Ο Γιώργος Κιμούλης μιλαει στην Kulturosupa ...

234 Views
Ο  Γιώργος Κιμούλης μιλαει στην Kulturosupa ... Ο Γιώργος Κιμούλης μιλαει στην Kulturosupa ...

Τον έχω δει αρκετές φορές σε θεατρικές παραστάσεις και κυρίως δικές του δουλειές με δική του σκηνοθεσία και μετάφραση. Ήξερα το μέγεθος του θεατράνθρωπου που είχα να συναντήσω, τη φήμη, την καριέρα του, αλλά και την καθήλωση που μου προκαλεί κάθε φορά που τον παρακολουθώ στη σκηνή. Έχω παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια πραγματεύεται έργα με έντονες διαμάχες των ηρώων και βασικό θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις, τον πόλεμο που γεννά ο έρωτας και η ύπαρξη αντιζήλου. Το θέμα του Σλουθ δε μου φάνηκε και πολύ διαφορετικό από το «Πιο Κοντά» που είχα παρακολουθήσει στο ίδιο του το Θέατρο στην Αθήνα. Εκεί απλά οι ήρωες ήταν τέσσερις και τα πράγματα περιπλέκονταν περισσότερο.

o Γιωργος Κιμουλης μιλαει στην Kulturosupa ...
Έτσι, εν όψει της πρεμιέρας του «Σλουθ», ύστερα από τη συνέντευξη τύπου μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, ο Γιώργος Κιμούλης δέχτηκε να μας παραχωρήσει συνέντευξη.
O Γιωργος Κιμουλης, μιλάει στην Kulturosupa ...

Με αφορμή το συγκεκριμένο έργο και το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων, πιστεύετε ότι έχει αλλάξει η δομή των σχέσεων αυτών; Μέσα σε τριάντα χρόνια – από τότε που γράφτηκε το έργο μέχρι τώρα– έχουν αλλάξει οι ρόλοι στις ανθρώπινες σχέσεις;
Τα πράγματα ξέρετε δεν πιστέυω τόσο ότι αλλάζουν, όσο ότι μεταμορφώνονται. Προτιμώ πάντα αυτό το ρήμα από το ρήμα αλλάζω. Κανένας δεν μπορεί να γίνει άλλος. Ο καθένας μένει ίδιος. Κατ’ επέκταση αυτό που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο είναι μια αέναη μεταμόρφωση. Αλλά και οι συνθήκες πάλι πιστεύω ότι επιστρέφουν. Αυτή είναι και η κίνηση των πραγμάτων κατά τη γνώμη μου.

Σπειροειδής;
Δεν ξέρω αν είναι σπείρα, πάντως υπάρχει μία επιστροφή στα πράγματα. Το θέμα είναι κατά πόσο ο άνθρωπος το έχει αποδεχτεί αυτό και δεν φαντασιώνεται ότι πηγαίνουν τα πράγματα μπροστά. Στην ουσία επιστρέφουν. Κατ’ επέκταση, αυτό που κατά τη γνώμη μου οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος, αυτό που λέω συχνά και για το ίδιο το έργο, ότι σέβεσαι το παρελθόν με ένα τέτοιο τρόπο, γιατί ουσιαστικά σ’ αυτό θα επιστρέψεις με τη δική σου μεταμόρφωση.
Δηλαδή δεν πιστεύετε ότι οι σχέσεις άλλαξαν και έγιναν πιο πολύπλοκες;
Αυτό είναι το απ’ έξω των πραγμάτων.

Θα ήθελα να σας δώσω ένα παράδειγμα. Κάποτε αυτό το παιχνίδι εξουσίας μπορεί να το έπαιζαν μόνο οι άντρες. Έχουμε φτάσει στο σημείο να είναι και παιχνίδι των γυναικών πλέον;
Όχι. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο κόσμος μας, το κοινωνικό σύστημα ή τα κοινωνικά συστήματα ακόμη δυστυχώς έχουν φύλο και αυτό είναι αρσενικό. Όλες οι δομές είναι αρσενικές. Ουσιαστικά αυτό το οποίο κάνει η γυναίκα στην εποχή μας είναι η γνωστή μετασιμοντεμπουβουαρική στάση, του να μάθει πάρα πολύ καλά τους αντρικούς κώδικες για να μπορέσει να ενταχθεί ισότιμα μέσα σε ένα κοινωνικό χώρο. Αυτό κατά τη γνώμη μου δεν είναι λύση, γιατί ουσιαστικά διατηρεί την απαράδεκτη και πολλές φορές χυδαία αρσενική στάση και αντίληψη απέναντι στα πράγματα.

Εξακολουθεί δηλαδή να είναι ανδροκρατούμενη η κοινωνία;
Ναι. Δυστυχώς.

Και εξακολουθεί ο άντρας να βλέπει τη γυναίκα σαν αντικείμενο;
Έχω μία άλλη άποψη. Πιστέυω ότι γενικά ο άνθρωπος πέφτει στην παγίδα να βλέπει τον άλλον άνθρωπο ως αντικείμενο. Να μην τον σέβεται και αυτόν ως υποκείμενο. Γιατί το μεγαλύτερο στοίχημα πλέον είναι ο σεβασμός σε αυτή τη διαφορετικότητα.
Πιστεύετε ότι υπήρχε πάντα αυτή η κατάσταση στον ίδιο βαθμό ή οξύνθηκε στην εποχή μας;
Πιστεύω ότι ανέκαθεν ήταν παγιδευμένος ο άνθρωπος σε αυτή την αντίληψη. Απλώς τώρα μπορεί να φαίνεται πιο οξυμμένο το πρόβλημα, γιατί ζούμε πλέον σε μία κοινωνία θεάματος. Κατ’ επέκταση υπάρχει ένας θεατής και αυτό το κάτι που βλέπει ο θεατής. Και αυτό το κάτι για αυτόν είναι διαρκώς ένα αντικείμενο, ξεχνώντας ότι αυτό το οποίο βλέπει μπορεί να είναι ένα υποκείμενο με δική του θέληση, δικό του συναισθηματικό κόσμο, δικό του ψυχικό εσώτερο ενέργημα.
Θα ήθελα να συνδυάσω τον κόσμο του θεάματος – το θεαθήναι που επικρατεί στη σημερινή εποχή – τα παιχνίδια εξουσίας, που πραγματεύεται το έργο, και την πολιτική εξουσία. Βλέπουμε πολύ συχνά το σκηνικό, μία προσωπικότητα επώνυμη, διακριτή, να μεταπηδάει από το χώρο του θεάματος – ηθοποιός, τραγουδιστής ή απλά τηλεοπτική περσόνα – στο χώρο της πολιτικής εξουσίας. Έχετε να σχολιάσετε κάτι πάνω σε αυτό;

Όχι. Ξέρω ότι αυτό δε θα μπορούσα να το κάνω εγώ. Δε με ενδιαφέρει η πολιτική εξουσία.
Έχει καταλήξει πάντως η αναγνωρισιμότητα να συνδυάζεται με την εξουσία.
Αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα και δε βρίσκεται μόνο σε αυτόν τον τόπο που ορίσατε πριν. Γενικά πλέον έχουμε μπερδέψει τις έννοιες «αναγνωρισιμότητα» με το «επίτευγμα». Ο σύγχρονος άνθρωπος πλέον νομίζει ότι η λέξη «διάσημος» είναι επάγγελμα. Είναι στόχος ζωής. Το θέμα που θίξατε σε σχέση με την πολιτική εξουσία εμένα, όπως σας είπα πριν, είναι κάτι που δε με ενδιαφέρει. Πιστεύω ακράδαντα στο μελλοντικό αίτημα του πολίτη που είναι το να προσπαθήσει να διατηρεί χωρίς να ζει μία αντίφαση αυτή την διττή ταυτότητα, δηλαδή του να είναι ατομικά κοινωνικός.

Παλιό – καινούριο. Πόλεμος, μάχη, όχι μόνο στον ερωτικό τομέα ούτε μόνο πάνω στη σκηνή.  Στη ζωή τελικά τι γίνεται; Υπάρχει εξέλιξη;
Στη ζωή δεν υπάρχει νικημένος. Δεν υπάρχει πετυχημένος, δεν υπάρχει αποτυχημένος. Η επιτυχία και η αποτυχία είναι ο τρόπος που βλέπουνε οι άλλοι τις πράξεις μας. Εάν δεν υπήρχε το κριτικό βλέμμα των άλλων στην κάθε μας πράξη, ο καθένας από μας δε θα βάφτιζε την πράξη του ως επιτυχημένη ή αποτυχημένη, αλλά ως κάτι το οποίο ολοκληρώνεται ή δεν ολοκληρώνεται, κατ’ επέκταση θα προσπαθήσω να το ολοκληρώσω την επόμενη ημέρα. Από την άλλη πλευρά, τα πάντα είναι πόλεμος. Με τη φυσική έννοια. Ακόμα και ο τοίχος μπροστά μας που στέκεται, στέκεται γιατί το ένα μόριο πολεμά το άλλο και αυτό δε συνιστά διάσπαση, συνιστά ενότητα. Η σύγκρουση ανέκαθεν συνιστούσε ενότητα. Υπαρξιακή σύγκρουση.

Συνεπώς είναι αναγκαία η μάχη για την επιβίωση;
Ναι, όχι όμως πάντα μάχη εναντίον του άλλου. Και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Να κατανοήσουμε το πόσο σημαντικότερο είναι να είμαστε αφέντες και όχι δούλοι. Αλλά πάνω από όλα αφέντες της δικής μας, αν θέλετε, υπόστασης. Μόνο αν είμαστε αφέντες της δικής μας υπόστασης θα σεβαστούμε την υπόσταση του άλλου.
Ας μεταφέρουμε την αντιπαλότητα του παλαιού με το νέο στο επίπεδο της δημοσιογραφίας. Δίνετε συνέντευξη για ένα site. Ξέρω μάλιστα πως έχετε και δική σας σελίδα.
Μα είμαι blogger εγώ.

Αυτό σημαίνει ότι την αποδέχεστε;
Εγώ πιστεύω πως είναι ο μόνος εν δυνάμει έντιμος χώρος ενημέρωσης.
Επειδή είναι διαδραστικός;
Από τη μία γιατί πράγματι υπάρχει η δυνατότητα αντίδρασης και από την άλλη γιατί είναι λιγότερο διαπλεκόμενος χώρος.

Και πάλι στα πλαίσια διαμάχης παλιού καινούριου. Στο χώρο του θεάματος, ένας νέος ηθοποιός τι πιθανότητες έχει να συγκρουστεί με έναν παλιό ηθοποιό – όχι στη σκηνή – και να επικρατήσει;
Και στο χώρο του θεάτρου, όπως και στην υπόλοιπη κοινωνία μας, αυτό το οποίο έχει κατορθώσει η έννοια της ελεύθερης αγοράς δυστυχώς είναι το να ανοίξει μία βεντάλια, έναν τεράστιο τόπο, που ναι μεν όλοι θα χωρούν και όλοι θα μπορούν να παράξουν – αν το θελήσουν – αλλά την ίδια στιγμή και όλοι είναι εν δυνάμει αναλώσιμοι, με μεγαλύτεη ταχύτητα από ότι ήταν παλαιότερα.

Και τελευταία προσωπική ερώτηση; Αν και περιττή μοιάζει. Ανάμεσα σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση φαντάζομαι σας αρέσει περισσότερο το θέατρο, έτσι δεν είναι; Έχετε πλέον και το δικό σας θέατρο.
Δεν είναι το θέμα ότι έχω το δικό μου θέατρο. Το θέμα είναι ότι πιστεύω περισσότερο στη συνάντηση ζωντανών σωμάτων.
Έχετε μεγαλύτερη αγάπη για αυτό.
Είναι φυσικό, δεν είναι; Από το να αγαπάς το είδωλο του άλλου. Γιατί στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση το είδωλο του ανθρώπου βλέπουμε. Δε βλέπουμε τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η ΜΑΡΙΑ ΠΑΣΧΟΥ συνομιλησε με τον Γιωργο Κιμουλη.


Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Kulturosupa.gr
Kulturosupa.gr
μπές, δες, διάβασε, σχολίασε...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ο Αμπιγιέρ»: H παράσταση θρύλος με Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Νικήτα Τσακίρογλου online streaming
«Ο Αμπιγιέρ»: H παράσταση θρύλος με Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Νικήτα Τσακίρογλου online streaming
με 0 Σχόλια 2299 Views

 «Ο Αμπιγιέρ», μια σπουδαία παράσταση με τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Ελένη Χατζηαργύρη και Νικήτα Τσακίρογλου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, έρχεται σε online streaming


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή