Knowing: Μία φιλοσοφημένη ταινία καταστροφής. Γράφει ο Δ. Φλωρής.

687 Views
Knowing: Μία φιλοσοφημένη ταινία καταστροφής. Γράφει ο Δ. Φλωρής. Knowing: Μία φιλοσοφημένη ταινία καταστροφής. Γράφει ο Δ. Φλωρής.

Γράφει ο Δ. Φλωρής.

 
Είσαι φαν του Σιάμαλαν; Σου αρέσουν οι ταινίες καταστροφής; Θες και λίγο δράμα βρε αδερφέ; Αυτή η ταινία είναι για σένα. Μιλώ για το Knowing που έκατσα να το δω εχθές βράδυ μετά από πολλά χρόνια, όταν είχε πρωτοβγεί για την ακρίβεια και μου ξύπνησε ακόμη περισσότερα συναισθήματα από ότι παλιότερα. Μία ταινία που δίχασε το κοινό και άρεσε στη μειοψηφία κυρίως λόγω του τέλους το οποίο ελάχιστο κόσμο ικανοποίησε. Παρόλα αυτά, είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που πρωταγωνίστησε ο Νίκολας Κέιτζ και που του έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσει σε μεγάλο εύρος το ερμηνευτικό του ταλέντο μαζί με αυτό του νεαρού Τσάντλερ Κάτενμπερι.
 
Η ιστορία αφορά τη ζωή ενός καθηγητή αστροφυσικής ο οποίος έχει χάσει τη γυναίκα του και ζει με τον γιο του. Μία ημέρα, σε μία επέτειο του σχολείου του γιου του, Κέιλεμπ, για τα πενήντα χρόνια λειτουργίας, κάνει την εμφάνιση της μία χρονοκάψουλα που δημιούργησαν οι τότε μαθητές με ζωγραφιές για το πώς πιστεύουν ότι θα είναι το μέλλον. Ο Κέιλεμπ τυχαίνει ένα χαρτί με αριθμούς. Ο πατέρας του, Τζον συνειδητοποιεί πως οι αριθμοί είναι ημερομηνίες και τοποθεσίες στις οποίες έχουν συμβεί ή πρόκειται να συμβούν τραγικά γεγονότα (βλ. δίδυμοι πύργοι) καθώς και ο αριθμός των νεκρών. Το χαρτί αυτό, όμως, προβλέπει και το τέλος του κόσμου, κάτι που ο Τζον και το κράτος επιβεβαιώνουν, καθώς μία ηλιακή έκρηξη πρόκειται να κάψει τη Γη μέχρι τον πυρήνα της. Την ίδια ώρα ο γιος του Κέιλεμπ ακολουθείται από μυστηριώδης ανθρώπους που φαίνεται να έχουν σχέση με το επικείμενο τέλος.
 
Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ με το πόσο στέκει επιστημονικά αυτή η ταινία (αν και από ότι διάβασα στα Trivia του IMDb δικαιολογεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν). Θα ασχοληθώ με τους σεναριογράφους και τον σκηνοθέτη που μου έδωσαν ένα ιδιαίτερο φιλμ και αρκετά υποβαθμισμένο. Η ταινία συνδυάζει τεχνικά και αφηγηματικά τερτίπια που κάνουν τον/την θεατή να ξεχάσει τις εύκολες ίσως και μερικές φορές γελοίες λύσεις στις οποίες καταφεύγει το σενάριο. Παρουσιάζει έναν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, τον Τζον να παλεύει να μεγαλώσει μόνος το παιδί του αλλά και να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας του. Κλισέ, όμως προσφέρει πολλά αφηγηματικά. Η ταινία αφορά το δίπολο αιτιοκρατία-αναιτιοκρατία. Αν όλα, δηλαδή, γίνονται για έναν σκοπό ή όχι. Και βάζει και το κοινό σε αυτό το δίλημμα.  Γενικά δεν κάνει κοιλιές ως σενάριο και συνεχίζει να προσφέρει στο κοινό σκηνές όχι μόνο δράσης ή σασπένς αλλά και ηρεμίας ώστε να έχει χρόνο να απορροφήσει αυτά που είδε. Αυτό που επίσης καταφέρνει, είναι να θέτει κι άλλα θέματα όπως αυτό της θρησκείας και της οικογένειας καθώς ελάχιστα ασχολείται με το ερωτικό ενδιαφέρον του Τζον. Η ταινία αποτελεί υβρίδιο ειδών και όχι ένα ξεκάθαρα. Ξεκινά από ταινία μυστηρίου, συνεχίζει σε οικογενειακό δράμα, βλέποντας τον ήρωα να προσπαθεί να ισορροπήσει την προσωπική και την επαγγελματική του ζωή, συνεχίζει με στοιχεία ταινίας τρόμου εάν κρίνουμε από τα υποφωτισμένα πλάνα και μερικά jump scares και συνεχίζει σε αφηγηματικά κομμάτια τα οποία δανείζονται στοιχεία από ταινίες δράσεις και φιλμ νουάρ.
 
Τεχνικά, ο Άλεξ Πρόγιας καταφέρνει και μεταφέρει άψογα την πεσιμιστική ατμόσφαιρα του σεναρίου που του δόθηκε. Με τεχνικές της κάμερας που μας μεταφέρουν σε αίθουσες τάξεων, τρομακτικά τοπία και περιφερειακούς δρόμους, η ταινία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως αν ληφθεί υπόψιν η διεύθυνση φωτογραφίας όπου προσαρμόζεται με τη θερμοκρασία η οποία ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο. Από ένα ψυχρό γεμάτο κρύα χρώματα περιβάλλον, ο/η θεατής οδηγείται σε κατακίτρινα τοπία που κατά έναν τρόπο μεταφέρουν την ολοένα και αυξανόμενη ζέστη με την οποία έρχονται αντιμέτωποι οι χαρακτήρες. Στα ατού της ταινίας βάζω το σχετικά μικρό αλλά πολύ δυνατό μονοπλάνο με τη συντριβή του αεροπλάνου κατά την οποία ο Τζον προσπαθεί να σώσει όσους περισσότερους επιβάτες μπορεί. Και όχι μόνο αυτό. Παρά τα μέτρια οπτικά εφέ, ο Πρόγιας αποδίδει ρεαλιστικά το ατύχημα με άτομα που καίγονται ζωντανά μπροστά στα μάτια μας μέσα σε ένα τοπίο καταστροφής.
 
Σαν μειονέκτημα θα θέσω και εγώ αυτό που έθεσε ο υπόλοιπος κόσμος: το τέλος. Σίγουρα η τελική σκηνή παρουσιάζεται πολύ καλά όπως και η υπόλοιπη ταινία και περιέχει οπτικά σημεία που παραπέμπουν στον Αδάμ και την Εύα και δίνουν από τη μία την έννοια μίας καινούργιας αρχής. Αφηγηματικά, όμως, είναι μία πολύ εύκολη λύση στην οποία καταφεύγει η ιστορία για να δώσει ενός είδους κάθαρση για τον/την θεατή καθώς δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου για τον ήρωα, ο οποίος δεν κερδίζει κάτι.
 
Η ταινία αξίζει μία προβολή και σίγουρα θα σου εξάψει το ενδιαφέρον μέσα από τα θέματα που παρουσιάζει και τις καλές ερμηνείες που στηρίζουν ένα σενάριο που προσφέρει κάτι διαφορετικό στο είδος των ταινιών καταστροφής. Ε, θα σου ξυπνήσει και λίγο το βιολογικό σου ρολόι με ατάκες μεταξύ πατέρα γιου όπως «you, me, together, forever» μέσω νοηματικής.

Βαθμολογία:
7/10


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Νέα τμήματα κεραμικής παιδικά και ενηλίκων από τον Φεβρουάριο στον Άργιλο Θεσσαλονίκης.
Νέα τμήματα κεραμικής παιδικά και ενηλίκων από τον Φεβρουάριο στον Άργιλο Θεσσαλονίκης.
με 0 Σχόλια 253 Views

Το Πολιτιστικό Κέντρο Καλλιτεχνικής Έκφρασης Άργιλος (Στεφάνου Νούκα 9, Χαριλάου Θεσσαλονίκη. Τηλ. 2310 307-794,  2310 326-921 κιν. 697 243 5026), ξεκινά νέα τμήματα κεραμικής  κάθε Τρίτη & Κάθε Σάββατο, ενώ συνεχίζεται κανονικά το τμήμα ενηλίκων κάθε Δευτέρα 

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή