Ο ΤΖΙΟΒΑΝΙ, ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΜΑΪΝΙΤΣΙ ΚΑΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΜΕ. ΑΠΟ ΤΟΝ «ΈΙ ΓΚΑ» ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΤΖΑΘΑΝΑΣΗ.

401 Views
Ο ΤΖΙΟΒΑΝΙ, ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΜΑΪΝΙΤΣΙ ΚΑΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΜΕ. ΑΠΟ ΤΟΝ «ΈΙ ΓΚΑ» ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΤΖΑΘΑΝΑΣΗ. Ο ΤΖΙΟΒΑΝΙ, ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΜΑΪΝΙΤΣΙ ΚΑΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΜΕ. ΑΠΟ ΤΟΝ «ΈΙ ΓΚΑ» ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΤΖΑΘΑΝΑΣΗ.

Ο ΤΖΙΟΒΑΝΙ, ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΜΑΪΝΙΤΣΙ ΚΑΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΜΕ. ΑΠΟ ΤΟΝ «ΈΙ ΓΚΑ» ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΤΖΑΘΑΝΑΣΗ.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα άλλο μεγάλο κομμάτι της βιομηχανίας θεάματος της Ιαπωνίας, τα γνωστά στους περισσότερους πλέον, άνιμε. Οδηγός μας σε αυτήν την παρουσίαση θα είναι τα βραβεία Μαϊνίτσι, που απονέμουν κάθε χρόνο δύο βραβεία για την συγκεκριμένη κατηγορία, με τους νικητήριους τίτλους να θεωρούνται οι καλύτεροι της χρονιάς. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως η εγχώρια αγορά άνιμε, που αποτελείται από περισσότερες από 430 εταιρείες παραγωγής, έκανε ρεκόρ τζίρου το 2013 με 242,8 δις γιεν (1,8 δις ευρώ περίπου). Το αντίστοιχα νούμερο για τις ΗΠΑ το 2009 ήταν 2,74 δις δολάρια (2,48 δις ευρώ περίπου). Γίνεται κατανοητό λοιπόν πως πρόκειται για μία τεράστια βιομηχανία. Ας περάσουμε όμως στο προκείμενο
 
Τα βραβεία Μαϊνίτσι λοιπόν διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 1946, από την εφημερίδα Μαϊνίτσι Σίνμπουν, η οποία είναι η παλαιότερη καθημερινή εφημερίδα της Ιαπωνίας, μιας και κυκλοφορεί από το 1872. Σήμερα, είναι μία από τις τρεις μεγαλύτερες της χώρας, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως δύο γενικοί διευθυντές της, εξελέγησαν πρωθυπουργοί . Γίνεται λοιπόν κατανοητό, πως πρόκειται για πολύ σημαντικά βραβεία.
 
Από το 1962, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Νόμπουρο Οφούτζι, έναν από τους πρωτοπόρους του ιαπωνικού άνιμε, άρχισε να απονέμεται ένα βραβείο στο όνομα του, για το καλύτερο της χρονιάς. Πρώτος νικητής υπήρξε το Story of a certain street corner, του Οσάμου Τεζούκα.
 
Με την άνοδο της βιομηχανίας την δεκαετία του '80, άρχισε η κυριαρχία στο συγκεκριμένο βραβείο των παραγωγών των μεγάλων εταιριών, εις βάρος των αντίστοιχων ανεξάρτητων, στις οποίες αρχικά απευθυνόταν η κατηγορία. Για να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο θεσπίστηκε το 1989 το Μεγάλο Βραβείο Animation, για τις μεγάλες παραγωγές, ενώ το Οφούτζι επικεντρώθηκε και πάλι στις ανεξάρτητες. Πρώτος νικητής του νέου αυτού βραβείου, υπήρξε το Κίκι: Η μικρή μαγισσούλα, του Χαγιάο Μιγιαζάκι
 
Από το 1986 και μετά απονέμεται προς τιμή της Τακάκα Κικουνίγιο, μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της χώρας και την δεύτερη γυναίκα που σκηνοθέτησε ποτέ ταινία στην Ιαπωνία, το ομώνυμο βραβείο, πάντα σε γυναίκα, για την γενικότερη προσφορά της στον κινηματογράφο.
 
Τα 69α βραβεία διοργανώθηκαν στις 10 Φεβρουαρίου 2015 και απονεμήθηκαν ως εξής:
Μεγάλο βραβείο: My Man (Καζουγιόσι Κουμακίρι)
Καλύτερη ταινία: The light shines only there (Μίπο Ο)
Καλύτερη ξένη ταινία: Μεγαλώνοντας (Ρίτσαρντ Λίνκλειτερ)
Καλύτερος σκηνοθέτης: Μίπο Ο (The light shines only there)
Καλύτερο σενάριο: Μομόκο Άντο (0.5 mm)
Καλύτερος ηθοποιός: Γκο Αγιάνο (The light shines only there)
Καλύτερη ηθοποιός: Σάκουρα Άντο (0.5 mm)
Καλύτερος ηθοποιός (β' ρόλος): Χιντεάκι Ίτο (Wood Job!)
Καλύτερη ηθοποιός (β' ρόλος): Τσιζούρου Ικεγάκι (The light shines only there)
Βραβείο Sponichi Grand Prix Πρωτοεμφανιζόμενου: Χιροόμι Τοσάκα (Hot Road ), Νάνα Κομάτσου (The world of Kanako)
Βραβείο Τανάκα Κινούγιο: Κιόκα Σουζούκι
Καλύτερη Κινηματογράφηση: Μακότο Σιγκούμα (Pale moon)
Καλύτερη καλλιτεχνική διεύθυνση: Γιούτζι Χαγιασίντα, Έρι Σακουσίμα (Over your dead body)
Καλύτερη μουσική επένδυση: Γιοσικάζου Σούο (Lady Maiko)
Καλύτερος ήχος: Κενίτσι Φουτζιμότο (The eternal zero)
Καλύτερο τεχνικό βραβείο: -
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Sayama - Until the invisible handcuffs are removed (Σονγκ Γοόνγκ Κιμ)
Βραβείο Animation: Giovanni's island (Μιζούχο Νισικούμπο)
Βραβείο Νόμπουρο Οφούτζι: Anohana: The flower we saw that day (Ακίρα Όντα)
Βραβείο Τσουτάγια Κοινού (Ιαπωνική ταινία): Rurouni Kenshin: Kyoto inferno (Κεΐσι Οτόμο)
Βραβείο Tsutaya Κοινού (Ξενόγλωσση ταινία): Ψυχρά κι ανάποδα (Κρις Μπακ, Τζένιφερ Λι)
Ειδικό Βραβείο: Τερούγιο Νογκάμι (Βοηθός σκηνοθέτη του Κουροσάβα)
 
Εμείς βέβαια θα ασχοληθούμε με την κατηγορία animation και το Giovanni's island. Αρχικά να αναφέρω πως το φιλμ, στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς του εκτυλίσσεται στο Σικοτάν, ένα νησί που ανήκει στις Κουρίλες Νήσους, ένα σύμπλεγμα νησιών που ανήκε στην Ιαπωνία, αλλά πέρασε στην ρωσική κυριαρχία, μετά τον Β' Παγκόσμιο. Η Ιαπωνία υποστηρίζει πως η προσάρτηση έγινε παράνομα και υπάρχει διένεξη μεταξύ των δύο χωρών για το ζήτημα, το οποίο για τους Ιάπωνες θεωρείται μείζον εθνικό.
 
Υπό αυτό το κλίμα λοιπόν, βλέπουμε τη ζωή δύο αδερφών, του εντεκάχρονου Τζουνπέι και του μικρότερου Κάντα κατά τη διάρκεια τριών περιόδων: Του πολέμου, όπου όλα κυλούν σχετικά ομαλά, μιας και τα νησιά απέχουν αρκετά από το θέρετρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Της κατοχής, με τους Ρώσους να εποικίζουν το νησί και να εκτοπίζουν ουσιαστικά τους ντόπιους, αν και η συνύπαρξη συνεχίζεται. Της διαμονής της οικογένειας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
 
Η δεύτερη περίοδος είναι και η κύρια, με τα δύο παιδιά να γνωρίζουν την κοπέλα που μετακομίζει στο σπίτι τους, την Τάνια και μια ιδιαίτερη σχέση να δημιουργείται ανάμεσα σε αυτήν και τον Τζουνπέι. Θεωρώ πως η καλύτερη σκηνή του φιλμ εκτυλίσσεται όταν Ιάπωνες και Ρώσοι μαθητές, που συστεγάζονται στο ίδιο σχολείο, τραγουδούν όλοι μαζί τραγούδια και των δύο χωρών.
 
Βέβαια έχουμε να κάνουμε με ένα αντιπολεμικό δράμα, οπότε τα περισσότερα που συμβαίνουν είναι δραματικά και ενίοτε ελαφρώς δακρύβρεχτα. Κατά τ' άλλα έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα τεχνικό αριστούργημα από τα στούντιο I.G., αν και οφείλω να ομολογήσω πως τα σχέδια ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες γραμμές της ιαπωνικής τεχνοτροπίας, της οποία όμως η αρτιότητα γίνεται φανερή τόσο στο φόντο όσο κι στην κίνηση. Άλλωστε τεχνικά τουλάχιστον, μιλάμε για την κορυφαία τεχνοτροπία στο χώρο.
 
Να αναφέρω τέλος, πως υπάρχουν πολλές και συχνές αναφορές στο Night on the galactic railroad, ένα από τα σημαντικότερα έργα της κλασικής ιαπωνικής λογοτεχνίας, με τον σκηνοθέτη να ενσωματώνει συχνά, σκηνές από το βιβλίο στη ταινία. Από εκεί δανείζονται τα ονόματά τους οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες, οι οποίοι συστήνονται στην Τάνια ως Τζιοβάνι και Καμπανέλα. Προφανώς από εκεί παίρνει και τον τίτλο του το φιλμ.
 
Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό δείγμα του ιαπωνικού animation και μια ιδανική αφετηρία να γνωριστούν με το είδος, όσοι δεν έχουν ασχοληθεί ακόμα.
 
Το trailer:

Ο ΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗΝ KULTUROSUPA -κλικ εδώ


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Η δίκη των 7 του Σικάγο»: Μια υπόθεση που επανέρχεται για να προβληματίσει. Είδαμε & Σχολιάζουμε.
«Η δίκη των 7 του Σικάγο»: Μια υπόθεση που επανέρχεται για να προβληματίσει. Είδαμε & Σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 442 Views

Μια ταινία η οποία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν τα τέλη της δεκαετίας του 1960 στο Σικάγο των Η.Π.Α.  Είδε και σχολιάζει η Ελένη Μαντίκου για την Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή