Να γιατί πρέπει να δείτε την «ΑΓΓΕΛΙΚΗ» στον Κήπο. Η δημιουργός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΜΒΟΓΛΟΥ, μιλά για τη παράσταση στην «Κ»

1045 Views
Να γιατί πρέπει να δείτε την «ΑΓΓΕΛΙΚΗ» στον Κήπο. Η δημιουργός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΜΒΟΓΛΟΥ, μιλά για τη παράσταση στην «Κ» Να γιατί πρέπει να δείτε την «ΑΓΓΕΛΙΚΗ» στον Κήπο. Η δημιουργός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΜΒΟΓΛΟΥ, μιλά για τη παράσταση στην «Κ»

Να γιατί πρέπει να δείτε την «ΑΓΓΕΛΙΚΗ» στον Κήπο. Η δημιουργός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΜΒΟΓΛΟΥ, μιλά για τη παράσταση στην «Κ»

Οι "Killing the Fly" είναι μία θεατρική ομάδα με βάση τα Χανιά. Αποτελείται από την Κατερίνα Δαμβόγλου και τον Robin Beer. Με το έργο «Αγγελική», που θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 18 και την Τρίτη 19 Ιουλίου 2016, στις 21.15 στο Δημοτικό Θέατρο Κήπου, συνεχίζεται το πρόγραμμα των 34ων Γιορτών Ανοιχτού Θεάτρου, που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης.
 
Όμως περί τίνος ακριβώς πρόκειται;

Η συν-σκηνοθέτις της παράστασης "Αγγελική" και ερμηνεύτρια του κεντρικού ρόλου Κατερίνα Δαμβόγλου, μιλά γι όλα αυτά που θα θέλατε να ξέρατε πριν δείτε την παράσταση.
 
  - Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
Με δυο λόγια; Η προσφυγιάΜε περισσότερα; Η προσφυγιά του τότε, που πολύ μοιάζει με αυτό που ζούμε (ως αποδέκτες προσφύγων) σήμερα. Στο ανθρώπινο επίπεδο και σε όλες τις εκφάνσεις της. Η προσφυγιά ως δύναμη, ως θλίψη, ως στωικότητα, σοφία και χαρά.
 
Η Αγγελική Ματθαίου γράφει τις περιπέτειες που την οδήγησαν βίαια να εγκαταλείψει τις Φώκαιες και να φτάσει στην Κρήτη. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία. Και τα λόγια της Αγγελικής, εν πολλοίς τα πήραμε αυτούσια, όπως τα βρήκαμε στο χειρόγραφο. Με κάποιες δικές μας ελάχιστες διασκευές.
Τα εγγόνια της μας εξομολογήθηκαν πως ξεκίνησε να γράφει έπειτα από παρότρυνση τους. Επρόκειτο για τις ιστορίες που τους έλεγε για να φάνε ή να κοιμηθούν. Ξεκινά, λοιπόν, στα 1995 μια ιστορία 23 σελίδων που ολοκλήρωσε εφτά χρόνια μετά. 23 σελίδες γεμάτες από τα δάκρυά της.
 
Το προσφυγικό είναι ένα θέμα που το γνωρίζουμε από τα σχολικά μας χρόνια και από διηγήσεις -αν είμαστε τυχεροί- παππούδων. Το πολιτικό με το ανθρώπινο επίπεδο, αρκετά μπλεγμένο, ξυπνά συχνά-πυκνά μέσα μας μνήμες συλλογικές. Κάποιες φορές είναι εκεί για να μας δημιουργεί θυμό και καχυποψία... σε θέση προπαγάνδας.
 
Κι η Αγγελική δίνει την δική της ιστορία για να προσθέσει γνώση και μια ακόμη οπτική στην ανάγνωση των όσων συνέβησαν την ταραχώδη δεκαετία του '20. Για να μας πει πως το κακό και το καλό δεν κοιτάν έθνη. Και ότι σημασία έχει το πώς επιλέγεις να ζείς το μετά.
 
 - Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Τα πάντα. Καθώς η υπόθεση είναι γνωστή σαν θεματική. Η ουσία βρίσκεται στον τρόπο παρουσίασης της παράστασης από εμάς τους τρεις επι σκηνής (Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer, Ορφέας Γεωργίου) αλλά και στον τρόπο που διηγείται η Αγγελική την ιστορία της.
 
Συνδυαστικά, φανερώνουν την αλήθεια της Αγγελικής Ματθαίου: Μια στάση ζωής του τότε που είναι εξίσου σημαντική και στο σήμερα.
 
Η Αγγελική σε ηλικία 6 ετών ξεριζώνεται από τις Φώκαιες της Σμύρνης. Αιχμαλωτίζεται το '22 από τσανταρμάδες (στρατο-χωροφυλακή) μαζί με όλη της την οικογένεια και οδηγείται στα ενδότερα της Τουρκίας...με απώτερο σκοπό της εξόντωση τους και χωρίς να φέρει κανείς την ευθύνη, αφού οι τσανταρμάδες αλλάζανε συχνά φρουρά. Ιστορικά, έχω να πω πως η αυτή η τακτική δεν συνδέεται σαν ιστορική μνήμη με την Καταστροφή της Σμύρνης και την περίοδο της Ανταλλαγής. Τη συναντάμε, όμως, στα ιστορικά δεδομένα της γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ποντίων, νωρίτερα, κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βλέπουμε, όμως πως συνεχίστηκε. Το οδοιπορικό της Αγγελικής κρατά χρόνια. Στην πορεία χάνει όλη της την οικογένεια και περνά πολλά δείνά σε χέρια χριστιανών και μουσουλμάνων (δε θα πω Ελλήνων και Τούρκων): βιασμούς, εκτελέσεις δικών της, ξυλοδαρμούς, φυλακισμό, εξευτελισμούς και εκμετάλλευση. Καταφέρνει με τα πολλά να φτάσει στην Αθήνα όπου βρίσκεται η αδελφή της. Αναγκάζεται, όμως, να φύγει στο Ρέθυμνο όπου και φτιάχνει την καινούρια της ζωή.
 
Αναφορικά σας λέω πως από τους περίπου 2500 Φωκιανούς που οδηγήθηκαν το '22 στα ενδότερα της Τουρκίας (για να καλύψουν μια απόσταση 3.000χλμ.) η Αγγελική είναι μια από τους 40 που επέζησαν.
 
Ήταν, όμως, ένας άνθρωπος που συνειδητά επέλεξε τη ζωή αντί της επιβίωσης. Ο πατέρας μου (που τη γνώριζε προσωπικά), τα παιδιά της και τα εγγόνια της έχουν να μιλούν για έναν άνθρωπο πράο, γεμάτο αγάπη. Χωρίς θυμό. Που κάθε φορά που πονούσε έκανε τον πόνο της τραγούδι. Αυτό θα το δείτε και στην παράσταση. Και, μάλιστα χωρίς να είναι δική μας προσθήκη. Υπάρχει στο κείμενο.
 
   -Ποια ήταν η αφορμή που  σας ενέμπνευσε για το ανέβασμά της;
Η γνωστή. Έψαχνα σαν παιδί Μικρασιατών τις ρίζες μου. Η αρχή έγινε το 2013. Από αρχειακή έρευνα έφτασα να μελετώ την Ανταλλαγή σε πολιτικό αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Το κείμενο της Αγγελικής με κράτησε γιατί επρόκειτο για καθαρό προφορικό λόγο. Με όσα κρύβει ο προφορικός λόγος ή φανερώνει ο τρόπος εκφοράς του. Όλα τα είχε μέχρι και την αλλαγή στο θέμα που κάνουμε στον προφορικό λόγο όταν θέλουμε να αποφύγουμε την απάντηση σε κάτι που πονά.
 
Έχοντας σα συνεργάτες έναν Άγγλο και έναν Αργεντινό, πολύ γρήγορα αποφασίστηκε πως η "Αγγελική" θα πρέπει να μη μείνει στην παρουσίαση μιας προσωπικής καταγραφής. Αυτο είναι το θέμα, η αρχή. Ποιος, όμως, είναι ο λόγος; Και πώς μπορεί να συνδεθεί με το παρόν και το μέλλον;
 
Σε θεατρικό επίπεδο, αυτό που θέλαμε κι οι τρεις είναι να δείξουμε πως ο μονόλογος δεν περιορίζει τον ερμηνευτή στην μονάδα. Θέλαμε να φτιάξουμε εξαρχής έναν μονόλογο για τρεις. Τυχαία ο λόγος έπεσε σε μένα....ήμουν η μόνη που μιλούσε τη γλώσσα. Παράλληλα θέλαμε να δούμε-και να δείξουμε- πως ο μονόλογος, η αφήγηση δε χρειάζεται να είναι στατικά. Είδαμε πολλές εικόνες στο κείμενο της Αγγελικής Ματθαίου και πολλές φορές ανταλλάξαμε το λόγο με την εικόνα.
 
Τέλος, γνωρίζαμε από την αρχή πως ένα σπαρακτικό κείμενο αποδίδεται δραματικά εν τη απλότη. Αφήσαμε, λοιπόν, τα λόγια να δώσουν την τραγικότητα δίχως να τα κάνουμε εντονότερα με βαρύγδουπη ερμηνεία. Και σταθήκαμε στον αντίποδα: Πώς να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα για να έχει η πορεία της Αγγελικής μια κλιμάκωση έως το τέλος.
kl
Όταν, βέβαια, άρχισαν να συρρέουν με το μάδι οι πρόσφυγες από την Συρία, ενισχύοντας και το υπάρχον μεταναστευτικό ζήτημα όλων των εθνοτήτων που πατούν στην Ελλάδα από Ανατολή και Νότο για ένα ταξίδι στην πιο ανεπτυγμένη Δύση, τότε είδαμε στην Αγγελική ένα πιο καθολικό πρόσωπο και ήμασταν πια σίγουροι πως έχει πολλά να μας μάθει η "Αγγελική" και για το μέλλον μας και για την πρόοδο μας σαν ανθρώπινο είδος. Βρήκαμε το λόγο!
 
  -Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Αυτό ακριβώς. Πως η ιστορία και η ζωή είναι κύκλος. Όλοι είμαστε μέσα σε αυτόν το κύκλο. Στα πάνω του, στα κάτω του.
 
Η Αγγελική με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς.
 
Καλλιτεχνικά, πως το καλό θέατρο στηρίζεται στην αγάπη αυτού που κάνεις, στη φαντασία και στην συνεργασία. Αυτό μας έμαθε κι ο Σάιμον (Μακμπέρνι, Complicite), ο σκηνοθέτης με τον οποίο συνεργαζόμαστε χρόνια στην Αγγλία.
  -Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο;
Σαφέστατα. Αν και όπως προείπα, προέκυψε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας, των προβών δηλαδή. Αγγελικές υπάρχουν παντού σήμερα. Κι εμείς σε αυτές αφιερώνουμε την παράσταση μας κι ενίοτε και μέρος από τα έσοδά μας.
 
Το θεωρώ το πιο σημαντικό κομμάτι. Κυρίως γιατί δεν το δηλώνουμε μα είναι έκδηλο καθ' όλη της διάρκεια της παράστασης. Αν δεν το πάρει ο θεατής μαζί του σαν γνώση, σα δράση τότε κάτι δεν το έχουμε περάσει εμείς σωστά στο θεατή. Έχω μια φίλη, Ελληνίδα, που ζει στην Γερμανία. Τώρα ασχολείται με την εκπαίδευση και την αγωγή εφήβων προσφύγων στο Βερολίνο. Έβλεπε στην παράσταση συνεχώς τα πρόσωπά τους.
 
Η Αγγελική απεδείχθη άνθρωπος με φοβερή δύναμη. Θα ήθελα όλοι να γίνουμε Αγγελικές. Κι όσο γι' αυτούς που μας έρχονται εξ ανατολών προς δυσμάς καλό θα ήταν να τους κοιτάμε όλους στο ανθρώπινο επίπεδο. Αυτό που τους οδήγησε στην πόρτα μας δεν ήταν στο χέρι τους να το αλλάξουν.
 
  -Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Ως Θέατρο. Ομολογώ πως δε μου αρέσουν οι κατηγοριοποιήσεις. Θεωρώ πως αντί να διασαφηνίζουν την ταυτότητα μιας παράστασης περιορίζουν και το θεατή αλλά και τον δημιουργό.
 
Είναι πολλές οι κατηγορίες θεάτρου κι η δική μας παράσταση έχει χαρακτηριστεί ως:
α) μονόλογος, β) αφήγηση (storytelling), γ) ιστορικό δράμα, δ) σωματικό θέατρο, ε) χοροθέατρο με λόγο, στ) κουκλοθέατρο, ζ) avant-guarde, η) γκροτοφσκικό, θ) πειραματικό, ι) μελόδραμα και πάει λέγοντας...
 
Εμείς πάντως θέλαμε να φτιάξουμε μια παράσταση απολύτως κατανοητή και συνάμα συναρπαστική. Μας αρέσει πολύ να φτιάχνουμε ιστορίες και να χρησιμοποιούμε ό,τι είναι χρήσιμο για να πλάσουμε την εκάστοτε ιστορία και να της δώσουμε την απαραίτητη παρουσία. Πρωτεύον μας εργαλείο είναι το σώμα. Θα δείτε τρεις ηθοποιούς να μεταμορφώνονται σε διάφορους χαρακτήρες, σε βουνά, αμπέλια μέχρι και σε συναισθήματα. Σκηνικά αντικείμενα υπάρχουν στο χώρο, έχουν, όμως, απολύτως λειτουργικό χαρακτήρα, μερικές φορές και πολυμορφικό. Αυτό που μας οδηγεί είναι η φαντασία μας και κατόπιν η σκληρή αυτοκριτική.
 
  - Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Την απλότητά της. Η για να το θέσω σωστότερα, τη σαφήνειά τηςΜέσα από τόση κίνηση και παρά την περιγραφή πολλών δεινών έχουμε καταφέρει να περάσουμε μέσα από τις εικόνες που επιλέξαμε να ζωντανέψουμε και την ιστορία καθαρά αλλά και τα μηνύματα της ηρωίδας χωρίς να βαρύνει ούτε το κοινό ούτε και εμείς. Το κωμικό στοιχείο ήδη υπήρχε στο κείμενο. Αρκεί να μπορείς να το διακρίνεις. Έτσι κι εμείς, με κάποια παιχνίδια ρυθμού (πχ. γρήγορες εναλλαγές) τολμήσαμε να δείξουμε πως για να αναδειχθεί το δράμα, το κωμικό στοιχείο είναι απαραίτητο...για τη σωτηρία της ψυχής... και γιατί έχουμε μάθει πως μετά από κάτι ελαφρύ, το χαστούκι το νοιώθεις πιο δυνατό.
 
Το μεγάλο μας κέρδος είναι τα σχόλια θεατών που μας μιλούν για την "Αγγελική" μια δυο μέρες μετά. Μας λεν πως ό,τι έζησαν την ώρα τις παράστασης επανέρχεται στη μνήμη τους δημιουργώντας τους νέες ιδέες, νέα συναισθήματα, νέες ερμηνείες. Πως θυμούνται επιμέρους σκηνές και καταλαβαίνουν ότι είτε σαν μήνυμα είτε σαν τρόπο παρουσίασης, τους δώσαμε κάτι νέο, ενδιαφέρον, γεμάτο και ζεστό. Κι εμείς αυτό θέλαμε. Να φτιάξουμε μια παράσταση όπου το κοινό θα ταξιδεύει με την Αγγελική, στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα, θα βιώνει τη θέαση σαν συνολικό θέαμα και την επόμενη μέρα η καρδία τους και ο νους να είναι ακόμη γεμάτα με αυτά που είδανε. Ένα θέαμα, δηλαδή, που σε συνεπαίρνει και τις επόμενες μέρες συνεχίζεις να το αφομοιώνεις.
 
  -Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Γενικά στην "Αγγελική" παίζουμε πολύ με την ισορροπία μεταξύ ελαφριάς ατμόσφαιρας και τραγικότητας. Οι εναλλαγές είναι συχνές και ήθελε μελέτη και συνεννόηση μεταξύ μας για να δούμε πού και πώς θα  "κολλήσουμε" αυτά τα δυο -φαινομενικά- αντίθετα στοιχεία δραματικής αφήγησης. Κι ενώ αυτό θα μπορούσε να μας δυσκολέψει ή να μας τυραννήσει ,oι συνδημιουργοί της "Αγγελικής" (Robin Beer, Jorge Arbert)  κι εγώ (Κατερίνα Δαμβόγλου) είχαμε τόσο καλή χημεία μεταξύ μας που οι πρόβες κυλούσαν αβίαστα και πολύ δημιουργικά. Λες και ήμασταν παιδιά που παίζαμε στην πλατεία τα καλοκαίρια.
 
Σε δημιουργικό επίπεδο ή μάλλον σε υποκριτικό, προσωπικά, θα έβαζα την αποστασιοποίηση από την ηρωίδα.
 
Σε δραματουργικό, η ανάδειξη ενός κειμένου/αφήγησης όπου καταλαβαίνεις τί περνά ή τί θέλει να πει ο ήρωας μέσα από αυτά που ΔΕΝ ομολογεί. Η Αγγελική Ματθαίου ήταν, όμως, ένας απλός άνθρωπος, με τη σοφία της πείρας μέσα της, και μας βοήθησε αρκετά να διακρίνουμε τις διαθέσεις της.
 
Σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο, η έλλειψη οικονομικής ενίσχυσης. Έχε χάρη που είμαστε σαν τα βουνά.... συνηθισμένοι απ' τα χιόνια.
 
   -Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Χαχα! Είστε σίγουροι πως θα είναι ενδιαφέροντα; Εντάξει, θα προσπαθήσω. Θα μιλήσω για τα πριν την έναρξη. Γιατί η παράσταση διαρκεί 75΄ όπου είμαστε συνεχώς στην σκηνή. Στη Αθήνα, το σωματικό μας ζέσταμα περιελάμβανε μουσική στην διαπασών (Radiohead ως επί το πλείστον) και πολύ yoga. Στην περιοδεία μας μένει μόνο η yoga, την οποία συνοδεύουν πολλά ηλιοβασιλέματα κι όλα μαγικά.
 
Η τελευταία λέξη που βγαίνει από το στόμα ψιθυριστά και στα σκοτάδια πριν πάρουμε τις θέσεις μας είναι η κλασική ευχή των καλλιτεχνών: "σκ....τά".
 
Οι διορθώσεις και οι καινούριες ιδέες (προσθήκες και αφαιρέσεις) δε λείπουν ποτέ. Αυτό είναι το κακό του να έχεις το διπλό ρόλο σκηνοθέτη - ηθοποιού. Ο τρίτος της παρέας, που είναι μόνο ηθοποιός έχει πάντα να λαμβάνει στωικά τις νουθεσίες εμένα και του Robin (ο Jorge βρίσκεται στην Ολλανδία) πριν από κάθε παράσταση. Συγνώμη παιδιά.
 
Στα πράγματά μου υπάρχει βιομηχανική κλωστή και βελόνα για επιδιορθώσεις ενδυμάτων και της κούκλας. Τα χρησιμοποιώ πριν κάθε παράσταση.
 
Επίσης, υπάρχει ένα μπουκάλι ανθόνερο ενισχυμένο με ρακί γιατί δεν προλαβαίνουμε να πλένουμε πάντα όλα μας τα κοστούμια.
Δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να ιδρώνει όσο ο Ορφέας (Γεωργίου), ο τρίτος της παράστασης, που μας συνοδεύει στην περιοδεία. Κάθε φορά που η κούκλα που χρησιμοποιούμε κάθεται πάνω του καταλήγει με βρεγμένο το κωλαράκι της.. Σα να τα έχει κάνει πάνω της το καημένο...
 
Έχουμε καταστρέψει 2 πέργκολες και καμιά δεκαριά καλάμια.
.
Όλο μας το σκηνικό χωρά σε ένα σιτροέν... Μόλις πήγε για σέρβις για να φτάσει σώο στη Σαλόνικα.
 
Η παράσταση ξεκινά στα σκοτάδια με ένα τραγούδι που τραγουδώ. Μα αν δεν δω και την τελευταία οθόνη κινητού να σταματά να φωτίζει πρόσωπα, δεν ξεκινώ. Να ξέρετε φαίνεστε ΟΛΟΙ!
 
Ο τεχνικός μας είναι βρικόλακας. Κοιμάται μόνο μετά την ανατολή του ηλίου…
 
   -Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Γιατί είναι ο τέλειος συνδυασμός λόγου και κίνησης. Από 5 έως 85 χρονών όλοι έχουν να πουν πως είδαν κάτι μοναδικό που θα τους μείνει για όλοι τους της ζωή. Είναι λοιπόν μια εμπειρία αξέχαστη και μοναδική μα και για όλους. Μεγάλους και μικρούς και όλα τα ενδιάμεσα. Είναι απογυμνωμένο από τα περιττά μα το απόλυτο θέατρο. Θέαμα ψυχαγωγίας και κουλτουρο-μόρφωσης.
 
Γιατί τρεις ηθοποιοί κινούνται ασταμάτητα και δημιουργούν χαρακτήρες, χώρους, ατμόσφαιρες... και τα καταλαβαίνεις όλα. Μας βλέπεις για τα ευρήματα, για την ιστορία, για την τεχνική μας, για την ενέργεια μας και για την αγάπη και το σεβασμό σε αυτό που κάνουμε.
 
Τέλος, γιατί η Αγγελική σαν άνθρωπος έχει να μας μάθει. Να ζούμε και να επιλέγουμε την ζωή αλλά και την καλοσύνη. Ποιός δε θέλει να γίνει καλύτερος άνθρωπος;
==============================================================================
.
«ΑΓΓΕΛΙΚΗ»: Απο την ομάδα «KILLING THE FLY», 18 & 19/7 στο θέατρο Κήπου.
 
–Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ 
-Χορηγός επικοινωνίας: Kulturosupa.gr
-Διπλές προσκλήσεις για την παράσταση ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Γιώργος Κωνσταντίνου: Είναι ντροπή να κρύβουμε τον πολιτισμό μας - Η χώρα θα σκοτεινιάσει
Γιώργος Κωνσταντίνου: Είναι ντροπή να κρύβουμε τον πολιτισμό μας - Η χώρα θα σκοτεινιάσει
με 0 Σχόλια 449 Views

 Την έντονη αντίδρασή του για τα μέτρα της κυβέρνησης για τον κορωνοϊό αλλά και τη θέση που δίνει με τους περιορισμούς αυτούς στον πολιτισμό θέλησε να εκφράσει ο Γιώργος Κωνσταντίνου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή