Η τραγουδίστρια Ελπίδα, μιλάει στην Kulturosupa…

1501 Views
Η τραγουδίστρια Ελπίδα, μιλάει στην Kulturosupa… Η τραγουδίστρια Ελπίδα, μιλάει στην Kulturosupa…

Η τραγουδίστρια Ελπίδα, μιλάει στην Kulturosupa…

Μια καριέρα και μια σταδιοδρομία που θα ζήλευαν πολλοί, μια όμορφη εικόνα που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στην δεκαετία του ’70 και 80. Δεν ήταν μόνο από τις περιπτώσεις που κάθε νεανικό δωμάτιο είχε την αφίσα της, ήταν μια ολόκληρη εποχή. Μια φωνή με χαρακτήρα και ταυτότητα που ακόμα και σήμερα, παρά του ότι έχει ουσιαστικά αποσυρθεί από τη δισκογραφία, δεν έχει ξεχαστεί. Ένας ευγενής και χαμογελαστός άνθρωπος που έζησε δόξα και δέος στο πέρασμα της. Και όπως λέει και η ίδια, «...είμαι ένας χορτασμένος άνθρωπος». Μόνο όσοι γεύτηκαν την «μεγάλη επιτυχία», ήρεμες πια, ζουν χωρίς στερεότυπα και ανασφάλειες για το αύριο…
Αυτή την μορφή φιλοξενούμε σήμερα με πολύ χαρά και σεβασμό. Και επί τη ευκαιρία των κοινών εμφανίσεων της με τον Κώστα Χατζή, από το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου στο stage της Θεσσαλονίκης.

Η τραγουδίστρια Ελπίδα, μιλάει στην Kulturosupa…

Ας ξεκινήσουμε τη κουβέντα μας από τον ζωντανό μύθο, που λέγεται Κώστας Χατζής. Πως γνωρίσατε αυτόν τον σπουδαίο δημιουργό;

Τον φθινόπωρο του 76 πρωτογνωριστήκαμε και το 1977 έγινε η πρώτη μας συνεργασία με το «Ελπίδα- Δάκης στου Κώστα  Χατζή», ένας  δίσκος που παρά του ότι μετά από 2 εβδομάδες καταργήθηκε...πούλησε πολλές χιλιάδες αντίτυπα και έκανε γρήγορα επιτυχία με το τραγούδι «Αντίο λοιπον, αντίο»..

Δεν ήταν ξάφνιασμα για τον κόσμο, τότε πριν 30 χρόνια αυτή η συνεργασία σας; Δεδομένου και ενός διαφορετικού δικού σας ρεπερτορίου…

Εγώ είχα κάνει μια τεράστια επιτυχία εκείνη την χρονιά, ένα κλασικό και διαχρονικό τραγούδι μέχρι σήμερα, το «Άλλη μια μέρα δίχως σκοπό», που δεν είχε σχέση με τα μοντέρνα που έκανα, ήταν ένας αλλιώτικος δίσκος συνολικά. Ο χαρακτήρας που βγάζει ένας άνθρωπος, δεν είναι μόνο το ρεπερτόριο του, η το τι μπορεί να κανει, αλλά να δοκιμάζεται σε διαφορετικά είδη μουσικής και αυτό έπραξα.

Ο Κώστας Χατζής, είναι και ένας δημιουργός που έχει συνεργαστεί με πολύ λίγους επώνυμους τραγουδιστές. Αυτό και μόνο δεν καθιστά τιμή για εσάς;

Μα βεβαίως. Έχω κάνει δυο δίσκους μαζί του, αυτό τι σημαίνει; Ότι ταιριάξαμε σαν καλλιτέχνες. Άρεσα σε εκείνον και εγώ το λάτρευα από πολύ πριν, αλλά η συνεργασία μας «κάθισε», κούμπωσε που λένε...

Γιατί άργησε τόσα χρόνια να ξανασυνεργαστείτε;

Μαζί από το ΄88 έχουμε να εμφανιστούμε στην σκηνή, στην Θεσσαλονίκη δε 30 ολόκληρα χρόνια… Τι να σας πω, οι συγκυρίες δεν ταίριαξαν…

Στο stage, από το ερχόμενο Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου, τι έχουμε να δούμε και τι θα ακούσουμε  από εσάς ;

Θα πούμε διάφορα τραγούδια που έχουμε τραγουδήσει μαζί, η μ ΄εχει εμπιστευτεί ο Κώστας, τραγούδια από τον πρώτο μας δίσκο που δεν παρουσιάστηκαν ποτέ ζωντανά στην Θεσσαλονίκη, από την δεύτερη δισκογραφική συνεργασία μας το 1983, «Ελπίδα  με λόγια απλά» και στο δεύτερο μέρος του προγράμματος μεγάλες μου επιτυχίες.

Πως θα χαρακτηρίζατε την τωρινή σας εμφάνιση μαζί του ;

Είναι μια συνεργασία δοκιμασμένη, αγαπησιάρικη όπως λέω εγώ. Είμαστε στην σκηνή κοντά στις 3 ώρες, πολύ δεμένοι, ο ένας παρακολουθεί τον άλλον και θεωρώ αυτή η ευγενής συνεργασία,  θα αποδώσει και θα την αισθανθεί ο κόσμος.

Σας ρωτούσα πριν για την κοινή σας εμφάνιση που καθυστέρησε τόσα χρόνια, αλλά και εσείς, έχετε γίνει ένα ακριβοθώρητο άτομο… Χαθήκατε εντελώς…

Έχω να εμφανιστώ ζωντανά 15 χρόνια στην Ελλάδα… Είναι τώρα η ωρα, η πλήρωση του χρόνου, η ψυχική μου διάθεση αν θέλεις, όλη η θλίψη που υπάρχει γύρω μου; Η καλή συνεργασία με τον Κώστα ;  Είναι από πέρσι που μ΄εχει πιάσει μια διάθεση να εκτονώνομαι που και που… να εκτονώνω τις ψυχικές μου διαθέσεις…


Και έμελε ένα τηλεοπτικό σόου να θυμηθούν οι παλιοί την  Ελπίδα και να γνωρίσουν οι νεότεροι  την ύπαρξη σας… Έμενα πάντως με ενόχλησε αυτό…

Δεν μου φαίνεται καθόλου κακό, μόνο θετικό… Ήταν μια υπενθύμιση αν θέλεις … Πολλά από τα τραγούδια μου τα ξέρει ο νεαρόκοσμος... Δεν υπάρχει νομίζω άνθρωπος που να μην γνωρίζει την «Ντισκοτέκ», η τον «Σωκράτη» και τόσα άλλα μου τραγούδια που παίζονται στα ραδιόφωνα και είναι καλά και διαχρονικά…

Επομένως;
Τη φωνή την γνώριζαν, τον άνθρωπο δεν ήξεραν, τον είδαν στα 60 του… τι να κάνουμε… δεν πειράζει. Όποιος θέλει και του αρέσει ένας καλλιτέχνης,  θα ψάξει να βρει το παρελθόν του και νομίζω αυτό έχει γίνει με αυτή μου την εμφάνιση στο σόου…

Είστε εν τέλει ευχαριστημένη από την συμμετοχή σας ;

Εγώ αισθάνθηκα καμάρι για την παρουσία μου εκεί και δεν υπήρξε άνθρωπος να πει μια κακή κουβέντα. Ήταν μια αξιοπρεπής εμφάνιση δασκάλας, αυτός ήταν ο ρόλος μου, άσε που ανέβασε την ψυχοσύνθεση μου, γνώρισα νέα παιδιά, γνώρισαν αυτά εμένα και κατάλαβαν ποια τα έλεγε κάποτε στα νιάτα της και όλα πολύ καλά... Είμαι πολύ χαρούμενη και δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτό.

Έχει σήμερα η Ελπίδα την προβολή που της αξίζει στην Ελλάδα;

Αυτό είναι θέμα πολιτισμού, ποιότητας ανθρώπων και των μέσων ενημέρωσης. Δυστυχώς αυτή την κουλτούρα δεν την έχουμε. Βλέπεις σε άλλες χώρες ο καλλιτέχνης που έχει αφήσει την ιστορία του, τον «χρησιμοποιούν» με σεβασμό από το Κράτος μέχρι τους πολίτες. Έχω εκπροσωπήσει και αντιπροσωπεύσει την χώρα μου στο εξωτερικό φέρνοντας  βραβεία και τιμές και το αποτέλεσμα είναι … «ξεχνιούνται»…

Φταίει η Ελπίδα, η το σύστημα της μεγάλης παύσης της στα «πράγματα»;

Η τραγουδιστική παύση ήταν δίκη μου. Σταμάτησα γιατί οι αξίες, ο πολιτισμός, η διάθεση,  δεν βρίσκονται και στο καλύτερο επίπεδο.

Τι θέλετε να πείτε ;

Εγώ στην ζωή μου δεν γδύθηκα για να τραγουδήσω, ντυνόμουν για να τραγουδήσω… Λοιπον, η περίοδος αυτή, ήταν κάπως έτσι, δεν με αντιπροσώπευε καθόλου…

Δεν είχατε κάποια ας την πούμε «υποχρέωση» μόνο και μόνο στους θαυμαστές σας

Στους θαυμαστές μου ναι, αλλά πρέπει να υπάρχει και ένας τρόπος για να μπορέσω να το κάνω… Πως θα διαφημίσω την δουλειά μου έτσι όπως εγώ θέλω, όταν δεν είχα την οικονομική δυνατότητα και τα μέσα δεν ασχολούνταν μαζί μου και για όλους τους παραπάνω λόγους που σας ανέφερα…

Τι έχετε να πείτε στους θαυμαστές σας;

Τους λατρεύω και ξέρω ότι και αυτοί, έστω και με αυτές τις επιλογές μου με αγαπάνε. Είναι φυσικό και λογικό να με ξεχνάν όταν δεν εμφανίζομαι, το αποδέχομαι και προχωράω…

Νιώθετε χορτασμένη από δόξες, χειροκροτήματα, «τιμές»;

Πάρα πολύ… πάρα πολύ λεβέντη μου, όχι απλά χορτασμένη…

Ας το γενικεύσω τότε, είστε «ένας χορτασμένος άνθρωπος»;

Χρωστώ ευγνωμοσύνη για εδώ που έχω φτάσει και για όσα έχω ζήσει με τόση πολύ αγάπη από όλους.

Είστε καθόλου νοσταλγός; Αναπολείτε εκείνη την εποχή και αν ναι,  τι ;

Καθόλου. Ήταν πάρα πολύ ωραία, αλλά και τώρα η εποχή έχει τα δικά της. Πρέπει να προσαρμοζόμαστε, τι να κάνουμε ;

Ποιον θεωρείται τον πιο ώριμο δίσκο σας, η αν θέλετε τον πιο αγαπημένο σας ;

Σε κάθε δίσκο έδινα ψυχούλα, δεν μπορώ να σου χαρακτηρίσω κάποιον συγκεκριμένο, αλλά αφού θέλεις μια απάντηση, θα έλεγα τους πρώτους μου, αυτούς της δεκαετίας του ΄70.

Τι συναισθήματα τρέφετε για  την Θεσσαλονίκη;

Τα ωραιότερα και τα καλύτερα και δεν το λέω όπως το λένε όλοι… Με την πόλη σας συνδέομαι ψυχικά. Έχω πολλούς ανθρώπους που αγαπώ, έχω συγγενείς , έχω περάσει καταπληκτικά. Την έχω συνδέσει με πανηγύρι, με αγάπη και κυρίως εδώ αναδείχτηκα, από εδώ με έμαθε ο πολύς ο κόσμος, όταν πηρά μέρος στο  φεστιβάλ τραγουδιού το 1972…

Πως διαχειρίζεται τον προσωπικό σας χρόνο ;

Απλά οικογενειακά πράγματα με μουσική όμως …

Από όσο γνωρίζω είστε ένα αισιόδοξο άτομο, παρά τις δύσκολες μέρες που περναει η Ελλάδα…

Ναι αλλά έχω πάθει σοκ με όλα αυτά που βλέπω καθημερινά. Νιώθω ότι ζούμε σε έναν πόλεμο,  μόνο που σε αυτόν έχουν χαλάσει και τις αξίες μας σαν άνθρωποι. Μας έχουν ρίξει την περηφάνια μας τελείως…

Και τι πιστεύετε ότι θα γίνει ;

Κοντεύουμε πάτο, λίγο ακόμα θέλουμε, αλλά τουλάχιστον σε αυτές τις περιόδους να γεννηθεί κάτι καλό..

Το «Άλλη μια μέρα δίχως σκοπό» είναι ένα τραγούδι σας που αντιπροσωπεύει την εποχή μας;

Αυτό είναι κάπως μελαγχολικό, θα σας έλεγα ένα άλλο, που είπα το 1995…
Άλλος χρωστάει κι άλλος πληρώνει,
κάτι δεν πάει στον κόσμο αυτό.
Ποιος επιπλέει και ποιος πατώνει
το 'χουμε μάθει, είναι γνωστό.
Διχασμένοι βουλευτάδες
νταβατζήδες και λεφτάδες
κάνουν το λαό ομάδες.
άκου να δεις!
Μια το λάθος, μια το πάθος
μας τρελαίνουν κατά βάθος
μας τρελαίνουν κατά βάθος
ό,τι κι αν πεις.
Άλλος κερνάει και άλλος πίνει
κι είναι για λίγους τα πιο πολλά.
Όποιος τα παίρνει ποτέ δεν δίνει,
τρώει μονάχος και δεν μιλά.

Κλείνοντας την κουβέντα μας, να πούμε «Οι εποχές αλλάζουν αλλά η Ελπίδα μένει». Ουσιαστικά και μεταφορικά το λέω …

Χωρίς Ελπίδα δεν γίνετε τίποτα…
Σας ευχαριστώ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή