Μια Ελλάδα που απ’ άκρη σ’ άκρη… φεστιβαλίζεται ασυστόλως! Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου

165 Views
    Μια Ελλάδα που απ’ άκρη σ’ άκρη… φεστιβαλίζεται ασυστόλως! Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου Μια Ελλάδα που απ’ άκρη σ’ άκρη… φεστιβαλίζεται ασυστόλως! Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου

Μια Ελλάδα που απ’ άκρη σ’ άκρη… φεστιβαλίζεται ασυστόλως!

  Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου

      Όταν λέμε χαμός… πιο χαμός δεν γίνεται! Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα ανά την επικράτεια, και ένα… και δύο… και τρία… και πέντε φεστιβάλ, ακόμα και ταυτόχρονα στον ίδιο τόπο, διεκδικούν την προσοχή, την παρουσία, τη συμμετοχή σου. Κι εσύ πια (αν δεν είσαι ο Κόπερφηλντ) σε πόσα κομμάτια να διακτινιστείς, αν υποθέσουμε ότι θέλεις να συμμετέχεις σε δύο που συμπίπτουν; Να πας στο ένα και στο άλλο να στείλεις το ολόγραμμά σου; Να δεις μισό απ’ το ένα και μισό απ’ το άλλο για να μη μείνει κανένα παραπονεμένο; Να έχεις στο ένα φυσική παρουσία και στο άλλο τηλεπαθητική; Κι αν σε ενδιαφέρουν τρία; Μεγάλο δράμα… που καταλήγει σε μοιραίες επιλογές θυσίας. Για να μη πούμε για τον πόνο του «μετά»…
 
      Τί γίνεται βρε παιδιά; Ποιος περίεργος «ιός φεστιβαλίτιδας» κυκλοφορεί τελευταία; Τέτοιος απίστευτος οργασμός σε μια τόση δα χώρα! Παλιά είχαμε 5-6 πολιτιστικά φεστιβάλ να πορευτούμε και κρατούσαμε λογαριασμό: ένα Φεστιβάλ Επιδαύρου, ένα Φεστιβάλ Αθηνών, ένα Φεστιβάλ Τραγουδιού, ένα Κινηματογράφου, ένα Χορού… και that’s all ! Το καθένα σε συγκεκριμένη εποχή, με συγκεκριμένο περιεχόμενο, με συγκεκριμένο κοινό και τέλος πάντων, είχαμε ένα μπούσουλα. Ξέραμε ποιος θα «φεστιβαλιστεί» πού και πότε. Άσε που λόγω σπανιότητας αλλά και εποχών, το καθένα  είχε την αίγλη και το κύρος του κι όταν έλεγες «θα πάω στο Φεστιβάλ τάδε», μια ιερή συγκίνηση σε διακατείχε, κάτι σαν «θα πάω στην τελετή των Όσκαρ ή στη σκάλα του Μιλάνου» κι ένιωθες ήδη να ανήκεις σε μια ξεχωριστή, κουλτουρέ ελίτ. Άσχετα αν το πίστευες μόνο εσύ και κανένας άλλος… άσχετα αν ντουβάρι πήγαινες – ντουβάρι γύριζες κι η έννοια σου ήταν να φωτογραφηθείς στα κοσμικά και να κουτσομπολέψεις από πρώτο χέρι τον σταρ… άσχετα αν οι από γύρω σου «ψωνάρα» σε ανέβαζαν, «πυροβολημένο» σε κατέβαζαν! Ωραίες εποχές…
      Κι από κει και μετά είχαμε τα πολιτικά «φεστιβάλ νεολαίας», με βασική πρωταγωνίστρια την ΚΝΕ ή τον (πάλαι ποτέ) «Ρήγα Φεραίο» και βέβαια πάμπολλα… πανηγύρια! Και στα μεν πρώτα φεστιβαλιζόταν   - προβληματιζόμενη βαθιά – η φοιτητιώσα νεολαία, ντυμένη με αμπέχονα, ινδικά φουστάνια, ταγάρια και σανδάλια, πίνοντας ατέλειωτες μπύρες, καπνίζοντας άφιλτρα και αποστηθίζοντας κασέτες , τσιτάτα και συνθήματα. Ενώ στα άπειρα λαϊκά πανηγύρια, αφιερωμένα κατά βάση σε αγίους – προστάτες, σε ιστορικά έθιμα ή παραδοσιακά προϊόντα, σύσσωμη η τοπική κοινωνία συμμετείχε σε μια αυθεντική γιορτή χαράς, με λαϊκούς οργανοπαίκτες, εθιμικά δρώμενα από τους κατοίκους, κεράσματα και ψησταριές, χορούς, γραφικούς λιανοπωλητές… Συνήθως σε παστρικιές πλατείες, κάτω από αιωνόβια πλατάνια, με βουνίσια ή θαλασσινή αύρα , με ήχους κλαρίνου ή βιολιού και συντροφιά τα τζιτζίκια… Και με χαμόγελα πλατιά και πηγαία…
 
      Τώρα χάνει η μάνα το παιδί… Ειδικά με το που ανοίγει ο καιρός και πάει να ξεμυτίσει καλοκαίρι, ο ιός χτυπά ανελέητα! Δεν θα βρεις χωριό, νησί, παραλία, λαγκάδι, ραχούλα, ρεματιά, αρχαίο μνημείο, αλάνα, σοκάκι, πάρκο, μεγαλούπολη (ουφ!) που να μην φιλοξενεί ένα – δύο - τρία φεστιβάλ! Τα οποία φεστιβάλ, πέραν της εντοπιότητας, διαθέτουν απίστευτη φαντασία ως προς το περιεχόμενο: φεστιβάλ  για την τέχνη, με άπειρα είδη μουσικής, θεάτρου, χορού. λογοτεχνίας, ποίησης, εικαστικών… φεστιβάλ για τις ιδέες με αντικείμενα την αλληλεγγύη, τον ρατσισμό, τη δικαιοσύνη, την ειρήνη, την ισότητα… φεστιβάλ εμπορικών προϊόντων, για το μέλι, το κρασί, το μανιτάρι, το κάστανο, το φιστίκι, τη σαρδέλα, το τυρί… φεστιβάλ ιστορικής μνήμης, φεστιβάλ εθίμων, φεστιβάλ καινοτομιών, φεστιβάλ παιδικά, φεστιβάλ τοπικά…. πέρα από  συμμετοχές σε παγκόσμια βεβαίως!
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ κουράστηκα με την απαρίθμηση! Μπήκα από νοσηρή περιέργεια στο διαδίκτυο να δω πόσα τέλος πάντων φεστιβάλ «παίζουν» για φέτος και η λίστα… ακόμη τρέχει! Κυριολεκτικά… ΔΕΝ μετριούνται. Πρόλαβα μόνο να δω στις πρώτες σελίδες ένα «Aegina Fistiki Fest», ένα «Taratsa film Festival», ένα «Φεστιβάλ off –off Athens» (;), ένα «Φεστιβάλ Αξία» (;), ένα «Φεστιβάλ… ανέργων» και μετά με πήρε ο… Μορφέας αγκαλιά.
 Όχι βέβαια ότι έχω κάτι με τα αιγινίτικα φιστίκια ή τις ταράτσες, αλλά… βρε παιδιά δεν αφήσατε και καμιά ιδέα –πρόταση για την έρμη τη σάτιρα! Καλύψατε τα ΠΑΝΤΑ… τα πιο πιθανά και τα πιο απίθανα! Μένει μόνο – αν δεν υπάρχει ήδη! - ένα «Φεστιβάλ των… φεστιβάλ» για τον κεντρικό συντονισμό του (δημιουργικού;) χάους, κάτι σαν τη γνωστή αμαρτωλή «ΜΗΚΥΟ των ΜΗΚΥΟ»…
      Σε μια προσπάθεια του διεστραμμένου μυαλού μου (όταν δεν έχει δουλειά ο διάολος…) να εξηγήσω το φαινόμενο, ψάχνω αιτίες: Είμαστε άραγε τόσο αστείρευτα δημιουργικοί, παραγωγικοί, κοινωνικά ευαίσθητοι και ευφάνταστοι; Αλλά αν είναι έτσι, γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά δεν εκδηλώνονται και σε άλλους σοβαρότατους τομείς της κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής ζωής μας; Γιατί η κοινωνική μας συνείδηση και η πολιτιστική μας κουλτούρα ως λαού βρίσκονται βάσει στοιχείων στα πατώματα; Είμαστε άραγε τόσο εξωστρεφείς και οπαδοί του «πανηγυριού»; Σίγουρα ναι και καλά κάνουμε…
 Είμαστε άραγε ταυτόχρονα και τόσο δηθενιάρηδες, ντεμέκ εναλλακτικοί ή ψωνισμένοι, βαφτίζοντας «φεστιβάλ» - με αγγλικούς πιασάρικους τίτλους - πολλά από τα παλιά αυθεντικά πανηγύρια; Σίγουρα ναι και κακά κάνουμε… Μήπως οι περισσότερες «φεστιβαλικές» δράσεις είναι επιδοτούμενες και παίζουν δελεαστικά κονδύλια; Σίγουρα ναι για κάποιες και το κίνητρο δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο…
 
      Ή μήπως, λέω, στην περίεργη χώρα των «προέδρων», των «αρχηγών», των «διχασμών», όπου οι έννοιες της συνεργασίας/ συνύπαρξης/ σύμπνοιας μοιάζουν άγνωστες, επιλέγει ο καθένας το δικό του «μετερίζι» - έστω κι αν είναι ίδιο με του διπλανού του- για να κάνει το «κομμάτι» του; Να γίνει κάτοχος και επικεφαλής του δικού του τσιφλικιού, αδιαφορώντας για τη πολυδιάσπαση δυνάμεων και κοινού, άρα και την μοιραία αποδυνάμωση του πράγματος. Στη λογική του «διαίρει και βασίλευε»… Με αποτέλεσμα να συνυπάρχουν ταυτόχρονα άπειρα πρόχειρα, αποδυναμωμένα, ομοειδή φεστιβάλ, πολλά εκ των οποίων ανούσια κι αδιάφορα, αντί λιγότερων, με ξεκάθαρο, καλοδουλεμένο περιεχόμενο, σαφή στόχο, ενδιαφέρουσα θεματολογία και βέβαια μεγαλύτερη συμμετοχή κοινού. Το οποίο δεν θα διασπάται σε χίλια δυο κομμάτια, συχνά εισπράττοντας απογοήτευση από απαράδεκτες μετριότητες έως γελοιότητες…
      Και τώρα που τα είπα και εκτονώθηκα και «αμαρτίαν ουκ έχω», πάω να οργανώσω με τους φίλους μου το κατάδικό μας φεστιβάλ… ξέρω ότι έχουν καλυφθεί τα πάντα, ότι όσο κι αν στύψουμε το μυαλό μας αποκλείεται να βρούμε κάτι πρωτότυπο, ότι μάλλον η (πολύτιμη) χορηγία είναι χαμένη, ότι θα πέσουμε σε μία από τα ίδια. Αλλά… σιγά τα ωά! Θα είναι ένα ωραιότατο φεστιβάλ «από εμάς για εμάς», για το οποίο φυσικά θα φροντίσω να σας ενημερώσω!

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή