Σχόλια, εκπληκτικές εικόνες και βίντεο από την metal ημέρα. Rockwave Festival 2012.  Η KULTUROSUPA ήταν εκεί. (Lucky Funeral, Planet Of  Zeus, Unisonic, Paradise Lost, Machine Head, Ozzy and Friends). Γράφει ο Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, δε λέω και τίποτα νέο. Το ξέρουμε αυτό. Άλλωστε πάντα λέγανε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι παππούδες μας το λέγανε για την κατοχή, οι γονείς μας για τη χούντα και εμείς, αυτή η γενιά που τα χε όλα έτοιμα, έμελε να το περάσουμε τώρα. Και τόσο έχει αλλάξει η ψυχολογία μας που είναι σαν να μάθαμε για πρώτη φορά το Internet. Οι καιροί είναι δύσκολοι και πάντα θα είναι.

Οι δρόμοι όμως δεν αλλάζουν, τα καλοκαίρια και οι χειμώνες, οι προορισμοί και η «μωρή» φύση. Αν δε μασήσουμε δε θα καταπιούμε αν δεν ακούσουμε δε θα σχολιάσουμε, αν δεν πιούμε δε θα γευτούμε.

Γυρνάμε στις γενικότητες και προσανατολιζόμαστε προς το βορρά της Αθήνας. Λίγο πιο πάνω στη Μαλακάσα για ένα ακόμη Rockwave. Δεν αλλάζουν πολλά, το είπαμε. Μ’ όλα τα προβλήματα κτλ..κτλ…το πλέον καθιερωμένο φεστιβάλ μουσικής άνοιξε της πύλες του στις 30.06. Την επόμενη ήταν η σειρά της metal μέρας και οι πιστοί φίλοι της δώσανε ένα ακόμη βροντερό παρόν.

Στο φεστιβάλ έφτασα λίγο μετά τις 17:30 και ήδη από έξω άκουγα τις βαριές κιθάρες των Planet of Zeus. Οι Stoner διαθέσεις τους φάνηκαν να κάνουν το κοινό να χαίρεται για αυτήν την ταλαντούχα ελληνική μπάντα. Τους πρόλαβα σε δύο μόνο τραγούδια και ο κόσμος αυτή τη στιγμή δε θα ξεπερνούσε τους 5000. Η πρώτη μεγάλη μου απορία ήταν γιατί το φεστιβάλ γινόταν στη μικρή σκηνή. Η παραδοσιακά μεγάλη σκηνή του Terravibe ήταν κλειστή και σίγουρα προβλημάτισε αυτό σε πρώτη βάση. Φαίνεται ότι το θέμα των χρημάτων, η διαχείριση της μεγάλης σκηνής και φυσικά η προπώληση θα στάθηκαν εμπόδιο στο να πραγματοποιηθούν οι συναυλίες σε αυτήν.

Μαύρες μπλούζες παντού με λογής-λογής συγκρότημα επάνω, μακριά μαλλιά και πολύ μπύρα, ήταν τα στοιχεία που έβλεπες παντού. Το μπλουζάκι «μόνο θρας» σίγουρα είναι ο νικητής σε αυτόν τον άτυπο διαγωνισμό. Η αναμονή ήταν μηδαμινή σε γενικές γραμμές αφού με το που τελείωνε κάποιο γκρουπ σε λιγότερο από μισή ώρα το επόμενο ήταν στη σκηνή.

Οι Unisonic ήταν το κατά σειρά τρίτο και πρώτο ξένο συγκρότημα που έβγαινε στην σκηνή. Μπάντα με μέλη από του θρυλικούς, πλέον,  Hellowen , βγήκαν στη σκηνή με έναν θερμότατο ήλιο και προσπάθησαν να παίξουν κάτι ανάμεσα σε κλασσικό metal και glam hard rock.

Το αποτέλεσμα ήταν πέρα για πέρα απογοητευτικό. Κανείς δε φάνηκε να συγκινείτε, λίγα τα χειροκροτήματα παρά μόνο στο τελευταίο τραγούδι, όταν ακούστηκε το I Want Out  (cover από Hellowen), φάνηκε να ξυπνάει ο κόσμος στην κατά τα άλλα αδιάφορη μπάντα των Unisonic.

Λίγο πριν τις 7 οι Paradise Lost προσπάθησαν να βάλουν σε τάξη τα πράγματα. Στην αρχή ο ήλιος τους φάνηκε υπερβολικός (το είπε και ο Holmes) και σε σχέση με τη μουσική τους η ώρα που προσπάθησαν να μας ταξιδέψουν ήταν άκυρη.

Η ατμόσφαιρα όμως που δημιουργούν οι P.L. δε μπορεί να αποδοθεί ούτε σε ανοιχτό χώρο, ούτε με ντάλα ήλιο. Τα προηχογραφημένα μέρη τους ξίνισαν αρκετούς (πλήκτρα και κάποια μέρη από drum beats) ενώ είχαν πολύ καλό ήχο. Σε γενικές γραμμές ήταν μια πολύ καλή τους εμφάνιση που όμως έχασε, όχι σε μουσικά πάντως σημεία. Μισό set από τα καινούρια τους τραγούδια και μερικά παλιότερα, με το As I Die, να είναι η πιο δυνατή τους στιγμή.

Η συνέχεια ακουγόταν απειλητική στο όνομα των Machine Head και ακριβώς έτσι ήταν. Σαρωτικοί στο παίξιμό τους σκόρπισαν χαμόγελα και ατελείωτα head banking στο κοινό.

O Robb Flynn αποδείχτηκε σπουδαίος στο ρόλο του front man, καθώς κιθαριστικά και φωνητικά ήταν άψογος. Τα πρώτα καπνογόνα άναψαν και το κοινό έκανε το Terravibe να θυμίζει τις παλιές καλές εποχές του.  Ο ήχος, σαφώς πιο δυνατός από πριν, μπάσαρε επικίνδυνα και οι κιθάρες ούρλιαζαν (το μεγαλύτερο μειονέκτημα του φετινού Rockwave ήταν ο πολύ κακός ήχος αλλά ας μη μείνουμε μόνο εκεί).

Οι Machine Head δε θέλανε να εγκαταλείψουν τη σκηνή και αυτό φάνηκε. Κατενθουσιασμένοι από την υπέρμετρη αποδοχή του κοινού το ευχαριστούσαν σε κάθε ευκαιρία, καθώς νοιώθανε υπερήφανοι γι’ αυτό. Βέβαια τη μια μας αποκαλούσαν fuckers και την επόμενη ladies and gentlemen … διαλέξτε και πάρτε. Το setlist άφησε μια μεγάλη ικανοποίηση και σκόρπισε μια σιωπή αναμονής για το μεγάλο Ozzy.  I Am Hell (sonata in C#), Old, Imperium, Beautiful Mourning, Locust, Aesthetics Of Hate, Darkness Within, Halo, Davidian.

Αναμονή και ένα μακρύ βουητό να σέρνεται στα βουνά της Μαλακάσας. Η ακύρωση του ονόματος των Black Sabbath μπορεί να κόστισε στο Ελληνικό κοινό, μα ο Ozzy φρόντισε με μια παρέα άξιων μουσικών να αντικαταστήσει επάξια αυτή την απώλεια. Βέβαια άλλο να βλέπεις στη σκηνή τον Toni Iommi και άλλο να βλέπεις τον Gus G, τέλος πάντων. Κάπου στις 22:00 άρχισε να προβάλλεται στα video walls ένα clip με τις σημαντικότερες επιτυχίες του Ozzy.

Οι επευφημίες του κόσμου πρέπει να έφτασαν μέχρι την Αθήνα ώσπου μερικά λεπτά αργότερα ίσως να πλατσούρισαν σε κάποια ακρογιαλιά όταν ο βασιλιάς του metal έκανε την εμφάνισή του. Ο Ozzy (που μου θύμισε εμφανισιακά  την Janis Joplin) ξεκίνησε με το Bark At The Moon . 12.000  και πλέον χιλιάδες κόσμου αλυχτούσαν. Το φεγγάρι ήταν όντως από πάνω μας και όλοι του γαύγιζαν. Η σπασμένη φωνή του αδυνατούσε να πατήσει γερά μα το πάλευε. Το πάλευε πολύ και στα κενά των κομματιών όταν μιλούσε η φωνή του έκανε «κοκόρια».

Ο ήχος ήταν στα όριά του, τόσο δυνατά. Οι κιθάρες κοφτερές και ο επιδειξίας Gus G του έδινε και καταλάβαινε με τα εξαιρετικά αξεσουάρ του (έναν ανεμιστήρα για να του κουνάει τα μαλλιά βλέπε clip Dirty Diana Μ.Jackson και απανταχού 80’s glam rock group). Στο Mr. Crowley ένοιωθες ένα ρίγος, μια μορφή συγκίνησης γιατί τα κουρέλια, ναι, τραγουδούν ακόμη. Το πρώτο set έκλεισε στο έκτο κομμάτι μετά από τα Suicide Solution, I Don’t Know, Shot In The Dark,με μια ακατάσχετη ροη σολιστικών αποτυχιών θα έλεγα στο Red Salad των Sabbath, οι λεγόμενοι «παπάδες», άνευ ουσίας και δίχως αποτελέσματος. Απλά κάποια κερδισμένα λεπτά στο set, για να ξεκουραστεί ο Ozzy, να δείξει και άλλο μαλλί ο Gus G και ο ντράμερ να κάνει κάτι σαν solo, άμετρο και απλά συναυλιακό.

Το δεύτερο μέρος είχε πιο πολύ ενδιαφέρον καθώς στην σκηνή ανέβηκαν δύο κιθαρίστες που έχουν επηρεάσει πολλούς μουσικούς. Ο λόγος για τους Slash και Zakk Wylde. Με τον πρώτο έπαιξε τα Iron Man, War Pigs και Ν.Ι.Β. και με τον δεύτερο τα Fairies Wear Boots, I Don’t Want To Change The World, Crazy Train (φοβερή εκτέλεση) και το Mama, I’m Coming Home. Ο Geezer Butler είχε πάρει το ρόλο του στο μπάσο και ο κόσμος πραγματικά αφήνιασε.

Ναι οι κουβέντες δε φτουράνε, μιλάμε για τραγούδια σταθμός στην πορεία της rock και όχι μόνο μουσικής. Το φινάλε ήταν εκστατικό με άλλους τους μουσικούς επί σκηνής να παίζουν τι άλλο, το Paranoid. Ε ναι, έγινε χαμός. Και κάπου εδώ ο Ozzy έγνεψε γεια. Μετά από τους αφρούς που κέρασε κοινό, εαυτό και φωτογράφους (είχε μια μάνικα και δρόσιζε τους πάντες), μετά από τα χαμόγελα μικρού παιδιού, μετά την αποθέωση που γνώρισε και μετά από μιας ώρας και ενός τετάρτου προγράμματος.

Μικρό set, τα χρόνια περνάνε, δεν έρχονται πίσω μα οι αξίες καμια φορά δε χάνουν ποτέ την αίγλη τους. Είδαμε έναν θρύλο και αυτό δεν αλλάζει.

Γυρνώντας στο αμάξι δεν είχα όρεξη για πολλά.

Ένα τσιγάρο και κάποιες σκέψεις για το αυριανό show του Iggy Pop.

Είχα αγωνία να τον ξαναδώ.

Γκάζι, δρόμος.

Μια μπύρα θυμάμαι και μετά γίναν όλα μαύρα.

... λόγια,

εικόνες,

Konstantinos Protopappas

ΑΥΡΙΟ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ Rockwave Festival