«Parasyte»: μία από τις καλύτερες μεταφορές manga στον κινηματογράφο. Από τη στήλη «Έι γκα» του Παναγιώτη Κοτζαθανάση.

205 Views
«Parasyte»: μία από τις καλύτερες μεταφορές manga στον κινηματογράφο. Από τη στήλη «Έι γκα» του Παναγιώτη Κοτζαθανάση. «Parasyte»: μία από τις καλύτερες μεταφορές manga στον κινηματογράφο. Από τη στήλη «Έι γκα» του Παναγιώτη Κοτζαθανάση.

«Parasyte»: μία από τις καλύτερες μεταφορές manga στον κινηματογράφο. Από τη στήλη «Έι γκα» του Παναγιώτη Κοτζαθανάση.

Σε παλαιότερο άρθρο (βλ Attack on Titan) είχα αναφερθεί στα προβλήματα του είδους, που είχαν ως αποτέλεσμα την παραγωγή ποιοτικά κακών ή έστω μετρίων φιλμ. Τα προβλήματα αυτά (μικρή χρονική έκταση και έλλειψη προϋπολογισμού) φαίνεται να λύνονται τα τελευταία χρόνια, μιας και τα μεγάλα studio επενδύουν πλέον σε ανάλογες μεταφορές ενώ και το θέμα της έκτασης ξεπεράστηκε, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, με την έκδοση των τίτλων σε δύο ή τρία μέρη, που σήμανε και τον πολλαπλασιασμό της διάρκειάς τους. Ένα από αυτά τα παραδείγματα είναι και το παρόν, το οποίο παρουσιάστηκε σε δύο μέρη, με την επιτυχία του να αντικατοπτρίζεται και στο box office, όπου τα πήγε περίφημα. Πάμε όμως να δούμε περί τίνος πρόκειται.

Το σενάριο λοιπόν βασίζεται στο ομώνυμο manga του Χιτόσι Ιγαάκι, το οποίο εκδιδόταν από το 1988 ως το 1995 ενώ από τον Οκτώβριο του 2014 ως τον Μάρτιο του 2015 προβλήθηκε στην ιαπωνική τηλεόραση το αντίστοιχο anime. Μια σειρά από εξωγήινα παράσιτα καταφθάνουν στην γη και  σπεύδουν να εισέλθουν στον εγκέφαλο κάποιων ανθρώπινων ξενιστών, παίρνοντας με αυτόν τον τρόπο τον έλεγχο όλων των λειτουργιών τους. Και ενώ όλα τα παράσιτα εισέρχονται μέσω των αυτιών των θυμάτων τους, ένα από αυτά αποτυχαίνει και αναγκάζεται να εισέλθει στο δεξί χέρι ενός νεαρού, εν ονόματι Σινίτσι Ιζούμι. Εκείνος, μόλις ξεπεράσει τον αρχικό του τρόμο, συμβιβάζεται με την ιδέα της συμβίωσης με έναν τέτοιο οργανισμό, μιας και ο Μίγκι, όπως ονομάζει τον ξενιστή του, του δίνει την δυνατότητα να αντιμετωπίζει τα υπόλοιπα παράσιτα, τα οποία έρχονται στο κατόπιν τους, τουλάχιστον όταν δεν ασχολούνται με το να τρέφονται με άλλους ανθρώπους.

Στο δεύτερο μέρος και ενώ έχουν συμβεί μια σειρά από τραγικά γεγονότα στη ζωή του Σινίτσι, τον παρακολουθούμε να έχει αλλάξει εντελώς από το φοβισμένο παιδί που ήταν πριν την εμφάνιση των παρασίτων και να έχει μετατραπεί πλέον σε ένα άτομο ψυχρό, αποφασισμένο για εκδίκηση, πάντα με τη βοήθεια του Μίγκι. Μέσα σε όλα αυτά μπλέκονται μια συμμαθήτρια του, η Σατόμι, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του, η Ριόκο, μία έγκυος γυναίκα που έχει καταληφθεί από ένα παράσιτο, ο αστυνομικός Χιράμα, που ερευνά την υπόθεση, ένας βιαστής, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να «βλέπει» τα παράσιτα, ένας άπληστος φωτογράφος και ο Γκότο, ο πιο δυνατός από τους εξωγήινους..

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Τακάσι Γιαμαζάκι, σε ένα εντελώς διαφορετικό στυλ από το «The eternal zero», που τον είχαμε δει την τελευταία φορά. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του στην συγκεκριμένη παραγωγή είναι πως κατορθώνει να μεταφέρει την ατμόσφαιρα και την γενικότερη slapstick και γκροτέσκα αισθητική του manga στην μεγάλη οθόνη, ένας συνδυασμός που, πριν την συγκεκριμένη ταινία φαινόταν εξαιρετικά δύσκολος να αποτυπωθεί στον κινηματογράφο. Επίσης εξαιρετικός είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιεί το χιούμορ, το οποίο εμφανίζεται διάσπαρτα και απρόσμενα σε διάφορα σημεία του φιλμ, όπως πχ στην σκηνή που ο Σινίτσι μαγειρεύει, με την βοήθεια του Μίγκι. Επιπλέον, και σε ένα χαρακτηριστικό δείγμα ιαπωνικού χιούμορ, το όνομα Μίγκι, σημαίνει στα Ιαπωνικά «δεξί», μιας και το παράσιτο έχει καταλάβει το δεξί του χέρι.

Σαφέστατα βέβαια τον έχει βοηθήσει στη αρτιότητα της μεταφοράς και ο μεγάλος προϋπολογισμός της ταινίας, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα τα εφέ να είναι πραγματικά εντυπωσιακά, αν και κάπως μινιμαλιστικά, γεγονός πάντως που θεωρώ πλεονέκτημα, αν σκεφτούμε την έμφυτη τάση για υπερβολή που διακατέχει τους Ιάπωνες δημιουργούς. Κατ' αυτόν τον τρόπο, τόσο η γενικότερη απεικόνιση των εξωγήινων, ιδιαίτερα τις στιγμές που καταβροχθίζουν κάποιον άνθρωπο, όσο και οι διάφορες μάχες που λαμβάνουν χώρα, είναι άκρως εντυπωσιακές. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος επίθεσης των εξωγήινων, ο οποίος γίνεται με τρομακτική ταχύτητα, με μία τεχνική που θυμίζει χτύπημα από σπαθί σαμουράι, αντίθετα με τις συνηθισμένες, ανάλογες σκηνές, οι οποίες συνήθως χαρακτηρίζονταν από αναίτια μακρηγορία. Εξίσου εντυπωσιακή είναι και η χρήση των ηχητικών εφέ, τα οποία εντείνουν την αισθητική που θέλουν να αποδώσουν τα αντίστοιχα οπτικά, με κύριο χαρακτηριστικό τη φωνή του Μίγκι, η οποία ακούγεται απόλυτα ταιριαστή με την εμφάνιση και τον χαρακτήρα του.

Επιπλέον, ο σκηνοθέτης ενέταξε στο φιλμ και κάποιες υπαρξιακές αναζητήσεις, οι οποίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από το ερώτημα «τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;». Ακόμα, υπάρχουν ρομαντικά στοιχεία, που αντιπροσωπεύονται κυρίως από τον χαρακτήρα της Ριόκο ενώ υπάρχει ακόμα και μία σκηνή σεξ, αν και ουσιαστικά χωρίς γυμνό, γεγονός που πλέον σπανίζει πραγματικά στον mainstream ιαπωνικό κινηματογράφο. Τέλος, η παρουσία του βιαστή, που γίνεται χρήσιμος λόγω της ικανότητας του να διακρίνει τους ξενιστές μέσα στα σώματα των ανθρώπων, αποτελεί ένα κατεξοχήν ιαπωνικό μοτίβο, αν και στο τέλος παίρνει αυτό που του αξίζει.

Οφείλω να αναφέρω βέβαια, πως το δεύτερο μέρος το φιλμ κάνει μια «κοιλιά»,η οποία όμως δεν γίνεται υπέρμετρα ενοχλητική λόγω των διάσπαρτων σκηνών δράσης που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκειά της. .

Η στελέχωση της ταινίας έχει γίνει με καλλιτέχνες που είναι αμιγώς ηθοποιοί και όχι idols, όπως οι αντίστοιχοι που είδαμε στο «Attack on Titan», γεγονός που έπαιξε σαφέστατο ρόλο στην ποιότητα της ταινίας. Ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι Σότα Σομετάνι ως Σινίτσι, που εντυπωσιάζει με την μεταστροφή του από «άτσαλο» έφηβο σε ψυχρό εκδικητή, η Έρι Φουκάτσου ως Ριόκο και ο Ταντανόμπου Ασάνο, ο όποιος πραγματικά βρίσκεται στο στοιχείο του ως στυγνός δολοφόνος. Στους υπόλοιπους ρόλους εμφανίζονται μια σειρά από πολύ γνωστούς νέους και βετεράνους ηθοποιούς, όπως ο Πιέρ Τάκι, ο Τζουν Κουνιμούρα, η Άι Χασιμότο, ο Χιροφούμι Αράι και η Κίμικο Γιο. Γενικότερα, όσο αφορά το casting, έχει γίνει εκπληκτική δουλειά.

Κλείνοντας, να τονίσω πως δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο αριστούργημα, αλλά με μία πραγματικά εντυπωσιακή περιπέτεια φαντασίας με στοιχεία θρίλερ, η οποία όμως προφανώς και πετυχαίνει τον σκοπό της, που είναι να ψυχαγωγήσει τους οπαδούς των manga και των anime.

To trailer:


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Εσπασε το φράγμα των 100.000 νεκρών στις ΗΠΑ από κορωνοϊό - Διαψεύδεται ο Τραμπ (Πίνακας)
Εσπασε το φράγμα των 100.000 νεκρών στις ΗΠΑ από κορωνοϊό - Διαψεύδεται ο Τραμπ (Πίνακας)
με 0 Σχόλια 465 Views

 Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις και έπειτα από 47 ημέρες οι νεκροί στις ΗΠΑ ξεπέρασαν τους 100.000 και ακόμα κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα εάν είμαστε στη μέση ή στο τέλος ή ακόμα χειρότερα στην αρχή

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο
  • Το.. λάθος της στο σεξ που προδίδει ότι σας απατά
    Το.. λάθος της στο σεξ που προδίδει ότι σας απατά

     Σε κάθε ζευγάρι υπάρχει το "πράσινο τερατάκι" της ζήλειας και της αμφισβήτησης για το κατά πόσον ο ένας είναι αφοσιωμένος και πιστός στον άλλο. Όσον αφορά τις γυναίκες, ωστόσο, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να "προδώσει" το αν έχουν απατήσει τον σύντροφό τους...


    Περισσότερα ...
  • Αφθώδης Στοματίτιδα.
    Αφθώδης Στοματίτιδα.

     Στη χαβούζα του ’20 επιπλέουν (με σειρά εμφάνισης) ένας καράφλας οδηγός ΚΤΕΛ, η γιαγιά μου, ο Τζορτζ Όργουελ, ο Αμβρόσιος, η θεία Τούλα, ο Μπακογιάννης, η Λέχου, ένας υποψήφιος πανελληνίων με αφθώδη στοματίτιδα, εγώ, εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο και ο άλλος που θα το αγνοήσει. Γράφει η Ντόρα Παπάζη.

    Περισσότερα ...
  • Αύγουστος Κορτώ: «Οταν είπα στη μάνα μου ότι μου αρέσουνε τ΄αγόρια»…
    Αύγουστος Κορτώ: «Οταν είπα στη μάνα μου ότι μου αρέσουνε τ΄αγόρια»…

     Ο Έλληνας συγγραφέας, που δεν έχει κρύψει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, γράφει με αφορμή τη σημερινή, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, για την ανάγκη να σκοτώσουμε τη ντροπή...


    Περισσότερα ...

Περισσότερη Παράξενη ζωή