Ήρεμη, γλυκιά, χαμογελαστή, συγκεντρωμένη, προσεκτική. Είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του κοριτσιού μετά την συνάντηση μας. Τα άλλα, τα ξέρουμε και τα γνωρίζουμε πολύ καλά. Εκπληκτική ερμηνεύτρια, αγαπημένα, λατρεμένα τραγούδια, ευγενική με το κοινό της, σε κυριολεκτικά μεθυστικές συναυλίες. Είναι από τις περιπτώσεις που φεύγοντας από εκεί, έχεις κολλήσει για μέρες και το «άρωμα» της πάνω σου. Μια από αυτές, αναμένεται να είναι και την ερχόμενη Τρίτη 3 Ιουλίου, στη Μονή Λαζαριστών, παρέα με τον Μπάμπη Στόκα.

Πριν όμως, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, μιλάει στην Kulturosupa αποκλειστικά. Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή να την φιλοξενούμε. Απολαύστε την...

Είχα πάντα την απορία, αν οι Παρασκευές και τα Σάββατα στους δικούς σας χώρους, έχουν σήμερα κάποια διαφορά; Και δεν εννοώ φυσικά ποσοτικά…

Από την στιγμή που έχει περιοριστεί σε δυο μέρες η έξοδος, το ίδιο κοινό είναι, ακόμα και η διάθεση τους…

Ενώ αυτό, δεν ίσχυε μέχρι πρόσφατα...

Λέγαμε παλιά, όταν κάναμε 5-6 παραστάσεις την εβδομάδα, οι καθημερινές είχαν κάτι το ιδιαίτερο. Πήγαινε ο κόσμος ηθελημένα να δει τον καλλιτέχνη και να ακούσει το πρόγραμμα. Δεν έβγαινε απλά για να βγει… Ε, αυτό χάθηκε…

Ο κόσμος έγινε επιλεκτικός και πιο αυστηρός στις επιλογές του;

Σαφέστατα και μερικές φορές έχουμε αυτές τις ευχάριστες εκπλήξεις που κάποια προγράμματα έχουν μεγάλη επιτυχία…

Εννοείτε τις δικές σας εμφανίσεις;

Πιστεύω ότι το κοινό ξέρει να ξεχωρίζει και μιλώ γενικώς…

Έχετε ασχοληθεί με διάφορα είδη μουσικής. Κατά βάση, με την εθνικ, όπως δεν φοβηθήκατε να συνεργαστείτε και με ένα χιπ χοπ συγκρότημα…

Τέτοια πράγματα δοκιμάζω συνεχώς, όπως και ο τελευταίος μου δίσκος, έχει ποικίλα ακούσματα.

…ένα παράδειγμα…

Υπάρχει μια επιστροφή σε έναν ήχο που ταυτόχρονα δεν είναι φυσικός, αλλα σχεδόν προηχογραφημένος, όπως είναι το τραγούδι «Άρωμα»…

Η εθνικ μουσική είναι μια ταμπέλα που δεν την υιοθετείτε τελικά;

Θα σας πω τι είναι εθνικ κατά την γνώμη μου… Από τον Αντώνη Ρέμο, μέχρι την Δόμνα Σαμίου… Δηλαδή, έχει έντονα στοιχεία της χώρας σου, αλλα και επιρροές από άλλους πολιτισμούς… Εν ολίγοις, όλη η Ελλάδα και όλη η μουσική που βγάζει, με μια ευρεία έννοια είναι εθνικ…

Σιχαίνεστε όμως την παγκοσμιοποίηση, έχετε πει, «είναι μια ομοιομορφία που απεχθάνεστε…»

Όχι, όχι, λέω αν καταλήξουμε να μην αναγνωρίζουμε σε κάθε τόπο την μουσική του, αν επικρατήσει η δυτική μουσική ως κουλτούρα, τότε θα είναι ένας πολύ βαρετός κόσμος. Κάθε τόπος πρέπει να έχει την ταυτότητα του, δεν γίνεται να πηγαίνω στην Ισπανία και να μην ακούω τα φλαμέγκο…

Πως διαχειρίζεστε το κοινό σας τόσα χρόνια;

Δεν υπάρχει τεχνική διαχείριση, εγώ ανεβαίνω στη σκηνή…

Βλέπετε «κάτω» τον κόσμο;

Κυρίως αισθάνομαι, όχι με τα τραγούδια, αλλα με μια ενέργεια. Εκπέμπεις εσύ και το κοινό εσένα…

Και το μετά, όταν έρχονται να σας συναντήσουν στα καμαρίνια;

Είναι μεγάλη μου αγάπη να συναντώ τον κόσμο από κοντά, όση ωρα και να μου πάρει…

Το έχετε κάνει εσείς για άλλον καλλιτέχνη;

Όχι, δεν έτυχε…

Ίσως, ότι πολύ νωρίς γίνατε δημοφιλής;

Και;

Ξέρω και γω; Μήπως θα φαινόταν 'κάπως";

Αγαπημένους καλλιτέχνες είχα και πριν γίνω τραγουδίστρια, έχω και τώρα, αλλα δεν με ενδιαφέρει η διαδικασία αυτή. Tην οικειότητα μου με έναν καλλιτέχνη την έχω με άλλον τρόπο, oχι με το να τον δω απο κοντά, να του μιλήσω, να έχω κάτι από εκείνον. Είναι μια λειτουργία, την οποία σέβομαι όμως σε όσους το προτιμούν.

Μια μερίδα του κοινού σας, άνετα θα πάει να ακούσει και την Βανδή στα μπουζούκια, θα πάει και στον Μαζωνάκη… Το γνωρίζετε;

Για μένα το κοινό, είναι ένα...Είναι ένας κόσμος ο οποίος με ένα τρόπο γνωρίζει την δουλειά μου και έρχεται να παρακολουθήσει αυτό που έχει ακούσει και θέλει να δει. Αυτό που μου λέτε δεν με αφορά.

Οπότε δεν υπάρχει κοινό και «κοινό», για την Αρβανιτάκη…

Υπάρχει ένα κοινό που ξέρει τα τραγούδια σου, τραγουδάει μαζί σου και καταλαβαίνεις ότι έχεις μια σχέση ετών και διάρκειας και ένα άλλο, που γνωρίζει τα προφανή, το οποίο σε ξέρει μεν, αλλα όχι τόσο βαθιά...

Μετά το τέλος μια εμφάνισης και αυτό που ακούγεται, ότι «αδειάζει» ο καλλιτέχνης, ισχύει και με σας;

Εγώ είμαι γεμάτη ενέργεια και χαρά...έχω αντοχές για πολλές ώρες ακόμα…

Δηλαδή θα μπορούσατε να τραγουδάτε και πέραν των 2,5 ωρών που διαρκούν ως συνήθως οι εμφανίσεις σας;

Μπορει να έχω κατέβει κουρασμένη από το πάλκο, αλλα η ενέργεια μου και η χαρά που έχω πάρει από τον κόσμο, μου δίνει δύναμη για πολλή ώρα ακόμα. Είναι περίοδοι που ακριβώς μετά, πηγαίνω στούντιο! Αλλα μια παράσταση για είναι άρτια, θέλει μια φωνητική ξεκούραση. Δεν είναι τυχαίο που στο εξωτερικό τραγουδάνε μιάμιση ωρα. Υπάρχει μια φυσική ισορροπία του σώματος...

Δισκογραφία δεν υπάρχει, ούτε ιδιαίτερη διαφήμιση, πως εξηγείται ότι το «Άρωμα» με το που πρωτοβγήκε, έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία;

Ο  μοναδικός τρόπος τουλάχιστον στην αρχή για να επικοινωνήσει ένα νέο τραγούδι, ή η δουλειά σου γενικότερα με τον κόσμο, είναι το ραδιόφωνο. Το συγκεκριμένο τραγούδι αγαπήθηκε ιδιαίτερα πολύ και το κοινό το αγκάλιασε αμέσως, είναι αυτό που λέμε «συντονίζεται ο κόσμος».

Τι χαρά σας δίνει η ολοκλήρωση ενός καινούριου τραγουδιού και κατ’ επέκταση ένα νέο άλμπουμ;

Αρχικά αν μπορει να αγαπηθεί και να αφορά ένα μεγάλο μέρος του κοινού, γιατί όλοι θέλουμε την επιτυχία, αλλα με τους δικούς μας όρους, τότε είσαι ευτυχής…

Πόσο δύσκολο, για μια φτασμένη καλλιτέχνιδα όπως είστε εσείς, να κυκλοφορήσει σήμερα ένα νέο cd.

Καταρχήν δεν υπάρχουν σημεία πώλησης δίσκων, δεν υπάρχουν δισκάδικα... «Βγάζω, λέει δίσκο, αλλα που θα τον βρω;» Και ξεκινάει αυτή η ιστορία που έχει καταστρέψει την δισκογραφία με τις εφημερίδες και τα περιοδικά… Ζούμε μια νέα πραγματικότητα και στην Ελλάδα είμαστε πρωταθλητές στο πως καταστρέψαμε την δισκογραφία μας. Ωστόσο με αυτά τα μέσα που διαθέτουμε, με αυτά θα πορευτούμε.

Τι συνέβαλε περισσότερο σε αυτή την «καταστροφή»;

Η απαξίωση των εταιριών. Όταν ευτελίζεται το προϊόν, ευτελίζεται και η τέχνη, έφτασε να διατίθεται και μέσα σε απορρυπαντικά…

Σας ρώτησε κανείς όταν κυκλοφόρησαν δίσκοι σας, ως δώρο σε εφημερίδες;

Μα δεν είναι κατάρα η εφημερίδα, κατάρα είναι να μην μπορείς να βγάλεις την καινούρια σου δουλειά μέσα από το κλασσικό τρόπο που είναι τα δισκάδικα... Αν είναι σωστό το "περιτύλιγμα" στα έντυπα, δεν έχω θέμα...

Για τα νέα παιδιά τι έχετε να πείτε; Μέχρι πρότινος αναδεικνύονταν και μέσω ταλεντ σόου…

Προτιμώ τους τραγουδιστές που βγαίνουν από το «πατάρι»… Συνεργασία με συνθέτες και στιχουργούς, τραγουδοποιοί μέσα από δικά τους γκρουπάκια, ή το διαδίκτυο, παρά αυτή την κρεατομηχανή παιδιών που κάνουν μια μικρή επιτυχία και μετά εξαφανίζονται…

Γιορτάζετε 30 χρόνια στο τραγούδι; Είναι επέτειος;

Ναι, αλλα γιορτάζω τις επετείους οπότε θέλω εγώ...

Αναφέρετε μας, 2-3 σταθμούς αυτής της μεγάλης πορείας σας στο ελληνικό τραγούδι που ξεχωρίζετε και νιώθετε περήφανη που βρέθηκαν στον δρόμο σας;

Θεωρώ όλες τις συναντήσεις σημαντικές…

Επιμένω να μου δώσετε κάποια συγκεκριμένη απάντηση…

Ξεχωρίζω την πρώτη φορά που ανέβηκα στην σκηνή, γιατί δεν είχα σκοπό να γίνω τραγουδίστρια…

Ήταν στην Σκόπελο αυτό το γεγονός;

Όχι, εκεί γνώρισα τα παιδιά της Οπισθοδρομικής Κομπανίας που ήδη είχαν πρόσκληση από τον Σαββόπουλο και μου είπαν έλα και εσύ… Εκεί ήταν η πλήρης ανατροπή στη ζωή μου..

Άρα υπάρχουν «σταθμοί»…

Σαφώς, όπως και η διάλυση της κομπανίας με την οποία είχα αποφασίσει να σταματήσω το τραγούδι, αλλα ως όψεται ο Σταμάτης Σπανουδάκης...

Πείτε μας κι άλλα…

Όταν αρχίζω και κάνω μόνη μου τις παραγωγές των δίσκων μου διαλέγοντας συνεργάτες, μουσικούς, συνθέτες… Φυσικά μέσα σε όλα αυτά, είναι οι συναντήσεις μου με αξιοσημείωτους ανθρώπους, πολύ σημαντικές προσωπικότητες, τους οποίους επιδιώξαμε αμφίδρομα να συναντηθούμε και έτσι η ζωη μου, έγινε πιο «πλούσια», πιο δημιουργική...

Πως κτίστηκε αυτή η «γεμάτη», «πλούσια» καριέρα;

Ήμουν πολύ συνειδητοποιημένη αν θα μείνω σε αυτό που λέγεται τραγούδι και πως θα ήθελα να μείνω…

Οπότε ήσασταν αποφασισμένη γι αυτήν την πορεία…

Αγαπούσα την μουσική, παρακολουθούσα καλλιτέχνες, είχα άποψη πριν γίνω τραγουδίστρια, έτσι όταν έγινα, ήμουν πολύ συγκεκριμένη που ήθελα να πάω και πως..

Ήσασταν και πολύ τυχερή...νομίζω...

Εννοείται, με τόσες συνεργασίες αν δεν ήταν και θέμα τύχης…

Γιατί δεν έχει βγει μια «νέα Αρβανιτάκη», ένα νέο πρόσωπο που να σας μοιάζει;

Δεν χρειάζεται…

Εσάς όμως σας έχουν συγκρίνει με την Μαρίκα Νίνου…

Δασκάλες για μένα ήταν δύο, η Τζένη Βάνου και η Μαρίκα Νίνου… Αυτές είναι οι φωνές πάνω στις οποίες δούλεψα και άκουσα πολύ… Όσο για αυτό που λέτε, ένας καλλιτέχνης για να ξεχωρίσει οφείλει να έχει τη δική του ιδιαιτερότητα...

Πως σε όλα αυτά τα 30 χρόνια, η Ελευθερία δεν έγινε στόχος κουτσομπολίστικων περιοδικών, δεν πούλησε την προσωπική της ζωη, δεν…

Θέλετε να πούμε τις αλήθειες;;;; Μόνοι τους [οι καλλιτέχνες] το καλλιεργούν, μπαίνουν σε αυτό το κύκλωμα...και προωθούν συζητήσεις...

Επί προσωπικού είχατε ενοχλήσεις;

ΟΧΙ! Αν θέλεις συμβαίνει, δεν θέλεις,  δεν συμβαίνει…

Με την Δόμνα Σαμίου, είχατε καλές σχέσεις…

Μεγάλες αγάπες…

Σας εκτιμούσε για το γεγονός ότι αναβιώσατε και κάποια στοιχεία παραδοσιακής μουσικής;

Η Δόμνα ερχότανε και έβλεπε τις παραστάσεις μου κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο. Μεγάλη ιστορία, μεγάλη προσωπικότητα...

Είναι διαφορετικό το ρεπερτόριο στις συναυλίες που δίνετε στο εξωτερικό;

Δεν έχει μεγάλη διαφορά με αυτό που κάνω στην Ελλάδα, απλά το κοινό είναι διαφορετικό…

Δεν ξέρουμε τίποτα για την καθημερινότητα σας. Πως περνάει την μέρα της η Αρβανιτάκη όταν δεν έχει επαγγελματικές υποχρεώσεις;

Έχω δυο υπέροχα παιδιά τα οποία είναι η κύρια ασχολία μου. Η περίοδος που δεν εμφανίζομαι, αλλα ακόμα και όταν έχω υποχρεώσεις, είναι γύρω από τη μουσική και τα τραγούδια. Είναι η ζωη μου αυτή…

Με το ιντερνέτ πως τα πάτε; Ασχολείστε;

Όχι φανατικά και με τρέλα, αλλα ναι… Τα έχω όλα στο κινητό μου…

Έχετε φίλους;

Είμαι σχετικά μοναχική, έχω φίλους, καλούς φίλους... αλλα δεν είμαι κοινωνική...

Πώς βιώνετε την κρίση;

Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι δεν έχει κορυφωθεί ακόμα, αισθάνομαι όμως μεγάλη χαρά και ευτυχία που έχω αυτή την τέχνη μέσα μου με την οποία εκφράζομαι, παρηγορούμαι και επικοινωνώ με τον κόσμο. Όσο μπορώ θα είμαι κοντά τους…

Έχετε πει πολύ καλά τραγούδια. Τραγούδια που θα μείνουν στην ιστορία. Αν για παράδειγμα σήμερα  σταματούσατε, η φωνή και τα τραγούδια σας θα μένανε για πάντα…

Αισθάνομαι ευγνώμων γι αυτή την τέχνη. Μου έχει δώσει τέτοια χαρά και συγκίνηση που δεν την εισπράττεις ούτε από παιδιά, ούτε από έρωτες, ούτε από φιλίες. Αν αυτό συμβεί, θα είναι ευχή μεγάλη...

Κ. Ελευθέρια Αρβανιτάκη, σας ευχαριστούμε. Τρίτη βράδυ, τα "λεμε" στη Μονή Λαζαριστών.

Με την Ε.Α. συνομίλησε ο «Κ». Συνέβαλε στην κουβέντα, ο Νίκος Βασάρας.φωτογραφίες Natasha Mauve Christianopoulou

PUBLIC, ΙΑΝΟΣ,TICKETHOUSE

7 βίντεο από την πρεμιέρα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ στο Stage, 2012

"Μέτρησα"

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης

"Αρωμα"
Στίχοι: Νίκος Μωραϊτης, Μουσική: Νίκος Αντύπας

Το κόκκινο φουστάνι

[Στίχοι: Κώστας Κινδύνης, Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής],

Δε θα ξαν' αγαπήσω (Το μερτικό μου απ' τη χαρά)

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική: Μάνος Λοΐζος.

Φτάνει-φτάνει" [Η ζωή μου κύκλους κάνει]

Στίχοι: Μιχάλης Φακίνος, Μουσική: Παραδοσιακό.

Πάω να πιάσω ουρανό"

Στίχοι: Σταμάτης ΚραουνάκηςΜουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Κάνε λιγάκι υπομονή

Στίχοι/Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης

Δυνατά-δυνατά" ΦΙΝΑΛΕ