TDF19 – Το μέγα κατόρθωμα και η αγένεια – Ανταπόκριση από το 19ο ΦΝΘ - 4η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

2 Views
TDF19 – Το μέγα κατόρθωμα και η αγένεια – Ανταπόκριση από το 19ο ΦΝΘ  - 4η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε. TDF19 – Το μέγα κατόρθωμα και η αγένεια – Ανταπόκριση από το 19ο ΦΝΘ - 4η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

 TDF19 – Το μέγα κατόρθωμα και η αγένεια – Ανταπόκριση από το 19ο ΦΝΘ  - 4η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

Πέντε χρόνια κάνω ό, τι περνάει από το χέρι μου, από επικλήσεις στον Θεό μέχρι θυσία στον βωμό των ηφαιστείων, προσπαθώ να πικάρω, να δελεάσω, να προκαλέσω την μάνα μου να έρθει σε κάποιο από τα φεστιβάλ και η σημερινή μέρα είναι θαυματουργή. Της είπα για την πρώτη ταινία που θα διαβάσετε παρακάτω και το αίμα μίλησε. Οι πρόγονοι ξύπνησαν και μια δίψα για πληροφόρηση του παρελθόντος που είχε ακούσει, αλλά ποτέ δεν έζησε, την έπεισαν να δώσει στο Φεστιβάλ μια ευκαιρία.
 
Το γιορτάσαμε με τον δέοντα σεβασμό. Κάθισε και στις δύο προβολές, καθηλώθηκε βέβαια στην πρώτη, έπαθε σοκ με όσες πληροφορίες πήρε για μια χώρα που η μόνη σχέση που είχε ήταν η περιοχή των γεωργιανικών ΚΤΕΛ στην Φιλίππου και αναρωτήθηκε πώς οι Γεωργιανοί μπορούν να μιλάνε ποντιακά. Οι ερωτήσεις βροχή και το ντοκιμαντέρ της απάντησε όλες. Πάμε παρακάτω να τα δούμε.
 
17:15 – John Cassavetes

Ένας δρόμος με μακρά ιστορία των Ανατολή Καρυπίδου και Δαμιανού Μαξίμωβ – Ελλάδα

Η ομάδα «Χωρίς Παρελθόν δεν Υπάρχει Μέλλον» αποφάσισε το 2012 να μεταβεί στα παλιά ελληνικά χωριά της Γεωργίας και να φωτογραφίσει ό, τι ελληνικό απέμεινε μετά την μαζική εγκατάλειψη των Ποντίων, μετά την Περεστρόικα, λόγω της ξαφνικής έξαρσης του εθνικισμού που οδήγησε σε τρομερή ανασφάλεια τους Έλληνες κατοίκους. Εξαιτίας του τεράστιου όγκου των φωτογραφιών που συνέλεξαν, αποφάσισαν να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ.
 
Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ιστορική αναδρομή από την εποχή που οι πρώτοι Έλληνες εποίκισαν τις Καυκάσιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας μέχρι την ακμή της ελληνικής κοινότητας με τα 30 χωριά, το 70% της πόλης της Τσάλκας και τα παιδαγωγικά ιδρύματα της Σάντας και της Ίραγκας.
 
Φιλοξενεί συνεντεύξεις από καθηγητές Πανεπιστήμιων και γηγενών κατοίκων, οι οποίοι δεν έχουν ξεχάσει το κομμουνιστικό καθεστώς που έκλεισε εν μία νυκτί της εκκλησίες και τα σχολεία όπου διδάσκονταν ξένες γλώσσες πέραν της ρωσικής και ανατρέπουν τις διηγήσεις τους με την αναφορά τους στο πείσμα των κατοίκων να λειτουργούν τις εκκλησίες και να στήνουν γλέντια στις μεγάλες γιορτές.
 
Πρόκειται για ένα ερασιτεχνικό ντοκιμαντέρ, χωρίς να έχει επιμεληθεί ο ήχος και χωρίς καλό μοντάζ. Αν ρωτήσετε έστω κι έναν σ’ εκείνη την αίθουσα αν τους ενόχλησε αυτό, πιστέψτε με, η απάντηση θα ήταν αρνητική. Όλοι εκεί μέσα μπήκαμε για να μάθουμε την ιστορία μας, τις διαδρομές των προγόνων μας και να δούμε κάπως επιφανειακά πώς ζούσαν όλοι στη Γεωργία. Ήταν ένα αρκετά διαφωτιστικό και ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, το οποίο, ως θαύμα, δεν με ώθησε ν’ ανοίξω το στόμα για να χασμουρηθώ.
 
Στα highlights, το χωριό Τσικισβάρι, στην επαρχία Μπορτζόμι. Το συγκεκριμένο χωριό είναι το μόνο που μέχρι σήμερα ομιλείται η ποντιακή διάλεκτος από όλους τους κατοίκους ανεξαιρέτως και πολλοί νεαροί το επισκέπτονται χρόνο πάρα χρόνο, διότι εκεί είναι οι γονείς τους και οι παππούδες τους, ξοδεύοντας ως και τρεις μήνες εκεί. Συνειδητοποίησα ότι και μια φίλη μου είναι από κει, μιας και είχα μπερδέψει το Τσικισβάρι με το Τσιχινσβάλι της Νότιας Οσετίας. Δείχνοντας μου φωτογραφίες από ‘κει και καθώς μου διηγιόταν ιστορίες με την γιαγιά της και τις εκδρομές με τον ξάδερφό της, βλέποντας αυτό το μέρος στο φιλμ, τη ζήλεψα που κατάγεται από ένα τόσο ζωντανό μέρος και που πηγαίνει τόσο συχνά να το επισκέπτεται…

/
  Το συρματόπλεγμα: Γεντί Κουλέ, τόπος μνήμης των Αν. Χριστοφορίδου και Film Fabrikers

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ είναι μια δημιουργία της «Καλλιτεχνικής Γειτονιάς» του Δήμου Νεάπολης – Συκεών. Ενώ περιμένει κανείς να παρακολουθήσει μια ιστορική αναδρομή του κτιρίου ανά τους αιώνες, εν τέλει παρακολουθεί μια ολίγον δραματοποιημένη μορφή της χρήσης του Επταπυργίου ως φυλακή.
 
Παίρνοντας για βάση την ιστορία των καπέλων του Επταπυργίου, τα οποία τα φορούσαν οι επισκέπτες και οι φυλακισμένοι ενός καφενείου, για να μην ανακαλύπτονται, όταν δραπέτευαν, ξεκινάει μια μικρή διήγηση δύο πολιτικών κρατουμένων επί χούντας για τις συνθήκες κράτησης τους. Την ίδια στιγμή, παρακολουθούμε μια δραματοποιημένη ιστοριούλα χωρίς κάποιο ρόλο στο ντοκιμαντέρ, παρά μόνο για λόγους εντυπωσιασμού.
Στα highlights, ένας πρώην πολιτικός κρατούμενος, ο οποίος πιστεύει πως «αυτή η κρίση δεν σημαίνει τίποτα, αν έχεις χάσει πρώτα έστω και για λίγο την ελευθερία από μια απολυταρχική εξουσία». Πλάκα πλάκα, άδικο δεν έχει, γιατί σήμερα ποιος θα διαδήλωνε απέναντι από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Εγνατία;
 
Παρά το καλοστημένο και τεχνικά άρτιο ντοκιμαντέρ των παραπάνω δημιουργών, των οποίων η αγάπη για τον κινηματογράφο τους οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα, έχω να επισημάνω κάτι που μου προξένησε αμηχανία και αρνητική εντύπωση.
 
Το πρώτο ήταν η κακή και επαναλαμβανόμενη μουσική του 20λεπτου φιλμ, στην οποία όλοι εκεί γύρω από μένα ψιθύριζαν για το πόσο τρυπάει στ’ αυτιά και δεν είναι συμβατή με την ταινία.
 
Το δεύτερο αφορά την αγένεια. Στο διαδραστικό κομμάτι της συνομιλίας των δημιουργών με το κοινό, η διερμηνέας, λόγω έλλειψης συμμετοχής του κοινού σε ερωτήσεις, αποφάσισε να τους ρωτήσει για ποιον λόγο ασχολήθηκαν μ’ αυτή την ταινία. Οι δημιουργοί επιδόθηκαν σ’ ένα ατέρμονο ευχαριστήριο λόγο περισσότερο και ευχαρίστησαν όσους ανέγραφαν οι τίτλοι της ταινίας. Κάτι τέτοια, όταν ο χρόνος πιέζει, καλό είναι να μην γίνονται, διότι η αίθουσα θα έπρεπε να αδειάσει γρήγορα. Αντίθετα, οι δημιουργοί του 1ου ντοκιμαντέρ αναγκάστηκαν να είναι λιτοί και περιεκτικοί στα λεγόμενά τους, αφήνοντας στο κοινό να αναπτύξει γνώμη.
 
Πράγματι, πολλά περισσότερα χέρια σηκώθηκαν ύστερα, αλλά ο λόγος δόθηκε σε δύο γυναίκες που προμόταραν στα καλά καθούμενα, χωρίς πολύ τακτ, τον Δήμο Νεάπολης – Συκεών και τις μελλοντικές δραστηριότητές του. Δεν ξέρω αν είμαι περίεργος σ’ αυτά που λέω, αλλά από πότε το διαδραστικό κομμάτι είναι ένα άκομψο προμοτάρισμα των δράσεων ενός δήμου και όχι η ισότιμη παρουσίαση των δημιουργών των ντοκιμαντέρ για την εξιστόρηση της δημιουργίας του έργου τους;
 
Το χειρότερο σε αυτό το πράγμα ήταν η έλλειψη αναφοράς και συγχαρητηρίων και στο άλλο ντοκιμαντέρ για τη Γεωργία των παραπάνω ανθρώπων, την ίδια στιγμή που, ανεξαρτήτως αν η ερώτηση που γίνεται, αναφέρεται σ’ ένα από τα δύο ντοκιμαντέρ, όλοι οι θεατές συγχαίρουν και τους δύο δημιουργούς για την προσπάθειά τους. Αυτό για μένα ήταν απαράδεκτο. Η αδιαφορία αυτή μ’ έκανε να ψηφίσω τελείως αρνητικά στα «Βραβεία Κοινού» παρά την αρχική μου επιλογή. Σε θέματα αγένειας, δεν μπορώ να είμαι αρκετά αντικειμενικός, λυπάμαι…
 
Για σήμερα: Ένας δρόμος με μακρά ιστορία/ Γεντί Κουλέ
Ραντεβού αύριο με ένα «πρωινό» ντοκιμαντέρ!
 --------------

 
#TDF19 #SKG #filmworm #Correspondence #Documentary #Georgia #GR #YediKule #Prison #Village #Pontos #7 #PandelisTsompanis #Kulturosupa #Κουλτουρόσουπα

Φωτογραφικό υλικό


Αρθρογραφος

Παντελής Τσομπάνης
Παντελής Τσομπάνης
Μου αρέσει να γράφω. Από ανάγκη, από χόμπι και από αγάπη στον λόγο. Θεατρικά, διηγήματα, νουβέλες. Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με άρθρο και δη κινηματογράφου. Αγαπημένος και μοναδικός ο Αλμοδόβαρ. Μένω στη Θεσσαλονίκη (για καλή ή κακή τύχη δε ξέρω) και σπουδάζω στη Δημοσιογραφία του ΑΠΘ, με σκοπό να γίνω κάτι που δεν αγγίζει τα όρια του δημοσιογράφου. E-mailQ a4pantsompanis@yahoo.gr

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
 58ο ΦΚθ: Ματιές στα Βαλκάνια με αφιέρωμα στη «Λογοτεχνία και σινεμά»
58ο ΦΚθ: Ματιές στα Βαλκάνια με αφιέρωμα στη «Λογοτεχνία και σινεμά»
με 0 Σχόλια 95 Views

 Θαυματουργά κέικ με μαριχουάνα, δέκα μικροί νέγροι αλά βαλκανικά, φρικαλεότητες του πολέμου και γκέι έρωτες που αψηφούν τα ταμπού. Μια μικρή δόση από το εφετινό εκρηκτικό μείγμα που προτείνουν οι Ματιές στα Βαλκάνια με ταινίες που εξερευνούν όλα τα είδη: 

Περισσότερα ...

Web Radio

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Περισσότερα Όλα είναι δωρεάν