Ο Δημητρης Δημοπουλος, [σταντ-απ κωμικός του "Αντιδιδακτορικου"] μιλαει στην Kulturosupa…

2068 Views
Ο Δημητρης Δημοπουλος, [σταντ-απ κωμικός του Ο Δημητρης Δημοπουλος, [σταντ-απ κωμικός του "Αντιδιδακτορικου"] μιλαει στην Kulturosupa…

«Πόση διάρκεια εχει η παρασταση ; ». Aυτη είναι η πρώτη και τελευταία «αγχωμένη» ερώτηση μου στο ταμείο όταν πάω να δω ένα έργο…  Πόσο δέ περισσοτερο,  όταν μια Τετάρτη του Φεβρουαρίου θα πήγαινα να δω για πρώτη φορά standup comedy. Θα έβλεπα δηλαδή έναν τυπά  μόνο του πάνω στη σκηνή να μιλαει ακατάπαυστα για μιάμιση περίπου ώρα...

Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνο δεν κατάλαβα πότε πέρασε αυτός ο «ατελείωτος» χρόνος, αλλά φεύγοντας από το θέατρο Σοφούλη,  οπου παρουσιάζετε κάθε Τετάρτη το «Αντί διδακτορικο" μέχρι τέλος Μαρτίου, ένιωθα ότι είδα μια «ολοκληρωμένη» παρασταση με υπόθεση, σκηνικά, μουσικές, ηθοποιούς, κυρίως όμως καταδιασκεδασα. Και ήθελα, ως ασχετως με όλα αυτά,  τον «ηθικό αυτουργό…
Ο Δημητρης Δημοπουλος, μιλαει στην Kulturosupa…
Kαταρχήν θέλω να ξεκινήσω την «κουβέντα» μας  με μερικές «αφελείς» ερωτήσεις»… Πείτε μου σε ποιου είδους κατηγορία θεαμάτων ανήκει το «stand up comedy”;
To σταντ-απ για μένα ανήκει στα παραστατικά θεάματα, καθώς έχει μια αμιγώς θεατρική φόρμα. Εκεί άλλωστε μας κατατάσσουν και στις στήλες θεαμάτων: στα θέατρα.

Είστε ηθοποιός, μίμος, κονφερασιε, σόουμαν, παρουσιαστής, διασκεδαστής… και δεν μου’ έρχεται άλλος τίτλος στο μυαλό…
Στο βιογραφικό μου πάντως γράφω «ηθοποιός, τραγουδιστής, σταντ-απ κωμικός, μεταφραστής» και αυτές είναι οι ιδιότητές μου με τις οποίες με ενδιαφέρει πια να ασχολούμαι.
Αν κάτι από όλα τα παραπάνω, οι του σιναφιού σας, [οι ηθοποιοί για παράδειγμα], σας παίρνουνε στα σοβαρά ; Και εννοώ αν εκτιμούν αυτό που παρουσιάζετε ;
Όταν κάνω κάτι σοβαρό, με παίρνουν στα σοβαρά. Δεν έχει να κάνει με το είδος που παρουσιάζω στη σκηνή, όσο με την ποιότητα του τι παρουσιάζω. Για τον συγκεκριμένο σταντ-απ μονόλογο, το «Αντί Διδακτορικού» τα περισσότερα σχόλια που έχω δεχτεί είναι καλά. Υπάρχουν και κάποιοι συνάδελφοι ηθοποιοί που εκπλήσσονται με τη φόρμα και απορούν πώς μπορώ και το κάνω! Έχουν υπάρξει φορές που έχω αισθανθεί πως θεωρούν το σταντ-απ υποδεέστερο από ένα καθαρό θεατρικό έργο, όμως συνήθως πρόκειται για άτομα που δεν το έχουν δει καν, απλώς το γνωρίζουν θεωρητικά, σαν είδος!
Εσείς πιστεύετε ότι το "λογοθεαμα" που παρουσιάζετε εχει την σοβαρότητα μιας θεατρικής παράστασης, η ενός σόου ; Είναι τελικά μια μορφή τέχνης ;

Το πιστεύω. Αλλιώς δεν θα το έκανα. Δεν έχω καμιά διάθεση να ανεβαίνω μόνος μου στη σκηνή και να είμαι ένας γελοίος! Κάτι που μου έχει συμβεί σε «θεατρικές παραστάσεις» που έχω παίξει, σε έργα που συμμετείχα ως ηθοποιός. Τώρα για το αν είναι μορφή τέχνης; Αδιαφορώ. Δεν αναλώνομαι σε θεωρητικές προσεγγίσεις, όταν η δουλειά μου είναι καθαρά πρακτική: να ανέβω στη σκηνή και να τα πω...

Αν και θεωρείται παλιό είδος στον εξωτερικό, στη χώρα μας είναι ένα νέο σχετικά «φρούτο» και όπως παρατηρώ αρέσει… Δηλαδή πανε θεατες κόσμος και βλέπουν ένα πρόσωπο  να μιλαει ακατάπαυστα…
Δεδομένου πως εγώ ήδη μετράω 14 χρόνια στο σταντ-απ, και υπάρχουν και συνάδελφοι που μετράνε πολύ περισσότερα, δεν νομίζω πως είναι και τόσο νέο φρούτο. Μην ξεχνάμε πως κωμικοί μονόλογοι, που εμπίπτουν περισσότερο στη φόρμα του σταντ-απ παρά στη φόρμα ενός θεατρικού μονολόγου, υπάρχουν στις επιθεωρήσεις και σε πολλές μουσικές σκηνές ως μέρος του προγράμματος. Αυτό που είναι σχετικά καινούργιο είναι η παγίωση της φόρμας του, το να είναι δηλαδή ένας κωμικός μόνος του με το μικρόφωνό του απέναντι στο κοινό.

Υπάρχει κάποιο πρότυπο που να θαυμάζατε ; Να πείτε «Νά,σαν και αυτόν θέλω να κάνω τις παραστάσεις μου…»
Όταν πρωτοξεκίνησα το σταντ-απ, δεν ήξερα και πολλά για αυτό το είδος. Ήταν όμως κάτι που αποφάσισα να κάνω. Όταν αργότερα άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο με το είδος και να βλέπω παραστάσεις ξένων κωμικών, ο κωμικός που θαύμασα περισσότερο είναι ο Τζορτζ Κάρλιν.
Kυρίως λόγω των κειμένων του. Είδα στο έργο του πως η φόρμα του σταντ-απ σηκώνει πολύ περισσότερη ουσία από όση είχα συνηθίσει να βλέπω επί σκηνής. Αυτός που θέλω να γίνω, είναι ο Δημήτρης Δημόπουλος που εξελίσσεται σε κάθε παράσταση. Κανείς άλλος.

Σας αρέσει το γυμνό; Σας ρωτώ, γιατί έτσι σας αισθάνθηκα πάνω σκηνή. Γυμνός… Μόνος μπροστά σε ένα μικρόφωνο και απέναντι σας οι θεατές. Ούτε σκηνικά, ούτε φρου, φρου και αρώματα…
Καθόλου γυμνός δεν είμαι πάνω στη σκηνή! Έχω το κείμενό μου, έχω την εμπειρία μου και την πλήρη επίγνωση του τι κάνω. Όλα αυτά είναι σημαντικότερα από οποιοδήποτε σκηνικό, αν και στην παράστασή μου έχω σκηνικό: τρία πορτοκαλί χαλάκια!

Είστε ωραιοπαθής ; Γιατί αυτού του είδους οι παραστάσεις, έχουν φαντάζομαι κάτι από το «εγώ» μας …Η κάνω λάθος ;
Οι ζωές μας έχουν κάτι από το «εγώ» μας. Γι' αυτό έχουν ενδιαφέρον, επειδή συγκρούονται τα «εγώ» μας. Τώρα, σε μια παράσταση σταντ-απ, ίσως να δημιουργείται η ψευδαίσθηση της εγωπάθειας, λόγω της μοναχικής παρουσίας του κωμικού στη σκηνή. Η παράσταση απαιτεί και κάτι ακόμα όμως: το κοινό. Αν ήμουν εγωπαθής, θα καθόμουν σπίτι μου και θα τα έλεγα στον καθρέπτη, χωρίς να αντιμετωπίζω την πιθανότητα μιας αποτυχίας. Προτιμώ όμως να μοιράζομαι την παράσταση με το κοινό. Για να βγω μόνος μου στη σκηνή και να μπορέσω να επικοινωνήσω, πρέπει να υπερνικήσω τον εγωισμό μου. Απλώς, το αποτέλεσμα δημιουργεί άλλες εντυπώσεις.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σας φόβος πάνω στη σκηνή, «εν ώρα εργασίας" δηλαδή;
Μην κάνω κάποιο λάθος. Αλλά αυτός νομίζω είναι και ο φόβος ενός νευροχειρουργού ή οποιουδήποτε άλλου παίρνει τη δουλειά του στα σοβαρά.

Πείτε μου κάτι, «κολανε» σε stand up comedy, video και εικόνες ;
Το σταντ-απ είναι κάτι προσωπικό και πολύ εύπλαστο. Μπορεί ο κωμικός να επιλέξει το τι θα παρουσιάσει. Προσωπικά μου αρέσει η καθαρή του φόρμα, κωμικός με κείμενο, μικρόφωνο και κοινό. Όλα τα άλλα είναι εύκολες λύσεις όσων βαριούνται να γράψουν. Ο εύκολος σχολιασμός είναι κάτι που κάνουμε στην παρέα μας για χαβαλέ. Όταν πάω να δω σταντ-απ, θέλω να ακούσω κάτι που δεν σκέφτηκα εγώ, όχι να χαχανίσω με τα πρωτογενή αστεία που θα έκανα με τους φίλους μου.

Είδα την παράσταση σας και παρόλο που ακόμα δεν γράψαμε τη γνώμη μας, θαύμασα τον καθαρό σας λόγο, την ετοιμότητα σας, κυρίως όμως να στέκεστε επί μια ώρα όρθιος και να ψυχαγωγείται τον κόσμο. . .
Σας ευχαριστώ πολύ. Το ότι νομίσατε πως ήμουν μόνο μία ώρα όρθιος, ενώ η παράσταση αγγίζει τα 80' το θεωρώ πολύ σημαντικό. Θα πει πως δεν βαρεθήκατε. Και αυτή είναι η καλύτερη φιλοφρόνηση που έχω ακούσει για την παράσταση: «δεν καταλάβαμε πώς πέρασε τόση ώρα!».

Πως «γεννήθηκε» το «αντί διδακτορικό" ;
Το «Αντί Διδακτορικού» γεννήθηκε από ένα πείσμα! Είχα πάει να δω μια παράσταση σταντ-απ, από κάποιον που δεν είχε ξανακάνει ποτέ του, αλλά έχαιρε τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας. Το αποτέλεσμα ήταν επιεικώς απαράδεκτο, και εγώ σκεφτόμουν συνέχεια «δεν μπορεί να κάνω τόσο καιρό σταντ-απ, να έχω καλύτερο υλικό από αυτόν, αλλά να μην το παρουσιάζω!». Έτσι συγκέντρωσα το υλικό μου και έκανα μια επιλογή του τι θα ήθελα να συμπεριλάβω στο μονόλογό μου. Κατέληξα σε μία παράσταση 80 λεπτών, από ένα σύνολο κειμένων που διαρκούσε 3,5 ώρες. Πρωτοπαρουσιάστηκε στις «Νύχτες Κωμωδίας» για 6 παραστάσεις. Στη συνέχεια, το «Αντί Διδακτορικού» εξελίχθηκε και πέρυσι παρουσιάστηκε στο Nixon, όπου συνεχίζω για δεύτερη χρονιά, παράλληλα με τις παραστάσεις στο θέατρο Σοφούλη στη Θεσσαλονίκη. Ο τίτλος είναι αυτό που λέει: μια παράσταση που έκανα επειδή δεν έχω κάποιο διδακτορικό!

Είναι δικά σας τα κείμενα ;
Ναι, τα κείμενα είναι δικά μου. Και είναι και ένα βασικό ζητούμενο στο σταντ-απ αυτό.
Παρατήρησα ότι από την παρασταση σας,  λείπουν στοιχεία επικαιρότητας ; Είναι επιλογή σας, η δεν χωρούσαν στη συγκεκριμένη δουλειά ;
Είναι επιλογή μου. Αντλώ τη θεματολογία μου από την καθημερινότητα και όχι από την επικαιρότητα. Και η μεγάλη μου χαρά είναι πως είναι ένας μονόλογος χωρίς γκομενικά και σχέσεις! Ήθελα σε αυτόν το μονόλογο να μην δημιουργήσω μια πόλωση στο κοινό, αντίθετα να γελάσουμε με όλα όσα μας ενώνουν.
{vimeo}8913379{/vimeo}
Επιπλέον αποφύγατε αυτό το «πάρε – δώσε με το κοινό… Το ξεκαθαρίσατε αρχής, εξ αρχής κιόλας… Γιατί ;
Γιατί δεν με ενδιαφέρει. Είναι κάτι που το έκανα πολύ τα τελευταία χρόνια όταν εμφανιζόμουν στις «Νύχτες Κωμωδίας» ως παρουσιαστής της βραδιάς. Επιπλέον είναι κάτι που απαιτεί τέτοια ενέργεια και τέτοια εγρήγορση που δεν θα έβγαζα έναν μονόλογο 80 λεπτών, αν είχα στο νου μου να ασχοληθώ και με το κοινό. Αν συμβεί κάτι, που συχνά συμβαίνει, το δέχομαι, το σχολιάζω αλλά πάντα επιστρέφω στο κείμενό μου.

Αυτή είναι μια «βαρετή» ερώτηση, αλλά θα την θέσω… Υπάρχει διαφορά κοινού Θεσσαλονίκης και Αθήνας ; Τώρα που ανεβοκατεβαίνετε…
Η μόνη διαφορά που βιώνω είναι η κοινωνική διαστρωμάτωση του κοινού. Στην Αθήνα έχω συνηθίσει σε ένα νεότερο κοινό. Αντίθετα, στη Θεσσαλονίκη βγήκα να παίξω στην πρεμιέρα και είδα ένα κοινό που συνήθως συναντώ στο «θέατρο». Στην αρχή με έλουσε κρύος ιδρώτας, όταν όμως είδα την ανταπόκριση, τότε ηρέμησα. Ήταν πολύ ενθαρρυντικό δε που αμέσως μετά την πρεμιέρα, μία θεατής, ηλικιακά πολύ άνω του μέσου όρου που παρακολουθεί σταντ-απ ήρθε και μου είπε: «δεν είχα ξαναδεί αυτό το σταντ-απ, μου αρέσατε πάρα πολύ, σχεδόν εμπνεύστηκα να κάνω κάτι παρόμοιο, καθώς γράφω»! Η ανταπόκριση πλέον, καθώς έχω κάνει ήδη 4 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, είναι η ίδια με την Αθήνα: όλοι γελάνε. Αν και είναι φορές που στη Θεσσαλονίκη, γελάνε λίγο πιο δυνατά...

Και για όσους ακόμη δεν ήρθαν να σας δουν, δώστε μας ένα στοιχείο, έτσι ώστε να πειστούν…
Τι άλλο να κάνω πια;! Να πω πως την παράσταση την κάνω για να τη δει και να την ευχαριστηθεί το κοινό. Το ότι την ευχαριστιέμαι κι εγώ, είναι φορές που έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Έχουν υπάρξει φορές που είμαι πολύ κουρασμένος πριν την παράσταση, όμως το αίσθημα της ευθύνης που γεννιέται μετά το πρώτο γέλιο του κοινού, υπερνικά κάθε κούραση. Και σχεδόν πάντα, μετά την παράσταση έχω περισσότερη ενέργεια από ότι πριν ξεκινήσω. Αν δεν πειστήκατε, ορίστε δείτε εδώ! Δεν λέω τίποτα από όλα αυτά στο «Αντί Διδακτορικού», αλλά είναι ένα μικρό δείγμα...

Τι ετοιμαζετε μετα ;
Θέλω οπωσδήποτε να βάλω μπροστά έναν καινούργιο σταντ-απ μονόλογο. Το «Αντί Διδακτορικού» επειδή αποτελείται από παλιότερα κείμενα, είναι φορές που αισθάνομαι πως κουβαλάει τη συγγραφική μου απειρία. Ο ίδιος ο μονόλογος βελτιώνεται σε κάθε παράσταση, θέλω όμως να χρησιμοποιήσω την εμπειρία που σε κάτι καινούργιο, που ίσως παρουσιάσω πειραματικά για λίγο αριθμό παραστάσεων στα πλαίσια κάποιου θεατρικού φεστιβάλ. Είναι πολύ σημαντικό για εμένα να δοκιμάσω το υλικό μου μπροστά σε κοινό. Καθώς όμως φέτος είμαι πολύ απασχολημένος, καθώς συμμετέχω και στο μιούζικαλ του Νίκου Κυπουργού «Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει» στον πολυχώρο bios στην Αθήνα, θα πρέπει να σταματήσω να το λέω και να κάτσω να το κάνω: έχω πολλές ιδέες, πρέπει όμως να κάτσω να γράψω! Και τόσα άλλα που θέλω να κάνω, και πρέπει να μπουν στη σειρά τους...
 
Καντε μου μια ευχη για σας..
Μου εύχομαι να συνεχίσω να έχω φίλους και συνεργάτες που με στηρίζουν και με εμπιστεύονται. Τα τελευταία χρόνια γνώρισα κόσμο που πραγματικά με βοήθησαν τόσο πολύ, που δεν χορταίνω να τους ευχαριστώ. Ξέρετε εσείς ποιοι είστε, μην αρχίσω τώρα να γράφω ονόματα!

Σας ευχαριστω.
Εγώ σας ευχαριστώ! Και ευχαριστώ και όλους όσους ήρθαν και είδαν την παράσταση!
Με τον Δημητρη Δημοπουλο "τα ειπε" ο Κουλτουροσουπας
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : Κάθε Τετάρτη 9:30μμ
Θέατρο Σοφούλη (Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη, Θεσσαλονίκη)Κρατήσεις θέσεων: 2310 423925
Συντελεστές:
κείμενο/παρουσίαση: Δημήτρης Δημόπουλος
σκηνοθεσία video: Κωνσταντίνος Πιλάβιος
σχεδιασμός/επιμέλεια αφίσας: Δημήτρης Δούκογλου
οργάνωση παραγωγής: 4actorsΔιάρκεια της παράστασης: 80’
Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ

Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Γιάννης Τσιρόγλου
Γιάννης Τσιρόγλου
Επικεφαλής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa@yahoo.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή