Η Μάρθα Φριντζήλα, μιλαει στην Kulturosupa . . .

912 Views
 Η Μάρθα Φριντζήλα, μιλαει στην Kulturosupa . . . Η Μάρθα Φριντζήλα, μιλαει στην Kulturosupa . . .

Όταν τη ρωτήσεις για τον εαυτό της,παίρνει βαθιά ανάσα και σου λέει « Εγώ εμένα η μάνα μου,είμαστε πέντε αδέρφια!». Κι όταν με το καλό συνέλθεις από τα γέλια, αρχίζει και σου μιλάει με απλότητα και όρεξη, σε κλίμα φιλικό.Τόσο που τείνεις να ξεχάσεις ότι την έχεις απέναντί σου...

Η Μάρθα Φριντζήλα, μιλαει στην Kulturosupa . . .

Πρόσωπο διόλου τυχαίο στο χώρο του θεάτρου και της μουσικής,σκηνοθέτης και ηθοποιός, καθηγήτρια στο Εθνικό Θέατρο, ιθύνων νους της παράστασης «Kubara Show», συνεργάτιδα επί χρόνια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, της Τάνιας Τσανακλίδου και τόσα ακόμη, που «αν αρχινίσω και τα πω», θα μας πάρει το ξημέρωμα. “Πατρίδα μου ήταν πάντα η τέχνη…”

 ...η Μάρθα Φριντζήλα, μιλαει στην Kulturosupa. . .

Πώς αισθάνεστε τη στιγμή που κατεβαίνετε από τη σκηνή; Χρειάζεται κάποιος χρόνος προσαρμογής ή τη στιγμή που τα φώτα σβήνουν η ζωή συνεχίζεται κανονικά;

Όπως ακριβώς, όταν προσγειώνεται το αεροπλάνο, χρειάζεται κάποιος χρόνος για αποσυμπίεση. Είναι φορές που γυρνάω σπίτι και μένω ξάγρυπνη ώρες. Τα αυτιά μου βουίζουν και βρίσκομαι σε υπερένταση. Ειδικά όταν έχω τραγουδήσει για χιλιάδες κόσμο είναι σαν να έχει πάρει μαζί του ο καθένας φεύγοντας λίγη από την ηρεμία μου και μέχρι να την ξαναβρώ με βρίσκει το ξημέρωμα. Είναι όμως τόση η αγαλλίαση και η χαρά που θέλεις πάλι και πάλι.

Η περιοδεία με τη Χαρούλα Αλεξίου οδεύει προς το τέλος της. Τι πήρατε από αυτό το πρόσωπο το καλοκαίρι που μας πέρασε;

Πέρασα ένα υπέροχο συγκινητικό καλοκαίρι, μαζί με μια σπουδαία τραγουδίστρια. Έπαιξα σαν παιδί μαζί της, την παρατηρούσα, θαύμασα την πίστη και το δόσιμό της και γέλασα πάρα πολύ. Η Χαρούλα με τιμά με την φιλία της.

Πώς είναι το καλοκαίρι κάποιου ο οποίος βρίσκεται ανά 2-3 ημέρες σε διαφορετικές πόλεις; Κοινώς, καταλάβατε καθόλου διακοπές;

Δεν κατάλαβα καθόλου διακοπές. Δεν πιστεύω στις διακοπές. Δεν θέλω να διακόψω από αυτό που αγαπώ για να ξεκουραστώ. Στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου  στο «μουσικό χωριό», όπου πέρασα μια βδομάδα δουλεύοντας, γέμισα ενέργεια για να συνεχίσω δυνατά την περιοδεία. Όπως λέει κι ο Καβάφης : «και μες στην τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από την δούλεψή της».

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας προορισμός, το μέρος που σας ταιριάζει περισσότερο;

Το σπιτάκι μου στην Αρκαδία, το Βερολίνο και η Αβάνα.

Στο μουσικό ρεπερτόριό σας εντάσσονται παραδοσιακά της Κύπρου, κομμάτια καμπαρέ, «κρυμμένα» του Χατζιδάκι, τραγούδια της Κάτω Ιταλίας κ.α. Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής μιας μουσικής σας παράστασης;

Η βάση των παραστάσεών μας είναι τα όμορφα τραγούδια. Από όπου κι αν έρχονται. Αν μου αρέσει πολύ ένα τραγούδι, θα το κάνω να χωρέσει στο πρόγραμμά μου, θα έχω σοβαρό λόγο να το πω. Δεν επιλέγω τα τραγούδια σύμφωνα με το τι θέλει να ακούσει ο κόσμος αλλά με το τι έχω ανάγκη εγώ να μοιραστώ μαζί του.

Μετά από μια βραδιά του «Kubara Project» στο Μύλο, μου ήρθε στο νου η φράση του Igor Stravinsky: «Πολλά μουσικά κομμάτια τελειώνουν πολύ μετά το τέλος τους». Οι επιλογές του προγράμματος ήταν κατ’ εμέ ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Παρόλα αυτά, είναι εύκολο να περάσουν στον κόσμο τραγούδια «δεύτερης ανάγνωσης»; Και, γενικότερα, κατά πόσο σας ενδιαφέρει το άνοιγμα στο ευρύ κοινό;

Αν υπάρχει λόγος να πω ένα τραγούδι ο κόσμος θα το καταλάβει και θα ακολουθήσει. Νιώθω μεγάλη συγκίνηση όταν μετά από μια συναυλία με ρωτάνε: πού μπορώ να το βρω το τάδε τραγούδι ή πώς τον είπες τον δείνα συνθέτη. Δεν κάνουμε συναυλίες για να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας ξανά και ξανά.
Τώρα, για το άνοιγμα στο ευρύ κοινό, αυτό είναι κάτι που δεν το κυνηγάω σώνει και καλά, δεν τρέχω στις τηλεοράσεις για να γίνει μια ώρα αρχύτερα. Αν είναι να ‘ρθει, θε να ‘ρθεί.

Πώς κρίνεται η επιτυχία στην τέχνη; Από την αποδοχή του κόσμου, τις κριτικές των ειδικών, μια εσωτερική αίσθηση ικανοποίησης του καλλιτέχνη;

Δεν ξέρω. Υπάρχουν καλλιτέχνες που και μόνο επειδή κατάφεραν να μείνουν σταθεροί στους στόχους και τις αξίες τους νιώθουν επιτυχημένοι, άλλοι επειδή έκαναν τρελές πωλήσεις και εισιτήρια, κι άλλοι επειδή πήραν καλές κριτικές. Εγώ δεν ξέρω να σας απαντήσω.

Έχετε δηλώσει πως θεωρείτε εαυτόν πρωτίστως ηθοποιό και σκηνοθέτη και πως το τραγούδι σας εκτονώνει και σας ισορροπεί. Πριν από ορισμένα χρόνια, λοιπόν, δημιουργήσατε το θίασο «Δρόμος με δέντρα» (Baumstrasse). Σε ποιες ιδέες βασίζεται η συγκεκριμένη ομάδα;

Ο θίασος «Δρόμος με δέντρα» δημιουργήθηκε το 2000. Από τότε μέχρι σήμερα έχουμε ανεβάσει εφτά θεατρικές παραστάσεις, έχουμε διοργανώσει φεστιβάλ πειραματικού θεάτρου, μουσικά και θεατρικά δρώμενα, θεατρικά και ποιητικά αναλόγια, μαθήματα τραγουδιού και θεάτρου. Στόχος της ομάδας μας ήταν και παραμένει το ουσιαστικό της διάδοσης και ανταλλαγής της γνώσης που προκύπτει μέσω της καλλιτεχνικής έρευνας και δημιουργίας.

Φέτος σκηνοθετείτε την παράσταση «Η υπόθεση της οδού Lourcine» στο Θέατρο Πορεία, στην οποία συμμετέχουν μάλιστα πολλοί δικοί σας άνθρωποι. Πείτε μας δυο λόγια για αυτήν τη δουλειά.

«Η υπόθεση της οδού Lourcine» του Ευγένιου Λαμπίς, είναι μια φάρσα διανθισμένη με τραγουδάκια. Δυο μεσήλικες πρώην συμμαθητές ξυπνούν στο ίδιο κρεβάτι, ζαλισμένοι από το ποτό και δεν μπορούν να θυμηθούν τίποτα από την χθεσινή νύχτα. Όσο περνά η ώρα ανακαλύπτουν ότι βρίσκονται μπλεγμένοι σε έναν φόνο που δεν θυμούνται να διέπραξαν. Η μηχανή του βωντβίλ παίρνει μπρος, η μία φάρσα διαδέχεται την άλλη και στο τέλος έρχεται η αποκάλυψη και όλοι ευτυχισμένοι τραγουδάμε το τραγούδι του φινάλε.
Προσπαθήσαμε να κάνουμε "παλιό" θέατρο. Να παίξουμε σαν παλιοί ηθοποιοί, τότε που φόραγαν τα ρούχα τους και τα έδειχναν, που αυτοσχεδίαζαν κάνοντας επιδείξεις των χορευτικών και τραγουδιστικών τους ικανοτήτων.
Η σκηνοθετική οδηγία του Λαμπίς  δίνεται στην τελευταία σελίδα, όπου ο ηθοποιός-ρόλος ομολογεί στο κοινό: “ Τα κάναμε όλα για ένα χαμόγελό σας, μην μας παρεξηγείτε.”. Το έργο λοιπόν γράφτηκε για να γελάσουμε λιγάκι. Αυτό θελήσαμε να κάνουμε κι εμείς με την παράστασή μας.

Πώς νιώθετε αυτόν τον καιρό ως Ελληνίδα; Ποια η θέση των πνευματικών ανθρώπων σε μια περίοδο που η κοινωνία παλεύει να σταθεί όρθια;

Η κοινωνία μας παλεύει να σταθεί όρθια, γιατί χρόνια κάνει κηδείες με ξένα κόλλυβα. Νιώθουμε ξεχωριστοί, εκλεκτοί και μάγκες. Ανεμίζουμε την παντιέρα του φιλότιμου. Ψηφίζουμε για το ποιος ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας ενώ ζούμε με δάνεια, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια. Είναι τρέλα. Ας ελπίσουμε να βγούμε από αυτήν την περιπέτεια λίγο πιο ταπεινοί και πιο συνειδητοποιημένοι.
Ως Ελληνίδα δεν ξέρω πώς νιώθω. Πατρίδα μου ήταν πάντα η τέχνη. Νιώθω όπως ένιωθα πάντα. Αυτή η χώρα δεν επενδύει στην τέχνη και τον πολιτισμό και τώρα με τις οικονομικές δυσκολίες που περνάμε, υπάρχει ένα καλό άλλοθι, για να κλαιγόμαστε πως δεν μας περισσεύουν για τον πολιτισμό. Και πότε μας περίσσευαν; Η Ελλάδα έχει να επενδύσει στον πολιτισμό από την εποχή του Περικλή.

Ποια άτομα θεωρείτε ως δασκάλους σας; Είτε αυτοί το ξέρουν, είτε όχι...

Όλους όσοι έζησαν και ζουν τη ζωή τους προσπαθώντας να κάνουν τέχνη σε μια χώρα όπου η τέχνη θεωρείται διακοσμητική.

Ακούτε, φαντάζομαι, από πολλούς πως είστε μια καλλιτέχνις με χιούμορ, αισθητική και συνέπεια. Με τόσα καλά λόγια, πώς γίνεται να ξεφεύγετε από την παγίδα του ναρκισσισμού;

Δεν ξεφεύγω. Το παλεύω. Με βοηθά το να σκέφτομαι πως κάνω μια δουλειά όπως όλοι οι άνθρωποι και πρέπει να την κάνω καλά.

Και τέλος, ποια είναι η ιστορία της ατάκας «Μάρθα ζούμε, για να σε παντρευτούμε»;!

Αυτή η ατάκα ακούστηκε πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη αν δεν κάνω λάθος, σε μια από τις πρώτες συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Και ακούστηκε εκεί που δεν το περιμέναμε. Μου φάνηκε πολύ αστείο και τρυφερό μαζί. Άλλο ένα σύνθημα που με έκανε να κλάψω από τα γέλια είναι το « Μάρθα Φριντζήλα του Δημητρίου» ειπωμένο ρυθμικά σε μια άλλη συναυλία με τον Θανάση. Όταν το κοινό έχει χιούμορ, νιώθω μεγάλη παρηγοριά.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά για το χρόνο σας. Θα σας περιμένουμε στη Θεσσαλονίκη για οποιαδήποτε νέα δουλειά σας.

Κι εγώ σας ευχαριστώ! Νά ‘στε καλά.

Και μια προσωπικη της ιστορία του «Κρατήρα» που –κατ’ εμέ τη σκιαγραφεί απόλυτα:

Έτος 2003 και ο θίασος «Δρόμος με δέντρα» ψάχνει χώρο στην Αθήνα για παραστάσεις. Εκείνη την περίοδο μια άλλη ομάδα παιδιών έχει μόλις νοικιάσει ένα ερειπωμένο κι αφρόντιστο συνεργείο Citroen , χωρίς καν να ξέρει τι θα το κάνει. Κάπως έτσι, με δουλειά φίλων, με δωρεές γνωστών και προσωπικό μεράκι, φτιάχτηκε ο «Κρατήρας» -ένας μικρός αστικός μύθος στην πρωτεύουσα!- με ομάδες χορού, παραστάσεις, δρώμενα, ακροβάτες, συναυλίες κ.α. Στις παραπάνω εκδηλώσεις  δεν υπήρχε εισιτήριο, κανένας δεν έβγαζε κέρδος από αυτήν την ιστορία και βασική πηγή στήριξης οι εθελοντικές δωρεές. Όταν, λοιπόν, κάνεις κάτι τέτοιο σήμερα –όπου το χρήμα και η βόλεψη κυβερνούν αυτοδύναμα και πλειοψηφικά – είσαι ωραίος τύπος. (Για την ιστορία, στον «Κρατήρα» σήμερα γίνονται εργασίες συντήρησης λόγω προβλήματος στατικότητας).
 
Η Μάρθα Φριντζήλα
συνομίλησε με τον
Παύλο Κωνσταντινίδη.

Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Kulturosupa.gr
Kulturosupa.gr
μπές, δες, διάβασε, σχολίασε...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Kif Express: Το δικό μου...γυμνό γεύμα...??? για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
Kif Express: Το δικό μου...γυμνό γεύμα...??? για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
με 0 Σχόλια 2108 Views
Αποφάσισα να "γιορτάσω προσφέροντας" τον εαυτό μου, έτσι όπως είμαι σήμερα και μέσα από το φακό του δικού μου κινητού, εντελώς πειραματικά με ΧΧΧ φωτογραφίες..
Γράφει ο Γιάννης Κυφωνίδης για την Κουλτουρόσουπα

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή