9+1 ξενόγλωσσες ταινίες που τιμήθηκαν με Όσκαρ (1956-2016) και αξίζει να θυμηθούμε.

294 Views
9+1 ξενόγλωσσες ταινίες που τιμήθηκαν με Όσκαρ (1956-2016) και αξίζει να θυμηθούμε. 9+1 ξενόγλωσσες ταινίες που τιμήθηκαν με Όσκαρ (1956-2016) και αξίζει να θυμηθούμε.

 9+1 ξενόγλωσσες ταινίες που τιμήθηκαν με Όσκαρ (1956-2016) και αξίζει να θυμηθούμε. Από τη στήλη «filmworm» του Παντελή Τσομπάνη.
ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΟΣΚΑΡ – ΟΛΗ Η ΡΟΗ  EΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ 28/2 ΕΔΩ

Το 1947, οι υπεύθυνοι της  Ακαδημίας Κινηματογράφου αποφάσισαν να τιμήσουν και τις παραγωγές που δεν ήταν αμερικάνικες. Η ιδέα ξεκίνησε  με την δημιουργία ενός τιμητικού βραβείου, το οποίο δινόταν απευθείας στις ταινίες, χωρίς να αποκαλύπτονται οι υπόλοιπες διαγωνιζόμενες.
 
Το 1956, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια ξεχωριστή κατηγορία, όπως οι έτερες υπάρχουσες. Αυτή των ξενόγλωσσων ταινιών, προκειμένου να γίνουν γνωστότερες οι μη αμερικάνικες παραγωγές στη βιομηχανία του Χόλιγουντ και για να προαχθεί η πολυπολιτισμικότητα, μιας και καμία από τις υποβαλλόμενες ταινίες δεν ήταν στ' αγγλικά.
 
Η κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας είναι μία που προκαλεί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους Έλληνες, όταν επιλέγεται στην τελική φάση μία ελληνική. Έχουμε ακόμα να θυμόμαστε τις πέντε που μπήκαν στην πεντάδα  από τις τριανταπέντε ελληνικές:
 
·       Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962)
·       Τα κόκκινα φανάρια του Βασίλη Γεωργιάδη (1963)
·       Το αίμα βάφτηκε κόκκινο του Βασίλη Γεωργιάδη (1965)
·       Ιφιγένεια του Μιχάλη Κακογιάννη (1977)
·       Κυνόδοντας του Γιώργου Λάνθιμου (2010)
 
Ιταλία βέβαια δεν είμαστε που έχει νικήσει δεκατέσσερις φορές από τις τριανταμία που βρέθηκε υποψήφια, αλλά για μια φτωχά κινηματογραφική χώρα είναι μια καλή συγκομιδή οι πέντε υποψηφιότητες. Πόσο μάλλον, όταν είναι “δευτέρα φύσις” το χαντάκωμα και το θάψιμο των Ελλήνων σκηνοθετών στην Ελλάδα από μερίδες ατόμων, όπως στην περίπτωση του Λάνθιμου και της σουρεαλιστικής ταινίας του.
 
Στην παρακάτω λίστα, οι ταινίες είναι καθαρά επιλογή μου. Χρονολογικά τοποθετημένες πάλι και κυρίως ευρωπαϊκές, μιας και σπάνια βραβευόταν χώρα από άλλην ήπειρο πλην της Γηραιάς. Απολαύστε!
 
1. 8 1/2 (1963) - Ιταλία
Η δεύτερη νίκη του Φελίνι στην κατηγορία, μετά το Lastradaτο 1956. Ένας συγγραφέας, υποδυόμενος από τον Mastroianni, στερείται παραγωγού κι εμπνεύσεως, γεγονός που τον ωθεί να καταφύγει σε μια λουτρόπολη, όπου βρίσκεται αντιμέτωπος με τους εφιάλτες του. Μουσική ο Νino Rota. Bιωματική ταινία και ένα από τα έπη του Ιταλού σκηνοθέτη από το Ρίμινι. Ποιά, άλλωστε, ταινία του δεν είναι έπος;
 
 Το καινούργιο στοιχείο”: Ένας νεαρός ονόματι Ρόμαν Πολάνσκι, με μια πολωνική ταινία. Ανάξιος προσοχής...
 
2. Ζ (1969) - Αλγερία
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ελληνική παραγωγή, αν τρία-τέσσερα ανθρωπάκια δεν εμπόδιζαν μερικά βιβλία και άτομα, όπως ο Θεοδωράκης, που επιμελήθηκε την μουσική της ταινίας. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού, ο Κώστας Γαβράς έστησε την ιστορία στην Αλγερία, στα Γαλλικά, με νέους στο ευρωπαϊκό προσκήνιο ηθοποιούς, όπως η τραγωδός Ειρήνη Παπά και ο Jean-LouisTrintignant, και την καραβάνα που αντηχεί στο όνομα Yves Montand. Η ταινία απαγορεύτηκε – ω, τι έκπληξη – στην Ελλάδα και σάρωσε όπου αλλού κι αν πήγε. Η Αλγερία χαίρεται για το αγαλματίδιο και η Ελλάδα στ' αζήτητα.
 
 “Το καινούργιο στοιχείο”: Πρώτη φορά υποψήφια ταινία από την Σοβιετική Ένωση, εν μέσω Ψυχρού Πολέμου. Οι αδερφοί Καραμαζώφ δημιουργούν θαύμα στην Αμερική.
 
3. Η κρυφή γοητεία της μπουρζουζίας (1972) – Γαλλία
Η ακμή του Μπουνιουέλ (Bunuel) επιβραβεύεται από την Ακαδημία και δίνει απλόχερα το 8ο από τα συνολικά 12 αγαλματίδια στη Γαλλία. Η ταινία παρουσιάζει μια σειρά από επεισόδια που αναλύουν με διεξοδικό τρόπο την αδυναμία των πλούσιων αστών να ολοκληρώσουν το γεύμα τους, εξαιτίας πολύπλοκων εμποδίων. Σκετσάκια με σουρεάλ σενάριο που αναδεικνύουν τα κενά της μπουρζουαζίας. Για πολλούς, όμως, είναι μια ακατανόητη σαβούρα...
 
 “Το καινούργιο στοιχείο”: Δεύτερη υποψηφιότητα για τη Σοβιετική Ένωση. Το βραβείο εν τέλει έρχεται το 1975 με τον Ακίρα Κουροσάβα!
 
4. Το ταμπούρλο (1979) – Γερμανία
Το μυθιστόρημα τουGuntherGrass στη μεγάλη οθόνη. Προκάλεσε αίσθηση όπου κι αν προβλήθηκε, χάρη στη ματιά του Volker Schlondorff. Ένα παιδί που γεννιέται στο  Ντάντσιγκ (τώρα πολωνικό Gdansk) βλέπει την άνοδο και τις μεθόδους του ναζισμού, κάτι που τον αποθαρρύνει από το να μεγαλώσει. Το ταμπούρλο αποτελεί το μέσο έκφρασής του για τις σκέψεις του. Πώς να μην επαινεθεί η ταινία, όταν ένας Γερμανός χειρίζεται με μαεστρία την ίδια του την Ιστορία, χωρίς να μην καταδικάζει το τότε του λαού του;
 
 Το καινούργιο στοιχείο”: Ένας Ισπανός ονόματι Carlos Saura, προοίμιο της movida madrilena που παρουσιάστηκε πιο καθαρά από κάποιον που συμμετείχε σε κάποιο Punk συγκρότημα. Αλμοδόβαρ θαρρώ τον ελέγαν.
 
5. Fanny & Alexander (1983) – Σουηδία
Το μακρόσυρτο έπος του Ingmar Bergman, τοποθετημένο στις αρχές του 20ου αιώνα, στην Ουψάλα. Η φιλήσυχη μιας οικογένειας θεατρίνων διαταράσσεται από το θάνατο του πατριάρχη Όσκαρ. Η γυναίκα του αποφασίζει να παντρευτεί έναν αυταρχικό επίσκοπο και τα παιδιά προσπαθούν να φύγουν από το καινούργιο τους σπίτι. Ένα δριμύ κατηγορώ του Βergman στην Σουηδική Εκκλησία στις αρχές του αιώνα και μια ατέρμονη ζήλια για τις οικογενειακές συναθροίσεις στα ρεβεγιόν.
 
 “Το καινούργιο στοιχείο”: ΟSaura συνεχίζει να ακμάζει με την Carmen του και το φλαμένγκο του, αλλά πάλι άπραγος μένει.
 
6. Η επίσημη ιστορία – (1985) – Αργεντινή

Η ταινία του Luis Puenzo πραγματεύεται κάτι πρωτάκουστο για τα ανθρώπινα δεδομένα, στο μέσο της Ψυχροπολεμικής Περιόδου. Μετά την πτώση της 8χρονης Χούντας (1976-1983), μια οικογένεια υιοθετεί ένα παιδί από αυτά των desaparecidos, των αγνοουμένων από το καθεστώς. Η μητέρα, στα πέμπτα γενέθλια του παιδιού, μετά την εμφάνιση ενός φίλου που εξαφανίστηκε από τη χούντα κινητοποιείται και ξεκινάει έρευνα που θα επηρεάσει τη ζωή της, αλλά και την οικογένειά της. Μια από τις πολλές μελανές σελίδες της Αργεντινής δοσμένη με ρεαλισμό και συγκίνηση.
 
 “Το καινούργιο στοιχείο”: Ο Ούγγρος Istvan Szabo είναι υποψήφιος για τέταρτη φορά, αλλά το στόχο του τον πέτυχε το 1981.
 
7. Κοlja (1996) – Tσεχία
Jan Sverak. Δεν τον ήξερα καθόλου, πόσο μάλλον το ότι υπάρχει τσέχικος κινηματογράφος. Έκπληξη αποτελεί πως ένας 31χρόνος με μια δύσκολη γλώσσα που δεν προκαλεί εύκολα συναισθήματα, λόγω της αυτονομίας της από το σύμπαν των ευρωπαϊκών γλωσσών κατάφερε να χωρέσει ανθρωπιά, πολιτική και μελαγχολία. Ο μικρός Κolja εισβάλλει στη ζωή ενός ξεπεσμένου οργανοπαίχτη και παρά το γεγονός πως δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα, δημιουργούν ένα διαμαντάκι. Αυτή είναι η Τσεχία που αγαπάμε!
 
 Το καινούργιο στοιχείο”: Πρώτη φορά που η Γεωργία εμφανίζεται στο θεσμό ως ανεξάρτητη χώρα και δημιουργεί μια προσδοκία για την ανάπτυξη του κινηματογράφου στο ανατολικό μπλοκ, αλλά την κέρδισε η Eurovision.
 
8. Όλα για τη μητέρα μου (1999) – Iσπανία
ΑIDS, ομοφυλοφιλία, απώλεια παιδιού, μοίρα, συγχώρεση, ειλικρίνεια, έλλειψη ταμπού, τρανσβεστισμός σ' ένα μίξερ συγκίνησης και πικρού χιούμορ. Η Μανουέλα αποφασίζει να εκπληρώσει την υπόσχεση του μόλις νεκρού γιου της και να συναντήσει τον... πατέρα (;) του. Ένα σεναριακό έπος, μια Ευρώπη καθηλωμένη και μια Αμερική έτοιμη ν' ανοίξει την αγκαλιά της στον Αλμοδόβαρ και να του δώσει τα φτερά ν' απλωθεί σ' όλον τον κόσμο. Graciasportodo, Pedro!
 
 Το καινούργιο στοιχείο”: Το Νεπάλ συμμετέχει, επίσης, για πρώτη φορά στην κατηγορία και στρέφει τα μάτια των σινεφίλ πάνω στα Ιμαλάια. Απόλυτη χαρά!
 
9. Οι ζωές των άλλων (2006) – Γερμανία
Η δεκαετία του '00 ανήκει στον γερμανικό κινηματογράφο. Δύο νίκες και τέσσερις υποψηφιότητες. Η ταινία του – τεράστιου σε όνομα – Florian Henckelvon Donnersmarck ασχολείται με μία ακόμη μαύρη σελίδα της γερμανικής ιστορίας, τη μυστική αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας, τη Stazi. Παρακολουθήσεις, κατασκοπία, προπαγάνδα, Έριχ Χόνεκερ, Τείχος και ό, τι μελανό υπάρχει στην ανατολική πλευρά του Τείχους. Απολαυστικοί οι Γερμανοί, όταν παρουσιάζουν τα κακά που έχουν κάνει στον κόσμο, χωρίς να τα αρνούνται, αλλά και ο αδικοχαμένος από καρκίνο Ulrich Muhe που αποβίωσε περίπου ένα χρόνο μετά την πρώτη προβολή της...
 
 “Το καινούργιο στοιχείο”: Ο Λαβύρινθος του Πάνα. Αυτό έπρεπε να κερδίσει, σύμφωνα με τους κριτικούς και τον κόσμο, αλλά αυτή η αδικία έδωσε στον del Toro μια θέση στο Πάνθεον του Μεξικού, παρέα με τους Inarritu και Cuaron. Ενώ τον μακρόσυρτο πάνω, ποιος τον θυμάται;
 
10. H μεγάλη ομορφιά (2013) - Ιταλία
Η Ιταλία που όλοι αγαπήσαμε και μας έλειψε να τη βλέπουμε με αγαλματίδιο μετά το La vita e bella. PaoloSorrentinoκαι η μούσα του, ToniServillo. Ένας συγγραφέας, την ημέρα των γενεθλίων του, βλέπει στην Αιώνια Πόλη τους ήρωες από τα βιβλία του να παίρνουν μορφή και να γεμίζουν την άδεια του ζωή. Ένα έργο πάνω στην Ρώμη που χάθηκε μετά το DolceVitaτου Φελίνι. Μαγική...
 
 Το καινούργιο στοιχείο”: Ο Δανός Τhomas Vintenberg αποφασίζει να φτιάξει μια ταινία που διδάσκεται και στα πανεπιστήμια, με θέμα τη δύναμη της μάζας. “The Hunt”. Επικότατη!

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΟΣΚΑΡ – ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΔΩ EΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ 28/2


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή