Η Έλενα Δαμίγου της Ομάδας Ρίσκο μιλά στην «Κ»: «Μια κοινωνία σε συνειδησιακή και ιδεολογική κρίση γεμίζει με φόβο»

939 Views
Η Έλενα Δαμίγου της Ομάδας Ρίσκο μιλά στην «Κ»: «Μια κοινωνία σε συνειδησιακή και ιδεολογική κρίση γεμίζει με φόβο» Η Έλενα Δαμίγου της Ομάδας Ρίσκο μιλά στην «Κ»: «Μια κοινωνία σε συνειδησιακή και ιδεολογική κρίση γεμίζει με φόβο»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΡΥΛΛΑΚΗ

Η Ομάδα Ρίσκο είναι από τις λίγες ομάδες στα θεατρικά πράγματα της Θεσσαλονίκης που έχουν δείξει ότι διαθέτουν χαρακτήρα, στίγμα και άποψη για τα πράγματα. Πάντα με ιδιαίτερες επιλογές στο ρεπερτόριό της, η Ομάδα Ρίσκο είναι μια ομάδα που δεν διστάζει να ανεβάσει έργα απαιτητικά και τολμηρά και η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές της δικαιώνονται. 
.
Με αφορμή το ανέβασμα ενός ακόμη ιδιαίτερου έργου, του «Μικρό Πόνι» του Πάκο Μπεθέρα στο Vis Motrix, μιλήσαμε με την Έλενα Δαμίγου, μιας εκ των βασικών μελών της ομάδας για να μιλήσουμε τόσο για την παράσταση αυτή καθαυτή όσο και για τα θέματα που αυτή διαπραγματεύεται.
 
-   Ποια ήταν η ανάγκη που οδήγησε στη δημιουργία της Ομάδας Ρίσκο;
Η Ομάδα ξεκίνησε το 2009. Ήμασταν 5-6 άνθρωποι που είχαμε μια κοινή εμπειρία από εργαστήρια της πόλης και μια κοινή λογική για το θέατρο. Η αγάπη μας για αυτό οδήγησε στην πρώτη παράσταση. Ήταν η «Νύχτα των δολοφόνων» που ανέβηκε με τίτλο «Η δολοφονία της Οδού Αποντάκα» γιατί το είχαμε διασκευάσει. Είδαμε ότι μας αρέσει, ότι αγαπάμε το θέατρο και μας αρέσει να δουλεύουμε με όρους συλλογικότητας οπότε ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε κείμενα. Έχουν περάσει από τότε περίπου δέκα χρόνια.
 
-  Βοηθάει η χημεία μεταξύ των μελών της ομάδας στο να έχουν επιτυχία οι παραστάσεις ;
Βοηθάει γιατί δεν προκύπτουν προβλήματα. Ξέρεις τον άλλον, τον αποδέχεσαι οπότε προχωράς με αυτούς τους όρους. Το θέατρο βοηθάει σε αυτά. Αν το δεις τελείως επαγγελματικά όμως μπορείς να συνεργαστείς και με άλλο κόσμο που έχει τις ίδιες επιθυμίες και τα ίδια πιστεύω με σένα και ας μην έχεις δουλέψει μαζί του. Σίγουρα δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας το ότι είμαστε τόσα χρόνια μαζί.
 
-  Όσον αφορά το όνομα «Ρίσκο», σηματοδοτεί και ένα πιο τολμηρό ρεπερτόριο και επιλογές πιο ιδιαίτερες;
Οι επιλογές μας είναι έργα που έχουν να κάνουν με το σήμερα και έχουν να πουν κάτι στο κοινό. Έργα που αφορούν εμάς. Δεν διαλέξαμε το όνομα γιατί κάνουμε παραστάσεις ακραίες. Όταν ξεκινήσαμε είχαμε μεγάλη αβεβαιότητα γιατί δεν είχαμε εμπειρία και ήταν όντως ένα μεγάλο ρίσκο. Ήμασταν όλοι μαθητές. Κάπως έτσι δόθηκε και το όνομα. Ήταν η απόφαση ότι ξεκινάμε το ρίσκο, όχι το ρεπερτόριο. Αν θα πετύχει, αν θα συνεχίσουμε.
 
-   Πώς οδηγηθήκατε στην επιλογή ενός έργου όπως το «Μικρό Πόνι»;
Αυτό το έργο το διαβάσαμε εγώ και ο Χρήστος Παληογιάννης και μας συγκίνησε από την πρώτη στιγμή και σαν ανθρώπους και σαν ηθοποιούς και το προτείναμε στην ομάδα. Είναι ένα έργο ιδιαίτερα επίκαιρο. Έχει προεκτάσεις σε πολλά επίπεδα και ασχολείται με ένα θέμα ευαίσθητο όπως αυτό του σχολικού εκφοβισμού και το πώς το αντιμετωπίζουν οι γονείς και η κοινωνία. Το απασχολεί πως δέχεται η κοινωνία μας το διαφορετικό, το αλλιώτικο, αυτό που ξεπερνάει τους κανόνες του συνηθισμένου.
 
-  Ποιοι είναι οι λόγοι που εκδηλώνουν τα παιδιά βίαιες συμπεριφορές; Θεωρείτε ότι είναι γέννημα μιας κοινωνίας σε παρακμή;
Κρούσματα υπήρχαν πάντα. Δεν γίνονταν τόσο γνωστά και ίσως να μην ήταν τόσα πολλά. Η κοινωνία μας είναι σε κρίση και δεν το λέω μόνο για την Ελλάδα. Μια κοινωνία που είναι σε κρίση είτε οικονομική είτε ιδεολογική και συνειδησιακή γεμίζει με φόβο. Και αυτός ο φόβος συχνά περνάει στα παιδιά. Η κοινωνία έχει μεγάλα όρια ανοχής και η διαφορετικότητα προβάλλεται πολύ έντονα αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει παιδεία για να την αντιληφθείς και να την αποδεχτείς. Ο καθένας μας θα ήθελε να είναι κοινωνικά αποδεκτός. Αυτό διαπραγματεύεται το έργο. Αν μπορεί ο καθένας μας να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα. Όταν μιλάμε για μικρά παιδιά το αν θα δεχτούν το διαφορετικό έχει να κάνει με τους γονείς τους και τη διαπαιδαγώγηση που έχουν πάρει.
 
-  Θεωρείτε ότι κουβαλάμε τις πράξεις και τις συμπεριφορές των γονιών μας; Είναι αυτός ο λόγος που κάποιος μπορεί να κρύβει μέσα του βιαιότητα και σκληρότητα;
Νομίζω ότι έχει να κάνει με την προβολή των δικών μας επιθυμιών και των δικών μας ονείρων πάνω στα παιδιά μας. Βλέπουμε αυτό που θέλουμε εμείς να είναι χωρίς να μπορούμε να δούμε αυτό που θέλουν εκείνα να είναι. Και αυτό μας κάνει να μην τα καταλαβαίνουμε και να μην μπορούμε να τα αποδεχτούμε ή ακόμα και να τα οδηγούμε σε βίαιες συμπεριφορές. Έχει σίγουρα να κάνει με την οικογένεια και με την επικοινωνία που υπάρχει μέσα σε αυτή.
 
.
-   Η σχέση μητέρας – παιδιού είναι καθοριστική για τη διαμόρφωση της νοοτροπίας του;
Η μητέρα στο έργο, η Ιρένε, είναι μια γυναίκα που πατάει πολύ γερά στα πόδια της και θέλει να λύνει τα προβλήματα που της εμφανίζονται με αποφασιστικότητα. Δυστυχώς δεν επικοινωνεί με το παιδί της και δεν ακούει την πραγματική του ανάγκη πράγμα που κάνει το παιδί να απομακρύνεται. Νομίζω ότι η σχέση με τη μητέρα επηρεάζει. Θα προλαβαίναμε πολύ περισσότερα πράγματα αν μπορούσαμε να δούμε και να καταλάβουμε τις ανάγκες των παιδιών. Να υπάρχει ένα περιβάλλον ασφάλειας στην οικογένεια στο οποίο θα μπορούσαν να ανθίσουν οι συζητήσεις και η κατανόηση.
 
-  Ο εκφοβισμός σταματάει στην παιδική ηλικία ή συνεχίζεται και στην ενήλικη ζωή;
Δεν έχω δει δείγματα που να μην συνεχίζουν και στην ενήλικη ζωή. Πολύ δύσκολο να εξαλειφθεί τελείως. Έχει να κάνει με το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζεις. Πρέπει να πω ότι το έργο είναι αληθινή ιστορία. Έχει βασιστεί σε ένα περιστατικό που συνέβη στη Βόρεια Καρολίνα. Ένα αγοράκι πήγαινε στο σχολείο με τη σάκα του που είχε το μικρό πόνι και δέχτηκε bullying από τους συμμαθητές του με αποτέλεσμα να κρεμαστεί. Το παιδί βρίσκεται σε κώμα μέχρι και σήμερα.
 
-   Έχετε υπάρξει εσείς η ίδια μάρτυρας σε περιστατικό σχολικού εκφοβισμού;
Προσωπική εμπειρία ως βίωμα δεν έχω. Δεν δέχτηκα ποτέ bullying. Είχαμε περιπτώσεις τότε, φυσικά. Τότε σίγουρα δεν καταλάβαινα ότι ήταν αυτό, ήταν στην πλάκα. Έτσι ξεκινάει. Ξεκινούσε με ένα παιδάκι, αγοράκι ή κοριτσάκι που ήταν διαφορετικό. Τέτοια φαινόμενα έχω δει και σήμερα. Όσο ήμουν εγώ σε αυτή την ηλικία δεν το είχα καταλάβει. Καταλάβαινα το πείραγμα, ότι κάποιο παιδί ήταν πιο απομονωμένο ή το κορόιδευαν. Από εκεί ξεκινάει όμως το bullying. Δεν είσαι ίσος με τον άλλο, δεν σε αντιμετωπίζω το ίδιο.
 
-   Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό, την ανεκτικότητα και την κατανόηση;
Όχι, ζούμε σε μια εποχή που δυστυχώς οι αξίες είναι πολύ μακρινές. Δεν το βιώνω στην καθημερινότητά μου, δεν το βλέπω. Ο καθένας προσπαθεί να προστατεύσει τον δικό του μικρόκοσμο, τη δική του προσωπική ή οικογενειακή ησυχία. Δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας τι συμβαίνει γύρω. Δεν νιώθω ότι υπάρχει μια κοινωνία πρόνοιας και ευθύνης.
 
-  Πού οφείλεται αυτή η έλλειψη αξιών κατά τη γνώμη σας;
Ξεκινάει από τον φόβο. Πώς θα τον παλέψουμε και πώς θα τον αντιμετωπίσουμε.
 
Έχετε νιώσει ποτέ εσείς η ίδια περιορισμένη από νόρμες και συμβάσεις που θέτει η κοινωνία μας;
Ναι, αυτό ισχύει. Δίνει μια ασφάλεια ο καθένας να είναι σε ένα κοινωνικό πλαίσιο αλλά είναι αρκετά δεσμευτικό. Από το ζήτημα της εξωτερικής εμφάνισης και του ντυσίματος μέχρι τις σεξουαλικές προτιμήσεις και τη δουλειά που επιλέγει να κάνει κάποιος. Υπάρχει ρατσισμός απέναντι στους ανθρώπους που δουλεύουν στο θέατρο καθώς όλοι ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνο από το θέατρο. Αυτό σε χαρακτηρίζει μη επαγγελματία. Είμαστε όντως εγκλωβισμένοι σε κοινωνικές νόρμες. Αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα θα θέλαμε να κάνουμε και δεν κάνουμε, αυτό δεν είναι περιοριστικό;
 
Μιλήσατε συγκεκριμένα για το θεατρικό χώρο. Είστε ευχαριστημένη με την εικόνα του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη; Πώς μπορεί μια καλλιτέχνιδα να νιώθει δημιουργική μέσα σε αυτό το πλαίσιο;
Αυτό που παρατηρώ εγώ είναι ότι τα τελευταία χρόνια ο κόσμος έχει γυρίσει στο θέατρο. Παρακολουθεί παραστάσεις και υπάρχει μια προσέλευση. Αυτό είναι σίγουρα ευχάριστο αλλά δεν είναι αρκετό. Δεν θεωρώ ότι είναι η Θεσσαλονίκη μια πόλη που σφύζει από παραστάσεις ή ότι υπάρχει ελευθερία. Νομίζω ότι είναι λίγο περιοριστικά τα πράγματα και υπάρχει ένα ταβάνι και θέλει γερό στομάχι για να το ξεπεράσεις. Οι δυσκολίες δεν μας κάνουν να τα παρατάμε αλλά τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ιδίως για μια ομάδα όπως εμείς που δεν έχει δικό της θέατρο και συνήθως φιλοξενείται σε άλλα θέατρα όπως τώρα στο Vis Motrix. Υπάρχει διάθεση από νέους ανθρώπους να δημιουργήσουν και να εκφραστούν, δεν στηρίζεται όμως αρκετά. Συνήθως οι δουλειές των ομάδων στη Θεσσαλονίκη το αξίζουν.
 
-   Έχουν στίγμα οι θεατρικές ομάδες της Θεσσαλονίκης;
Βέβαια. Και είναι ωραίο ότι κάθε ομάδα είναι διαφορετική, δεν λειτουργούν όλες σε ένα ίδιο πλαίσιο. Και παρατηρώ ότι υπάρχει μεγάλη διάθεση συνεργασίας μεταξύ των ομάδων, εισπράττω ότι υπάρχει μια ευγενής άμιλλα.
 
-   Τι θα ήθελε η Ομάδα Ρίσκο να κάνει στο μέλλον;
Η ομάδα είναι ολιγομελής και αυτό θέτει κάποια μικρά θέματα με την επιλογή των έργων. Κάποια στιγμή θα θέλαμε να κάνουμε μια παράσταση με περισσότερα άτομα και να συνεργαστούμε και με ανθρώπους εκτός της ομάδας. Είναι κάτι το οποίο μας λείπει και θα έδινε άλλη δυναμική και στην παράσταση και σε εμάς. Είναι στα σχέδιά μας και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα το πετύχουμε.
 
-  Σας ευχαριστώ πολύ και καλή επιτυχία!
Εγώ σας ευχαριστώ!
.
-k-
.
VIS MOTRIX PERFORMANCE STUDIO 
«ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΟΝΙ» του Πάκο Μπεθέρα.
Ένα έργο επίκαιρο, το οποίο αφορά στο σχολικό εκφοβισμό (bullying) -αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα στην οποία παγιδεύονται όλο και περισσότερα παιδιά στις μέρες μας- που μας προβληματίζει σχετικά με την ελευθερία, το φόβο και τις προκαταλήψεις της κοινωνίας, και που μας αφορά όλους. Από την ομάδα ριSκο. 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00. (έως 16 Δεκεμβρίου)
.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Νίκος Γρυλλάκης
Νίκος Γρυλλάκης
Με αφορμή κάποια από τις δουλειές τους, βρισκόμαστε με ανθρώπους της τέχνης για να μας πουν τις σκέψεις τους, τις ελπίδες τους, τις απογοητεύσεις τους και γενικότερα ό,τι τους απασχολεί. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες και άνθρωποι που φέρνουν κοντά μας την θεατρική τέχνη θα βρίσκουν φωνή σ’ αυτήν την στήλη και θα μας απαντούν σε κάθε ερώτημα.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Μαθήματα ανθρωπιάς από μια φούχτα φουκαριάρηδες στους «Κλέφτες καταστημάτων». Είδαμε & σχολιάζουμε.
Μαθήματα ανθρωπιάς από μια φούχτα φουκαριάρηδες στους «Κλέφτες καταστημάτων». Είδαμε & σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 767 Views

Μαθήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους «Κλέφτες καταστημάτων» του σπουδαίου Ιάπωνα σκηνοθέτη Χιροκάζου Κορεέντα. Είδαμε και σχολιάζουμε. Είδε και σχολιάζει ο Γιάννης Τσιρόγλου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
...
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή