Ο ηθοποιός Σταύρος Δουκουζγιάννης μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

10602 Views
Ο ηθοποιός Σταύρος Δουκουζγιάννης μιλά στην Κουλτουρόσουπα. Ο ηθοποιός Σταύρος Δουκουζγιάννης μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

 

Αποτελεί έναν μάχιμο ηθοποιό της Θεσσαλονίκης με πείσμα, δημιουργικότητα και αισιοδοξία. Όμως για πρώτη φορά θα αναμετρηθεί μόνος του στη σκηνή υποδυόμενος έναν παλαίμαχο ραδιοφωνατζή όπου σύμφωνα με το κείμενο θα είναι και η «Τελευταία εκπομπή» του… (πρεμιέρα τη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου). Ωστόσο όταν έχεις την ευκαιρία να βρεθείς μαζί του είναι αδύνατο να μην το ρωτήσεις και για άλλα πολλά..
.
Για την καλλιτεχνική του αφετηρία, τους ρόλους, που έχει παίξει και όσους επιθυμεί στο μέλλον να ερμηνεύσει, για τη θεατρική παραγωγή της Θεσσαλονίκης, αλλά και γενικότερα τις συνθήκες, που επικρατούν στο επάγγελμα της υποκριτικής, ο Σταύρος Δουκουζγιάννης μιλά στον Γιώργο Μπαστουνά για την Κουλτουρόσουπα.
 
 
1. Πες μου δύο λόγια για την παράσταση στην οποία συμμετέχεις και για τον ρόλο, που ερμηνεύεις.
Η παράσταση λέγεται «Τελευταία εκπομπή» και είναι ένα κείμενο του Δαμιανού Φαρμάκη έξυπνο, καυστικό, σημερινό κείμενο, με το οποίο σε πολλά σημεία θα ταυτιστεί ο κόσμος. Ο ήρωας του έργου είναι ο Σταύρος, ένας πενηντάρης, τον οποίο θα υποδυθώ -με το μακιγιάζ θα πάω λίγο παραπάνω, γιατί καταλαβαίνεις, ότι θέλω πολύ δουλειά ακόμα για τα 50 (γέλια)-, ο οποίος κάνει 27 χρόνια την εκπομπή με σταθερούς ακροατές. Ένα τηλεφώνημα κατά τη διάρκεια της εκπομπής φέρνει τα πάνω κάτω και από κει και μετά ξεκινάει ένα ντόμινο τραγελαφικών καταστάσεων μέχρι το φινάλε, το οποίο δεν θα αποκαλύψουμε. Μόνο αυτά μπορώ να πω για την παράσταση, που είναι ατάκα στην ατάκα, «πέφτουν» τηλέφωνα, μηνύματα, αλλά και πολλές ανατροπές. Να συμπληρώσω όμως, πως πολλοί άνθρωποι βοήθησαν για την «Τελευταία εκπομπή» και κυρίως όσοι δάνεισαν τις φωνές τους για τα τηλεφωνήματα, που παρεμβάλλονται κατά τη διάρκεια της παράστασης (Ζωή Αράπογλου, Γιάννης Ρακιτζής, Δημήτρης Τριχάκης, Σοφία Υφαντή, Δαμιανός Φαρμάκης).
 .
.
2. Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο;
Ήτανε δραχμές. Έχει πάρα πολλά χρόνια που ασχολούμαι με το θέατρο, είναι κάτι που νομίζω από παιδάκι το ήθελα. Άρχισα να παίζω θέατρο ήδη από 10 χρονών. Σταμάτησα για μία δεκαετία για οικονομικούς λόγους, αλλά από το 1998 και μετά είμαι συνεχώς πάνω στην σκηνή.
 
3. Πότε μπήκε μέσα σου το μικρόβιο της υποκριτικής;
Είχα μία καταπληκτική γιαγιά, η οποία με πήγαινε σε όποια παράσταση ερχόταν στη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα, ο θείος μου, ο γιος της, είναι ο πρώτος που έκανε το πρώτο καφέ-θέατρο στη Θεσσαλονίκη, ο Φούλης Μπουντούρογλου. Οπότε δεν ήθελε και πολύ για να μπει μέσα μου το μικρόβιο και να πω, ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Επειδή ήμουν από μικρός πειραχτήρι είχα την τύχη να γνωρίσω μεγάλα ονόματα, όπως τον Σωτήρη Μουστάκα, την Μπεάτα Ασημακοπούλου, και να έχουμε μία άλλη σχέση, οπότε το είδα πιο ζεστά. Βέβαια ήταν αρκετά δύσκολα τότε να πάρω την απόφαση να κατέβω στην Αθήνα και τελικά μετά από δύο απόπειρες νομίζω καλά έκανα και δεν κατέβηκα. Εδώ δόξα τω θεώ χτυπάει το τηλέφωνό μου.
 
4. Ποιον ρόλο από όσους έχεις ερμηνεύσει μέχρι στιγμής ξεχωρίζεις και γιατί;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον ιδιαίτερα, γιατί ο κάθε ρόλος είναι ένα κομμάτι δικό μου. Θα μπορούσα να πω από τα τελευταία έργα που έπαιξα, πριν έξι χρόνια, στη κωμωδία του Βασίλη Τσικάρα «Κωδικός Σπασίμπα – Ντα», τον ρόλο του Τρέβορ. Ήταν ένας απίστευτος ρόλος. Όσοι έχουν δει την παράσταση καταλαβαίνουν τι λέω. Μου ήταν πολύ οικείος, ήταν σαν να τον γνώριζα, οπότε μου ήταν πολύ εύκολο να τον υποδυθώ. Βέβαια με δουλειά βγάζεις τον καθένα ρόλο, δηλαδή θέλει ψάξιμο να βρεις ποιος είναι, γιατί είναι έτσι, γιατί φέρεται έτσι, που γεννήθηκε, ώστε να πλάσεις μία ιστορία στο κεφάλι σου για αυτόν, που ερμηνεύεις.
 
5. Ποιον ρόλο έχεις όνειρο να ερμηνεύσεις;
Είναι δύο ρόλοι. Ο ένας είναι ο Κράπ από την «Τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» του Μπέκετ, ένας ρόλος, που τον ξεκίνησα πριν μερικά χρόνια, αλλά θεώρησα, ότι είμαι αρκετά μικρός -όχι σε ηλικία- ερμηνευτικά για να τον ακουμπήσω. Ο άλλος ρόλος είναι ο Σκρουτζ της «Χριστουγεννιάτικης ιστορίας».
 .
.
6. Ποια είναι η γνώμη σου για τις θεατρικές παραγωγές της Θεσσαλονίκης;
Εδώ και τρία χρόνια ο κόσμος στηρίζει τις παραγωγές. Κατάλαβαν πλέον οι Θεσσαλονικείς, ότι οι τοπικοί θίασοι κάνουν καλή δουλειά, οπότε άρχισαν να στηρίζουν και εμάς. Τα παιδιά κάνουν απίστευτες δουλειές -δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμένες ομάδες-, πολύ δουλεμένες παραστάσεις.
 
7. Τι θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο, που θέλει να ασχοληθεί με την υποκριτική;
Να το κάνει, αν το γουστάρει! Αλλά να ξέρει, ότι έχει πείνα. Τώρα βέβαια εγώ όταν λέω για πείνα δεν με πιστεύεις (γέλια). Είναι δύσκολα. Πρέπει να κάνεις και κάτι ακόμα για να ακολουθήσεις αυτό το πράγμα που λέγεται τέχνη υπό οποιαδήποτε μορφή, είτε είναι υποκριτική, είτε ζωγραφική, είτε ποίηση. Δεν ζεις από αυτήν στην Ελλάδα. 
 
8. Πώς αντιδράς σε μία ενδεχόμενη αρνητική κριτική; Σε επηρεάζει;
Σαφώς και με επηρεάζει και θα αλλάξω κάποια πράγματα. Θέλω και την αρνητική κριτική, είτε από φίλο, είτε από κάποιον δημοσιογράφο ή κριτικό, ώστε να προσπαθήσω να βρω τι δεν έκανα καλά. Φυσικά θα υπάρξει και κακή μέρα, δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, π.χ. γιατί είχε κίνηση στο δρόμο, γιατί έπεσες και σακατεύτηκες, γιατί είσαι κρυωμένος. Δεν είναι κάθε παράσταση ίδια και αυτό είναι το ωραίο του θεάτρου.
 
9. Εκτός από το θέατρο έχεις ασχοληθεί με το ραδιόφωνο; Μίλησε μου για αυτήν την εμπειρία.
Ραδιόφωνο κάνω από μικρό παιδί. Τότε ανεβαίναμε στις ταράτσες και με μισό βατ μας άκουγαν δύο τετράγωνα παρακάτω. Αργότερα, λίγο πριν φύγω στον στρατό είχα δουλέψει στο ραδιόφωνο της ΔΕΘ. Τα τελευταία χρόνια είμαι στον Ερευνητικό Οργανισμό Ελλήνων με την εκπομπή μου «Έκθεση Ιδεών», που κάνω ήδη από το 2011. Φέτος, λόγω χρόνου δεν την κάνω την εκπομπή. Σχετικά με την παράσταση, επειδή ο «Σταύρος» είναι ραδιοφωνικός παραγωγός, είναι λίγο περίεργη η αίσθηση για μένα, γιατί έχω συνηθίσει να είμαι στο στούντιο εγώ και άντε να είναι και ένας καλεσμένος καλλιτέχνης, ενώ τώρα είμαι μεν στο στούντιο, αλλά έχω από κάτω μάτια. Επειδή τα χειρίζομαι όλα εγώ -δεν υπάρχει τεχνικός στην παράσταση- και είμαι στατικός, δηλαδή ένας μουσικός παραγωγός που κάνει εκπομπή και κάθεται, έχω αγωνία στο πως θα το εισπράξει ο κόσμος.
 
10. Ορμώμενος από τον τίτλο της παράστασης… στην τελευταία σου εκπομπή στο ραδιόφωνο, ποιο τραγούδι θα έβαζες για φινάλε και με ποια φράση θα έκλεινες τον επίλογό σου;
Αυτό, που μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό είναι «Το παιχνίδι παίζεται ακόμα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Θα τους έλεγα «να ‘μαστε καλά και να κουτουλάμε», να ανταμώνουμε δηλαδή.
 .
.
11. Πιστεύεις η κρίση έχει επηρεάσει την επαφή του κοινού με το θέατρο;
Σίγουρα. Αυτό θα κόψουν πρώτα. Δεν θα κόψουν ούτε το φαΐ, ούτε τα γάλατα του μωρού ή τις πάνες, οπότε είναι λογικό να έχει μία πτώση. Από την άλλη βέβαια, επειδή, όπως είπαμε και πριν, οι θεατρικές ομάδες της πόλης έχουμε το φθηνό, το φυσιολογικό εισιτήριο των 10 ευρώ έρχεται ο κόσμος και αυτό είναι το καλό. Στα μεγάλα θέατρα θα επιλέγει πλέον, δεν θα πάει σε όλα. Και από μένα π.χ. –τυχαία τα νούμερα- που έβλεπα 50 παραστάσεις την χρονιά, τώρα βλέπω 20. Φαντάσου και ο κόσμος, που δεν είναι τόσο φανατικός θα βλέπει ας πούμε τις 5.
 
12. Πες μου μια αστεία ή άβολη στιγμή, που είχες σε κάποια παράσταση.
Ήταν στο «Κωδικός Σπασίμπα – Ντα» στην τελευταία παράσταση του δεύτερου κύκλου, που εγώ έτρωγα λουκούμια και ήμουν πασπαλισμένος με άχνη και όπως μιλάω με τον Τσικάρα τον γεμίζω και αυτόν άχνη. Πάω να τον καθαρίσω με την πετσέτα που είχα, η οποία είχε περισσότερη άχνη απ’ ότι είχε πάνω του, και όπως τον τινάζω βγήκε ένα σύννεφο άχνης. Βάλαμε τα γέλια, σταματήσαμε, δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε τις ατάκες, το κατάλαβε και ο κόσμος από κάτω άρχισε να χειροκροτάει. Ήταν μία πολύ αστεία φάση αυτή. Τώρα άβολη δεν θυμάμαι κάτι, ίσως επειδή πάντα κρατάω τα θετικά. Μπορεί να έχουν συμβεί πάρα πολλά, αλλά δεν με απασχολούν. Δηλαδή και να μαλώσω με κάποιον μετά δεν το κρατάω.
 .
.
13. Τι θεωρείς στον εαυτό σου μεγαλύτερο προτέρημα και τι μεγαλύτερο ελάττωμα;
Είμαι λίγο τεμπελάκος η αλήθεια είναι. Αναβλητικός, μάλλον, πιο σωστά, δηλαδή «άστο για μετά, άστο για μετά» και στο τέλος δεν γίνεται ποτέ. Ως προς το προτέρημα νομίζω, ότι έχω βρει αρκετά τον εαυτό μου. Αν δεν τα βρεις με τον εαυτό σου, αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου δεν μπορείς να τα βρεις με τους συνανθρώπους σου.
 
14. Τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο;
Δεν έχω, δεν έχω! (γέλια). Είναι και η άλλη μου η δουλειά, είμαι και στο θέατρο, οπότε αν έχω ελάχιστο χρόνο θα το προσπαθήσω να βρω μία καλή παράσταση να πάω. Το καλύτερο πράγμα για μένα είναι η παρέα, οι φίλοι, οι γνωστοί. Να βρεθούμε κάπου, να κουβεντιάσουμε, να φάμε. Στο πιο ωραίο μέρος του κόσμου να πας αν η παρέα δεν είναι καλή θα περάσεις χάλια, αν η παρέα είναι καλή και εδώ έξω στο πεζοδρόμιο να κάτσουμε θα το θυμάσαι μία ζωή.
 
15. Εκτός από την υποκριτική στο μέλλον με τι θα ήθελες να καταπιαστείς;
Δεν νομίζω να ήθελα κάτι άλλο. Ήδη όταν θέλεις να εξελίσσεσαι και να μη μένει στάσιμος στην υποκριτική, πάντα πρέπει να ψάχνεσαι. Να κοιτάς αν έχει κάποιο σεμινάριο, να διαβάσεις ένα βιβλίο παραπάνω, ένα σενάριο, να δεις πώς εξελίσσεται το θέατρο. Οπότε όταν θες και εσύ να είσαι μέσα στα πράγματα πρέπει να ακολουθήσεις την εξέλιξη. Δεν μπορεί ξαφνικά να μην ξέρω να στείλω ένα mail με το κινητό μου ή να βγάλω μία φωτογραφία ή ένα βιντεάκι για να τα στείλω σε κάποιον παραγωγό, ώστε να με δει. Πρέπει να εξελίσσεσαι συνέχεια για να επιβιώνεις.
 
16. Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο και ποιος ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Αυτό που φοβάμαι είμαι εγώ. Κυρίως φάσεις, που δεν ξέρω, πως θα αντιδράσω, ασχέτως πόσο έχω δουλέψει με τον εαυτό μου. Τώρα όσον αφορά το όνειρο να είμαστε όλοι καλά. Τα λεφτά ποτέ δεν ήταν στόχος. Θέλω να έχω φίλους, παρέες, χαμογελαστούς ανθρώπους γύρω μου όχι μίζερους. Έτυχε κάποια φορά να πάω σε παιδοογκολογική κλινική για να ψυχαγωγήσω τα παιδάκια και ήταν απίστευτο αυτό που έζησα.
Να είναι τα παιδάκια όλα καλά, γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον. Γιατί «αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».
.
.
17. Ποια είναι τα προσεχή επαγγελματικά σου σχέδια;
Οι παραστάσεις για την «Τελευταία εκπομπή», που ελπίζω να πάνε καλά. Παράλληλα ετοιμάζουμε με τον Τσικάρα ένα παλαιότερό του έργο, το «Σουτζούκ Λουκούμ», το οποίο θα κάνει πρεμιέρα τέλη Μαρτίου, με διπλή διανομή, όπου θα ξεκινήσει ο Βασίλης Τσικάρας και κάποια στιγμή θα μπω και εγώ στην παράσταση. Ακόμα θα γίνει μία ταινία του Βασίλη Τσικάρα μέσα στην χρονιά, η τρίτη για να κλείσει η τριλογία για το 1821.

Σ ευχαριστώ, καλή επιτυχία.

 
LIGHT BOX BAR THEATER
«ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ» του Δαμιανού Φαρμάκη.
Μονόλογος
Πρεμιέρα: 17 Φεβρουαρίου. 
Ο Σταύρος είναι ένας πολύ επιτυχημένος και αγαπητός πενηντάρης ραδιοφωνικός παραγωγός, με την εκπομπή του να έχει περίπου για τρεις δεκαετίες πιστούς ακροατές.  Ένα τηλεφώνημα όμως έρχεται να ταράξει τα νερά.
 
Σκηνοθεσία: Σταύρος Δουκουζγιάννης, Δαμιανός Φαρμάκης.
Ερμηνεύουν: Σταύρος Δουκουζγιάννης.
 
Ήμερες και ώρες παραστάσεων:  Δευτερότριτα 17, 18, 24, 25 Φεβρουαρίου, στις 21:30
.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Έργο τέχνης οι αιωνόβιες ελιές της Αγγελάκη.
Έργο τέχνης οι αιωνόβιες ελιές της Αγγελάκη.
με 0 Σχόλια 849 Views

 "Ερ Έργο τέχνης χαρακτήρισε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας την παρέμβαση στον άξονα της Αγγελάκη, ο οποίος πλέον, έπειτα από τη φύτευση τριάντα αιωνόβιων ελαιόδενδρων, έχει αποκτήσει μια νέα εικόνα που αναβαθμίζει την ευρύτερη περιοχή.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή