Κάθε Παρασκευή ο κριτικός κινηματόγραφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης (μέλος της European Film Academy), γράφει, σχολιάζει και κριτικάρει τις νέες ταινίες της εβδομάδας στην Kulturosupa αποκλειστικά [28 Ιουνίου - 4 Ιουλίου 2012].

Οι κριτικές του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη για τις νέες ταινίες της εβδομάδας, δημοσιεύονται εντύπως κάθε Πέμπτη στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος και ηλεκτρονικά μόνο στο www.kulturosupa.gr αποκλειστικά.

Να δούμε τι θα κάνει αυτό το blockbuster, το «Ροκ για πάντα», μια κι ως τώρα τα μηνύματα που έρχονται από τα blockbuster του αθηναϊκού καλοκαιριού δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά. Σαφώς και το οικονομικό έχει κάνει το «θαύμα» του, μπορεί όμως και το κοινό να βαρέθηκε τα ίδια και τα ίδια, κυρίως τώρα που δεν έχει να τα πληρώσει. Περιμένουμε να δούμε και με το «ροκ για πάντα» τι θα γίνει μια κι εδώ έχουμε blockbuster αλλιώτικου τύπου, ένα ροκ μιούζικαλ, με τον Τομ Κρουζ  και το δικό του εκτόπισμα. Τα γαλλικά εκπροσωπούνται αυτή την εβδομάδα εις διπλούν, με το «Ούτε στον εχθρό μου» και με το «Αντίο βασίλισσα μου»- το τελευταίο είχε εγκαινιάσει το Φεστιβάλ Βερολίνου τον Φεβρουάριο.

Κι οι επαναλήψεις φέρνουν το «cape fear» του 1962 με τον Γκρέγκορι Πεκ και τον Ρόμπερτ Μίτσαμ που ελάχιστοι γνωρίζουν  τον τότε ελληνικό του τίτλο «Δύο γίγαντες συγκρούονται» (σκηνοθεσία Τζ. Λι Τόμσον) και τα «κοινωνικά σκάνδαλα» του Τζορτζ Κιούκορ που χάρισε στον Τζέιμς Στιούαρτ το Οσκαρ της καριέρας του (1941) αν και πιο προβεβλημένοι ήταν οι συμπρωταγωνιστές του, ο Κάρι Γκραντ κι η Κάθριν Χέπμπορν.

ΡΟΚ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (Rock for ages)

ΗΠΑ 2012

Σκηνοθεσία: Ανταμ Σανκμαν

Παίζουν: Τομ Κρουζ, Κάθριν Ζίτα Τζόουνς

Ο Τομ Κρουζ δεν είναι ο πρωταγωνιστής σε αυτή την ταινία. Έχει, όμως, το ρόλο – κλειδί του έργου , έναν ιδιότροπο κι άκρως εκκεντρικό ροκ σταρ, που του δίνει την ευκαιρία για να πλάσει κάτι διαφορετικό. Γι αυτό και τον δέχτηκε. Δεν θα έλεγα ότι αποκάλυψε προσόντα στο είδος που λέγεται μιούζικαλ. Πρόβαλε , όμως, για μια ακόμα φορά το εκτόπισμα του καθώς και το image του ροκ σταρ, που δεν τον είχαμε δει σε κάτι τέτοιο ως τώρα. Κι όμως… Τον είχαμε δει σε κάτι παρόμοιο κι έχω την εντύπωση ότι αυτό ήθελε να υπενθυμίσει. Εκείνο τον supporting ρόλο που είχε κάνει στη «Μανόλια» κι ήταν από τους καλύτερους της καριέρας του. Εδώ, όμως, ο ρόλος δεν πάει προς τέτοιες κατευθύνσεις και το κομμάτι «μιούζικαλ» το αφήνει για τους άλλους. Ωστόσο, η αξία του ως σταρ επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά μια κι εκτοπίζει τα δύο κακόμοιρα και πιθανόν και ταλαντούχα νεαρά παιδιά που παίζουν τους υποτιθέμενους πρωταγωνιστικούς ρόλους κι απλά ο Τομ Κρουζ με την παρουσία του τα εξαφανίζει. Χωρίς να αποκαθίσταται στα μάτια των κριτικών εκείνων που τον έχουν στην «μπούκα» χωρίς να ξέρουν ούτε  οι ίδιοι  το γιατί και θέλουν να πείσουν και το κοινό περί αυτού αντιπαραβάλλοντας τον με τον Τζόνι Ντεπ.  Ο Κρουζ κάνει πιο πολλά εισιτήρια, όμως οι θεατές λένε ή πρέπει να λένε ότι τους αρέσει ο Ντεπ. Ο, τι συνέβαινε και με το δίδυμο Καρέζη – Βουγιουκλάκη.

Αυτά ως προς τον Τομ Κρουζ .

Ως προς το μιούζικαλ τώρα. Θα μπορούσα να πω και «σιγά το μιούζικαλ!» αν το έκρινα με κριτήρια καθαρώς βασισμένα στο είδος. Ως ένα ψυχαγωγικό, όμως, φιλμ, με πολλά τραγούδια γνωστά από το παρελθόν, που αναβιώνει τη ροκ σκηνή και κυρίως τη Sunset Strip του Λος  Αντζελες του 1987 και  του West Hollywood με τις διακριτικές gay αναφορές, θα έλεγα πως είναι καλύτερο και προτιμότερο από τα διάφορα 3D  των εφέ και των εκρήξεων.

Για την ώρα, πάντως, ο Ανταμ Σάνκμαν, τόσο με το «hairspray» όσο και με το «Ροκ για πάντα» δεν με έχει πείσει για το μεγαλείον του πράγματος.

Πιο αυθεντική σκηνή μιούζικαλ είναι το χορευτικό της Κάθριν Ζίτα Τζόουνς στην εκκλησία.

ΑΝΤΙΟ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΟΥ (Les adieux a la reine)

Γαλλία, 2012

Σκηνοθεσία: Μπενουά Ζακέ

Παίζουν: Νταιάν Κρούγκερ, Λέα Σεντού

Κάποτε αυτές τις ταινίες της γαλλικής παραγωγής τις προσπερνούσαν χαρακτηρίζοντας τες  «ακαδημαϊκές», προσδίδοντας περιφρονητική διάθεση στον όρο. Όταν όμως η Γαλλία αποφάσισε να ενδυναμώσει την κινηματογραφική βιομηχανία της, να ξαναγίνει οικονομικά ανταγωνιστική κι επιστράτευσε γι αυτό την πολιτική επιδοτώντας τρόπον τινά τα γαλλικά έργα κι επιστρατεύοντας τα κατά τόπους ινστιτούτα και λοιπά της για καλύτερη προώθηση των ταινιών, εκείνοι που κατηγορούσαν ανακάλυψαν τα γαλλικά, τη Γαλλία, το γαλλικό σινεμά , τα δε ακαδημαϊκά έγιναν σοβαρά.

Τέτοια περίπτωση είναι το «Αντίο βασίλισσα μου» που άλλοτε θα πήγαινε στον κάλαθο όπως θα πήγαινε κι ο «Υπουργός» και αρκετά άλλα καλά γαλλικά φιλμ της φετινής χρονιάς  μια και δεν κάνουν πια κουμάντο στα σινεμά τα τετράδια του σινεμά.

Πραγματικά είναι ωραίο το έργο, χωρίς να πρόκειται για κάτι μεγάλο και σπουδαίο, ως σενάριο είναι πολύ πιο στρωτό από το ημι- ανεκδιήγητο φιλμ της Σοφίας Κόπολα για την «Μαρία Αντουανέτα», ωστόσο δεν έχει την αισθητική εκείνου και τον σχολιασμό του πλούτου μέσω των κοστουμιών. Ως ιστορικό, όμως, φιλμ μας δείχνει μια άλλη εικόνα για τις Βερσαλλίες των τελευταίων ημερών πριν εισβάλει η Επανάσταση και μια προσωπική ιστορία της Μαρίας Αντουανέτας με μια αναγνώστρια της Αυλής. Η ηθοποιός που παίζει την αναγνώστρια, η Λέα Σεντού είναι κι η αποκάλυψη. Ωστόσο, δεν κάνει να παραβλέψουμε πως η Νταιάν Κρούγκερ δεν διαθέτει μόνο ομορφιά αλλά κι ενός τύπου πνευματικότητα που τη βοηθά να αναπληρώνει τα σημεία που το ταλέντο της παρουσιάζει κενά. Πάντως, όπως και να το κάνουμε, παρά τις τόσες Μαρίες Αντουανέτες που έχουμε δει, καμία τους δεν φθάνει την προπολεμική της Νόρμα Σίρερ.

ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΜΟΥ (Mon pire cauchemar)

Γαλλία 2011

Σκηνοθεσία: Αν Φοντεν

Παίζουν: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Μπενουά Πελβούρ

Γνωρίζει καλά την κομεντί ως είδος  η Αν Φοντέν αλλά εδώ δεν θα λέγαμε ότι κάνει το καλύτερο στο είδος που έχει ως τώρα υπηρετήσει με επιτυχία. Δουλεύει πολύ τα στερεότυπα, την κυρία της καλής κοινωνίας και τον τύπο τον λαϊκό που θα ξεκινήσουν με αντιπάθειες και μετά θα εξελιχθούν όπως ορίζουν οι νόμοι του μπουλβάρ. Παράλληλα, επιχειρεί κι ένα κοινωνικό σχόλιο περί ταξικών διαφορών αλλά μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Αστείος αλλά όχι  αφοπλιστικά συμπαθής ο Μπενουά Πελβούρ, η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι πιο πολύ Ιζαμπέλ Ιπέρ παρά κομεντιέν κι επιπλέον τα χρώματα και το ύφος παραπέμπουν προς τη μεριά του κοινωνικού σχολιασμού που υποτίθεται ότι επιχειρεί η Αν Φοντέν να κάνει παρά προς το λούσο του είδους. Ακόμα και τα ντεκόρ δεν εξυπηρετούν το πλαίσιο της ηρωίδας αν θυμηθεί κανείς το ντεκόρ στο οποίο ζούσε ο πλούσιος Παριζιάνος στο «Οι άθικτοι» . Σταθερή αξία καρατερίστα ο Αντρέ Ντισολιέ που παίζει τον σύζυγο.

ΕΠΙΣΗΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ

«ΣΤΑ ΟΡΙΑ» (Rampart).

Αστυνομική ταινία άφθονης ωμότητας γύρω από  ένα αληθινό γεγονός, τη διάλυση ενός σώματος της Αστυνομίας του Λος Αντζελες. Με τον Γούντι Χάρελσον. Σκηνοθεσία: Ορεν Μούβερμαν

«ΜΕΣΟΤΟΙΧΙΕΣ» (Medianeras).

Του Γκουστάβο Ταρέτο. Από την Αργεντινή. Τα οικοδομήματα του σημερινού Μπουένος Αιρες φιλοξενούν δύο πρόσωπα που ζουν παράλληλες ζωής και δεν έχουν συναντηθεί ποτέ . Από το ρεπερτόριο των φεστιβάλ και των μικρών καλλιτεχνικών αιθουσών

ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ

CAPE FEAR (Το ακρωτήρι του φόβου)

(Δύο γίγαντες συγκρούονται).

Διαφορετικό στο  ύφος από το φιλμ που ξέρουμε ως remake του Μάρτιν Σκορσέζε. Ο Γκρέγκορι Πεκ παίζει τον οικογενειάρχη κι ο Ρόμπερτ Μίτσαμ τον επικίνδυνο  εκδικητή που έρχεται από το παρελθόν για να πάρει εκδίκηση. Υποβλητική ατμόσφαιρα από τον Τζ. Λι Τόμσον, σκηνοθέτη του «Κανόνια του Ναβαρόνε»  κι άλλων επιτυχιών.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ (The Philadelphia Story).

Κλασική κομεντί του αμερικανικού κινηματογράφου και του Χόλυγουντ, πολύ πιο διάσημη από το θεατρικό έργο στο οποίο βασίζεται. Ενας γάμος που ετοιμάζεται με όλους τους κανόνες της πολυτέλειας δεν θα φτάσει στον χορό του Ησαία διότι η νύφη θα συνειδητοποιήσει ότι είναι ακόμα ερωτευμένη με τον πρώην.  Ως σινεμά, κάνει παλιό για την εποχή μας, έχει όμως τη ραφινάτη σκηνοθεσία του Τζορτζ Κιούκορ ως προς την συμμετρία των ηθοποιών κι αυτό του δίνει στυλ διαρκείας. Μεγάλη επιτυχία της Κάθριν Χέπμπορν στο θέατρο που απόκτησε και τα δικαιώματα του κι έτσι επανήλθε στο Χόλυγουντ ωστόσο το Οσκαρ δεν το πήρε αυτή αλλά ο εκ των συμπρωταγωνιστών της Τζέιμς Στιούαρτ. Ο άλλος είναι ο Κάρι Γκραντ.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

ΡΟΚ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Ο Τομ Κρουζ ως εκκεντρικός ροκ σταρ σε μιούζικαλ

ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΜΟΥ. Ταξική κομεντί με την Ιζαμπέλ Ιπέρ

ΑΝΤΙΟ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΟΥ. Άλλη μια Μαρία  Αντουανέτα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ. Κλασικό Χόλυγουντ αλλά και παλιός κινηματογράφος

CAPE FEAR . Το πρωτότυπο με Γκρέγκορι Πεκ και Ρόμπερτ Μίτσαμ που λεγόταν στην Ελλάδα «Δύο γίγαντες συγκρούονται

ΣΤΑ ΟΡΙΑ. Από το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Αντζελες

ΜΕΣΟΤΟΙΧΙΕΣ.  Αργεντίνικο φιλμ για σινέ τέχνης.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ

Από Παναγιώτη Τιμογιαννάκη (μέλος της European Film Academy)
ΥΣ.Ευχαριστούμε τη διοίκηση της εφημερίδας για την παραχώρηση πνευματικών δικαιωμάτων του Π.Τ. φυσικά και τον ίδιο.

Συντονιστείτε.

Κάθε Παρασκευή ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, κριτικάρει τις νέες ταινίες που προβάλλονται στις αίθουσες στην  Kulturosupa.