ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ, συγγραφέας: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.

759 Views
ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ, συγγραφέας: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα».  Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της. ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ, συγγραφέας: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.

ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ, συγγραφέας: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα».  Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.

Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος μισεί τις κλειδαρότρυπες και συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής!
Η συγγραφέας Ελένη Γκίκα  δηλώνει στους αναγνώστες μας, «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα».
 1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.
Σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία, θα σας φανεί αλλόκοτο αλλά εξακολουθώ να αναζητώ την αλήθεια στην ιστορία. Χωρίς φασαρία μόνο μπορώ να την πλησιάσω και με τον ίδιο τρόπο θα προχωρήσει ή δεν θα προχωρήσει. Ακούγεται εξωφρενικό εκείνο το «για μένα γράφω» αλλά ο Μπόρχες το είπε καλύτερα «για μένα γράφω, για τους ελάχιστους φίλους μου και για να κάνω κάπως ανώδυνο το πέρασμα του χρόνου». Κατ’ αντιστοιχία, λοιπόν, για να καταλάβω, γράφω. Και για ν’ αντέξω. Αυτό.
 
2. Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.
Με το που σκέφτεσαι το προτέρημα γίνεται μέγιστο ελάττωμα, στα ελαττώματα εκεί που είναι και οι φωτοσκιάσεις, λοιπόν. Γιατί θέλουμε δε θέλουμε, τα ελαττώματα είμαστε: υπομονή και επιμονή έως εμμονής, ενδοτική παρά την ξεροκεφαλιά μου, το δίκιο του άλλου το βλέπω και είναι σε βάρος μου κι εκείνος ο μεσσιανισμός του μοναχοπαιδιού ή της γενιάς μου, που καταντάει εγωισμός. Κανένας δεν μπορεί να σώσει τον άλλον, εξάλλου ποιος είναι αυτός; Κι αυτό το σύνδρομο του καλού παιδιού που αρχίζει να φθίνει, επιτέλους, όσο γερνώ. Το ότι εγκαταλείπω δύσκολα, ακόμα και καταστάσεις και σχέσεις νεκρές. Ο κόκκινος θυμός μου που δεν αφήνει τίποτα παρά μονάχα ενοχές. Άναψα, έσβησα. Κατόπιν εγώ παραμένω «ο εχθρός». Η αυτοκαταστροφική διάθεση που εκδηλώνεται με δόλιο τρόπο, με σοκολάτες δηλαδή και… παγωτά. Θέλετε κι άλλα;
 
3. Δώστε μόνη σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.
«Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα» (κλεμμένος Μπόρχες).
 
4. Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;
Είμαι εντελώς ανοιχτή σε όποια ερώτηση. Εξάλλου οι ερωτήσεις είναι πάντοτε το ζητούμενο. Αν δεν υπάρχουν ερωτήσεις, δεν υπάρχει ζωή, διαδρομή. Οι απαντήσεις αλλάζουν, μπορεί και ν’ αλλάξουν, όπως το παρελθόν αναλόγως από το ποια χρονική στιγμή και σε ποια κατάσταση θα το αντιμετωπίσουμε. Δεν υπάρχει τετελεσμένος χρόνος. Κι απ’ αυτή την άποψη, μια σίγουρη και αιώνια απάντηση. Μόνο οι ερωτήσεις μπορεί να διεκδικήσουν την όποια σταθερά. Εξάλλου σε μια συνέντευξη παρουσιάζονται δύο: εκείνος που ρωτά κι ο άλλος που απαντάει. Είναι σαν το τανγκό.
 
5. Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους για να μην κακοκαρδίσει κανέναν και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση.
Ναι, συμβαίνει αυτό, «κακό χωριό τα λίγα σπίτια», αλλά μάλλον είμαι απ’ άλλο… χωριό. Αγαπώ πολύ τους έλληνες συγγραφείς και αναζητώ παθιασμένα ό,τι καινούργιο κι αυτό είναι γνωστό. Χαίρομαι απίστευτα να διαβάζω Μαρία Ξυλούρη, Σπύρο Καρυδάκη, Αγγέλα Γαβρίλη, Μιχάλη Γενάρη, Αστερή. Αγαπώ τον Σπύρο Γιανναρά και τον Χρήστο Οικονόμου, με μαγεύουν πάντα ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, ο Αχιλλέας Κυριακίδης, ο Γιάννης Ευσταθιάδης, η Μαρία Μήτσορα, ο Αντώνης Σουρούνης, ο Κώστας Τζαμιώτης, η Μαργαρίτα Καραπάνου, η Φωτεινή Τσαλίκογλου και πιστεύω ότι το καλό είναι αυτό που γράφεται τώρα. Δεν διαβάζω με τις σιγουριές μου, απολαμβάνω αυτό που με ξεπερνά. Είδατε, παρασύρθηκα κι είπα ονόματα και αδικώ, πολλούς αδικώ. Ίσως γι’ αυτό μιλάμε για ξένους ή για νεκρούς, για να μην αδικήσουμε, πάντα ξεχνάμε, μπορεί κι ό,τι πιο πολύ αγαπά ο καθένας μας…
 
6. Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;
Το κανονικό είναι να υπάρχει μια συνέπεια. Αλλά υπάρχει «κανονικό»; Τα περισσότερα εξώφυλλα των βιβλίων μου, για να μη πω όλα, τα έχω επιλέξει η ίδια, βέβαια πολλά απ’ αυτά σήμερα ξεπερνώ. Με έχουν ξαφνιάσει ευχάριστα τα εξώφυλλα των δυο τελευταίων βιβλίων μου που δεν επέλεξα εγώ αλλά το εκδοτικό («Λίλιθ», «Η αρχιτεκτονική της ύπαρξης») και μ’ αρέσουν τόσο πολύ, τα παιδικά («Η ζωγραφιά που ταξιδεύει») που επίσης είναι δουλειά της εικονογράφου της Έφης Λαδά, και από τα άλλα τα αγαπημένα μου (έδωσα μάχες για κάποια απ’ αυτά) είναι: «Το μπολερό δεν ήταν του Ραβέλ», «Μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου», «Το αίνιγμα του άλλου» και «Οι κούκλες δεν κλαίνε». Αυτά πιο πολύ αγαπώ… Και συμβαδίζουν, πιστεύω, με το περιεχόμενο.
 
7. Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.
Τις αλήθειες μας τις λέμε ευκολότερα μέσα από τις ζωές των ηρώων και τους γρίφους μας τους προσεγγίζουμε ως γρίφους τους. Αλλά ναι, για ό,τι φοβάμαι και ό,τι λαχταρώ γράφω. Οι ενοχές και η επιθυμία, η ήττα, η απώλεια, το θαύμα της τέχνης είναι δικές μου προσωπικές εμμονές. Οι σχέσεις κόρης με την μητέρα, ο πανταχού παρών- απών πατέρας, το φινάλε που προηγείται της αρχής, ο άχρονος χρόνος, τα παιδιά που παίζουν ή μεγαλώνουν με το στίγμα του μέλλοντος στο κούτελό τους είναι και το δικό μου καρφί. Μπορεί να είμαι σε όλα αλλά πουθενά δεν υπήρξα και ολόκληρη εγώ. Με μαγεύει η εκδοχή που δεν έζησα. Γι’ αυτήν γράφω. Κι είναι σα να την ζω.
 
8. Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατί και το πως. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.
Γιατί σας αρέσει το ύφος μου (αν σας αρέσει) πάνω απ’ όλα; Το ύφος μου, είναι ήθος μου. Μια πρόταση θα πρέπει να είναι η περίληψη του έργου. Αλλιώς αποτύχαμε. Επειδή αγαπάτε κι εσείς τα… πηγάδια; Γιατί σας αρέσει στη ζωή η μετωπική; Μαλακά, μαλακά, όμως. Με ηδονή.
 
9. Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.
Όταν διαβάζεις βιβλία, σημαντικά βιβλία, συγγραφέων που έχουν υπάρξει ως έτσι και όχι τα βιβλία εκείνων που είναι απλώς ως προς εσένα «σημαντικοί» ή συγγενικοί, δεν μπορεί να καβαλήσεις καλάμι! Τα έχουν πει ήδη, με τρόπο σπουδαίο αυτοί! Η φίλη μου Ρίτσα Φράγκου-Κικίλια, πανεπιστημιακός και εξαιρετική συγγραφέας συνηθίζει να λέει το εξής: «αλίμονο στον συγγραφέα που όταν γράφει δεν πιστεύει ότι γράφει το «Έγκλημα και τιμωρία», και αλίμονό του όταν εξακολουθεί να το πιστεύει όταν το έχει γράψει!» Αυτό και σταματώ.
 
10. Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;
Τα μεγάλα ζητήματα είναι και ήταν πάντα εκεί: ο θάνατος, η ήττα, η πτώση. Η στάση δεν είναι θεωρία, ούτε μεγάλα λόγια, αλλά η δική σου ζωή. Η εντιμότητα, η ενσυναίσθηση, η κοινή μοίρα, ο προσωπικός σου αγώνας, το ό,τι όλοι και όλα είναι σε σχέση, νομίζω ότι μπορεί να υπάρξουν ως μια κάποια αρχή. Η λύση δεν είναι λουκουμάκι στο πιατάκι, αυτή τη στιγμή και το να επιβιώνεις απλώς, να ανασαίνεις και να παραμένεις ανθρώπινος απαιτεί αγώνα πολύ. Είσαι ο άλλος, αυτό ίσως και να είναι η βασική αρχή. 11. Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη θα ήθελα να μάθω πως διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;
Είναι οι δυο όψεις στο ίδιο νόμισμα (Μπατάιγ, «Τα δάκρυα του έρωτα»). Είτε με δέος, είτε με φόβο τα αντιμετωπίσεις. Το ένα υπάρχει και είναι τόσο μεγάλο επειδή υπάρχει το άλλο. Όσο για μένα, είμαι γνωστή… θανατολάγνα. Ίσως επειδή είχα εμπειρία θανάτου και μεγάλου έρωτος από πολύ μικρή. Ερωτευόμαστε έως θανάτου για να νικήσουμε τον θάνατο, αλλόκοτο φαίνεται αλλά αυτή είναι η ζωή.
 
12. Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.
Ίσως ένα ποίημα από την τελευταία μου ποιητική συλλογή; Από την «Αρχιτεκτονική της ύπαρξης»:
 Σώμα- Δωμάτιο
Είπες: φυλακισμένος
Κι είπα: μόνη μου
Είπες: ασφυκτιώ
Κι είπα: κουράστηκα
Αλλ' όμως συμφωνήσαμε
στο βασικό,
Τίποτε απ' ό,τι γίνεται
δεν μας αρέσει.
Φωτιά
και Πάθος
Κάηκα
απ' την επιθυμία,
Θεός
για κείνο που είναι
και δεν φαίνεται
Ποτέ δεν θα φανεί
όσο θα μας βαραίνει
αυτό το σώμα
 τα ίδια θα λέμε
αποζητώντας ακριβώς τα ίδια
ξαφνιασμένοι
Μόνοι μας πάντα
Ακόμα και στον Έρωτα
όταν υποτίθεται πως γινόμαστε δυο.
Αλλ' έτσι φθάνει ο καθένας*
Μόνος.
Καληνύχτα,
Καλημέρα,
Φτάνει να σε αναγνωρίζω
κάθε φορά.
Σα. 29 – Κυ. 30 Μαίου Ρόδος, Παλιό Λιμάνι
Ή από εκείνο που γράφεται, επιλέγετε εσείς:
Τα παπούτσια
«Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται».
Μαζεύει τα πόδια της.
Το κρύο το αισθάνεται πάντα στα γόνατα.
Όπως τον φόβο ακριβώς στο στομάχι.
Τον ακούει να παλεύει με ανύπαρκτους δαίμονες.
«Είμαι εδώ, μη φοβάσαι», «Ποια είσαι εσύ!»
Τονε βλέπει κάθε βράδυ να κοιμάται με τα παπούτσια στο μαξιλάρι του.
 «Φόρεσέ τα μου!»
 Κάθε βράδυ!
Τα ίδια ακριβώς κι απόψε.
 Κάποια βράδια, του έκανε το χατίρι και του τα φόραγε.
Εχθές δεν άντεχε, παιδικά πείσματα, σκέφτηκε, ήταν και κουρασμένη.
Σαν κούτσουρο έγειρε και κοιμήθηκε.
Όλη τη νύχτα τον άκουγε σα μέσα σ’ όνειρο «βάλε μου τα παπούτσια».
Και το πρωί είχε φύγει ξυπόλητος.
«Μπαμπά μου», τον έκλαψε.
Κι ακόμα κλαίει.
Κάθε βράδυ.
Και του φορά τα παπούτσια του.
Δρόμος χωρίς τα παπούτσια δεν περπατιέται, το έμαθε.
Εκείνο εκεί το πρωί που τον είδε να φεύγει ξυπόλητος.
Παρασκευή 13 Δεκ. 2013
(από τις ανέκδοτες - κι ατέλειωτες - «Κυριακές του μπαμπά»)
 
13. Τι σας έκανε να διαλέξετε τα παραπάνω αποσπάσματα;
Είναι αυτό που έχω γίνει. Εκείνο που είμαι. Τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή.
 
14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.
Με βρίσκετε σε μια εποχή όπου επαναλαμβάνω «Γεννηθήτω το θέλημά σου», εμπιστεύομαι πολύ τη ζωή. Έχω αφήσει σ’ αυτήν κάθε σκηνοθεσία. Περίεργη είμαι να ζήσω το παρακάτω. Όσο πιο έντιμα γίνεται, απολύτως αληθινά. Να δω θέλω, να καταλάβω. Αυτό.
 
15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.
Το ανείπωτο και το ανείδωτο, η νοσταλγία για ό,τι μέσα σου- μέσα σου ξέρεις ή υποψιάζεσαι αλλ’ αγνοείς. Τα ποιήματα και οι ιστορίες που περιμένουν απέξω τον κατάλληλο ή τον φιλότιμο, εκείνον που απολύτως τις έχει ανάγκη, ταπεινό και τσαλακωμένο αφηγητή. Μια προσπάθεια, αυτό δεν μου ζητήσατε;
 
16. Υπήρξατε “αιρετικός” άνθρωπος στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;
Υπήρξα πάντοτε ο άτσαλος εαυτός μου. Με θολό πρόσωπο, με άγνωστο πρόσωπο, με περισσότερη ευκρίνεια ή αυτογνωσία κάποια στιγμή. Είμαι «αρβανίτικο κεφάλι» για να μπορώ να συμμορφωθώ ή να συμβιβαστώ, ένας φυσικός αυτισμός που μάλλον με έχει… σώσει.
 
17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά – ηλεκτρονικά και μη – κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;
Σήμερα όλοι είναι για όλα. Και δεν είναι απαραιτήτως κακό. Ως αναγνώστες διαβάζουμε όλοι, και όσο περισσότερο αθώα και έντιμα τόσο πιο καλά. Έτσι ή αλλιώς έργο είναι και το κείμενο για το έργο ή για το κείμενο, κι όπως το έργο, κρίνεται ανά πάσα στιγμή κι αυτό. Φαίνονται περισσότερα από μας από όσα πιστεύουμε, ξέρετε…
 
18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πως διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;
 Με ευγνωμοσύνη θυμάμαι τα σκοτεινά και τα δύσκολα, σε ένα ατύχημα οφείλω τη δίψα για τη ζωή. Στις πτώσεις μου, την επίγνωση των ορίων μου, κι ό,τι γράφτηκε έτσι ακριβώς ήρθε: δύσκολα και από το πουθενά. Ξέρετε, έτσι ξεκινούν για να μας φτάσουν τα δώρα: επώδυνα και από μεγάλη σκοτεινιά. Προσπαθώ να τα θυμάμαι όλα αυτά, αλλά πάντα, πάντα καταλήγω να τα ξεχνώ.
 
19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα. Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;
Οι τεχνικές πάντα ωφελούν. Ακόμα και οι τεχνικές ζωής. Αλλά από δίψα ζωής τελικά ζούμε, με τα τραύματά μας και τα σκοτάδια μας γράφουμε, το αίνιγμά μας προσπαθούμε να λύσουμε μια ζωή. Έτσι η φόρμα παραμένει «η φόρμα» και το αίνιγμα «το αίνιγμα».
 
20. Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κομφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το σινάφι και τους αναγνώστες του.
Την επιτυχία ή την αποτυχία την βιώνει εκείνος που γράφει την ώρα που γράφει. Όλοι μας ξέρουμε. Τα υπόλοιπα, μόδες, γνωστοί, τάσεις, εποχή, είναι προς κατανάλωση. Η τέχνη είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο που ευτυχώς και μας υπερβαίνει όταν είναι αληθινή. Ο αποδέκτης θα την αναγνωρίσει. Γιατί είναι εκείνος που την έχει κι ανάγκη. Κατά τ’ άλλα τι; επιτυχημένος όποιος πουλά σήμερα κι αύριο δεν υπάρχει; Όποιον τον παίζουν απόψε οι φίλοι του; Υπήρξαν έργα που τα δόξασαν οι σύγχρονοί τους και η εποχή και έσβησαν πριν από τον δημιουργό τους. Κι άλλα που επέζησαν σε μπαούλα για χρόνια. Η Ντίκινσον κι ο Πεσσόα, η Πλαθ και ο Μπολάνιο τα έζησαν γράφοντάς τα και το ζητούμενο είναι αυτό. Ο Κάφκα παρήγγειλε να τα κάψουν!
 
21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά κι με εμάς τους λιγότερο νέους.
Χρωστώ την ζωή μου στο «παρά ταύτα». Η μαμά μου, έτσι της είχαν πει, δεν θα κάνει παιδιά. Έξι μηνών έμβρυο την παρότρυναν να με σκοτώσει, αλλιώς θα την σκότωνα εγώ που θα ήμουν ζαβό. Κινδυνέψαμε, δε λέω, και παραμένω με τον αλλόκοτο τρόπο μου κάπως ζαβό, αλλά έμαθα εν τη γεννέσει, που λένε, το θαύμα, και αυτό θα ήθελα να σας το πω. Το ότι δεν υπάρχει, δηλαδή, δεδικασμένο. Στο «παρά ταύτα» χρωστάμε τα πάντα. Γι’ αυτό και από την πραγματικότητα εξακολουθώ να εμπιστεύομαι απολύτως και μόνο το θαυμαστό. Αυτό θέλω να πω... Και Ν’ Αντέξουμε. Παρακάτω θα είναι, θα το κάνουμε, αλλιώς. Μόνο αυτό επιθυμώ και γνωρίζω καλά να σας πω. Βιωμένο, αυτό.
Κύριε Αγγελίδη- Γκέντζο, Πολύ σας ευχαριστώ!

-προσωπική σελίδα στο  f/b εδώ

-πληροφορίες για τον ίδια καθώς και για τις εκδόσεις της θα βρείτε εδώ.

-δείτε και αυτό: Η "Αρώσιμη γη" της συγγραφέως Ελένη Στασινού.

-δείτε και αυτό: Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται».

-δείτε και αυτό: Μάνος Κοντολέων, συγγραφέας: «Μην πιστεύετε όλα όσα λέω… Αναζητήστε και όσα κρύβω...»


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Ένας άνθρωπος που μισεί τις κλειδαρότρυπες συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! 21 ερωτήσεις από τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη – Γκέντζο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
με 0 Σχόλια 697 Views

Το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης οργάνωσε και προγραμματίζει την προβολή  παραστάσεών του, που κάποιος δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει, ή αγαπημένες παραστάσεις που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ξανά, μέσα από το κανάλι του στο you tube:


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή