Ο χαίνης Δ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ εκθέτει στο Kulturosupa.gr τις «αιρετικές» απόψεις του…

1996 Views
Ο χαίνης Δ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ εκθέτει στο Kulturosupa.gr τις «αιρετικές» απόψεις του… Ο χαίνης Δ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ εκθέτει στο Kulturosupa.gr τις «αιρετικές» απόψεις του…

 Ο χαίνης Δ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ εκθέτει στο Kulturosupa.gr τις «αιρετικές» απόψεις του…

Μουσική ομάδα… συγκρότημα… κολεκτίβα… πείραμα… το μόνο σίγουρο είναι ότι οι «Χαίνηδες» δεν περπατάνε πάνω σε σίγουρα, αναγνωρίσιμα ή ασφαλή χνάρια. Προτιμούν τον «ανταρτοπόλεμο». Την πολεμική τακτική των επαναστατών προγόνων χαίνηδων στη λεβεντογέννα Κρήτη, υπεύθυνων άλλωστε και για την ονοματοδοσία του συγκροτήματος. Από το 1990 που ξεκίνησαν μέχρι σήμερα, 26 χρόνια μετά, δεν έπαψαν να πειραματίζονται πάνω σε μονοπάτια βατά ή άβατα, πάνω σε φόρμες απρόβλεπτες και δημιουργικές, με συνεργασίες «οικουμενικές», κρατώντας πάντα ένα ζωντανό - σταθερό πυρήνα. Και την «φαντασιακή» Κρήτη της καρδιάς, πολύτιμη παρακαταθήκη, αφετηρία και προορισμό. Άλλωστε κατά τον Δημήτρη Αποστολάκη, την ψυχή των Χαίνηδων – που ίσως λίγοι γνωρίζουν ότι είναι παράλληλα και φυσικός και έχει συνεργαστεί με το CERN – «οι πατρίδες δεν είναι από εκεί που προερχόμαστε αλλά εκεί που πάμε»… Πού πάμε(νε); Μα «το κυνήγι του άγνωστου είναι η συγκλονιστικότερη εμπειρία» θα δηλώσει ο ίδιος με τον ιδιαίτερο λόγο του και είναι αλήθεια ότι η δημιουργική «σπουδή του άγνωστου» ακολουθεί σαν σταθερό μότο την πορεία της ομάδας. Από την οποία ο χαίνης Δημήτρης Αποστολάκης, λίγο πριν τη μουσική παράσταση Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου, μαζί με τους «Κι όμΩς κινείται», 21/4 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, μιλά στην Κουλτουρόσουπα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.
 
    - Ξεκινώντας τους «Χαίνηδες» το 1990, ποιο ήταν το έναυσμα και ταυτόχρονα το όραμα και κατά πόσο αυτό δικαιώθηκε 26 χρόνια μετά;
Έναυσμα πάντα είναι η χαρά του παιγνιδιού της εξερεύνησης του αγνώστου. Ως εκ τούτου δικαιώνομαι κάθε στιγμή. Το παρελθόν και το μέλλον είναι φαντασιακές προβολές στο τώρα. Το έντομο που πάει προς το φως δεν περιμένει δικαίωση.              
 
    -Το στίγμα του συγκροτήματος έχει εξ ορισμού επαναστατική χροιά. Ποιο περιεχόμενο δίνετε εσείς στον όρο «επανάσταση» και τί είναι αυτό που χαρακτηρίζει κυρίαρχα μια επαναστατική πράξη;
Δεν υπάρχει επαναστατική πράξη παρά μόνο επαναστατική ζωή. Η αποσπασματικότητα καθιστά το μεμονωμένο γελοίο. Η ‘επανάσταση’ δεν έχει προκαθορισμένο περιεχόμενο, αφού δεν υπάρχει στη φύση αμετάβλητος παρατηρητής και αμετάβλητο παρατηρούμενο. Η επανάσταση είναι η διαλεκτική της γοητείας, το ψυχανέμισμα πραγμάτωσης νέων μορφών συλλογικής ύπαρξης (προσοχή: εννοιοδοτημένο στο παρόν κι όχι ως μελλοντολογία).
 
    -Ένας χαίνης/ αντάρτης/ επαναστάτης, «νομιμοποιείται» να συμβιβαστεί σε κάποιο βαθμό και για κάποιο λόγο ή του είναι ιδεολογικά- ηθικά «απαγορευμένο»;
Ο συμβιβασμός είναι απόρροια του φόβου της απομόνωσης ή της επιθυμίας της απόλαυσης. Όταν δεν έχεις φόβο ή επιθυμία δεν υπάρχει συμβιβασμός. Εξάλλου, ο φόβος κι η επιθυμία είναι αναμνήσεις παρελθούσης οδύνης και παρελθούσης ηδονής, αντίστοιχα. Δηλαδή, κλέβουν από το παρόν σου. Πιάνεσαι από τα κλαδιά της όχθης του φόβου ή της επιθυμίας, ενώ είσαι το παιδιάστικο κολύμπι στο άγνωστο ποτάμι. Αυτό είναι συμβιβασμός.
 
   -Βλέπετε γύρω σας «επαναστάτες με αιτία» στον ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό χώρο ή έστω τον καλλιτεχνικό;
Η επανάσταση δεν έχει αιτία. Είναι η φυσική εξέλιξη της αυτοοργάνωσης του χάους. Όλοι οι φίλοι μου είναι κατεργάρηδες. Για να αυτοοργανωθεί το χάος χρειάζεται πάντα ένας «κατεργάρης».
 
   -Δεδομένων των συνθηκών του παρόντος στη χώρα, πιστεύετε ότι οι καλλιτεχνικοί και πνευματικοί δημιουργοί της κατάφεραν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων με το έργο και τον λόγο τους;
Ούτε κατά διάνοια (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Μάλιστα είμαστε υπόλογοι όλοι εμείς που έχουμε δημόσιο λόγο (καλλιτέχνες, διανοητές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι) για την παρακμή αυτού του τόπου.
 
   -Όντας ο ίδιος επιστήμονας, θεωρείτε ότι οι δρόμοι της επιστήμης και οι δρόμοι της τέχνης μπορούν να συγκλίνουν σε κάποια σημεία ή είναι και θα μείνουν παράλληλοι;
Δεν υπάρχει διαίρεση. Το αληθινό καλλιτέχνημα έχει επιστημονική αυτοσυνέπεια κι η πρωτοπόρα επιστημονική θεωρία έχει καλλιτεχνική αναπαράσταση. Άλλωστε, η απόλαυση στη θέα μιας εξίσωσης ή ενός πίνακα ζωγραφικής, ενεργοποιείται στο ίδιο μέρος του εγκεφάλου, κατά τους νευροεπιστήμονες.
 
    -Η δήλωσή σας ότι «υπάρχουν μόνο καλλιτέχνες, δεν υπάρχει τέχνη, είναι ένα ψευδές, αστικό κατασκεύασμα και μάλιστα επικίνδυνο», ακούγεται αιρετική και γι αυτό ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσατε να την αναλύσετε;
Η τέχνη (με τη σύγχρονη συνειδητή της μορφή) γεννήθηκε για να γεμίσει τον ελέυθερο χρόνο της νεόδμητης αστικής τάξης. Ως εκ τούτου, περνώντας στο αξιακό της σύστημα, η διαφωνία αφομοιώνεται, ο κορυφαίος των δαιμόνων δεν αντίκειται πλέον στο χορό αλλά ενσωματώνεται σ’ αυτόν. Δηλαδή, ορίζοντας την τέχνη τής αφαιρείς τη φυσική, απρόβλεπτη, μύχια λειτουργία της ως τελεστή ερμηνειών της κοινωνικής εκτροπής. Ό,τι υπάρχει είναι αυτό που δεν ορίζεται, π.χ. η αγάπη της μάνας, η γεύση του καφέ κ.λ.π.
 
   -Αν κατά την (υπέροχη) άποψή σας, «ο πολιτισμός χτίζεται από μικρές αποκλίνουσες μειοψηφίες», το γενικότερο έλλειμά του οφείλεται στη μειωμένη «απόκλιση» λόγω συμβιβασμών ως απόρροια ενός μεθοδευμένου πνευματικού ευνουχισμού;
Είναι φαύλος κύκλος. Ο υλικός προσανατολισμός οδηγεί στην κοινωνία των αντιτύπων, που παράγει ευνουχισμένες ομοειδείς ατομικότητες, που με τη σειρά τους χτίζουν ομοιομορφίες. Ένας πύργος της Βαβέλ, που οι χτίστες ψηλώνουν χτίζοντας.
 
   -Έχετε έναν τρόπο σκέψης και έκφρασης πολύ ιδιαίτερο που δυσκολεύεται να προσεγγίσει η κατηγορία του «μέσου όρου». Είναι μια κατηγορία που δεν σας αφορά ως «στόχο» ή επικοινωνείτε μαζί της με τη δύναμη του ενστίκτου και του συναισθήματος;
 Δεν υπάρχει ‘μέσος όρος’, ‘μέσος άνθρωπος’ και ‘κοινή λογική’. Αυτές είναι εκφράσεις αγελοποίησης, και κατασκευές εμπορευματοποίησης. Οι άνθρωποι δεν είναι ‘κοινό’. Είναι ιερές μοναδικότητες.
 
  -Για σας ως μουσικό, η διαλεκτική σχέση μεταξύ πομπού- καλλιτέχνη και δέκτη- κοινού στηρίζεται αποκλειστικά στο συναίσθημα εξορίζοντας την εγκεφαλική γνώση ή όχι;
Η αληθινή διαλεκτική είναι καθολική και εξελίσσεται παντοιοτρόπως. 
 
  -Κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το λόγο σας «επιτηδευμένο» ή «δυσνόητο» ή απευθυνόμενο σε μια πνευματική «ελίτ», ακυρώνοντας τη σοφία της απλότητας. Τί θα του απαντούσατε;
Πώς θα μπορούσε ο λόγος μου να είναι επιτηδευμένος αφού συνδιαλέγομαι αυθόρμητα, πρόσωπο με πρόσωπο, με τον καθένα στο δρόμο και στις παραστάσεις; Παρατηρήστε την απλότητα στα τραγούδια που μας δόθηκαν. Το απλό δεν είναι προφανές. Είναι αποτέλεσμα πορείας δύσβατων μονοπατιών. Αυτό που οι πολλοί αποκαλούν ‘απλό’ είναι, τις περισσότερες φορές το ‘απλοïκό’. Η απλούστευση διαμέσω του απλοïκού είναι η βάση του λαïκισμού, που οδηγεί στο φασισμό. Θυμηθείτε τον Ηράκλειτο: «αρμονίη αφανής φανερής κρείττων».
 
  -Αν είμαι π.χ. ένας θεατής του «μέσου όρου» και έρθω να σας ακούσω από κοντά για πρώτη φορά, θα καταφέρω να γίνω κοινωνός της μυσταγωγίας άνευ προϋποθέσεων;
Για να πάρεις μέρος σε μια τελετή δε χρειάζεται καμιά προϋπόθεση. Μόνο να πας ξεκούραστος, καλοπροαίρετος, χωρίς προσδοκία και ανάμνηση, σαν λευκό χαρτί. Οι παραστάσεις μας δεν είναι ελιτίστικες, ούτε λαïκίστικες. Μπορείς να δεις θεατές, όλων των ηλικιών και κάθε κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Αυτή η ποικιλομορφία παρατηρείται σε υπερθετικό βαθμό και είναι ίδιον χαρακτηριστικό του  συγκροτήματος, από καταβολής του.
 
   -Θα μπορούσατε να χαρακτηρίσετε με μια φράση για το καθένα: τη δική σας Κρήτη, τον δικό σας Ερωτόκριτο και τη δική σας Ελλάδα;
Κρήτη: λιτότητα, ηρωïκό αρχέτυπο, διαρκής επανάσταση
Ερωτόκριτος: σύνδεσμος με την προσωκρατική διαλεκτική, τα ομηρικά έπη,
                         την αρχαία τραγωδία. Απαρχή της ποικιλότητας κι ευρυθμίας
                         της νεοελληνικής γλώσσας, αξιακό αρχέτυπο.
Ελλάδα: αναξιοποίητο, μοναδικό σταυροδρόμι τριών ηπείρων.   
 
 -Αν και Κρητικός, διακρίνετε αντικειμενικά ένα είδος «υπεροψίας» των Κρητικών στην υπεράσπιση της γενικότερης τοπικής κουλτούρας σε όλα τα επίπεδα;
Ο εγωïσμός δεν είναι κακός. Είναι απαραίτητος. Είναι ένα ρέμα, που στη φυσική του πορεία είναι ευεργετικό για όλο το οικοσύστημα. Όταν βάζεις εμπόδια, το ρέμα θα κάμει καταστροφές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το εμπόδιο είναι η αδυναμία έκφρασης με την επιβολή αλλότριων πολιτισμικών προτύπων. Έτσι νοιώθοντας ότι βάλλονται, οδηγούνται σε επικίνδυνους σωβινισμούς και στατικές παρελθοντολαγνείες.
 
  -Δίνοντας ο ίδιος το στίγμα του συγκροτήματος δηλώνετε ότι «το κυνήγι του άγνωστου είναι η συγκλονιστικότερη εμπειρία». Νιώσατε ποτέ στη διάρκεια αυτού του κυνηγιού τον λογικό φόβο ή έστω ανασφάλεια;
Είμαι άφθαρτος και αθάνατος. Τι να φοβηθώ; Στο κυνήγι του αγνώστου, ο φόβος γίνεται δέος κι η επιθυμία αφοσίωση.
 
  -Μετά από 26 δημιουργικά χρόνια αναζήτησης και πειραματισμών, ξεχωρίζετε κάποια στιγμή ή κάποια συνεργασία που για σας σηματοδοτεί κάτι ιδιαίτερο;
Ό,τι συνάντησα ήταν ιδιαίτερο και μου άλλαξε τη ζωή μου. Δεν έχω κάνει, μέχρι τώρα, κανενός είδους απολογισμό, αφού δεν προλαβαίνω. Καινούργια, παράξενα και άκρως γοητευτικά πειράματα βρίσκονται εν εξελίξει.
 
  -Οι πολλές αλλαγές και συνεργασίες όλων αυτών των χρόνων, έχουν επηρεάσει κατά καιρούς αρνητικά τη συνοχή της ομάδας ή λειτουργούν μόνο ανανεωτικά; Έχετε βιώσει εσωτερικές κρίσεις;
Οι αλλαγές είναι δύσκολες γιατί σε ξεβολεύουν από τη συνήθεια σου. Όμως οποιαδήποτε στατική αρμονία είναι ψεύτικη. Δεν υπάρχει στη φύση ούτε σταθερότητα ούτε στατική αρμονία. Μόνο πορείες δυναμικής αρμονίας. Αν δε σκοτώσεις τον παλιό σου εαυτό δε γεννιέται καινούργιος. Για να υπάρξει η έννοια «παπαρούνα» πρέπει να πεθάνουν όλες οι παπαρούνες στο τέλος της άνοιξης.
 
  -Το ότι δεν αξιοποιείτε όσο θα μπορούσατε τη δύναμη της προβολής για τη δουλειά σας, οφείλεται σε δική σας ιδεολογική άποψη απέναντι στα Μέσα ή στη στάση των Μέσων απέναντί σας;
Και στα δυο.
 
  -Αν επιθυμούσαμε να σας γνωρίσουμε προσωπικά, ας πούμε για την οικογένεια, τους φίλους, τα χόμπι σας κλπ. θα μας το επιτρέπατε ή είναι για σας ένας ιδιωτικός χώρος «απαραβίαστος»;
Η αλήθεια είναι ότι δεν προβάλλω τον ιδιωτικό μου χώρο γιατί νομίζω ότι αυτό δεν αφορά κανέναν. Επίσης, η προβολή του ιδιωτικού στη σφαίρα του δημόσιου είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της χυδαιότητας του λάιφ στάιλ. Όμως το ότι δεν προβάλλω την ιδιωτική μου ζωή δε σημαίνει ότι την αποκρύπτω κιόλας. Μεγάλωσα σε χωριό, που το κύριο πολιτισμικό γνώρισμα που μου κληροδότησε είναι να δώσω φαΐ και στέγη σ’ όποιον χτυπήσει την πόρτα μου. Δεν έχω κανένα μυστικό να κρύψω.
  
   -Μετά από την μακρόχρονη εμπειρία του… ομαδάρχη, τι είναι τελικά αυτό που κρατά δεμένη μια οποιαδήποτε ομάδα και τι είναι αυτό που μπορεί να τη διαλύσει;
Οτιδήποτε αληθινό δεν διαλύεται. Μόνο πεθαίνει και ανναγεννάται. Την αλήθεια και συνεπώς την αιωνιότητα (θνήσκουσα και αναγεννόμενη), τη διασφαλίζει η βαθιά συνειδητότητα ότι εμείς είμαστε οι σχέσεις μας κι όχι οι απατηλές φαντασιώσεις της ατομικότητας μας.
 
   -Αν είχατε υποθετικά μπροστά σας, στην ιδανική τους μορφή, την Απόλυτη Γνώση, την Αγάπη και την Αθανασία, θα διαλέγατε κάποια από τις τρεις ή κάποιο… τέταρτο;
Όλα αυτά τα έχω apriori. Δεν είμαι το εγώ μου αλλά ο οικουμενικός εαυτός μου, άχωρος και άχρονος.
Κ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΕΔΩ
ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: KULTUROSUPA.GR
ΦΩΤΟ: ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΜΠΑΝΑΣΙΟΥ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιώργος Κελεσίδης
Γιώργος Κελεσίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή