ περισσότερους τραγουδιστές από αυτούς που μπορεί να καταναλώσει η χώρα.

5. Ενώ τα αδιέξοδα της εποχής υποτίθεται συμβάλλουν στην έμπνευση, παρατηρείται  στασιμότητα και συνεχής αναπαραγωγή παλιών τραγουδιών. Το συμμερίζεστε ή όχι, και αν ναι, πώς το εξηγείτε;
Ίσως να έχει χτυπήσει και τη μουσική το συνολικό πρόβλημα της χώρας που είναι η έλλειψη παραγωγικότητας. Όλα έτοιμα μάθαμε να τα καταναλώνουμε. Επίσης εμένα μου λείπει η αυθεντικότητα και το αληθινό συναίσθημα.

6. Θα θέλαμε τέλος λίγα λόγια για το «γυναικείο κουαρτέτο» σας  και τη φιλοσοφία του, την επικείμενη συναυλία σας στη Θεσσαλονίκη 13 Απριλίου στο Μέγαρο και τα πιθανά μελλοντικά σας σχέδια…
Πρόκειται για ένα «κλασσικόηχο» κουαρτέτο που παίζει πιο σύγχρονα κομμάτια κι όχι κλασσική μουσική. Είναι ιδιαίτερο, αρμονικό και πολύ μουσικό. Αποτελείται από τις Βασιλική Μαζαράκη στο βιολί, Εύη Μάζη στο πιάνο, φλάουτο και τραγούδι και Αντωνία Τσολάκη στο μπάσο και τραγούδι. Θα ακούσετε πολλά αγαπημένα τραγούδια αλλά αλλιώς !

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  ΠΟΛΥ!

Πληροφορίες για τη συναυλία στις 13 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, διαβάστε ΕΔΩ
. .
]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/mpampali-mila--23727/feed/
<![CDATA[Η Κερασία Σαμαρά, μιλά στην κάμερα της Κουλτουρόσουπα]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/kerasia-samara-23376/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/kerasia-samara-23376/#comments +Mon, 12 Mar 2018 18:00:00 +0200 37 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kerasia-samara-23376/  Αν την έχετε «μαρκάρει» πως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική της επιτυχία είναι στο «Καφέ της Χαράς», είστε αφελείς καθώς μετρά 30 χρόνια ανελλιπούς καλλιτεχνικής πορείας. Βρεθήκαμε για λίγο και στα ξαφνικά. Μετά από χρόνια έρχεται Θεσσαλονίκη με μια παράσταση που ονομάζεται «Το σπίτι στη λίμνη» και είναι ψυχολογικό θρίλερ. Το μετάφρασε, το σκηνοθέτησε και φυσικά πρωταγωνιστεί. Έχει παρέα στη σκηνή και έναν ωραίο άνδρα, τον Αντώνη Φραγκάκη, για το οποίο λέει πως είναι ο ιδανικότερος που θα μπορούσε να βρει. Όταν δούμε την παράσταση, θα της πω την γνώμη μου. Μέχρι τότε όμως, η ΚΕΡΑΣΙΑ ΣΑΜΑΡΑ μιλά ζωντανά στην κάμερα της Κουλτουρόσουπας για την παράσταση και όχι μόνο. 

]]>
Αν την έχετε «μαρκάρει» πως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική της επιτυχία είναι στο «Καφέ της Χαράς», μάλλον είστε αφελείς ή δεν απευθυνόμαστε σε θεατρόφιλο κοινό καθώς μετρά 30 χρόνια ανελλιπούς καλλιτεχνικής πορείας με σπουδαίες συνεργασίες ερμηνεύοντας εξαίρετους ρόλους σε υπέροχες πραγματικά παραστάσεις.
 
Ανήκει στην κατηγορία εκείνη που δεν θα την δεις ποτέ μα ποτέ μέτρια. Εχει χτίσει ένα όνομα που στην συνείδηση του κόσμου παραπέμπτει, ως εγγύηση. Και τι πιο σημαντικό να ξέρεις πως δεν θα απογοητευτείς από μια γυναίκα που παίζει, γράφει, μεταφράζει, σκηνοθετεί, τραγουδά, ενώ τις πολύτιμες γνώσεις –και την εμπειρία- της διοχετευτεί πλουσιοπάροχα σε νέους ηθοποιούς…
 
Βρεθήκαμε για λίγο και στα ξαφνικά. Μετά από χρόνια μας έρχεται Θεσσαλονίκη με μια παράσταση που ονομάζεται «Το σπίτι στη λίμνη» και είναι ψυχολογικό θρίλερ. Το μετάφρασε, το σκηνοθέτησε και φυσικά πρωταγωνιστεί. Έχει παρέα στη σκηνή και έναν ωραίο άνδρα, τον Αντώνη Φραγκάκη, για τον οποίο λέει πως είναι ο ιδανικότερος που θα μπορούσε να βρει για τον συγκεκριμένο ρόλο. Όταν δούμε την παράσταση από Παρασκευή 16 Μαρτίου (έως και 18) στο θέατρο Αθήναιον, θα της πω την γνώμη μου. Μέχρι τότε όμως, η Κερασία Σαμαρά μιλά ζωντανά στην κάμερα της Κουλτουρόσουπας για την παράσταση και όχι μόνο...
.
 
Και μη ξεχάσω: μετά την πρεμιέρα θα τους έχουμε παρεάκι, μαζί με όλους εσάς που θα τιμήσετε τη θεατρική Κουλτουροβραδιά, όπου στο φουαγιέ του θεάτρου θα είναι στη διάθεση σας να απαντήσουν σε οποιεσδήποτε ερωτήσεις σας. Να είστε λοιπόν όλοι εκεί, κερνάμε και κρασί…
 
Έχετε υπ΄ όψιν σας: Οι βίντεο-συνεντεύξεις της «Κ» ελάχιστα μοντάρονται, ενώ δεν έχουν χαρακτήρα επαγγελματικής λήψης για να διατηρηθεί η αυθεντικότητα της παρείστικης-αυθεντικής συνομιλίας.
.
-Προσκλήσεις διπλές για την Κουλτουροθεατρική βραδιά της παράστασης "Το σπίτι στη λίμνη" + ανοιχτή συζήτηση με τους συντελεστές του θιάσου, συνοδεία ΚΡΑΣΙΟΥ, Παρασκευή 16 Μαρτίου, θα βρείτε ΕΔΩ
.
-ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/kerasia-samara-23376/feed/
<![CDATA[Ο Κωνσταντίνος Αθυρίδης και η Γεωργία Βεληβασάκη, μιλούν για όλα στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/athiridis-velivasaki-23314/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/athiridis-velivasaki-23314/#comments +Thu, 08 Mar 2018 10:57:00 +0200 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/athiridis-velivasaki-23314/  Με αφορμή την μουσικοθεατρική περφόρμανς «Κοντσέρτο για μια μέρα που πέρασε», ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αθυρίδης και η ερμηνεύτρια - συγγραφέας Γεωργία Βεληβασάκη, καταθέτουν μια εξαιρετική συνέντευξη στην Κουλτουρόσουπα

]]>
 
Δύο καλλιτέχνες με όλη τη σημασία του όρου που μεταφράζεται σε ψυχή, πάθος, όραμα, εδώ και χρόνια ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια δημιουργική σύνθεση έξω από τα «συνήθη»… Ένας μουσικός και σκηνοθέτης με εμφανή παιδεία και λαμπρή πορεία στο μουσικό θέατρο και όχι μόνο, και μια ερμηνεύτρια και συγγραφέας με ανήσυχο πνεύμα και εξαιρετικές επιλογές, όταν συνεργάζονται, το αποτέλεσμα φέρει εγγυημένα σφραγίδα ποιότητας. Δεν είναι μόνο η μουσική ή το θέατρο που τους συνδέουν, αλλά κυρίως η κοινή ματιά απέναντι στην ουσία της τέχνης, όπως αποδεικνύει η μακριά διαδρομή καθενός με «ψαγμένες» καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Γνωρίζοντάς τους από κοντά κατά τη διοργάνωση των περσινών Θεατρικών Βραβείων, καθώς τα στήριξαν ο πρώτος σκηνοθετικά και η δεύτερη μουσικά, είχαμε την ευκαιρία να εκτιμήσουμε επιπλέον σε προσωπικό επίπεδο και το σπανίζον καλλιτεχνικό ήθος. Με αφορμή την μουσικοθεατρική περφόρμανς «Κοντσέρτο για μια μέρα που πέρασε», ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αθυρίδης και η ερμηνεύτρια - συγγραφέας Γεωργία Βεληβασάκη, καταθέτουν μια εξαιρετική συνέντευξη στην Κουλτουρόσουπα
,
 
1. Θα θέλαμε από τον καθένα, ένα σύντομο οδοιπορικό της καλλιτεχνικής διαδρομής, ξεκινώντας από την αφετηρία και με τους σημαντικότερους σταθμούς…
 
Κ.Α. Μαθήματα κλασικού πιάνου από τα έξι μου με τον μαέστρο Γιώργο Θυμή, πολύ θέατρο στα μαθητικά μου χρόνια, θεατρικές σπουδές στο Λονδίνο, ροκ συγκροτήματα και συναυλίες τη δεκαετία του ’80, δημιουργία του μεγαλύτερου ερασιτεχνικού θιάσου της Θεσσαλονίκης με υπερπαραγωγές (για τα μέτρα της πόλης) μουσικού θεάτρου σε δική μου σκηνοθεσία (’80-’90), προσωπική δισκογραφία από το 1998 μέχρι σήμερα και συνεργασίες με το Εθνικό και Κρατικό Θέατρο.
 
Γ.Β. Η αρχή έγινε στην εφηβεία μου όταν τραγουδούσα σε μπουάτ του Ηρακλείου στην Κρήτη. Σύντομα ανέβηκα στην Αθήνα. Μπήκα στη δισκογραφία το 1996 και βρέθηκα να τραγουδάω δίπλα σε ονόματα, όπως ο Παντελής Θαλασσινός, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Σωτηρία Λεονάρδου κ.α. Από το 1998 αλλαγή πορείας, δημιουργία δικής μου μπάντας, άρχισα να δοκιμάζω τη φωνή μου σε διαφορετικά είδη, να τολμώ να τραγουδάω στίχους μου, ενώ παράλληλα ενδιαφέρθηκα για το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες. Με τον Κωνσταντίνο Αθυρίδη συνδημιουργήσαμε πολλά τραγούδια κι ένα μουσικό παραμύθι. Ήταν αυτός που με μύησε στο μουσικό θέατρο και ήμουν κοντά στην «Alexander The Great. Rock Opera» από την αρχή της σύλληψής της μέχρι τις παραστάσεις μας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το 2012 ευτύχησα να συναντηθώ με τον Αργεντίνο μαέστρο, Luis Borda, που θεωρείται από τους πρωτοπόρους του Tango Nuevo στον κόσμο, μια συνεργασία που μου χάρισε νέες μουσικές εμπειρίες: δισκογραφία στο εξωτερικό, συναυλίες στην Ευρώπη, συμπράξεις με μουσικούς από άλλα μέρη του κόσμου. Παράλληλα με όλα αυτά πάντα έγραφα…
 
2.   Ως καλλιτέχνες που συνεργάζεστε για χρόνια, ένα προφανές πεδίο που σας ενώνει είναι η μουσική. Πέραν αυτής, πού αλλού εντοπίζετε κοινά σημεία ή πιθανόν διαφορές;
 
Γ.Β. Με τον Κωνσταντίνο είμαστε πολύ διαφορετικοί. Εκείνος περισσότερο πρακτικός κι εγώ «στον κόσμο μου». Μ’ αρέσει να πειραματίζομαι και με ελκύει το καινούριο. Ωστόσο, μας ενώνει μια κοινή αισθητική ματιά και σε πολλά αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Εκείνος γράφει μουσική, εγώ κείμενα, εκείνος σκηνοθετεί, εγώ ερμηνεύω.
 
Κ.Α. Παρακολουθώ τις καινούριες καλλιτεχνικές τάσεις και ενίοτε δοκιμάζω νέα στοιχεία, αλλά θα έλεγα ότι, μάλλον, είμαι πιο επιφυλακτικός από τη Γεωργία, απέναντι σε ό,τι αυτοσυστήνεται ως «καινοτόμο» ή «προοδευτικό». Ίσως και να είμαι περισσότερο «mainstream», με την έννοια ότι λαμβάνω παραπάνω υπόψη το ίδιο το κοινό και ελκύομαι ιδιαίτερα από ποιοτικά έργα που σπάνε το φράγμα της ευρείας απεύθυνσης. Παρόλα αυτά, η εναλλακτική ματιά της Γεωργίας πολλές φορές έχει αποτελέσει καλλιτεχνική πρόκληση για μένα, είτε αφορά τη μουσική, είτε το θέατρο. Το «Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε» είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.
 
3.  Υπάρχουν πρόσωπα, καταστάσεις, συγκυρίες κλπ. που με κάποιο τρόπο επηρέασαν καθοριστικά την πορεία σας σε δεδομένες στιγμές και ποια είναι αυτά;
 
Κ.Α. Ο πατέρας μου και ο πρώτος μου δάσκαλος Γιώργος Θυμής έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη σχέση μου με τη μουσική. Η καθηγήτριά μου Αλεξάνδρα Χαράνης στο να γνωρίσω και να αγαπήσω το θέατρο. Σαράντα χρόνια μετά, έμελε να γράψει το λιμπρέτο για το έργο μου «Alexander The Great. Rock Opera». Η συγκυρία που δημιούργησε την καταπληκτική ομάδα των συντελεστών και καλλιτεχνών της όπερας, τους οποίους πάντα θα ευγνωμονώ, όπως επίσης τον Γιώργο Λαζαρίδη, τον Γιάννη Βούρο και τη Μένη Λυσσαρίδου, που έφεραν την έργο μου στο Μέγαρο Μουσικής και στο Κρατικό Θέατρο. Ωστόσο, κάνοντας έναν μικρό απολογισμό, θα έλεγα, ότι οι σπουδές μου στην Εφηρμοσμένη Οικονομία και οι συγκυρίες στην επιχειρηματική μου δραστηριότητα, ίσως, δεν μου επέτρεψαν να αφοσιωθώ στην τέχνη μου όσο θα ήθελα. 
 
Γ.Β. Ο θείος μου, τραγουδοποιός και ποιητής, Μαρίνος Καρβελάς, ήταν εκείνος που με παρότρυνε να ασχοληθώ με τη μουσική και με έριξε στα βαθιά όταν χρειαζόταν. Από εκεί και πέρα, το ότι βρέθηκα στην ίδια σκηνή με τόσους σημαντικούς ερμηνευτές ήταν για μένα πραγματική σπουδή. Οπωσδήποτε, πάντως, η γνωριμία μου με τον Κωνσταντίνο Αθυρίδη με ώθησε σε καινούριες διαδρομές, ενώ η συνάντησή μου με τον Luis Borda μου άνοιξε άλλους ορίζοντες.
.
 
4.  Αξιολογώντας την μέχρι τώρα απήχηση της δουλειάς σας, σε ποιο βαθμό θα δηλώνατε ικανοποίηση ή ίσως άλλο συναίσθημα;
 
Κ.Α. Παραμένοντας, ουσιαστικά, ερασιτέχνης, καθώς ουδέποτε έχω βιοποριστεί από την τέχνη, ούτε υπήρξα μέλος κυκλωμάτων οποιασδήποτε μορφής, ήταν, αναμφίβολα, μια δικαίωση για μένα να δω το έργο μου σε σειρά sold out παραστάσεων στο Βασιλικό Θέατρο και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και Αθηνών, με καθολικά θετικές κριτικές.
 
Γ.Β. Ήμουν πάντα αφοσιωμένη στο αισθητικό αποτέλεσμα, χωρίς, απαραίτητα να συνδυάζω την καλλιτεχνική πληρότητα με την απήχηση. Τουλάχιστον, δεν το είδα ποτέ ως αυτοσκοπό. Ωστόσο, ζω στιγμές ικανοποίησης κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά σ’ ένα θερμό κοινό.
 
5. Το μουσικό θέατρο, ως κοινός τόπος που υπηρετείτε, σε ποιο επίπεδο θα λέγατε ότι κινείται σήμερα στον εγχώριο καλλιτεχνικό χώρο;
 
Κ.Α. Έχοντας παρουσιάσει παραστάσεις, όπως το Cats, το Jesus Christ Superstar, το Tommy κλπ στο Βασιλικό Θέατρο και στο Θέατρο Κήπου, εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν το είδος, δηλαδή, ήταν πρακτικά άγνωστο στην Ελλάδα, χαίρομαι ιδιαίτερα που σήμερα έχει πάρει τη θέση που του αναλογεί στον χώρο της ψυχαγωγίας και της τέχνης. Βλέπω ότι τα νέα παιδιά ενδιαφέρονται για σπουδές στο μουσικό θέατρο, βλέπω να ανοίγουν ανάλογα τμήματα σε καλλιτεχνικές σχολές, να αναδεικνύονται νέα ταλέντα, να ανεβαίνουν ποιοτικές μουσικοθεατρικές παραστάσεις και όλα αυτά είναι πραγματικά ελπιδοφόρα.
 
Γ.Β. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.
 
6.   Μιλώντας ειδικότερα για τη Θεσσαλονίκη, ποια είναι η γνώμη σας για το θεατρικό τοπίο της πόλης και σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι εισπράττει ανάλογη υποστήριξη;
 
Γ.Β. Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη, αλλά ζω στην Αθήνα και είμαι από την Κρήτη. Οπότε, αφήνω τον Κωνσταντίνο να σκιαγραφήσει το θεατρικό τοπίο της πόλης του…
 
Κ.Α. Απαντώντας, θα εξαιρέσω τις παραστάσεις που «εισάγονται» από την Αθήνα, απευθύνονται στο ευρύ κοινό, μας επισκέπτονται με όλη την υποστήριξη των μέσων μαζικής επικοινωνίας και με ονόματα «τρανταχτά», συνήθως προς το τέλος της σεζόν. Η αλήθεια είναι ότι με μόνη σοβαρή κοιτίδα το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που έχει τη δυνατότητα να προσφέρει ένα αξιοπρεπές καλλιτεχνικό και οικονομικό περιβάλλον στους δημιουργούς και στους καλλιτέχνες, από εκεί και πέρα, οι θεατρικές ομάδες της Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν, συχνά, εξαιρετικές δουλειές, χωρίς υποστήριξη από τα μέσα, χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς οικονομικές προσδοκίες, με πολύ μόχθο, μεράκι και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Αυτόν τον δημιουργικό πυρήνα, πιστεύω ότι το θεατρόφιλο κοινό της Θεσσαλονίκης, που σιγά-σιγά εκπαιδεύεται και ελπίζω ότι αυξάνει, οφείλει να τον αγκαλιάσει, διαμορφώνοντας ένα θεατρικό τοπίο, για το οποίο η πόλη μας μπορεί να είναι υπερήφανη.
 
7.    Οι επιλογές σας δείχνουν ένα ποιοτικό στίγμα, πιθανόν με «τίμημα», οικονομικό ή άλλο. Υπήρξε ποτέ μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή που να σας οδηγήσει σε σκέψεις «αναθεώρησης»;
 
Κ.Α. Ευτυχώς αυτό το δίλημμα δεν υπήρξε ουδέποτε για μένα. Ήταν ευεργετικό που από πολύ νωρίς διαχώρισα (ή αναγκάστηκα να διαχωρίσω) τον βιοπορισμό από την καλλιτεχνική μου πορεία. Έτσι έκανα αυτό που αγαπούσα με ελευθερία.
 
Γ.Β. Ανέκαθεν ήμουν αγρίμι. Χωρίς διάθεση για εκπτώσεις και συμβιβασμούς. Προτιμούσα να μένω πιστή στον άξονά μου, παρά να κυνηγάω την αναγνωρισιμότητα χωρίς περιεχόμενο. Με ενδιέφερε, ωστόσο, να εξελίσσομαι, να δοκιμάζω και να δοκιμάζομαι. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η άρνηση απέναντι στο αγοραίο είναι από τα κοινά στοιχεία που μοιραζόμαστε με τον Κωνσταντίνο Αθυρίδη.
.
 
8.  Κοιτώντας προς τα πίσω, ποια ή ποιες από τις προσωπικές ή κοινές δημιουργίες σας είναι αυτές που σας δίνουν αίσθημα απόλυτης δικαίωσης, ακόμα και υπερηφάνειας;
 
Κ.Α. Οπωσδήποτε το «Alexander The Great. Rock Opera», που, μάλιστα, τιμήθηκε πολλαπλά από το θεσμό των θεατρικών βραβείων της Κulturosupa. Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω το ανέβασμα του «Jesus Christ Super Star», το οποίο σκηνοθέτησα στο Θέατρο Κήπου το 1994, με χιλιάδες κόσμο να κατασυγκινείται. Επίσης, από τα τραγούδια μας με τη Γεωργία, ξεχωρίζω το «Sexual Instinct», που μάλιστα είχε μπει για κάποιες εβδομάδες στα charts και ακόμη, αγαπώ ιδιαίτερα το μουσικό μας παραμύθι «Το μικρό μυστικό της ζωής».
 
Γ.Β. Θα ξεχώριζα την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά «Στου Νότου τις Φωτιές», που με οδήγησε σε σημαντικές συνεργασίες, καθώς και το τελευταίο μου cd «Aleli – De Creta a Buenos Aires» με τον μαέστρο Luis Borda. Από τις κοινές δουλειές με τον Κωνσταντίνο, θα έλεγα το «Gaia-Action St» και ιδιαίτερα τα τραγούδια «Τρελή» και «Αγρίμια». Ιδιαίτερη χαρά πήρα όταν, πρόσφατα, το μονόπρακτο θεατρικό μου έργο «Τελευταία φορά» βραβεύτηκε από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. 
 
9.   Ως άνθρωποι του πολιτισμού, θεωρείτε ότι αυτό το αγαθό διαδραματίζει τον ρόλο που του αναλογεί στις σημερινές ζοφερές συνθήκες της χώρας;
 
Κ.Α. Θα μπορούσε και θα έπρεπε. Ο πολιτισμός είναι από τα μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας και τεράστιο εθνικό κεφάλαιο που παραμένει ανεκμετάλλευτο. Εδώ παίζει ρόλο η πολιτεία και οι πολιτικές. Πιστεύω ότι στα χρόνια της κρίσης, καθώς το αγοραίο είναι το πρώτο που υφίσταται τις αρνητικές επιπτώσεις,  η τέχνη και η ποιότητα κερδίζουν έδαφος και οι δημιουργικές καλλιτεχνικές δυνάμεις βρίσκουν χώρο να αναπτυχθούν. Αντίστροφα, όμως, η πολιτεία, παντελώς λανθασμένα, αντί να υποστηρίξει και να επενδύσει στον πολιτισμό, θεωρεί την τέχνη είδος πολυτελείας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 
 
Γ.Β. Θέλω να προσθέσω ότι σ’ αυτήν τη δύσκολη περίοδο έρχεται η τέχνη ως αντίβαρο στη βαριά και ζοφερή καθημερινότητα, να μας δείξει εκείνο που πράγματι αξίζει. «Η ζωή δεν είναι όνειρο. Αλλά μπορεί να γίνει», όπως λέμε στο «Κοντσέρτο».
 
10.  Υποθετικά μιλώντας - και είθε να συμβεί, αν είχατε όλες τις τεχνικές δυνατότητες σε επίπεδο παραγωγής, υπάρχει κάποιο όνειρο που θα επιλέγατε να υλοποιήσετε;
 
Κ.Α. Πριν λίγα χρόνια βρέθηκα στη Βουδαπέστη, σε μια παράσταση του Don Giovanni, με ολόκληρη συμφωνική ορχήστρα και 150 χορωδούς επί σκηνής και αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσε να ήταν το «Alexander» αν υπήρχαν και στην Ελλάδα τέτοιες δυνατότητες. Πάντως, το έργο έχει γραφτεί για να αποδοθεί από συμφωνική ορχήστρα σε σύμπραξη με ηλεκτρική μπάντα και παραδοσιακά όργανα και, μάλιστα, εργάζομαι προς αυτήν την κατεύθυνση.
 
Γ.Β. Το πιο μεγάλο μου όνειρο είναι ιδανικό της (δημιουργικής) φαντασίας. Και δεν είναι άπιαστο. Θέλει χρόνο, χώρο και ανθρώπους να το αγαπήσουν…
 
11. Για κάποιους, η έλλειψη χρημάτων στην τέχνη (και όχι μόνο) συμβάλλει στην όξυνση της ευρηματικότητας. Το συμμερίζεστε ή θεωρείτε το χρήμα καθοριστικό παράγοντα;
 
Κ.Α. Στο επίπεδο της δημιουργίας σίγουρα όχι, όμως, στην υλοποίηση ενός project ισχύει. Αλλά κι εκεί ακόμη «πενία τέχνας κατεργάζεται»…
 
Γ.Β. Ε, ναι. Δεν είναι τυχαίο ότι σε περιόδους κρίσης αναδύονται νέες καλλιτεχνικές (μουσικές και θεατρικές) ομάδες. Εκείνο που οξύνει την ευρηματικότητα είναι η ίδια η ανάγκη για έκφραση και δημιουργία.
 
12. Αν από το τρίπτυχο «μουσική – θέατρο - συγγραφή» που σας χαρακτηρίζει, ήσασταν αναγκασμένοι να κρατήσετε μόνο ένα και να αποχωριστείτε τα άλλα, ποιο θα ήταν αυτό;
 
Κ.Α. Μου βάζετε δύσκολα, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική. Τη γραφή την αφήνω για τη Γεωργία.
 
Γ.Β. Αν με ρωτούσατε πριν δέκα χρόνια θα έλεγα αναμφισβήτητα τη μουσική. Σήμερα θα σας απαντήσω σαν τη μητέρα μου: όποιο δάχτυλο και να κόψεις θα πονέσει… Η μουσική και η γραφή είναι το περιεχόμενο της ζωής μου.
.
 
13. Έχετε να θυμηθείτε από την πορεία σας κάτι ιδιαίτερα έντονο, θετικό ή αρνητικό ή ευτράπελο, είτε επί σκηνής είτε σε κάποια συνεργασία, που θα θέλατε να μοιραστείτε;
 
Κ.Α. Την τεράστια χαρά, όταν το 1997 με κάλεσε η Πολιτιστική Πρωτεύουσα να ανεβάσουμε μια φιλόδοξη παράσταση musical και, αμέσως μετά, την τεράστια απογοήτευση, όταν διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε θέατρο να τη στεγάσει. Μιλάμε για μια εποχή, που το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης δεν είχε ακόμη αποπερατωθεί, ενώ το Βασιλικό Θέατρο και η ΕΜΣ ήταν υπό ανακαίνιση.
 
Γ.Β. Να υποφέρω από σοβαρό βήχα και να πρέπει να τραγουδήσω τον θρήνο στην τελευταία σκηνή του «Alexander The Great. Rock Opera». Όλοι, μετά, μου έδιναν συγχαρητήρια για την «ερμηνεία» μου, αλλά εγώ μόνο ήξερα πόσο υπέφερα από την προσπάθειά μου να εντάξω τον βήχα στο τραγούδι, ώστε να μοιάζει με κάτι σαν «λυγμός».
 
14. Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι ο τομέας «δημοσιότητα» επηρεάζει την απήχηση μιας δουλειάς και την καταξίωση ενός καλλιτέχνη; Ποια είναι η στάση σας απέναντι σ’ αυτό;
 
Κ.Α. Παίζει τεράστια σημασία. Παρόλα αυτά, η «δημοσιότητα» δεν συμβαδίζει πάντα με την καλλιτεχνική αξία.
 
Γ.Β. Συμφωνώ. Αν δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να παρουσιάσεις, η όποια δημοσιότητα ξεφουσκώνει και «δεν είσαι πια παρά το τρόπαιο του τίποτα» (για να μιλήσω με ένα στίχο από το «Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε»).
 
15. Ως δημιουργοί, πού εντοπίζετε κυρίως τις πηγές της έμπνευσής σας και πώς λειτουργείτε μέσα στη δημιουργική διαδικασία;
 
Κ.Α. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η τέχνη αντιγράφει και αναπαράγει τη ζωή, επομένως, παρατηρώ και αντλώ έμπνευση από το περιβάλλον μου (κοινωνικό και πολιτικό). Θα καθίσω στο πιάνο να γράψω μουσική μόνο και εφόσον έχω κατά νου ξεκάθαρη μια εικόνα ή ένα θέμα ή μια ατμόσφαιρα ή ένα συναίσθημα.
 
Γ.Β. Χμ, η τέχνη ως μίμηση είναι, βέβαια, μια πλατωνική θέση, με την οποία, ωστόσο, θα διαφωνήσω, παίρνοντας το μέρος των Ρώσων φορμαλιστών, που μίλησαν για «ανοικειότητα» και «παραξένισμα». Η τέχνη μας «ξεμαθαίνει τον κόσμο» και μόνο όταν το καθημερινό γίνεται «ανοίκειο» μπορούμε να (ξανα)δούμε και να επανεκτιμήσουμε την αλήθεια της ζωής.
 
16.  Στη μεταξύ σας συνεργασία υπάρχουν στοιχεία του χαρακτήρα καθενός που ευκολύνουν ή ίσως κάποιες στιγμές… δυσκολεύουν; Πώς θα την περιγράφατε;
 
Κ.Α. Αυτό ισχύει για κάθε συνεργασία, αλλά ακόμη και μέσα από τυχόν αντιθέσεις πολλές φορές γεννιούνται ενδιαφέρουσες συνθέσεις. Αν και για να πω την αλήθεια, θα προτιμούσα να γινόταν το δικό μου χωρίς δεύτερη κουβέντα… (γέλια)
 
Γ.Β. Είμαστε και οι δύο πεισματάρηδες. Κι αυτό δυσκολεύει τα πράγματα κάποιες φορές. Ωστόσο, η αμοιβαία εκτίμηση μάς κάνει να ακούμε, εντέλει, τον άλλον και να προσπαθούμε να φτιάχνουμε γέφυρες. Συμβαίνει τότε μια υπέροχη καλλιτεχνική ώσμωση.
.
 
17. Ερχόμενοι στην επικείμενη παράσταση «Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε», ποιο ήταν το έναυσμα - κίνητρο που οδήγησε στην υλοποίησή της και πού στοχεύει;
 
Γ.Β. Όλα ξεκίνησαν από τον τίτλο. Στη συνέχεια (και για αρκετούς μήνες) δούλεψα το υλικό μου (κάποιο προϋπήρχε και άλλο το έγραψα στην πορεία) με στόχο ένα ποιητικό κείμενο που θα παρασταθεί και όχι απαραίτητα ένα θεατρικό έργο. Ήθελα να «παίξω» με την ιδέα της performance. Θεατροποιήθηκε όταν ο Κωνσταντίνος ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Η «ώσμωση» που λέγαμε;…
 
Κ.Α. Διαβάζοντας το έργο της Γεωργίας διαπίστωσα την απουσία της κλασικής δραματουργικής φόρμας και μια συνεχή συνομιλία των χαρακτήρων χωρίς κανέναν διάλογο. Αυτό είναι πρόκληση, είπα. Και το ανέλαβα.
 
18. Πιστεύετε ότι πρόκειται για παράσταση που απευθύνεται στον «μέσο» θεατή ή σε ένα πιο «μυημένο» καλλιτεχνικά κοινό;
 
Γ.Β. Το έργο δεν πραγματεύεται κάποιο «δύσκολο» θέμα. Μιλάει για την ιδέα του ονείρου που εμμένει, για τις προσδοκίες και τις ματαιώσεις μας, για τον χρόνο που τον κυνηγάμε και μας κυνηγάει. Και όλα αυτά συνοδεία μουσικής και τραγουδιών που όλοι έχουμε αγαπήσει, όπως του Αττίκ, του Τσιτσάνη, του Χατζιδάκι, της Λένας Πλάτωνος, του Γιώργου Καζαντζή και άλλα. Όχι δεν είναι μια συναυλία. Όχι δεν είναι ένα θεατρικό έργο. Είναι μια μουσικοθεατρική performance. Απευθύνεται στο θεατρόφιλο και μουσικόφιλο κοινό.
 
Κ.Α. Ο λόγος σίγουρα είναι ποιητικός και οι πιο μυημένοι θα το χαρούν. Παρόλα αυτά, η παράσταση με τη ζωντανή μουσική, τα τραγούδια και τη σκηνοθετική προσέγγιση, ευελπιστούμε ότι μπορεί να είναι απολαυστική και για τον μέσο θεατή.
.
 
19. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες κατά την προετοιμασία της και υπάρχουν διαφορές από το πρώτο περσινό ανέβασμα σε σχέση με το τωρινό;
 
Γ.Β. Θα ήταν απίθανο να μην υπήρχαν προσαρμογές, αλλαγές, νέες ιδέες και βελτιώσεις, από τη στιγμή που και εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε σε άλλο σημείο του προσωπικού μας χρόνου, με λίγο ή πολύ αλλαγμένη ματιά. 
 
Κ.Α. Η περσινή παράσταση, όσον αφορά τα τραγούδια, προσομοίαζε περισσότερο με «κοντσέρτο», καθώς επί σκηνής υπήρχε στημένο μικρόφωνο. Φέτος, με την αφαίρεση του μικροφώνου δόθηκε περισσότερος χώρος και κινησιολογική ελευθερία. Σκηνοθετικά θεωρώ ότι είναι μια άλλη παράσταση.
 
20.  Πριν ευχηθούμε καλή επιτυχία, θα θέλαμε μια γεύση από τα μελλοντικά σας σχέδια…
 
Κ.Α. Σχεδιάζουμε τη συναυλιακή παρουσίαση του «Alexander The Great. Rock Opera» με συμφωνική ορχήστρα και χορωδία στην Αθήνα και ίσως στη Θεσσαλονίκη, το ανέβασμα του παιδικού μιούζικαλ «Το μικρό μυστικό της ζωής», τη σκηνοθεσία μιας κωμωδίας για την οποία θα πούμε περισσότερα στο μέλλον, και όσον αφορά τη μουσική, ήδη έχω αρχίσει να γράφω τις πρώτες νότες ενός νέου έργου.
 
Γ.Β. Καταρχάς, μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο μου «Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε» από τις εκδόσεις «Γραφομηχανή» και μάλιστα θα διατίθεται στο ταμείο του θεάτρου. Έπειτα, έχω μια διπλωματική μπροστά μου για το μεταπτυχιακό στη «Δημιουργική Γραφή» (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας). Όσον αφορά τα καλλιτεχνικά: το μονόπρακτο θεατρικό μου έργο «Τελευταία φορά» θα ανέβει σε παραγωγή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης στις 23-25 Μαρτίου. Ακόμη, ετοιμάζουμε καινούρια τραγούδια με τον Luis Borda και αναμένονται συναυλίες και παραστάσεις. Πάντως, για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να μαθαίνει τα καλλιτεχνικά μου νέα από το website: www.velivasaki.gr

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/athiridis-velivasaki-23314/feed/
<![CDATA[Η Φωτεινή Δάρρα μιλά στην Κουλτουρόσουπα.]]> http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/ http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/#comments +Sat, 27 Jan 2018 11:21:00 +0200 60 http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/   Για τις ευλογημένες καλλιτεχνικές στιγμές που έζησε, τα συναισθήματα που ένιωσε συνεργαζόμενη με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, την ερμηνευτική της «ταυτότητα», η διεθνή καριέρα που τόσο επιθυμούσε, αν  πραγματοποιήθηκαν τα όνειρά της και γιατί της «κόπηκαν τα πόδια» συναντώντας  την Τζένης Βάνου και φυσικά για την επερχόμενη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής (5/2). Για όλα αυτά και άλλα πολλά… η Φωτεινή Δάρρα μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

]]>
 

 
Προικισμένη πλουσιοπάροχα από κάθε πλευρά… Με αρχοντική ομορφιά, κομψή σκηνική παρουσία, πλεονάζον ταλέντο, καλλιτεχνικό ήθος και βέβαια μια κρυστάλλινη φωνή μεγάλων δυνατοτήτων. Γεννημένη στη Ζάκυνθο, φρόντισε να καλλιεργήσει το φυσικό της «δώρο» με μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο, παράλληλα με σπουδές υποκριτικής στη σχολή Θεοδοσιάδη, ακολουθώντας στη συνέχεια μια εντυπωσιακή πορεία εντός και εκτός συνόρων… εμπλουτίζοντας την καριέρα της με μοναδικές καλλιτεχνικές στιγμές δίπλα σε μεγάλα διεθνή ονόματα ή ορχήστρες και σε κορυφαία γεγονότα, ενώ σπουδαίοι εγχώριοι συνθέτες σαν τον Μ. Θεοδωράκη, Ν. Μαμαγκάκη, Γ. Μαρκόπουλο και βέβαια τον επί χρόνια σύντροφό της Δ. Παπαδημητρίου, τίμησαν με τη συνεργασία τους την καλλιτέχνιδα με την μεγάλη ερμηνευτική γκάμα και τις σταθερά ποιοτικές επιλογές.
 
Η οποία στις 3 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής, θα μας θυμίσει αξέχαστα τραγούδια της Τζένης Βάνου και με αυτή την αφορμή η Φωτεινή Δάρρα εξομολογείται στην Κουλτουρόσουπα
 
1. Από μια εντυπωσιακή καριέρα με σπουδαίες στιγμές, ποιες θα ξεχωρίζατε για  καλλιτεχνικούς λόγους που σας ανέδειξαν ως ερμηνεύτρια και ποιες για συναισθηματικούς που σας σημάδεψαν ως άνθρωπο;
Οι καλλιτεχνικοί λόγοι για μένα είναι ταυτόχρονα και συναισθηματικοί. Δεν μπορώ να διαχωρίσω το συναίσθημα από οτιδήποτε κάνω στη ζωή μου. Θα έλεγα λοιπόν πως αισθάνομαι πως είχα την ευλογία μέχρι σήμερα να νιώσω ρίγος αρκετές φορές επάνω στη σκηνή: όταν τραγούδησα στην Αγία Ειρήνη στην Κωνσταντινούπολη, μια συναυλία γεμάτη Έλληνες που ταξίδεψαν για να βρεθούν εκεί κοντά μας. Όταν τραγούδησα το Άξιον εστί και το «Μες στου Αιγαίου τα νερά», έκλαψα από συγκίνηση. Στην έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων και στα εγκαίνια της νέας βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Θυμάμαι επίσης τις στιγμές που γνώρισα από κοντά και συνεργάστηκα με τους «μύθους» της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας: Τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, τη Τζένη Βάνου, τη Βίκυ Μοσχολιού, τη Μαρία Φαραντούρη...
 
2. Έχοντας συνεργαστεί με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, σε ποιους τομείς διαπιστώσατε διαφορές στη νοοτροπία ή την αντιμετώπιση της τέχνης; Επίσης όσον αφορά στο εγχώριο και αλλοδαπό κοινό, ποια χαρακτηριστικά θα αποδίδατε στο καθένα;
Οι ξένοι πάντα εντυπωσιάζονται από τον αυθορμητισμό και το πάθος των ελλήνων καλλιτεχνών. Οι έλληνες είμαστε αναγκασμένοι να επιβιώσουμε μέσα από τη δουλειά μας σε μια μικρή χώρα με περιορισμένες ευκαιρίες. Ακόμα και σήμερα η παιδεία είναι πολύ περιορισμένη σε σχέση με το εξωτερικό σε διεθνή είδη τραγουδιού όπως π.χ το μιούζικαλ. Το λαϊκό μας τραγούδι είναι το «εθνικό» μας μουσικό είδος. Μιλάω για το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι που διδάσκεται από γενιά σε γενιά όπως το παραδοσιακό και μπορεί να συνεγείρει το κοινό. Αυτό δημιουργεί αληθινούς καλλιτέχνες που έχουν όμως να παλέψουν με τις δυσκολίες μιας μικρής ανταγωνιστικής αγοράς. Οι ξένοι καλλιτέχνες έχουν να αντιμετωπίσουν ενδεχομένως άλλες ιδιαιτερότητες της δικής τους χώρας. Πάντως οι αληθινοί καλλιτέχνες σε όποια χώρα και αν γεννιούνται και ζουν ανήκουν στην ίδια «οικογένεια». Όσον αφορά στο κοινό, νομίζω πως στις δυτικές και βόρειες χώρες είναι πιο εκπαιδευμένο, ενώ σε εμάς το προσωπικό αισθητήριο είναι αυτό που κάνει τη διαφορά.
 
3. Ερμηνεύετε ένα ευρύτατο ποιοτικό ρεπερτόριο, κινούμενη ανάμεσα σε πολλά είδη μουσικής. Αν κάποιος σας ζητούσε να προσδιορίσετε την ερμηνευτική σας «ταυτότητα», πώς θα την περιγράφατε;
Στην τέχνη η ταυτότητα είναι το προσωπικό σου ύφος και ο στόχος τον οποίο θέτεις. Εννοώ το γιατί δημιουργούμε. Πρέπει να βάλεις στην άκρη την προσωπική σου φιλοδοξία και το ατομικό συμφέρον όσο περισσότερο μπορείς. Σέβομαι κάθε τραγούδι που λέω σε όποιο είδος και αν ανήκει. Πιστεύω στους ποιοτικούς διαχωρισμούς όχι σε αυτούς ανάμεσα στα είδη.
.
 
4. Έχετε σκεφτεί στη διάρκεια της επιτυχημένης πορείας σας και κατόπιν των συνεργασιών στο εξωτερικό, την προοπτική μιας διεθνούς καριέρας; Έχετε δεχθεί προτάσεις και με ποιο σκεπτικό τις αντιμετωπίσατε;
Ναι έχω δεχθεί προτάσεις και μάλιστα την τελευταία φορά κόντεψα να μείνω στο Λονδίνο για να δουλέψω στο μιούζικαλ που υπεραγαπώ. Σπούδαζα εκεί με τη Mary Hammond δασκάλα στο Royal Academy of music. H διεθνής καριέρα είναι όνειρο για πολλούς έλληνες, που ως πολίτες μιας μικρής χώρας θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν. Αυτό απαιτεί αφοσίωση και θυσίες που περιλαμβάνουν και τα οικογενειακά σου πρόσωπα που δεν ήμουν τότε έτοιμη να κάνω. Αν τώρα ξαναδινόταν η ευκαιρία θα το αντιμετώπιζα διαφορετικά. Πατάω πιο γερά στα πόδια μου πια.
 
5. Σε μια στιγμή απολογισμού, νιώθετε μέχρι στιγμής δικαιωμένη από τις καλλιτεχνικές επιλογές σας και την απήχησή τους στο κοινό, σε σχέση με τις προσδοκίες σας; Θα αλλάζατε πιθανόν κάτι ή υπάρχουν όνειρα που περιμένουν να εκπληρωθούν;
Πάντα υπάρχουν όνειρα αλλιώς, αν πάψουμε να ονειρευόμαστε, σταματάει η ζωή. Αισθάνομαι δικαιωμένη γιατί κατάφερα με μεγάλη δυσκολία να δημιουργήσω έναν πυρήνα κοινού που με ακολουθεί πιστά μέσα στα χρόνια. Δεν τους πρόδωσα και γι’ αυτό υπάρχει αμοιβαία αγάπη. Είναι οι αληθινοί μου φίλοι.
.
 
6.  Στη συναυλία σας στο ΜΜΘ στις 3 Φεβρουαρίου, θα σας απολαύσουμε σε τραγούδια της Τζένης Βάνου. Μιλήστε μας για τη συγκεκριμένη βραδιά, το συναίσθημά σας, την προσωπική σχέση  με αυτά τα τραγούδια και την μεγάλη ερμηνεύτρια…
Με τη Τζένη Βάνου συναντηθήκαμε για πρώτη φορά σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Εκεί τραγούδησα παρουσία της το τραγούδι «Εδώ τελειώνει ο ουρανός». Μου είχαν κοπεί τα πόδια... Τη Βάνου για πρώτη φορά όμως την είχα δει όταν ήμουν δεκατεσσάρων. Σε ένα μικρό μαγαζάκι της Νέας Σμύρνης με είχε εξυπηρετήσει και την αναγνώρισα. Όταν μετά από χρόνια συναντηθήκαμε σε μια τηλεοπτική εκπομπή, δεν της είπα ποτέ ότι είχαμε ξανασυναντηθεί στο παρελθόν. Με παρότρυνε να κάνω δίσκο με τα τραγούδια της. Με τη βοήθεια του Μίμη Πλέσσα τα τραγούδησα. Ο δίσκος έγινε πλατινένιος σε πωλήσεις. Έχω μεγάλη αγωνία τώρα που θα τα τραγουδήσω ξανά στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης σε λίγες μέρες και τον Μάρτιο στην Αθήνα. Ανυπομονώ!
.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
.
Πληροφορίες για τη μοναδική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018, στις 21:00, θα βρείτε εδώ

]]>
0 http://www.kulturosupa.gr/interviews/fotini-darra-interviews--22667/feed/