Σινεμά στην Αλεξανδρούπολη; Τρέχα Κομοτηνή!!! Απίστευτο κι όμως τραγικό… η πρωτεύουσα του Έβρου δε διαθέτει καμία αίθουσα!

827 Views
Σινεμά στην Αλεξανδρούπολη; Τρέχα Κομοτηνή!!! Απίστευτο κι όμως τραγικό… η  πρωτεύουσα του Έβρου δε διαθέτει καμία αίθουσα! Σινεμά στην Αλεξανδρούπολη; Τρέχα Κομοτηνή!!! Απίστευτο κι όμως τραγικό… η πρωτεύουσα του Έβρου δε διαθέτει καμία αίθουσα!

Σινεμά στην Αλεξανδρούπολη; Τρέχα Κομοτηνή!!! Απίστευτο κι όμως τραγικό… η  πρωτεύουσα του Έβρου δε διαθέτει καμία αίθουσα!

       Απίστευτο; Κι όμως πέρα για πέρα αληθινό! Η πρωτεύουσα του νομού Έβρου με τους περίπου 60.000 κατοίκους, ΔΕΝ διαθέτει ΚΑΜΙΑ κινηματογραφική αίθουσα, πέραν της κινηματογραφικής λέσχης που λειτουργεί Δευτέρα – Τρίτη σε αίθουσα του Δημαρχείου!!! Επισκέφτηκα τη γενέτειρα πόλη και τους οικείους αγαπημένους μέσα στις γιορτές και ο διάλογος με φίλους που ακολουθεί είναι απόλυτα αυθεντικός:
-        Παιδιά… προτείνω εγώ η ανίδεη «τουρίστας», τί λέτε, πάμε σινεμά; Παίζει τίποτα καλό;
-        Α, δεν λειτουργεί αυτές τις μέρες  η λέσχη!
-        Ποια λέσχη ρε παιδιά, για σινεμά μιλάω!
-        Ξέρεις… λέει ο Σάκης, ζορίζομαι τελευταία, καταξοδεύτηκα και σκέφτομαι ρε γαμώτο τη βενζίνη!
-        Ποια βενζίνη ρε παιδιά στην Αλεξανδρούπολη… για σινεμά ξαναμιλάω! Με τα πόδια!
-        Κοίτα, αν εσύ το κόβεις με τα πόδια μέχρι την Κομοτηνή… πάω πάσο! Να εξοπλιστείς καλά μόνο γιατί έχει ψόφο! Μη σε ψάχνουμε…
Παγώνω (όχι βέβαια από το όντως ψοφόκρυο) και γουρλώνω τα μάτια. Οι γύρω «ντόπιοι» κοιτούν περίεργα την «ντόπια τουρίστρια».
-        Θέλετε να πείτε ότι σε ολόκληρη Αλεξανδρούπολη, ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ σινεμά και πάτε στην Κομοτηνή;
-        Καλά δεν το ήξερες; Ο τελευταίος κινηματογράφος που είχε απομείνει, τα ΗΛΥΣΙΑ, έκλεισε κι αυτός από το καλοκαίρι ακόμη…
-        Δηλαδή ολόκληρη πόλη 60.000 κατοίκων, ΔΕΝ έχει ούτε ΕΝΑ σινεμά; Επιμένω με δυσπιστία.
-        Κορίτσι μου είσαι γκα – γκα; ΤΙ δεν καταλαβαίνεις; Έχουμε μόνο την Κινηματογραφική Λέσχη… για καινούργια ταινία, αν μας περισσεύει κανένα φράγκο πάμε Κομοτηνή. Και επειδή ΔΕΝ μας περισσεύει, κατεβάζουμε ταινίες από το ίντερνετ… Ποια γουστάρεις να κατεβάσουμε;

       Πραγματικά έμεινα κάγκελο! Και από τη μια, οι ευχές για «Καλή Χρονιά» κόντεψαν να καταλήξουν σε βρισίδια γιατί δεν έλεγα να το πιστέψω κι από την άλλη με έζωναν οι ενοχές που δεν ήξερα. «Μα βρε παιδιά, πώς είναι δυνατόν; Εμείς εδώ κάποτε είχαμε πάνω από 10 κινηματογράφους… ίσως τους περισσότερους από κάθε αντίστοιχη επαρχιακή πόλη! Και μου λέτε τώρα, ούτε ένας;» Αφού με βεβαίωσαν και το διασταύρωσα οριστικά, αποφάσισα να το μοιραστώ δημόσια. Επειδή θεωρώ απαράδεκτο μια πόλη-πρωτεύουσα να μη διαθέτει ούτε έναν κινηματογράφο και οι κάτοικοι ή επισκέπτες της να στερούνται αυτό το τόσο προσιτό μέσο ψυχαγωγίας και να το αναζητούν… ταξιδεύοντας σε γειτονική πόλη! Μετατρέποντας φυσικά το «προσιτό» σε «απρόσιτο».  Επειδή θεωρώ το γεγονός προκλητική πολιτιστική υποβάθμιση. Και επειδή η συγκεκριμένη πόλη έχει συνδέσει κομμάτια της ιστορικής μνήμης της με τους πολλούς κινηματογράφους της στο παρελθόν… Και κομμάτια αγαπημένα της δικής μας μνήμης των νεανικών χρόνων…

       «ΗΛΥΣΙΑ», «ΡΕΞ», «ΤΙΤΑΝΙΑ», «ΕΛΛΗΝΙΣ», «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», «ΑΚΡΟΠΟΛ», «ΑΣΤΡΟΝ», «ΟΡΦΕΑΣ», «ΕΒΡΟΣ», «ΑΛΕΞ», «ΦΛΟΙΣΒΟΣ»….. Ονόματα που κάποτε φάνταζαν «εξωτικά», χειροποίητες ζωγραφιές στην πρόσοψη, φανταχτερές καλλιτεχνικές επιγραφές που σκλάβωναν το μάτι…  Και ουρές ατέλειωτες με τον ταμία να προειδοποιεί «μόνον όρθιοι», χωρίς αυτό να μας πτοεί για δίωρη ορθοστασία στο διάδρομο! Σκοτεινές αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες από γλυκειά προσμονή για έναν κόσμο υπερβατικό, μυστηριώδη, ανέμελο, μακρινά παραμυθένιο ή τραγικά ρεαλιστικό που ζωντάνευε στο λευκό πανί. Που έτρεφε χορταστικά με λυτρωτικό συναίσθημα, εικόνες, ψευδαισθήσεις, γέλιο ή δάκρυ… Που ταξίδευε…. Πόσα ταξίδια φυγής μαγικά στο σκοτάδι… Πόσες περιπέτειες βιωμένες με δυσδιάκριτη αίσθηση της μίζερης πραγματικότητας…

 
       Μα και πόσες λαχτάρες! Μη μας δει μαθήτριες  «τω καιρώ εκείνω», κάποιος καθηγητής σε έργο «μη εγκρίσεώς του», ημέρα εκτός Κυριακής, συνοδευόμενες από ύποπτο «ξάδελφο», γεγονός που μεταφραζόταν σε αποβολή και διαγωγή «κοσμία».. Ή μη καρφώσει κανένας καλοθελητής ρουφιάνος τη συνοδεία του «ξαδέλφου» σε τίποτα γονείς ή λοιπούς συγγενείς και είχαμε δράματα και στέρηση εξόδου για εξάμηνο επιεικώς. Πώς να στηρίξεις τα περί «ξαδέλφου» στο σόι; Ή να έχουμε μηχανευτεί όλα τα κόλπα γκαγκστερικής ταινίας για να περάσουμε λαθραία σε «ακατάλληλο» και να μας πιάσουν στα πράσσα! Πίσσα και πούπουλα συν δημόσιος διασυρμός! Αλλά και γλυκειές, κρυφές  λαχτάρες … Ένα πεταχτό φιλί στα σκοτεινά του εξώστη, ένα τρυφερό αγκάλιασμα μισοκρυμμένοι στις καρέκλες, σφιχτά κρατημένο το χέρι κάτω από τα μπουφάν, ένα μαντήλι να  σκουπίσει τα κλαμμένα μάτια, το μοιρασμένο γέλιο με ακουμπισμένους τους ώμους, ένα λαθραίο, ψιθυριστό «σ’ αγαπώ» στο σκοτάδι… σαν τους ερωτευμένους στο πανί. Που την κρίσιμη στιγμή, τα άτιμα μηχανήματα έκαναν σύσσωμη την αίθουσα να κραυγάζει «Χασάπη!»
 
       Τα θυμηθήκαμε με συγκίνηση εκείνο το βράδυ στην παρέα. Μετρήσαμε τους κινηματογράφους της πόλης που ταξίδεψαν τα πρώτα μας όνειρα, στέγασαν τα πρώτα σκιρτήματα, σημάδεψαν τα χρόνια μας με μνήμες ακριβές, καλά φυλαγμένες. Κινηματογράφοι θερινοί πνιγμένοι σε ζαλιστικό αγιόκλημα και χειμερινοί με ιστορία και εντυπωσιακές κατασκευές, σαν την επένδυση του ΡΕΞ με «αυγοθήκες» ή την συρόμενη, πρωτοπόρα τότε, οροφή του ΑΣΤΡΟΝ που από χειμερινό σινεμά γινόταν με ένα μαγικό κουμπί, θερινό! Και που υπέκυψαν κάποια στιγμή στο μοιραίο, μετά  τα θανατηφόρα χτυπήματα της τηλεόρασης, του βίντεο, των μεγαθήριων -πολυαιθουσών και βέβαια του παντοδύναμου διαδικτύου με τη δωρεάν θέαση… Σκληρός, αθέμιτος ανταγωνισμός που έκανε συνολικά τον κινηματογράφο να υποκύψει, όσο γενναία κι αν το πάλεψε! Κάπως έτσι και στην «κινηματογραφούπολη», οι αίθουσες η μία μετά την άλλη παραχώρησαν  τη θέση τους σε λογής, πιασάρικους καταναλωτικούς «ναούς».
 
       Το τελευταίο σινεμά που απέμεινε να «φυλάττει Θερμοπύλες» αντιστεκόμενο ηρωικά στην καταναλωτική λαίλαπα, ήταν το ιστορικό «ΗΛΥΣΙΑ», από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 (!), έχοντας γνωρίσει δόξες κοντά ενός αιώνα κι έχοντας ταξιδέψει γενιές! Όπου το καλοκαίρι, ο «Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων» στην ιδιοκτησία του οποίου ανήκει το κτίσμα ζήτησε να του παραχωρηθεί, προφανώς για προσοδοφόρα εμπορική αξιοποίηση. Παρά την έντονη κινητοποίηση κάποιων ρομαντικών για να «σωθεί», αλλά μάταια.. Και έτσι έπεσε και το τελευταίο «οχυρό» του «τελευταίου των Μοϊκανών», αφήνοντας μια πόλη που έσφυζε από κινηματογράφο, χωρίς ούτε μία αίθουσα πλέον… έτσι σαν δείγμα… έτσι σαν φόρο τιμής στην κινηματογραφική τέχνη… Αφήνοντας μόνη της μια Κινηματογραφική Λέσχη να διασώζει τα προσχήματα,που παρά την αξιόλογη παρουσία και το φτηνό εισιτήριο, εντούτοις ο στόχος της είναι διαφορετικός και δεν είναι δυνατόν να υποκαταστήσει συνολικά την παρουσία του κινηματογράφου σε μια μεγάλη πόλη, που στερείται τις προβολές των καινούργιων ταινιών. Τις οποίες αν θέλει να δει ένας Αλεξανδρουπολίτης, είτε θα ταξιδέψει μέχρι την Κομοτηνή, διανύοντας μια ώρα δρόμο, ξοδεύοντας ένα κάρο πολύτιμη βενζίνη και πληρώνοντας ένα απλό εισιτήριο ταινίας σαν εισιτήριο για Μαντόνα στη μαύρη αγορά, είτε – εάν κι εφόσον μπορεί- θα κατεβάσει από το διαδίκτυο… φαντασιώνοντας το γραφειάκι του ως κινηματογραφική αίθουσα και το λάπτοπ ως γιγαντο-οθόνη προβολής.
 
       Και μιλάμε για μια τέχνη που ανέκαθεν συνδέθηκε με την ψυχαγωγία του «φτωχού» γιατί το τίμημα για όσα σπουδαία προσφέρει ήταν και είναι από τα πιο χαμηλά. Πέρα όμως από την τέχνη καθεαυτή, το «σινεμαδάκι» αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο μαγικού ταξιδιού, ατμόσφαιρας, εξωστρέφειας, συντροφικότητας που κανένα μοναχικό λάπτοπ δεν μπορεί να αγγίξει καν… Ξέρω ότι κάποια πράγματα θα καθαγιάζονται πάντα με τη νοσταλγία και δεν έχουν επιστροφή. Όμως μια πρωτεύουσα 60.000 κατοίκων που αγάπησε και στήριξε τον κινηματογράφο όσο λίγες, να μη διαθέτει σήμερα ούτε ΜΙΑ κινηματογραφική αίθουσα, ξεφεύγει από τα όρια του συναισθηματισμού  και συνιστά σχεδόν «προσβολή» για τον πολιτισμό. Είναι κάτι που πονάει και το εκφράζω με όλη την αγάπη για την πόλη μου….
ΓΙΑΤΙ πατριώτες;

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Γιατρομανωλάκης: Υπέρ της επιλογής διεμφυλικής γυναίκας ως βασικής ερμηνεύτριας στην «Στρέλλα» της Λυρικής
Γιατρομανωλάκης: Υπέρ της επιλογής διεμφυλικής γυναίκας ως βασικής ερμηνεύτριας στην «Στρέλλα» της Λυρικής
με 0 Σχόλια 2417 Views

 Πώς σχολιάζει την απόφαση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής να συνεχίσει τις ακροάσεις για τον ρόλο μετά τις αντιδράσεις που ξέσπασαν από την queer κοινότητα

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή