TDF19: Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης– 1η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

14 Views
TDF19: Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης– 1η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε. TDF19: Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης– 1η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

 TDF19: Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – 1η μέρα. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

Μεγάλη μέρα σήμερα. Όλη η πόλη ζει στους ρυθμούς του ντέρμπι. ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός. Όλοι στο γήπεδο, να στηρίξουν τον Ίβιτς και τους νέους παίκτες, να δώσουν αυτοπεποίθηση στην ομάδα για να μην φοβάται πια την Τούμπα και… όπως βλέπω τώρα, εντάξει, ο ΠΑΟΚ νίκησε 2-0, όλα κομπλέ.
 
Μέχρι τώρα αυτή ήταν η σκέψη μου, μιας και δεν έβλεπα τον αγώνα για λόγους γρουσουζιάς. Έτσι, για 5η συνεχόμενη χρονιά, ξεκίνησα να κάνω τον δικό μου ντοκιμαντερίστικο «μαραθώνιο» και να παρακολουθώ όσες ταινίες προλαβαίνω και σηκώνει η τσέπη μου, αν δεν είναι ήδη sold out.
 
Από μένα, θα διαβάζετε τις απόψεις μου για όσες ταινίες μπορώ να παρακολουθώ μέσα στην ημέρα, προσπαθώντας να σας βάλω στο κλίμα του φεστιβάλ. Άμα ήρθατε τυχαία σ’ αυτό το άρθρο, επειδή αναρωτηθήκατε «τι σκατά είναι αυτό το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που το βλέπω στις στάσεις του ΟΑΣΘ», δώστε του μια ευκαιρία και επισκεφθείτε το. Έχει τη δικιά του μαγεία.
 
Για μένα το φεστιβάλ ξεκινάει σήμερα – εξού και η 1η μέρα, και θα προσπαθήσω να καλύψω όσες ταινίες μπορώ να δω μέχρι το Σάββατο, 11/3.
.
Λίγα λόγια θα παραθέσω για το ντοκιμαντέρ και μετά πάω αμέσως στα φιλμ που παρακολούθησα σήμερα. Το ντοκιμαντέρ, λοιπόν, δεν έχει ταμπέλα. Αναπτύσσεται σαν αναρριχόμενο φυτό και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι ενιαίο. Ο Γκοντάρ το εντόπιζε σε κάτι ανάμεσα σε μύθο και πραγματικότητα. Τόσα υποείδη, κάποια μοιάζουν με ταινίες, κάποια με ρεπορτάζ, κάποια με συνεντεύξεις, κάποια με οδοιπορικά. Άποψή μου είναι πως το ντοκιμαντέρ είναι ένα μάτι. Το μάτι μας που παρατηρεί και καταγράφει και διηγείται στον κόσμο που το βλέπει ότι κάτι ρεαλιστικό συμβαίνει μπροστά του, χωρίς ίχνος σεναρίου και λιγοστής μυθοπλασίας. Ίσως να βγω λάθος μ’ αυτόν τον μίνι-ορισμό, αλλά εσείς μπορείτε να με διορθώσετε στα σχόλια.
 
Λοιπόν, ξεκινάμε.
18:00 – Φρίντα Λιάππα
Δύο ντοκιμαντέρ, το ένα μικρού μήκους, το άλλο μεγάλου.
Το πρώτο που προβλήθηκε ήταν το Feeling of a Home, μια συν-δημιουργία των Ηώ Χαβιαρά και Μιχάλη Καστανίδη. Το 26λεπτο φιλμ κατέγραφε τον προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης. Χωρισμένο σε δύο τομείς, αφενός προσπάθησε να αποτυπώσει την προσπάθεια δύο πολύ καλών Σύριων φίλων να διασκεδάσουν μικρά παιδιά μέσω παιχνιδιών, τραγουδιών και εκμάθησης αριθμών και λέξεων, αφετέρου κατέδειξε μερικούς κατοίκους της Ειδομένης και τις αντιδράσεις τους απέναντι στους πρόσφυγες.
 
Στο πρώτο μέρος, οι γηγενείς της Ειδομένης, με μια γιαγιά να διηγείται ότι το χωριό που ονομαζόταν Σέλοβο προ απελευθέρωσης ήταν ανάμεσα σε δύο κράτη και ότι οι κάτοικοι μπορούσαν να επιλέξουν αν θα πάνε πέρα από την Γεύγελη ή αν θα παραμείνουν εκεί πέρα. Οι ντόπιοι αυτών των χωριών εξακολουθούν να μιλούν τη σλαβομακεδόνικη διάλεκτο, ένα κράμα βουλγάρικης και σέρβικης γλώσσας, με τσιγγάνικες κι ιταλικές επιρροές. Ενώ διαφαίνεται ότι οι κάτοικοι, λόγω του πολυπολιτισμικού στοιχείου της περιοχής, ότι είναι πιο ανεκτικοί, στο δεύτερο μέρος, η εντύπωση που είχαμε δημιουργήσει καταρρίπτεται.
«Ήρθαν αυτοί να κάνουν κουμάντο στην χώρα μου; Ε;» αναρωτιέται ο γιος της μπάμπως, προκαλώντας απορία και αποτροπιασμό.
 
Παράλληλα, δίνεται η άποψη ενός μικροεπιχειρηματία του χωριού και την παράθεση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει, όπως η συνεχής επιμονή των προσφύγων να ζητάνε φαγητό, με μερικές εξαιρέσεις – που, δυστυχώς, στοχοποιούνται – να προβαίνουν σε ακραίες ενέργειες.
 
Εντυπωσιάστηκα με το γεγονός πως οι Σύριοι της Ειδομένης συνήθισαν αυτήν την κατάσταση. Αν έπρεπε να μετακινηθούν και να πάνε σε κάποιο άλλο μέρος της χώρας, θα έκαναν ό, τι μπορούσαν να μείνουν εκεί. Γύρω από μια φωτιά που την περιτριγυρίζει μια τάφρος, ζεσταίνουν τα μεταλλικά τους τσαγερό και τραγουδάνε τραγούδια, μετατρέποντας μια τυχαία πλαστική λεκάνη σε μπεντίρ, εκείνο το κρουστό που μοιάζει με ντέφι και συνοδεύει τα ρεμπέτικα τραγούδια.
 
Σαν highlight, το οποίο αποτελεί και τελική σκηνή του ολιγόλεπτου – δυστυχώς – φιλμ, είναι δυο άτομα σε ρόλο δημοσιογράφου και κάμεραμαν. Ο κάμεραμαν είναι πίσω από έναν δημοσιογράφο, κρατώντας για κάμερα ένα κομμάτι κούτσουρο που έχει κοπεί στη μέση για να χωρέσει ένα πώμα μπουκαλιού και κάνουν ψεύτικη χιουμοριστική ανταπόκριση σε μια μικρή πυρκαγιά που προκλήθηκε στον χώρο του καταυλισμού.
.
Στο τέλος, ο Σύριος δημοσιογράφος απευθύνει τον λόγο στον κάμεραμαν του ντοκιμαντέρ.
«Είχε αυτή η συνέντευξη διαφορά με κάποια αληθινή;»
«Όχι… Εσύ πιστεύεις ότι θα μπορούσες να πεις την αλήθεια με μια αληθινή κάμερα;»
«Με το ξύλο και το μπουκάλι, μπορώ να περάσω περισσότερες αλήθειες»
 
.
  Το 2ο ντοκιμαντέρ είναι το Refugee Highway του Χρόνη Πεχλιβανίδη [δείτε το όλο παρακάτω]. Το 72λεπτο φιλμ του Έλληνα δημιουργού καταγράφει την άφιξη των προσφύγων στην χώρα, την αντιμετώπισή τους από την Τουρκία και δίνει την ευκαιρία σε πολλούς πρόσφυγες να πουν την κατάσταση που βίωσαν για να έρθουν στην Ελλάδα.
 
Παράλληλα, ο σκηνοθέτης έκανε ταξίδια στην γείτονα χώρα και συγκεκριμένα στο Γκαζιαντέπ, στη Σμύρνη και την Πόλη, για να συνομιλήσει με ανθρώπους που γνωρίζουν το νομικό πλαίσιο και καταδικάζουν την πολιτική της χώρας απέναντί τους, παρουσιάζοντας βέβαια κι απόψεις απλών πολιτών που φοβούνται και γι’ αυτόν τον λόγο προβαίνουν σε ρατσιστικές ενέργειες.
 
Μεταβαίνει από νησί σε νησί για να καταγράψει τις προσπάθειες της ακτοφυλακής και διάφορων Μ.Κ.Ο., τονίζοντας ιδιαίτερα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, καθώς περνάει ο καιρός. Μάλιστα, ένας εθελοντής από την Λέσβο δήλωσε «πως ξεκινάς κάτι, ελπίζεις ότι θα βελτιωθούν τα πράγματα, αλλά η στασιμότητα των πολιτικών αρχών μας οδηγεί στο να εγκαταλείψουμε το έργο που ξεκινήσουμε».
 
Αρκετά ενδιαφέρουσα ήταν και η συνέντευξη με κάποιον Ιρακινό, ο οποίος λόγω της Σιιτικής θρησκείας που ακολουθεί και της δίωξης από το ISIS, η κατάσταση είναι τεταμένη γι’ αυτόν και την οικογένειά του. Οι μανάδες κι οι πατεράδες αποφεύγουν να χαιρετήσουν τα παιδιά τους, για να μην κλαίνε, επειδή πιστεύουν ότι δεν θα τους ξαναδούν. Την ημέρα που φεύγουν από το σπίτι, φροντίζουν να λείπουν ήδη δυο μέρες αργότερα! Σοκαριστική ήταν και η εικόνα του νεκροταφείου στη Λέσβο, όπου «ΑΓΝΟΣΤΟΙ» ήταν θαμμένοι. Παντού οι ίδιες πλάκες, ανώνυμες κι απληροφόρητες…
 
Παρά τα ενδιαφέροντα στοιχεία που παρουσίασε το ντοκιμαντέρ, προκάλεσε ένα ελαφρύ γλάρωμα στο κοινό. Παρατηρούσα και πολλούς άλλους που χασμουριόντουσαν από ένα σημείο και μετά, ενώ στο τέλος πολλοί αναστέναξαν και έφυγαν μαζικά. Η διαρκής επανάληψη των ίδιων απόψεων από διάφορα άτομα – κυρίως οι απόψεις των εθελοντών των οργανώσεων, η επιτηδευμένα συγκινητική μουσική και η έλλειψη συνοχής προκάλεσαν αυτήν την ακούσια αντίδραση.
 
Είμαι σίγουρος πως ο δημιουργός ξόδεψε απίστευτο χρόνο και χρήμα για να ολοκληρώσει αυτόν τον άθλο που δημιούργησε, αλλά η διάρκειά του θα μπορούσε να είναι μικρότερη της ώρας, μιας και μετά από ένα μισάωρο βλέπαμε τα ίδια και τα ίδια πράγματα από διαφορετικά πρόσωπα.
 
Feeling for a Home & Refugee Highway – για σήμερα.
Δεν χανόμαστε. Αύριο πάλι με ανταπόκριση δύο νέων ντοκιμαντέρ!

 --------------

Κερδίστε διπλές προσκλήσεις για το

φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ΚΛΙΚ ΕΔΩ

------------

#TDF19 #Filmworm #Eidame_kai_sxoliazoume #Documentary #Festival #Refugees #Refugee_Highway #Feeling_of_a_home #Syria #Pandelis_Tsompanis #Kulturosupa #Κουλτουρόσουπα 

Φωτογραφικό υλικό




Αρθρογραφος

Παντελής Τσομπάνης
Παντελής Τσομπάνης
Μου αρέσει να γράφω. Από ανάγκη, από χόμπι και από αγάπη στον λόγο. Θεατρικά, διηγήματα, νουβέλες. Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με άρθρο και δη κινηματογράφου. Αγαπημένος και μοναδικός ο Αλμοδόβαρ. Μένω στη Θεσσαλονίκη (για καλή ή κακή τύχη δε ξέρω) και σπουδάζω στη Δημοσιογραφία του ΑΠΘ, με σκοπό να γίνω κάτι που δεν αγγίζει τα όρια του δημοσιογράφου. E-mailQ a4pantsompanis@yahoo.gr

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Stand Up Comedy με Θανάση Πασσά και Konilo στο Φαργκάνη.
Stand Up Comedy με Θανάση Πασσά και Konilo στο Φαργκάνη.
με 0 Σχόλια 343 Views

Στο κινηματοθέατρο Φαργκάνη οι δύο αυτοί ιδιαίτεροι άνθρωποι θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για μία παράσταση που αναμένεται να αποσυντονίσει  το κοινό που θα παραβρεθεί αλλά και τους ίδιους, χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή