Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα και συνομιλεί μαζί του.

730 Views
Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα και συνομιλεί μαζί του. Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα και συνομιλεί μαζί του.

Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί του.

     Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος μισεί τις κλειδαρότρυπες και συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! Ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης δηλώνει στους αναγνώστες μας, «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται».
 
 
1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.
Μέτρησα τις λέξεις στις ερωτήσεις σας και είναι 1085. Οι απαντήσεις μου θα διατυπώνονται πιστεύω σε λιγότερες. Επίσης οι ερωτήσεις σας είναι διαπιστωτικές, πράγμα σπάνιο για μια συνέντευξη, ωστόσο ερεθιστικό. Έτσι αντιλαμβάνομαι πως πρόκειται για ένα "παίγνιο" στο όποιο εισδύω ευχαρίστως ως ανέκαθεν φιλοπερίεργο ον. Στην εναρκτήρια αυτή ερώτηση, θεωρώντας την ως προγραμματική, θα υπάρξω κι εγώ πιο αναλυτικός. Κατ' αρχάς θα αναφερθώ, όχι τυχαία, σε κάποιες θέσεις του σκηνοθέτη Ανατολι Βασίλιεφ, οι οποίες έχουν επηρεάσει τη συγγραφή του θεατρικού μου έργου Innerview το όποιο παίζεται κάθε Δεύτερα και Τρίτη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 9μμ έως 6/1/15.
Λέει λοιπόν ο Βασίλιεφ:
[...] Πρέπει οπωσδήποτε να βάζει κανείς στο νατουραλισμό ένα στοιχείο παιχνιδιού. Τότε ανθίζει η ζωή. Έχω μελετήσει αυτό το φαινόμενο, το έχω εφαρμόσει στις παραστάσεις μου και σιγά σιγά μπόρεσα να πάρω αυτό το κομμάτι... ή για την ακρίβεια πήρα από τον ψυχολογικό ρεαλισμό αυτό το στοιχείο του παιχνιδιού και το ανήγαγα σε ανεξάρτητη τέχνη. Εγκατέλειψα το θέατρο πάλης και αφιερώθηκα σε ένα θέατρο αποκλειστικά επικεντρωμένο στο παιχνίδι. [...]
[...] Ο Πούσκιν γραφεί την Ντάμα Πίκα ·πρόκειται για την ιστορία ενός χαρτοπαίκτη. Ο Γκόγκολ γράφει το έργο Οι παίκτες· πρόκειται για την ιστορία ενός χαρτοπαίκτη. Ο Λέρμοντοφ γραφεί ένα θεατρικό έργο, τη Μασκαράτα· πρόκειται για την ιστορία ενός χαρτοπαίκτη. Ο Ντοστογιέφσκι γράφει ένα μυθιστόρημα, τον παίκτη· πρόκειται για την ιστορία ενός χαρτοπαίκτη. Ιδού λοιπόν όλη η ιστορία της ρώσικης λογοτεχνίας [...]
[..] Δεν αρκεί να κινητοποιήσει κανείς τη φαντασία. Πολλοί άνθρωποι είναι ικανοί να φαντάζονται. Λίγοι είναι αυτοί που φτιάχνουν από το φανταστικό μια πραγματικότητα. Για να πραγματοποιηθεί ο ρόλος από τον ηθοποιό, πρέπει ο ηθοποιός να βρεθεί στην κατάσταση ενός κενού δοχείου. Τότε, αυτό το άδειο δοχείο θα είναι ήδη γεμάτο. Το βίωσα αυτό όταν έκανα πρόβες για τον Πιραντέλλο - στη μεθόριο ανάμεσα στο πραγματικό και το μη πραγματικό, το συγκεκριμένο και το χιμαιρικό [...]
 
2.  Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.
Προτέρημα μου είναι η ακατάσχετη περιέργεια, η ροπή προς το συναίσθημα και η έλλειψη εφησυχασμού. Ελάττωμά μου η νοητική υπερχείλιση που οδηγεί ενίοτε στη βιασύνη, η αδιαφορία για ορισμένα βασικά της ζωής - κυρίως τις μη νοηματοδοτημένες λεπτομέρειες - και η έλλειψη ικανότητας οδήγησης. Βέβαια ξαναδιαβάζοντας τα, τα δυο δεν μου φαίνονται και πολύ λάθος που και το τρίτο μεταξύ μας σε κάλο μου βγήκε. Άρα μάλλον το μεγαλύτερο μου ελάττωμα ειναι η ακαταστασία.
 
3.     Δώστε μόνος σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.
Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται.
 
4.   Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;
Μου αρέσουν τα όρια. Μου αρέσει το παιχνίδι. Οπότε βάζω μόνος μου μια παύλα, αν και έχω απαντήσει. Ιδού: - τούτο εδώ ειναι μια παύλα. (καταλαβαίνετε ποσό εκτιμώ τον Ρενέ Μαγκρίτ). Όσο για την ελευθερία του συνεντευξιαζόμενου, σας παραπέμπω και πάλι στο θεατρικό μου όπου ο συνεντευξιαζόμενος υφίσταται τα πανδ.... - τα υπόλοιπα επί σκηνής. Δεν ειναι τυχαίο το δίπολο Innerview-Interview. Εάν θέλετε περισσότερα εδώ:
 
5.   Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους για να μην κακοκαρδίσει κανέναν και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση.
Διαβάζω ακατάσχετα. Τον τελευταίο μήνα μου άρεσαν το «Σάνσετ Παρκ» του Πολ Οστερ, τα «Άπαντα» της Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ και το «Αγάπη/ Love» του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη.
 
6.     Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;
Το εξώφυλλο ειναι συνήθως επιλογή του εκδοτικού οίκου. Θα σας πρότεινα ωστόσο να βάλετε το εξώφυλλο του βιβλίου μου «Κυριακή» που αποτελεί εξ ολοκλήρου ιδέα αλλά και εκτέλεση δική μου για να έχετε και τη δική μου άποψη για το πως συμβαδίζει το μέσα με το έξω.
 
7.     Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.
Όλα τα βιβλία ειναι αυτοβιογραφίες. Δεν το λέω εγώ, το λέει ο Μπόρχες. Κι ένας σκύλος σε βιβλίο μου αυτοαναφορικός είναι. Ωστόσο δεν παύει να είναι επινοημένος όπως όλο το βιβλίο. Σας μπέρδεψα; Στην επιφάνεια ίσως. Αύτη λοιπόν η φαινομενική αντίφαση ειναι η μέγιστη γοητεία της λογοτεχνίας.
 
8.     Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατι και το πως. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.
Γιατι αν σας ενδιαφέρω - και προφανώς σας ενδιαφέρω για να μου ζητάτε συνέντευξη - θα σας ενδιαφέρει και η λοξή ματιά μου στην πραγματικότητα.
 
9.     Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.
Είμαι πολύ μεγάλος για τέτοιους προβληματισμούς. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι στο οποίο παρ’ όλο που ζούσαν άνθρωποι γνωστοί στο πανελλήνιο, κανείς δεν νόμιζε ότι ειναι... κάτι. Ούτε που με απασχόλησε πότε. Σεμνός όχι, δεν είμαι με τίποτα. Κι εκείνοι που καμώνονται τους σεμνούς, μόνο σεμνοί δεν είναι. Ουσιαστική σεμνότητα δεν υπάρχει, φόβος υπάρχει. Βέβαια εάν σεμνός ορίζεται εκείνος που ζει σύμφωνα με τις επιθυμίες του δίχως να τις κραυγάζει μπορεί και να είμαι. Άλλα εάν είναι εκείνος που ζει περιορίζοντάς τες, με τίποτα. Εκείνο που χρειάζεται είναι προσωπικός άξονας, ψυχικοί αρμοί, επιθυμία. Να ξέρεις ποιος είσαι στην αλήθεια. Να παραδέχεσαι τα τυχόν συμπλέγματα σου, τα αδιέξοδα σου και να τα λύνεις.
 
10.  Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;
Τώρα θα έβαζα παύλα, αλλά αποφάσισα να μην το κάνω. Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια στο πνεύμα της ερώτησης. Η ίδια η φράση «πνευματικός άνθρωπος» μου φαίνεται αφάνταστο κλισέ και μου είναι έως και απωθητική. Στην καλύτερη είμαι ένας άνθρωπος με ένα «χι» ταλέντο σε κάτι που ενέχει σκέψη. Το άλλο που με βρίσκει αντίθετο ειναι η έννοια του «τίτλου» που μάλιστα πρέπει να «δικαιολογηθεί» . Μακριά από μένα. Είμαι λογοτέχνης, ξυπνάω και γράφω, αυτό κάνω, δεν είμαι μέλος κάποιας αόρατης ελίτ.
 
11.  Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη θα ήθελα να μάθω πως διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;
Εδώ μάλιστα, με βρίσκετε απόλυτα σύμφωνο. Όλα μου τα βιβλία "στάζουν" και απο τα δυο, μια και τρία ειναι ουσιαστικά τα θέματα της λογοτεχνίας: έρωτας, θάνατος, εξουσία.
 
12.  Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.
Φλυαρώ λίγο:
Φαντάσματα. Πίσω από καθέναν από τους 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σήμερα στέκονται κι από δεκαπέντε φαντάσματα. Αυτός είναι ο πολλαπλάσιος αριθμός των ανθρώπων που έχουν ζήσει και πεθάνει σε αυτό τον πλανήτη από την αρχή του χρόνου σε σχέση με όσους ζουν σήμερα. Το διάβασα χθες. Στη γη υπολογίζεται πως έχουν ζήσει γύρω στα 108 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Τόσος περίπου είναι και ο αριθμός των άστρων του γαλαξία, του δικού μας γαλαξία. Υπάρχει δηλαδή τόσος χώρος στο Σύμπαν ώστε κάθε ένα από τα πλάσματα που έχουν εισπνεύσει τον γήινο αέρα να έχει, δυνητικά, τον δικό του προσωπικό κόσμο. Πάντως το γεγονός ότι το 6,5% των ανθρώπων που πάτησαν από καταβολής κόσμου στη γη είναι αυτή τη στιγμή ζωντανοί είναι ανατριχιαστικό αν το σκεφτεί κανείς. Όσο για τα δεκαπέντε φαντάσματα που κουβαλάμε, δεν είναι κι εύκολο το βάρος.
Τι κάνω; Τι κάθομαι και σκέφτομαι. Ο Φώτης μου είπε στο τηλέφωνο χθες: «Εγώ που είμαι φυσικός ποσοτικοποιώ ποιότητες κι εσύ σαν συγγραφέας ποιοτικοποιείς ποσότητες». Διαφώνησα.
Η πλέον εθιστική ανθοφορία που μπορεί να υπάρξει είναι η ύπαρξη. Η αέναη καινούργια νεότητα του κάθε πράγματος είναι ανεπανάληπτη, πρόκειται περί ενός μεγαλείου ασύλληπτου, ο ενεστώτας είναι η πιο εκρηκτική γιορτή που μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους. Είναι ποιότητα pura, τέλος.
Το απόσπασμα είναι απο το τελευταίο βιβλίο μου «Μελίσσια», εδώ
 
13. Τι σας έκανε να διαλέξετε το παραπάνω;
Νομίζω ότι είναι προφανές το γιατί.
 
14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.
Δεν έχω τέτοια απωθημένα. Εξου και διάλεξα το παραπάνω απόσπασμα που τελειώνει με τη φράση: Η αέναη καινούργια νεότητα του κάθε πράγματος είναι ανεπανάληπτη, πρόκειται περί ενός μεγαλείου ασύλληπτου, ο ενεστώτας είναι η πιο εκρηκτική γιορτή που μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους.
Δεν υπάρχει κομμάτι μου που να μην λαχταρά να υπάρξει, να αναπνεύσει, να ειπωθεί ολοκληρωμένα.
 
15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.
Ένας άλλος τρόπος να δεις.
 
16. Υπήρξατε “αιρετικός” στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;
Όχι φυσικά. Είμαι ελεύθερος. Απόλυτα ελεύθερος. Μεταξύ του κοινού και εμού μεσολαβεί μόνον ό,τι συλλαμβάνει και μεταπλάθει ο νους μου το οποίο αποτυπώνεται σ έναν υπολογιστή στέλνεται μ’ ένα μειλ, γίνεται μια επιμέλεια και εκτυπώνεται. Κάποια κουμπάκια δηλαδή. Όποιον ενδιαφέρει, για όποιον ενδιαφέρεται.
 
17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά – ηλεκτρονικά και μη – κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;
Αρκεί να βλέπει τη φόδρα. Αν βλέπει τη φόδρα, βλέπει και το κίνητρο.. Θυμάμαι κριτικό που με έψεγε γιατι στην αρχή ενός βιβλίου μου ευχαριστούσα δύο τρεις φίλους μου συγγράφεις που τους ξέρω 20 χρόνια (πριν γίνουμε όλοι συγγραφείς) και στους οποίους έδινα τα βιβλία μου πρίνε εκδοθούν για να τα διαβάσουν όπως κι εγώ διάβαζα τα δικά τους. Προσδοκούσα, έλεγε στα σοβαρά ο πασίγνωστος κριτικός, προκαταβολικά και εκβιαστικά θετικό κλίμα! Και μετά μιλάμε για σοβαρή κριτική αξιολόγηση, αντικειμενικότητα κλπ. Ευτυχώς είναι η εξαίρεση. Παρ όλα αυτά είναι λαμπερό μυαλό. Αλλά η ανθρωπινή φύση... δύσκολο πράγμα. Μη γίνουμε φροϋδικοί τώρα. Δεν με αφορούν πλέον τέτοιου τύπου άτομα, δεν ασχολούμαι ούτε για ένα nanosec.
 
18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πως διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;
Το χτες υλικό, το σήμερα δράση.
 
19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα. Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;
Τα πράγματα ειναι πιο απλά. Η γραφή δεν διδάσκεται. Υπάρχουν όμως τρόποι να βοηθήσεις κάποιον να βγάλει την μοναδική ατομική συγγραφική φωνή που έχει μέσα του. Αυτό γίνεται μόνο με ενδιαφέρον, χρόνο και αφιέρωση.
 
20. Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κομφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το συνάφι και τους αναγνώστες του.
Τι θα πει πετυχημένος συγγραφέας; Εγώ πχ πότε δεν έζησα απο τα βιβλία μου. Ενας συμβολαιογράφος ζει (ή κάποτε ζούσε) από τη δουλειά του, ας πούμε... Ίσα ίσα έκανα κάτι που είναι στον αντίποδα του όποιου κομφορμισμού: εγκατέλειψα ένα εξαιρετικά προσοδοφόρο (τότε) επάγγελμα- αρχιτεκτονική- για να μπω άγνωστος μεταξύ άγνωστων σε εκείνο που αγαπούσα. Όσο για τους αναγνώστες και τους συναδέλφους χαίρομαι να με αγαπούν και το έργο μου να τους μιλάει.
 
21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά κι με εμάς τους λιγότερο νέους.
Τίποτα το ιδιαίτερο. Αγάπη, υγεία και δύναμη. Και ότι μέσα από το ταπεινό υπάρχει το μεγαλειώδες.
 
ΥΓ τελικά, διαψεύστηκα. Οι απαντήσεις μου ειναι περισσότερες λέξεις από τις ερωτήσεις σας. Αυτό σημαίνει ότι με ιντριγκάραν επαρκώς!

-προσωπική σελίδα του Αλέξη Σταμάτη στο  f/b εδώ

-πληροφορίες για τον ίδιο καθώς και για τις εκδόσεις του Αλέξη Σταμάτη θα βρείτε εδώ.

- Οι Εκδόσεις Καστανιώτη και το βιβλιοπωλείο Ιανός Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου στις 7:00 μ.μ. το βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη: "Μελίσσια". Παρουσιάζει η σκηνοθέτης/θεατρολόγος Glykeria Kalaitzi (Γλυκερία Καλαιτζή) διαβάζει η ηθοποιός Nantia Dalkyriadou (Νάντια Δαλκυριάδου)

-δείτε και αυτό: Η "Αρώσιμη γη" της συγγραφέως Ελένη Στασινού. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Ένας άνθρωπος που μισεί τις κλειδαρότρυπες συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! 21 ερωτήσεις από τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη – Γκέντζο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Kif Express: Το δικό μου...γυμνό γεύμα...??? για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
Kif Express: Το δικό μου...γυμνό γεύμα...??? για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
με 0 Σχόλια 2108 Views
Αποφάσισα να "γιορτάσω προσφέροντας" τον εαυτό μου, έτσι όπως είμαι σήμερα και μέσα από το φακό του δικού μου κινητού, εντελώς πειραματικά με ΧΧΧ φωτογραφίες..
Γράφει ο Γιάννης Κυφωνίδης για την Κουλτουρόσουπα

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή