Πίνουμε καφεδάκι με τον ντράμερ Αντώνη Μαυρουδή και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές…

807 Views
Πίνουμε καφεδάκι με τον ντράμερ Αντώνη Μαυρουδή και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές… Πίνουμε καφεδάκι με τον ντράμερ Αντώνη Μαυρουδή και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές…

 Πίνουμε καφεδάκι με τον ντράμερ Αντώνη Μαυρουδή και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές…

Ένα ανήσυχο πνεύμα, που γουστάρει να είναι παιδί...
.
Με τον Αντώνη, γνωριστήκαμε στο live των «Άγιων τα νερά» που δίνανε, λίγες μέρες νωρίτερα. Άνετος, χαλαρός  και με απίστευτο χιούμορ, πιάσαμε αμέσως την κουβέντα για τα «τυμπανάκια» του και το πως αποφάσισε να ξεκινήσει την καριέρα του ως ντράμερ.
 
Πολυπράγμων και ανήσυχος, ασχολείται με πολλά για να μη βαριέται. Αυτό το διάστημα τον βρίσκουμε ως ντράμερ στο πολύ γνωστό συγκρότημα των Εμιγκρέ, ενώ παίζει ταυτόχρονα στην μουσικοθεατρική παράσταση «StringLa» που παρουσιάζεται αυτό το διάστημα το θέατρο Αυλαία. Επίσης συνεργάζεται με τον πολύ καλό του φίλο Χάρη Γκατζόφλια στο πρώτο του αλμπουμ των «Άγιων τα νερά».

Το ραντεβού για καφέ και κουβεντούλα δόθηκε στις 14:00 Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας. Ηλιόλουστο το  μεσημεράκι, και η πλατεία της  Αγίας Σοφίας έσφυζε από ζωή. Με τους μουσικούς του δρόμου να δίνουν περισσότερη ζωντάνια και κέφι. Η πρώτη ερώτηση όταν αντίκρισα τον Αντώνη; Αν θα έπαιζε μαζί τους. «Φυσικά, και τώρα αν τα παιδιά με φωνάζανε, θα καθόμουνα. Όχι για τα λεφτά, για το χαβαλέ. Μ’ αρέσει αυτό σκηνικό» και συνέχισε λέγοντας ότι «τώρα πια πολύ καλοί μουσικοί του δρόμου έχουν καταπληκτικές φωνές αλλά τους βρίσκεις έξω στις πλατείες. Ίσως φταίει και η κρίση γι’ αυτό. Τους είναι πιο εύκολο να κάνουν πρόβα στο δρόμο παρά να πληρώνουν στούντιο κτλ. Άσε που έτσι βγάζουν και κάποιο χαρτζιλίκι»
/
Γεννημένος στην Κύπρο, και καθώς οι γονείς του πηγαινοερχόντουσαν αρκετά λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων – επιχειρήσεων, γι’ αυτό και ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα και ψάχνεται συνεχώς... "γιατί  τραβολόγα τραβολόγα, το παιδί συνήθισε και μετά όταν μεγάλωσε έφυγε και δε ξαναγύρισε», κάνοντας κάποιες στάσεις στην Αθήνα, αλλά τελικά τον κράτησε η Θεσσαλονίκη.

Αυτό το διάστημα τον βρίσκουμε μέσα σ’ όλα που κάνει, στο μουσικοθεατρικό project «StrinLa».  Μια διασκεδαστική παράσταση που πραγματικά αξίζει κανείς να δει γιατί φεύγει με ένα μεγάλο χαμόγελο. Ο Αντώνης πάντως μου την περιέγραψε ως εξής: «Δεν έχουμε ακούσει άσχημα λόγια είναι η αλήθεια γι αυτή τη παράσταση», μου λέει και χαμογελά, «Κρατήσαμε την βασική ιδέα από το "Ημέρωμα της Στρίγγλας" του Σαίξπηρ, αλλά μόνο την κεντρική ιδέα, γςνικώς του αλλάξαμε τα φώτα. Έχει πολύ ζωντανή μουσική και αρκετές χορογραφίες. Είμαστε 8 άτομα συνεχώς επάνω στη σκηνή και όλοι μαζί "δένουμε" όμορφα. ΓΣε αυτό βέβαια, φέρει μεγάλη ευθύνη η σκηνοθέτις μας, η Λένα Πετροπούλου...  Πάντως ο Σαίξπηρ, δε ξέρω πως θα αντιδρούσε αν  το έβλεπε έτσι όπως το έχουμε κάνει!»...

Στην ερώτηση μου πως και έμπλεξε με το θέατρο; «Στα 38 μου είναι η πρώτη απόπειρα που κάνω  να παίξω. Έχω συμμετάσχει σε σκετσάκια και παραστασούλες, όπως με τους Εμιγκρέ και τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, στο «Προσεχώς μετανάστες», που κράτησε σχεδόν 2 χρόνια, αλλά σε "κανονικό" θέατρο ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη», παρόλο που δε θα το άλλαζε με τη μουσική, μιας και θεωρεί τον εαυτό του μουσικό. Διαχωρισμό βάζει πάντως, αναφέροντας, πως «σκηνές είναι και οι δυο. Εκτίθεσε στον κόσμο, έχουν και τα δυο το ψώνιο τους. Αλλά το θέατρο είναι γοητευτικό. Μ’ άρεσουν οι πρόβες όσο και οι παραστάσεις, και  μέσα απο αυτές, προσπαθώ να «κλέψω» ιδέες και τρόπους από το σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς. Προσπαθώ γενικά να  μάθω, αλλά το μουσικό δε μου φεύγει. Η ψώρα μου είναι η μουσική».
 
Ο Αντώνης είναι ένα παιδί με σπουδές σε ωδείο, γνωρίζει  πιάνο, κιθάρα και φυσικά ντραμς, μέχρι και πτυχίο Νομικής έχει, αλλά τελικά, αυτό που τον κέρδισε είναι η μουσική και τα ντραμς. «Ήταν η  "κακιά"... η στιγμή και το γύρισα στο ντραμς.  Η μαμά μου έλεγε να πάρω κάτι που να μην κάνει τόση  φασαρία, αλλά τελικά, όχι, τα ντραμς είναι το οργανάκι μου. Έχω συνηθίσει εκεί στη θεσούλα μου…», λέει και γελάει. Έχει το «ψώνιο» της προβολής, αλλά δεν του αρέσει να λέει «Εγώ είμαι καλύτερος από τον άλλο». Πάντα ήταν συγκροτηματάκιας. Δεν θέλησε να γίνει ο «ντράμερ του τάδε. «Πάντα ήμουν με το συγκρότημα μου. Τα τελευταία χρόνια είμαι στους Εμιγκρέ. Σπάνια θα παίξω εκτός. «Κασκαντερικά» θα το κάνω, και αυτό  μόνο αν υπάρχει ανάγκη και έχει πάθει κάτι ο ντράμερ κάποιου άλλου». Αυτό με τους "Άγιους" είναι η  εξαίρεση, γιατί ο Χάρης ο Γκατζοφίλιας, είναι πολύ φίλος μου και στα εύκολα και στα δύσκολα και επειδή τον πιστεύω σ’ αυτά που κάνει, ήθελα να τον βοηθήσω σ αυτό το νεο εγχείρημα. Μ αρέσει το κονσεπτ των δημιουργών. Και πιστεύω πολύ αυτό που κάνουν. Είναι μια  δημιουργο-κεντρικη δουλειά, σπάνια».
 
Ανήσυχο πνεύμα, τον ελκύει ότι είναι δημιουργικό και καλόγουστο και βαριέται τα στάσιμα πράγματα. "Ακόμα και αυτά που αγαπάω θέλω λίγο να τα αλλάζω. Θέλει εναλλαγές, ποικιλία η ζωή μας. Τους ανθρώπους που αγαπάω, διατηρώ σταθερές σχέσεις, αλλά ακόμα και μ’ αυτούς, θέλω να μπορώ να κάνω διαφορετικά πράγματα ώστε να μην είναι μονόχνοτοι…».
 
Στην ερώτηση τι άλλο θα θελες να μάθει ο κόσμος  για σένα, απάντησε γελώντας: «Ότι έχω κάνει μεγάλη καριέρα στο μόντελινγκ, και ετοιμάζω μια διαφήμιση για σαμπουάν...!!», και φυσικά στην ερώτηση αν θυμάται τι χρώμα είχαν κάποτε τα μαλλιά του, λέει γελώντας: «πρέπει να ανατρέξω στα φωτογραφικά μου αρχεία. Δε θυμάμαι. Κάποτε ήμουν ξανθό παιδάκι, αργότερα έγινα καστανό παιδάκι και μεγαλώνοντας, έγινα φαλακρό μεγαλοπαιδάκι, καθώς δε ξέρω πως θεωρούμαστε σ’ αυτή την ηλικία. Ίσως είμαι στο μετεφηβικό στάδιο». Νιώθει πάντως πως όταν ανεβαίνει πάνω στη σκηνή κερδίζει παιδικότητα... «Οι 9 στους 10 που έχουν καλλιτεχνική φύση, έχουν τα χαρακτηριστικά της ματαιοδοξίας, της ανασφάλειας, του ψώνιου, καθένας σε διαφορετικό βαθμό. Έχουμε ανασφάλειες που τις κουβαλάμε μέσα μας, η σκηνή όμως μας προσφέρει άμυνες και διέξοδο σ' αυτά... Μας διατηρεί νέους. Εγώ νιώθω πως όταν ανεβαίνεις στη σκηνή κερδίζεις χρόνια. Αφήνεσαι, ξεφεύγεις από τις σκέψεις, τα προβλήματα της καθημερινότητας, μπαίνεις για λίγο σε ένα άλλο κόσμο... αυτή είναι και η μαγεία της δουλειάς μας!».
 
Αν γύριζε πίσω το χρόνο θα θελε να ξαναγίνει έφηβος. «Να ξανάκανα τις ίδιες χαζομάρες, τα ίδια λάθη. Πέρασα ωραία παιδικά χρόνια, και θα ήθελα να τα ξαναζήσω».
 
Μετά από όλα αυτά που είπαμε, οι στίχοι που τον εκφράζουν; «Η ζωή είναι μικρή για να 'ναι θλιβερή μωρό μου», «Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι» [Χάρτινο Τσίρκο, Τρύπες]. Η ισορροπία ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο στίχους, αν μπορεί κάποιος να τη βρει και την αποκτήσει, είναι όλο το νόημα του πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας..
 
Αντώνη Μαυρουδή σε  ευχαριστώ.

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Αντώνης Μαυρουδής

Αρθρογραφος

Ανια Κανακάρη
Ανια Κανακάρη

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
με 0 Σχόλια 697 Views

Το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης οργάνωσε και προγραμματίζει την προβολή  παραστάσεών του, που κάποιος δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει, ή αγαπημένες παραστάσεις που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ξανά, μέσα από το κανάλι του στο you tube:


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή