ΠΗΓΑΜΕ στο Μέγαρο Μουσικής, ΕΙΔΑΜE την παρασταση «ΔΑΦΝΙΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ» και λεμε τη ΓΝΩΜΗ μας.

Συν (+)

1. Η διατήρηση όλης της ιστορίας του Λόγγου.

Οι κουρτίνες του Μεγάρου ανοίγουν και παρακολουθούμε σε "σύγχρονη"  έκδοση τον Δάφνι να συναντά τη Χλόη και να αρχίζει ένα αφιέρωμα στον έρωτα, την αγνότητα και την νεανική αθωότητα, όλα αυτά υπό ήχους πουλιών και ζώων. Όλοι οι χορευτές  και χορεύτριες  περνούν  από τον ρόλο του Δάφνιδος  και της Χλόης ταυτόχρονα και το θέαμα αποτελείται από πολλές παραλλαγές του ζευγαριού πάνω στη σκηνή, πρωτότυπη σύλληψη. Η ιστορία ξετυλίχτηκε  με τους  χορευτές να ενσαρκώνουν και όλους τους υπόλοιπους ρόλους. Πολύ ωραία εικόνα.

2. Το χοροθέατρο της ΟΚΤΑΝΑ.

8 άψογοι επαγγελματίες πάνω στη σκηνή με καλοδουλεμένα, όμορφα σώματα και κινησιολογία που απομακρύνεται πολύ από τις φόρμες. Ποικιλία κινήσεων που δεν τη βαριέσαι καθώς δεν περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Δεν θύμιζε σε τίποτα ούτε το  νεοκλασικό μπαλέτο στυλ που συνήθως φέρει την ταμπέλα του σύγχρονου. Με επιρροές από σχολές σύγχρονου χορού της βόρειας Ευρώπης, η παράσταση είχε πράγματι την αίσθηση του σύγχρονου κινησιολογικά.  Να και κάτι καινούριο.

3. Η μουσική του Ραβέλ.

Η διατήρηση της αυθεντικής  μουσικής του Ραβέλ  ήταν από τα στοιχεία που έδιναν στο έργο μία πιο κλασσική  χροιά και το ανέβαζε αυτόματα επίπεδα  πιο πάνω. Μας συνεπήρε κανονικότατα.

πλην(-)

1. Η  "δήθεν" αίσθηση…

Οι χορευτές ήταν ντυμένοι σαν να προμοτάρουν κάποια γνωστή φίρμα ρούχων στην τηλεόραση  ή καλύτερα σαν να βγήκαν από την εκκεντρική  βιτρίνα του Λάκη Γαβαλά. Ήταν  σαν να κάνουν πασαρέλα αλλάζοντας  ρούχα πάνω στη σκηνή. Καθ 'όλη τη διάρκεια της παράσταση είχες δυστυχώς  μία εμπορευματοποιημένη αίσθηση να σε περιβάλει, κατά τ' άλλα δεν σε συνεπαίρνει ιδιαίτερα σαν θέαμα αυτό καθεαυτό. Από την άλλη μεριά, δυστυχώς και οι χορευτές  δεν σου έδιναν την εντύπωση ομάδας που συνεργάζεται, ήταν περισσότερο σαν να χόρευε ο καθένας μόνος του, για τον εαυτό του. Το θέαμα έμοιαζε ξένο και απόμακρο.

2.  Χοροθέατρο με υπότιτλους…

Επεξηγηματικοί τίτλοι καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης σε καθοδηγούν για το τί αναπαριστά το κάθε τι που συμβαίνει πάνω στη σκηνή και σχεδόν τι πρέπει να σκέφτεσαι όταν το βλέπεις (Ο γκροτέσκος χορός του γελαδάρη). Χωρίς αυτούς το έργο θύμιζε  μία ασυνάρτητη κινησιολογική προσπάθεια χωρίς ροή.  Το θέαμα ήταν λίγο αστείο.

1. Η σφραγίδα του δημιουργού.

Για τα ελληνικά δεδομένα αποτελεί ανατρεπτικό θέαμα, κάτι που δεν ρισκάρει ο οποιοσδήποτε να κάνει, γι' αυτό και φέρει την  επίσημη  σφραγίδα του Κ. Ρήγου, που είναι ο μετρ του είδους του. Λίγη επιτηδευμένη προκλητικότητα που προκαλεί το γυμνό και περιλαμβάνεται σχεδόν σε όλα του τα έργα, λίγη άποψη παραπάνω αναφορικά με την αίσθηση που θέλει να περάσει σχετικά  με το όλο στυλ που θα επικρατεί πάνω στη σκηνή και μία αίσθηση χορού. Τελικά την παράσταση την έντυσαν περισσότερο με όμορφα νοήματα και πρόλογο από πριν παρά σου τα έδειξαν έμπρακτα. Να 'χαμε να λέγαμε.

1. Πολύ μπλά μπλά για το γυμνό…

Μας είπαν για γυμνό και προκλητικό και ακατάλληλο κάτω των 15 ετών θέαμα. Από πότε θεωρείται σόκ ένα θέαμα που περιλαμβάνει  ένα γυμνό ανθρώπινο σώμα χωρίς να το προσβάλλει αλλά αντιθέτως το εξυψώνει για την ομορφιά του; Κάθε μορφή τέχνης με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με αυτό δεν ασχολείται; Μετά αναρωτιόμαστε γιατί στις σύγχρονες κοινωνίες οι άνθρωποι είναι  καταπιεσμένοι με το σώμα τους.

5.  Από την άλλη όμως…

Είδαμε όντως γυμνό στην παράσταση, ε και; Για κάτι πρέπει να γίνει γνωστή και αυτή η παράσταση αλλιώς ποιός ο λόγος;

σούμα(=)

Όποιος δεν είχε ιδιαίτερες απαιτήσεις από το θέαμα δεν  απογοητεύτηκε καθόλου κατά την αποχώρηση. Οι υπόλοιποι απλά καλά κάναμε και το είδαμε.

Βαθμολογία

6,5 στα 10

Την παρασταση είδε

η Vivian Vrakopoulou

και είπε την ΓΝΩΜΗ της.

Διαβάστε επίσης.

Ο Κωνσταντίνος Ρηγος μιλαει αποκλειστικά στην KULTUROSUPA.

Κλικ παρακάτω.

http://www.kulturosupa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=595:-kulturosupa-&catid=42:interviews&Itemid=110