Μια ταινία του Αντώνη Σωτηρόπουλου για την «Ελεύθερη Βούληση» από τον Σωφέρ Θεάτρου.

2077 Views
Μια ταινία του Αντώνη Σωτηρόπουλου για την «Ελεύθερη Βούληση» από τον Σωφέρ Θεάτρου. Μια ταινία του Αντώνη Σωτηρόπουλου για την «Ελεύθερη Βούληση» από τον Σωφέρ Θεάτρου.

 

Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.
 
 
(Ακούγεται ο “Κυρ Αντώνης” της Μελίνας και του Μάνου, ως ύστατη επίκληση σε μια καλλιτεχνική αυθεντία).
 
“Σε αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους”. Οι άνθρωποι αδιάκοπα περνούν και χάνονται. Κι εγώ κοιμάμαι. Ακουμπώ στη θέση ενός μετρό που ίσως δεν οδηγεί πουθενά. Κι εσύ με κοιτάς χαμογελώντας. Το όνομά σου Ελευθερία. Τότε ξυπνώ πραγματικά. Και λίγο ξεβολεύομαι. Συνθήματα στους τοίχους, πανό και δακρυγόνα. Η γη συνεχίζει να ανθίζει, μη λαμβάνοντάς μας υπ’ όψιν. Πόσο όμορφο και θλιβερό συνάμα, να ζούμε σε πλήρη αποσύνθεση από αυτό που είναι ολόκληρο. Έρημη πόλη, καταντήσαμε... έρημοι σαν καλαμιές σε κάμπους. Μόνο κάποιοι τρελοί κάθονται ακόμη σε παγκάκια και πλέκουν, ή φιλοσοφούν αμέριμνοι. Αυτοί Ξέρουν.
 
Ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή,
με ένα κανάτι κι ένα κρεβάτι και με κρασί πολύ.
Είχε δυο μάτια γαλανά κι αχτένιστα μαλλιά,
κι ένα λουλούδι πάντα φορούσε στα ρούχα τα παλιά.
 .
.
Ανοίγεις πάλι τα μάτια σου και με κοιτάς. Κι εγώ πάλι ξυπνώ και νομίζω πως είμαι ολόκληρος. Τι να κάνω, άλλη επιλογή δεν έχω... Πλένω το πρόσωπό μου, σαν να θέλω να ξεκολλήσει. Πλένω και τα δόντια μου, ντύνομαι, δένω τα κορδόνια των παπουτσιών. Σύνηθες μοτίβο πρωινού “ξυπνήματος”, θα μου εξομολογηθώ ενοχικά. Όλα μια ρουτίνα έχουν γίνει, και σε αυτήν έχω μετατρέψει τον εαυτό μου σε πρωταγωνιστή. Βέβαια, δεν κατανοώ ακόμη την ουσία του οποιουδήποτε αγώνα. Οπότε... συνεχίζω την ημέρα μου με σύντροφό μου μια κάρτα. Μη γελάς. Αποδεικνύει περίτρανα ποιος είμαι. Ο Φρανκεστάιν ίσως να μη μου απέχει και πολύ. Έχουμε συνηθίσει στη γοητεία του πανικού και δεν ακούμε τις φωνές του “ψηλά, ψηλά”. Τρομολάγνοι, όσο δεν πάει. Άραγε ο ουρανός βρίσκεται τόσο ψηλά, όσο φαίνεται; Δεν ξέρουμε, γιατί απλά το φως μπλοκάρει τα μάτια μας. Άλλοι κρατούν ομπρέλα κι άλλοι καθρέπτη... σε πόσο διαφορετική αντίληψη ζωής έχουμε τελικά εθιστεί; Με ένα “γεια σου” τα εργαλεία που κρατάμε ίσως καθίσουν μαζί στο ίδιο ακριβώς παγκάκι. Και τότε ερχόμαστε σε ανθρώπινη επαφή. “Όσο και να παίζουν οι άνθρωποι με τα χρώματα, όλοι μέσα τους είναι μαύροι”, ψιθυρίζεις μες στα δικά μου μάτια. Τα δικά σου μάτια ωστόσο είναι τα μόνα μπλε. “Μονάχα αυτός που παλεύει το σκοτάδι του μπορεί να έχει μερτικό δικό του στον ήλιο”, πράγματι.
 
Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί,
γιατί το βράδυ στα όνειρά του θέλει να θυμηθεί,
ό, τι ποτέ δεν έζησε, μες τ’ όνειρό του ζει,
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή.
 .
.
- Ποιος είναι άραγε σήμερα υποψήφιος για “αποχώρηση”;
Παγκόσμια κρίση και μπαίνουμε αυτόματα σε ένα “σπιράλ θανάτου”. Φάκελοι παντού, η γραφειοκρατία του τρόμου μάς κλειδώνει σε ένα ντουλάπι... αρχικά. Έπειτα, όλα γίνονται ευκολότερα, λιγότερο διεκπεραιωτικά. Αρκεί να έχουμε μια ωραία πλαστική κάρτα στην τσέπη. Εάν κάποιος τη δει προσεκτικά, μαθαίνει τα πάντα για εμάς... τι είδους ομπρέλες και τι καθρέπτες κρατάμε, πότε σηκώνουμε τα πανό, τα συνθήματά μας στον αέρα, τι φάρμακα καταπίνουμε, τα όνειρά μας, όσα γράφουμε στο τζάμι τις κρύες ημέρες με τα χνώτα μας, τις βόλτες μας στα μπαλκόνια, τα καλαμάκια που δαγκώνουμε, τις ρυτίδες που έχουμε ζωγραφίσει στο πρόσωπό μας από τη θλίψη ή και τη χαρά, τη στοίβα της ντουλάπας μας, τα χέρια που κρατάμε, ποιος αφουγκράζεται τους παλμούς μας αγγίζοντάς μας απαλά στον καρπό. Η κάρτα του πολίτη είναι κοντά. “Φακέλωμα υπήρχε πάντα, ας μη γινόμαστε επιτέλους γραφικοί”. Τι άλλο υπάρχει να μάθουμε για εμάς...
 
Μα ένα βράδυ, ο κυρ Αντώνης στρώνει να κοιμηθεί,
κι όταν ξυπνάμε τον καρτεράμε στην πόρτα να φανεί.
Μα, ο κυρ Αντώνης δε θα βγει ποτέ του στην αυλή,
αφού για πάντα μες τ’ όνειρό του θέλησε πια να ζει.
 .
.
Αφού όλοι χρωστάμε, σε ποιους χρωστάμε όλοι”; Συνηθίσαμε πλέον τη φρίκη, μάς τρομάζει η ομορφιά. Οι όμορφοι καθρέπτες όμορφα ραγίζουν. Στα παγκάκια αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Άδειασαν οι κάρτες, αδειάσαμε κι εμείς. Το τέρας ελέγχει με την ανοχή της αγέλης και τη λαγνεία της οθόνης. Κι αν το σύμπαν εξαγνίζεται με τη μαγεία των μαθηματικών, αυτό δε μας εμπόδισε να γίνουμε απλά κι απέριττα... αριθμοί. Μέχρι οι κάδοι των αχρήστων να εμπλουτιστούν και να επιτελέσουν τον πραγματικό τους σκοπό, η ελεύθερη βούληση εξακολουθεί να κηρύττεται. Ελεύθω και ερώ, κοιτώντας πάντοτε ψηλά.
 
Αχ, κυρ Αντώνη, πώς σ’ αγαπάμε και μαζί σου τ’ άστρα μετράμε,
τις φωτιές για σένα πηδάμε, ώσπου να ‘ρθει βροχή
και το θυμό σου πάντα ξεχνάμε, σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε,
σαν παιδιά με σένα γελάμε, σαν κάνεις προσευχή.
 
Η ταινία «Ελεύθερη Βούληση», μια δημιουργία του Αντώνη Σωτηρόπουλου, σε σκηνοθεσία του ιδίου, πραγματεύεται μιαν ελευθερία πληγωμένη από την τεχνοκρατική δύναμη των αριθμών, το συντακτικό των οποίων έχει γίνει τόσο μπερδεμένο κι αναλυτικό όσο δε γίνεται. Μια ιδέα καταδυναστεύεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και παρουσιάζεται ως θιασώτης της εκάστοτε εξουσίας. Κατακερματίζεται και τελικά αποσυντίθεται. Δεν αρκεί ένα περιστέρι κι ένα κλαδί ελιάς να την επαναφέρουν. Απλά θυμίζουν την ύπαρξή της σαν κάτι τόσο άυλο όσο και πραγματικό. Τα ιδανικά ίσως να μην κατακτιούνται τελικά στην αυθεντικότητά τους, αλλά η προσέγγισή τους, ως ένας διαρκής αγώνας για το καλύτερο, συνιστά τη βασική συνθήκη της πνευματικής και ψυχικής μας καλλιέργειας.
 .
.
Χρειάζεται να σηκώσουμε το πληγωμένο αυτό πουλί από καναπέδες, θρανία και παγκάκια, να το αποδεσμεύσουμε από ομπρέλες, καθρέπτες και μάσκες, και να το κοιτάξουμε κατάματα. Μόνο εάν γιατρευτεί αυτό, μπορούμε να απολαύσουμε το πέταγμά του στον ουρανό, κοιτώντας ψηλά. Σε μια εποχή που η τέχνη απειλείται, χρειάζεται να λάβουμε υπ’ όψιν μας πως ό, τι την αποτελεί γεννιέται από βαθύτατα ανθρώπινες ανάγκες και αυτές ακριβώς υπηρετεί. Τον Άνθρωπο.
 
Απολαύστε την ταινία, κι απλά... σκεφτείτε. Η δημοκρατία και η ελευθερία ξεκινάει πάντα από μέσα μας.
 
Μουσική και Θέατρο:
111111111111
Κyr Αntonis * Μelina - Ηadjidakis (Συλλεκτικό Μελίνα & Μάνος)


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
«Το καρέ του έρωτα» του Κώστα Πρετεντέρη σε καλοκαιρινή περιοδεία.
«Το καρέ του έρωτα» του Κώστα Πρετεντέρη σε καλοκαιρινή περιοδεία.
με 0 Σχόλια 456 Views

 Στην ατμόσφαιρα και την εποχή της ξένοιαστης και πολύχρωμης δεκαετίας του '70 μας μεταφέρει η φετινή καλοκαιρινή παράσταση “Το καρέ του έρωτα”,  που ανεβάζει ο Γιώργος Φρατζεσκάκης.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή