Η ΆΛΚΗΣΤΗ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΜΙΛΑ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΣΟΥΠΑ

519 Views
Η ΆΛΚΗΣΤΗ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΜΙΛΑ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΣΟΥΠΑ Η ΆΛΚΗΣΤΗ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΜΙΛΑ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΣΟΥΠΑ

Η Άλκηστη Πρωτοψάλτη μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα: "Μου αρέσει να κυκλοφορώ  ξυπόλητη, να πίνω ένα καφεδάκι ξημέρωμα και μετά να «αρπάζω» τη μέρα..."

       Ένα χαμόγελο σαν ανατέλλων ήλιος… μια φωνή από κρύσταλλο ακριβό… μια ενέργεια μεγατόνων. Όταν μικρό κορίτσι αποχαιρετούσε την Αλεξάνδρεια και καλημέριζε την Αθήνα, την ώρα που αγωνιζόταν στους αθλητικούς στίβους, ούτε της περνούσε από το μυαλό αυτό που έμελλε να καταθέσει στο στίβο της μουσικής. Ευτυχώς που βρέθηκε στο διάβα της ο Δήμος Μούτσης και αναγνωρίζοντας το σπάνιο μέταλλο μιας φωνής μοναδικής, τη σύστησε όπως της άξιζε. Για να ακολουθήσουν μεγάλες καλλιτεχνικές στιγμές, γιατί έκτοτε… «κυκλοφορεί κι οπλοφορεί», με σταθερά όπλα τη μεγάλη φωνή, την ευαισθησία, το ήθος, το πείσμα, τις σπουδαίες συνεργασίες, καταγράφοντας μια πορεία αξιοθαύμαστη σφραγισμένη από επιτυχίες.
Έχοντας ερμηνεύσει μοναδικά, μια μεγάλη γκάμα ρεπερτορίου, από ροκ μέχρι κλασικό, πάνω σε άπειρες σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου κάθε συναυλία της ξεχειλίζει από πάθος, ενέργεια, ευλογημένα ακούσματα… παραμένοντας ωστόσο η ίδια, μια σεμνή αγωνίστρια των στίβων με μόνιμα γελαστά μάτια που ακτινοβολούν! Αξιολογώντας – όπως φάνηκε- το κεφάλαιο «Αλεξάνδρεια» στην ψηλότερη θέση μιας πορείας σε σχέση με κατά καιρούς συνεργασίες.
Με αφορμή τις καλοκαιρινές συναυλίες της, η Άλκηστη Πρωτοψάλτη μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα…
 
     Άλκηστη, θα μας επιτρέψεις τον ενικό της οικειότητας γιατί όλα αυτά τα χρόνια σε θεωρούμε «δικό» μας άνθρωπο. Εσύ, φτάνοντας ως εδώ, έχεις εισπράξει αυτήν την οικειότητα ενός «πιστού κοινού»;
Τον «στενό σύνδεσμο» μέσα απο τη μουσική τον έχω νοιώσει πάρα πολύ, όπως και την «εγκάρδια φιλία» που πηγάζει μέσα από την οικειότητα. Εδώ και 40 χρόνια επενδύω και επιζητώ την αγάπη του κόσμου. Δεν την φοβαμαι. Μεταφράζω τα συναισθήματα και προχωρώ. Με σεβασμό, απέραντη αγάπη, αρκετή δόση τρέλας και απόλυτη αφοσίωση στην τέχνη. 
 
     Πηγαίνοντας στην αρχή, κατάγεσαι από μια πόλη – σύμβολο πολιτισμού. Ο στίχος του Καβάφη «Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις», για σένα πώς μεταφράζεται; Την «έχασες» όταν την αποχαιρετούσες ή άφησε μέσα σου κάτι;

Επιτρέψτε μου να γράψουμε όλο το ποίημα. Ο τίτλος του είναι ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ και είναι το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα στην καλλιτεχνική μου ζωή, σε μουσική του Δήμου Μούτση το 1974:

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυση τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.
 Το φως της Αλεξάνδρειας ήταν το πρώτο φως που αντίκρυσαν τα βρεφικά μου μάτια όταν ήρθα στη ζωή. Οι γονείς μου Σταύρος και Μαρία,  Έλληνες εξ Αιγύπτου.
 
     Μίλησέ μας γι αυτή την χαρακτηριστική πόλη, όπως τη γνώρισες εσύ, μέσα από τα δικά σου μάτια…
Η  Αλεξάνδρεια ήταν μια φιλόξενη πόλη για τους Έλληνες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Μια πολυπολιτισμική πόλη, όπου διαφορετικοί πολιτισμοί ζούσαν αρμονικά και δημιουργικά μεταξύ τους. Ένα ανθηρό και κοσμοπολίτικο μεσογειακό λιμάνι. «Πέντε φυλές, πέντε γλώσσες και καμιά δωδεκάδα θρησκεύματα» έγραφε ο Άγγλος συγγραφέας Λόρενς Ντάρελ στο βιβλίο του το «Αλεξανδρινό κουαρτέτο».
Οι Έλληνες ήταν από τις μεγαλύτερες και πιο δραστήριες κοινότητες σε όλους τους τομείς της κοινωνίας: εμπόριο, τέχνες και γράμματα, παιδεία. Η συμβίωση με τους ντόπιους Αιγυπτίους εξαιρετική…ώσπου ήρθαν τα γνωστά γεγονότα και ανάγκασαν χιλιάδες συμπατριώτες μας να εγκαταλείψουν την Αλεξάνδρεια αλλά και όλη την Αίγυπτο προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Ήμουν μόλις έξι χρόνων όταν οι δικοί μου επέλεξαν να έρθουμε στη μητέρα-πατρίδα για να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
 
     Θα ήθελες να μοιραστείς κάποιες αναμνήσεις από τα παιδικά σου χρόνια στην Αλεξάνδρεια;
Όπως καταλαβαίνετε οι αναμνήσεις μου οι προσωπικές είναι μόλις έξι –επτά ετών, αλλά πρέπει να σας πω ότι πολλές φορές νιώθω σαν να είναι αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής: Θυμάμαι το σχολείο το Αβερώφειο που με φιλοξένησε για τις δύο πρώτες τάξεις, τα παιχνίδια με τους συμμαθητές μου στο διάλειμμα… που με βοηθούσαν στη βρύση του σχολείου να πιω νερό γιατί ήταν ψηλά και δεν την έφθανα. Θυμάμαι τον επιστάτη που μας φώναζε όταν κάναμε αταξίες αλλά και συνάμα μας πρόσεχε όταν παίζαμε για να μην χτυπήσουμε. Αυτές τις εικόνες τις ξαναέζησα όταν πρίν λίγα χρόνια επισκέφθηκα την Αλεξάνδρεια και το Αβερώφειο το οποίο δυστυχώς είχε πάρα πολύ λίγους μαθητές πλέον. Ο επιστάτης ήταν εκεί, ο ίδιος. Η αίθουσα που έκανα τα μαθήματά μου. Τα αρχεία με τα ονόματά μας. Αλλά και η βρύση που τότε βασανιζόμουν για να την φτάσω, μόνο που αυτήν την φορά χρειάστηκε να σκύψω για να πιώ το δροσερό νερό της! Όλα εκεί, λες και φυλάττουν αναμνήσεις.
 
        Ως παιδί, η αναταραχή και τα γεγονότα εκείνης της εποχής ένιωθες να σε αγγίζουν;
Παρά την ηλικία μου ένοιωθα την αναστάτωση που υπήρχε λόγω των πολιτικών γεγονότων, όχι μόνο στο σπίτι αλλά και στο φιλικό περιβάλλον της οικογένειάς μου. Από τον διωγμό αυτό δεν πήραμε μαζί μας τίποτα...όλα έμειναν πίσω και μόνο τα απολύτως απαραίτητα κρατούσαμε στα χέρια μας.  Αυτές είναι οι προσωπικές μου αναμνήσεις. Τις χαρακτηρίζω προσωπικές για να τις διακρίνω από αυτές που γεννήθηκαν, που δημιουργήθηκαν, από την οικογένειά μου, από την μητέρα μου και τον πατέρα μου, αλλά και από τους άλλους συγγενείς όταν πλέον είχαμε έρθει στην Αθήνα και μέσα από ιστορίες, διηγήσεις, φωτογραφίες, μουσικές και τραγούδια γνωρίζω και ζω την Αλεξάνδρεια των φιλοσόφων, των γραμμάτων, του Καβάφη.
 
         Όλη αυτή η σκληρή περιπέτεια, τί είδους σημάδια σου άφησε;
Αυτός λοιπόν ο βίαιος διωγμός, η σκληρή αναστάτωση της ζωής μας με έμαθαν να αγωνίζομαι, να διεκδικώ τη ζωή και μέσα από κάθε δυσκολία να αναζητώ το φως και την ελπίδα. Να πέφτω και να καταφέρνω να σηκώνομαι για να συνεχίσω. Να μην ξεχνώ ποτέ πως μετά τη νύχτα και το σκοτάδι, ό,τι και να γίνει, η ημέρα και το φως θα ακολουθήσουν.
 
     Έφηβη στην Αθήνα και πρώτη συνάντηση με το Δήμο Μούτση. Θυμάσαι κάτι καθοριστικό από αυτήν που ένιωσες να σημαδεύει την πορεία που ακολούθησε;
Θυμάμαι τη συμμαθήτρια μου Θάλεια Γαβριηλίδου- και ανηψιά του,  που στο σπίτι του  βουλιαζαμε στους καναπέδες και χαιρόμαστε τα γλυκά του κουταλιού της μητέρας του… που μας έβαλε τα τραγούδια του από τον « Άγιο Φεβρουάριο» και μας ρώτησε τη γνώμη μας. Θυμάμαι την καρδιά μου να φεύγει από τη θέση της όταν με έβαλε να τραγουδήσω Καβάφη και μου είπε αμέσως ότι «θέλω να γίνεις η τραγουδίστριά μου και να τα πεις εσύ στο δίσκο.». Δεν περιγράφεται το συναίσθημα αυτό! Έτσι απλά ξεκίνησαν όλα…

         Ως πολύ νέα και άβγαλτη στο χώρο, ποια ήταν τα πρώτα, αυθόρμητα αισθήματα, ακούγοντας τη φωνή σου στον πρώτο σου δίσκο και πόσο άμεση ήταν η ανταπόκριση του κόσμου;

Ένοιωσα πολύ μεγάλη συγκίνηση κρατώντας το βινύλιο στα χέρια μου. Το κρατούσα σαν το πολυτιμότερο αντικείμενο στον κόσμο. Από την πρώτη συναυλία στο palais de sport στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζοντας την Τετραλογία του Δήμου Μόύτση σε ποίηση Σεφέρη, Ρίτσου, Καβάφη και Καρυωτάκη, η πρώτη κριτική που γράφτηκε στα ΝΕΑ με παρομοίασε με τον Μπιθικώτση.

         Η συμμετοχή σου στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, τί σηματοδοτεί για σένα ως εμπειρία; Τί κρατάς από εκείνη τη στιγμή ή την εποχή;

Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή στην Ιστορία της Ελλάδας η χρονιά του 2004. Τί ονειρεμένη χώρα, τί τάξη, τί ευγένεια, τί υπερηφάνεια, τί χαρά, τί συναισθήματα που προσφέραμε απλόχερα σε όλο τον πλανήτη! Ο εθελοντισμός, οι αθλητές μας, η χαρά του “συμμετέχω”και τόσα άλλα.. Ένοιωθα μεγάλη υπερηφάνεια που φιλοξενούσαμε με τόση επιτυχία ένα τόσο μεγάλο γεγονός όπως οι ολυμπιακοί αγώνες και πήραμε τα εύσημα από όλον τον κόσμο. Δεν θα ξεχάσω τις πρόβες όλο το καλοκαίρι στον Ασπρόπυργο με τον ήλιο να μην μας λυγίζει ούτε μια στιγμή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θέαμα της έναρξης και την αγωνία μου στην τελετή λήξης όταν βγήκαμε στο Ολυμπιακό στάδιο να τραγουδήσουμε για όλο τον πλανήτη και τη χαρά μου πάνω στη σκηνή με όλους, να γιορτάζουμε το γεγονός. Μπορώ να σας  περιγράψω με την πιο μικρή λεπτομέρεια εκείνο το καλοκαίρι…τόσο έντονα είναι στο μυαλό! Όταν η Ελλάδα ακουγόταν παντού με τη φήμη και τη δόξα που της αξίζει, ενώ σήμερα έχει γίνει συνώνυμο της διαφθοράς, της κρίσης, του προβλήματος και της ειδικής περίπτωσης του χρέους και του χάους.

          Πάνω στη σκηνή συνδυάζεις τη μοναδική φωνή με θεατρικότητα και κίνηση. Πιστεύεις ότι η σημερινή εποχή απαιτεί πέρα από άκουσμα και θέαμα; Ακολουθείς μια επιταγή των καιρών ή μια εσωτερική ανάγκη;

Η κάθε εποχή έχει το χρώμα της. Στην τέχνη της μουσικής τίποτα δεν επιβάλλεται γιατί τότε δεν είναι τέχνη αλλά «κατά παραγγελία», διεκπεραίωση. Αφήνεις το ένστικτο, τη φαντασία, αφήνεις την αύρα των συναισθημάτων σου να σε καθοδηγήσουν, αφήνεις και το χρόνο να ωριμάσει η σκέψη και μετά προχωράς. Πάντα από μέσα προς τα έξω...
 

        Η εντυπωσιακή σου ενέργεια, ομολογούμε μας εκπλήσσει! Πηγάζει από τις αθλητικές καταβολές σου και την καλή φυσική κατάσταση ή υπάρχει κι άλλο… μυστικό, πιο «εσωτερικό»;

Μου αρέσει η γυμναστική και πολλά σπορ με απαιτήσεις. Το τρέξιμο είναι η πηγή έμπνευσής μου και η αδρεναλίνη το καλύτερο… σαπούνισμα των κυτάρων. Ανάσα η τέχνη της καρδιάς, κίνηση, ζωή, έκφραση, μουσική . Όλα πηγάζουν από μέσα μας .
 
       Επίσης έχεις κερδίσει κάτι άλλο μοναδικό: να θεωρείσαι ταυτόχρονα «έντεχνη» λόγω ρεπερτορίου και «εμπορική» λόγω πωλήσεων, «σπάζοντας» τις ταμπέλες! Τις πίστεψες ποτέ;
Δεν προσφέρουν τίποτα απολύτως οι ταμπέλες. Αυτό που ξέρω πολύ καλά είναι ότι αυτό το «Πρωτοψάλτη» κρύβει εκατομμύρια ώρες δουλειάς, ιδρώτα, πείσμα, αρχές. Πάντα θέλω να γίνεται το καλύτερο, το πιο σωστό, με τον μεγαλύτερο σεβασμό στον κόσμο. Να μην προδώσω τίποτα από τα πιστεύω μου. Και αν με ρωτήσει σήμερα ένας νέος άνθρωπος αυτό θα του πω: Να μη βιαστεί. Να έχει οπλισμό. Πρώτα τα καλά τραγούδια. Συνέπεια, σεβασμό στον κόσμο, όνειρα, τόλμη, θάρρος απέναντι σε αυτό που θέλει να κάνει. Κι ας ματώσει. Δεν πειράζει. Το δέντρο πρέπει να κάνει ρίζες. Και δεν θα το μετανιώσει ποτέ.
 

         Έχεις τραγουδήσει σχεδόν τα πάντα σε άπειρες σκηνές… από μπουάτ, μέχρι γήπεδα, μέχρι Ηρώδειο, στην Ελλάδα, στο εξωτερικό… Σε τί από όλα αυτά η καρδιά σου «αναπαύεται»;

Αναπαύεται και χαίρεται παντού, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι αρχαίοι χώροι και τα θέατρα με γοητεύουν πάρα πολύ, μου προσφέρουν μιαν άλλη συγκίνηση.
 

         Αν μπορούσες να ξαναγυρίσεις πίσω, θα άλλαζες κάτι, έχεις μετανιώσει για πράγματα που έκανες ή που δεν έκανες;

 Δεν θα άλλαζα κάτι, όλα έχουν τον λόγο τους που έγιναν και  δεν θα πείραζα ούτε ένα βοτσαλάκι από την προσωπική μου παραλία.
 
        Ως άνθρωπος της μουσικής και της τέχνης, πιστεύεις ότι αυτές οι αξίες έχουν τη θέση που τους αρμόζει στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;
Και ποια είναι η πραγματικότητα; Ποιο είναι το τοπίο; Μόνο ο «χρόνος» αξιολογεί και τοποθετεί τη «δημιουργία» και την «έμπνευση» εκεί που της αξίζει. Αυτό που θα μπορούσα να πω είναι ότι οι Τέχνες – απ’ όπου κι αν προέρχονται –στις δύσκολες εποχές είναι σε μεγάλη ανάπτυξη και ο ρόλος του καλλιτέχνη διπλά δύσκολος έχοντας απέναντι την κρίση επιβίωσης, ταυτότητας και ένα οικονομικό –αόρατο πόλεμο. Προσωπικά πιστεύω στη μουσική... την θεωρώ  ύψιστο φάρμακο για την ψυχή, την θεωρώ ευλογημένη που μπορεί έστω και για λίγο να  καθαρίσει τις σκοτεινές γωνιές του “μέσα μας”. Είναι υπέροχο να μπορείς να δίνεις χαρά, να δίνεις ελπίδα…
.
       Και αντίστροφα: θεωρείς ότι η τέχνη γενικά, διαδραματίζει τον υψηλό ρόλο που θα έπρεπε σε μια εποχή που οι άνθρωποι δοκιμάζονται;
Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι κρίση ταυτότητας, πολιτισμού, ενέργειας και επιβίωσης. Ζούμε ένα πόλεμο με άλλα μέσα, όμως και ένα φάσμα απρόβλεπτων παραγόντων. Ζούμε μια μετωπική σύγκρουση, έχουμε μουδιασμένο το ηθικό μας και πρέπει πάρα πολύ γρήγορα να βρούμε το σημείο όπου η ισορροπία δυνάμεων θα αποκατασταθεί ξανά. Με θάρρος και αυτοπεποίθηση, με καθαρή σκέψη και δουλειά.
.
        Ποια είναι η γνώμη σου για το ρόλο του διαδικτύου, ως περίπου υποκατάστατο της δισκογραφίας σήμερα;
Tο Free Download δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα στην Ελλάδα. Στην Γαλλία υπάρχει φραγή του «δωρεάν»  και αν το συνεχίσεις σου κόβουν τη γραμμή και πληρώνεις και πρόστιμο. Είναι πολύ εύκολο να εντοπιστεί κάποιος που κάνει δωρεάν κατεβάσματα Εδώ… οι διακομιστές κλεπταποδοχής σφυρίζουν αδιάφορα καταστρέφοντας τη μουσική βιομηχανία. Είναι σαν να πας σε ένα βενζινάδικο να γεμίσεις το αυτοκίνητό σου και στο τέλος να μην πληρώσεις.
.
     Και για να έρθουμε στην Άλκηστη, ποιο θεωρείς μεγαλύτερο προτέρημα και ποιο μεγαλύτερο ελάττωμα στο χαρακτήρα σου;
Προτέρημα είναι να μπορείς να δίνεις χαρά μέσα από τη μουσική και να κάνεις έστω και έναν άνθρωπο να κλείνει τα μάτια και να ονειρεύεται... Η τελειομανία είναι ένα βασικό μου προτέρημα ....ελαττώματα έχω πολλά, αλλά δεν θα σας τα πω.
 

      Αν δεν επέλεγες το τραγούδι και τη μουσική, τί άλλο θα μπορούσες να κάνεις ως επάγγελμα που να σε ικανοποιεί και να σου δίνει πληρότητα;

Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι αντίστοιχο. Ίσως κάτι που θα είχε σχέση με τη θάλασσα...

 
     Εκτός σκηνής, στις προσωπικές σου στιγμές, ποια είναι τα πράγματα που αγαπάς να κάνεις και σε χαλαρώνουν;
Τα μάτια των ανθρώπων που αγαπώ, τα ταξίδια. Να κολυμπώ με δελφίνια, η θάλασσα,   η ζεστή άμμος και οι βουτιές στα παγωμένα πεντακάθαρα νερά του Αιγαίου. Τα φωτισμένα πλοία που κόβουν το σκοτάδι. Μου αρέσει να κυκλοφορώ  ξυπόλητη, να πίνω ένα καφεδάκι ξημέρωμα και μετά να «αρπάζω» τη μέρα. Μου αρέσει   το ψάρεμα,  το diving για   φωτογραφίες, το surf, το βιβλίο που γεμίζει άμμο… μου αρέσει τόσο πολύ το καλοκαίρι! 
 
     Πριν κλείσουμε, θέλουμε λίγα λόγια για τις πρόσφατες συναυλίες σου, τί ακριβώς πρόκειται να παρουσιάσεις;
Ο τίτλος της παράστασης είναι «Τα χρώματα της Ελλάδας» (colours of Greece)  , την οποία έχουμε ήδη παρουσιάσει σε εξαιρετικά θέατρα του κόσμου,  όπως  στο θέατρο του Metropolitan Museum της Νέας Υορκης, το Catoghan theater του Λονδίνου, το  Αlhambra theater του Παρισιού κ.α. με μερικές  προσθήκες όμως για το κοινό της Ελλάδας.  Είναι ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει μελοποιημένη  ποίηση του Νομπελίστα  Οδυσσέα Ελύτη, τραγούδια από τη δική μου δισκογραφία αλλά  και κάποια άλλα που αγαπώ πολύ.  Μαζί μου πέντε εξαιρετικοί μουσικοί   και ο  Γιώργος Περρής,  νέο αίμα με μεγάλες προοπτικές, ένας  τραγουδιστής με θαυμάσια φωνή που έχει ανοίξει τα φτερά του ήδη στο εξωτερικό,  που  μιλάει άπταιστα γαλλικά και αγγλικά.
 
        Από κει και πέρα, τί άλλο περιλαμβάνουν τα άμεσα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Στις 2 ΙΟΥΛΙΟΥ θα συμμετέχω - με δύο τραγούδια - μαζί με πολλούς αγαπημένους συναδέλφους   σε μία εκδήλωση ποu διοργάνώνει το Ίδρυμα International Foundation for Greece στο Καλλιμάρμαρο, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για το καινούργιο μουσείο της Δήλου. Είναι μία ιδιωτική πρωτοβουλία της οικογένειας Λεβέντη την οποία στηρίζουμε όλοι αφιλοκερδώς. Θα συμμετέχουν  επίσης και κάποιοι ξένοι καλλιτέχνες.
Στις 16 ΙΟΥΛΙΟΥ θα δώσω μία συναυλία στο Ηρώδειο με τίτλο «Μυστικό τοπίο» μαζί με τη Συμφωνική ορχήστρα του Δήμου Αθηναίωνκαι τη χορωδία Gratuarti, υπό τη μουσική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού. Είναι η παράσταση που έγινε για τέσσερεις βραδιές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το χειμώνα. Χαίρομαι που μας φιλοξενεί το Φεστιβάλ Αθηνών σε ένα από τα πιο ωραία θέατρα του κόσμου...
20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ θα πάμε στην Αμερική και στον Καναδά για συναυλίες με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.
.
       ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ !


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Πίτσα
Στασινοπούλου Πίτσα

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο Άνθιμος Κατιρτζόγλου μιλά στην «Κ»: Ευλογία η συμμετοχή μου στις Άγριες Μέλισσες.
Ο Άνθιμος Κατιρτζόγλου μιλά στην «Κ»: Ευλογία η συμμετοχή μου στις Άγριες Μέλισσες.
1387 Views
Μετά τους Δούκα, Λενιώ, Ανέτ, κ.ά. τώρα προσθέστε και τον Δήμο. Και ποιος υποδύεται το ρόλο του θετού πατέρα του Μελέτη ξαφνιάζοντας τη  θεατρική Θεσσαλονίκη; Όλες τις λεπτομέρειες αυτής της υπέροχης συμμετοχής ζωντανά από τον Άνθιμο Κατιρτζόγλου. 
Περισσότερα ...
  • Οι νέες ταινίες της εβδομάδας (& όλες οι επαναλήψεις) και που προβάλλονται στη Θεσσαλονίκη 20 – 26/02/2020
    Οι νέες ταινίες της εβδομάδας (& όλες οι επαναλήψεις) και που προβάλλονται στη Θεσσαλονίκη 20 – 26/02/2020
    1709 Views

     Αν θέλετε να δείτε κάτι καλό και ποιοτικό βλέπετε την δραματική από Χιλή, «Έμα», ενδιαφέρον έχει και το ελληνικό «Απόστρατος» πριν πάμε στις μεν καλές φίρμες, εμπορικές δε ταινίες τους: «Το Κάλεσμα της Άγριας Φύσης» με πρωταγωνιστή τον Χάρισον Φορντ ακολουθεί την συγκινητική ιστορία του σκύλου Μπακ στην παγωμένη Αλάσκα, ο Ντάστιν Χόφμαν πρωταγωνιστεί στο θρίλερ μυστηρίου «Στο Λαβύρινθο», ενώ ο Τζιμ Κάρεϊ ενσαρκώνει τον κακό στο «Sonic η Ταινία». Τέλος υπάρχει η περιπέτεια εποχής «Οι Αεροναύτες». Δείτε τι θα δείτε αναλυτικά στην #Σινεμανία της «Κ» 20 – 26/02/2020.Καλή τσικνοπέμπτη και αποφύγετε το κρέας, όσο λιγότερα… ζώα φάτε τόσο το καλύτερο για όλους μας.

     

    Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή