«Μετά την καταιγίδα»: Ίσως η πιο ρομαντική περιπέτεια που έχεις δει ποτέ...

6784 Views
 «Μετά την καταιγίδα»: Ίσως η πιο ρομαντική περιπέτεια που έχεις δει ποτέ... «Μετά την καταιγίδα»: Ίσως η πιο ρομαντική περιπέτεια που έχεις δει ποτέ...

ΕΙΔΑΜΕ & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ
 
Adrift· αλά ελληνικά θα λέγαμε ανεμοδαρμένο, έρμαιο ή αλλιώς ένα καράβι κι οι επιβάτες του που επιπλέουν χωρίς κατεύθυνση, πορεία ή σκοπό. Νομίζω είναι ξεκάθαρο πως ο ορίτζιναλ τίτλος είναι καλύτερος από το δικό μας «Μετά την καταιγίδα» και για ακόμη μια φορά συγχύζομαι με όσους αναλαμβάνουν το ρόλο να αποδώσουν στα ελληνικά τίτλους αλλά να, λίγο - πολύ βαριούνται. Ας είναι. Το νόημα το πιάνουμε.
 
Με το που είδα το τρέιλερ αυτής της ταινίας, ήξερα πως όφειλα να είμαι στην πρεμιέρα. Οι συναρπαστικές περιπέτειες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα και δη μέσα σε ναυάγια, μου μιλάνε στην ψυχή. Ας πούμε πως τις αγαπώ γιατί θαυμάζω τη δύναμη των ανθρώπων και το μεγαλείο ψυχής και πως καθόλου δεν με σαγηνεύει η καταστροφή κι ο θάνατος που παραμονεύει. Ας πούμε.
 
Τι αφορά λοιπόν το «Μετά την καταιγίδα»; Την αληθινή ιστορία της Τάμι Όλνταμ, μιας ατίθασης 23χρόνης που πριν την καταστροφή ζούσε μ’ ένα lifestyle που όλοι θα θέλαμε να ακολουθήσαμε αλλά ποτέ δεν θα είχαμε τα κότσια. Ταξιδεύει μ’ ένα σακίδιο στον ώμο, βρίσκει δουλειές του ποδαριού και γνωρίζει τον κόσμο. Είδωλο. Κι έτσι λοιπόν συναντάει και τον Ρίτσαρντ Σαρπ (αδελφή ψυχή κι ιστιοπλόο) κι ερωτεύονται. Σ’ ένα ειρωνικό θα λέγαμε ταξίδι στον Ειρηνικό, τους χτυπάει φονικός τυφώνας και το ρομαντικό τριπ καταλήγει σε μάχη για επιβίωση. Τα υπόλοιπα στις οθόνες σας.
 
Και πριν τα πούμε αναλυτικά, να δηλώσω πως η ταινία έχει δεχθεί mixedreviews για λόγο που δεν μπορώ να αποφασίσω αν πρέπει να τον βάλω στα αρνητικά ή στα θετικά. Γιατί κυρίες και κύριοι, κι αν όλα δείχνουν πως το «Μετά την καταιγίδα» είναι μια σκληροπυρηνική περιπέτεια- μην ξεχνάμε πως σκηνοθέτης είναι ο Μπαλτάζαρ Κορμακούρ του ανατριχιαστικού «Έβερεστ»- ε, δεν είναι. Surprise!
 
Έχουμε να κάνουμε με την πιο ρομαντική ταινία δράσης που θα δεις ποτέ σου. Μισή μελό, μισή περιπέτεια κι αν είσαι τύπος που προτιμάει ένα απ’ τα δύο, δεν ξέρω πώς να σε βοηθήσω. Ευτυχώς για μένα, μου αρέσουν και τα ρομάντζα και τα action, δυστυχώς για την διπλανή μου, που δήλωσε εκνευρισμένη πως «Έπρεπε να έχω φύγει από τα πρώτα είκοσι λεπτά της ταινίας». Άντε μετά να γράψω κριτική για μια τόσο αμφιλεγόμενη ταινία.
 
Συν (+)
.
-  Εκπληκτικά flashback. Συνήθως ξεκινάω με το να σχολιάζω ερμηνείες, μα σ’ αυτήν την ταινία απλά δεν μπορείς να μην θαυμάσεις τον αριστοτεχνικό τρόπο που έχει γίνει το μοντάζ. Όλη η ιστορία κατακερματισμένη, μια μπρος, μια πίσω, μια στο love story και μια στην πάλη για επιβίωση. Κι όμως, αντί να σε κουράζει, να σε μπερδεύει ή να σε ξενερώνει, παραδέχεσαι πως η δουλειά έχει γίνει καταπληκτικά. Τη μια στιγμή νιώθεις την αγωνία να σε κυριεύει, αγχώνεσαι και περιμένεις πότε θα χτυπήσει το κακό και την επόμενη παίρνεις μια ανάσα ανακουφισμένος και συνεχίζεις τα ποπ κορν σου. Λυτρωτικό το δίχως άλλο, εξισορροπεί την ηρεμία με τη δράση κι όλο αυτό χωρίς να οδηγεί σε ζάλη. Μπράβο.
 
-  Κι όπως κατάλαβες, εκείνες οι στιγμές δράσης ανάμεσα στο ρομάντζο, είναι δυνατές. Χτίζονται σταδιακά μέχρι να φτάσουν στην κορύφωση, στην καταιγίδα που άλλαξε τη ζωή των ηρώων απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Κι ενώ ξέρεις ακριβώς τι θα γίνει ήδη πριν πας στο σινεμά, κι ενώ σε όλη την ταινία τους βλέπεις να παλεύουν να επιβιώσουν στο μετά την καταιγίδα, εκείνη την ώρα και πάλι εύχεσαι με κάποιον τρόπο τα πράγματα να αλλάξουν και να σωθούν. Σε τραβάει λοιπόν η ιστορία, σε μπλέκει συναισθηματικά. Τι να το κάνεις, η καταιγίδα θα χτυπήσει έτσι κι αλλιώς.
 
-  Καλή η Σέιλιν Γούντλεϊ ως Τάμι, καταφέρνει παρά τις ιδιαιτέρα εξαιρετικές ικανότητες στη θάλασσα να φαντάζει αληθινή. Αποδίδει την γυναίκα που επέζησε 41 μέρες στο ανοιχτό πέλαγος ρεαλιστικά, χωρίς να μοιάζει θέα κι απρόσιτη. Έχει κι αδυναμίες και πάθη και καταφέρνει να ξεπεράσει και να σώσει τον εαυτό της χάρη στο ανίκητο ένστικτο της επιβίωσης. Κι αν δεν το ξέρεις, μάθε πως η ηθοποιός είναι βαθιά ευαισθητοποιημένη κι ακτιβίστρια, γεγονός που την βοηθάει να αποδώσει ικανοποιητικά το ελεύθερο πνεύμα της ηρωίδας.
 
-  Επιβλητική η μουσική, ταιριαστή με την ατμόσφαιρα που σε πείθει από το πρώτο λεπτό. Ο σκηνοθέτης γύρισε όντως την ταινία στον Ειρηνικό, έβαλε και τους ηθοποιούς να εξασκηθούν στην ιστιοπλοΐα κι απέδωσε ρεαλιστικό αποτέλεσμα, απαραίτητο σε ταινίες δράσης/ επιβίωσης. Και σ’ όλα αυτά, η μουσική δένει όμορφα κι αρμονικά, άλλοτε προσθέτοντας ένταση κι άλλοτε ως ήχος ανακούφισης.
 
 
-   Ανατροπή! Θέλω να σχολιάσω αλλά δεν μπορώ, μεγάλο το σπόιλ και δεν πρέπει. Ίσως όταν δείτε την ταινία να την φανταστείτε μόνοι σας πριν αποκαλυφθεί, γιατί η αλήθεια είναι πως το σενάριο την έχει στήσει αριστοτεχνικά. Δεν είναι ξεκάρφωτη ούτε προκύπτει απ’ το πουθενά για να κλέψει αντιδράσεις και να πάρει καμιά ψήφο εμπιστοσύνης. Πολύ ορθός ο χειρισμός, οι ανατροπές οφείλουν πάντα να έχουν βάση. Και για όσους είναι σαν και μένα, που είχα απορροφηθεί και δεν το σκέφτηκα καθόλου, πρόκειται για μια σκηνή που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Good job, του το δίνω.
 
Πλην (-)
 
-  Το είπα και στην αρχή· δεν είναι αυθεντική περιπέτεια. Ξεκάθαρα κι απόλυτα. Έχει και το μελό του και τον λυρισμό του και τα κλισέ του. Κι αν δεν το ξέρεις και τα σιχαίνεσαι όλα τούτα τα ρομαντικά, καλέ μου αναγνώστη μην πας να την δεις. Θα σε ξενερώσει σαν τη κοπέλα που είπαμε πριν και θα τα κλάψεις τα λεφτά σου. Διάβασε καλύτερα την ιστορία από το βιβλίο της πραγματικής Τάμι Όλνταμ.
 
-  Ο συμπρωταγωνιστής Σαμ Κλάφιν, πέρα από γοητευτικός ιστιοπλόος δεν κλέβει την παράσταση. Ίσως επειδή είναι ο ρομαντικός της σχέσης ίσως επειδή τραυματίζεται βαριά και στην μισή ταινία είναι ξαπλωμένος στην γωνία του σκάφους. Η χημεία του με τη Σέιλιν είναι λίγο πολύ αμφιλεγόμενη, αλλού σε πείθουν κι αλλού όχι. Αχ ναι, ξέχασα, ίσως επειδή πουλάνε το “Adrift” σαν περιπέτεια να μην ασχοληθήκαν και πολύ.
 
-   Κι αν τύχει και ξέρεις την ιστορία, χάνεις ξεκάθαρα όλη την δυναμική της ανατροπής· το unexpected για σένα είναι known already. Όλο το σταδιακό χτίσιμο πηγαίνει στράφι για όσους το γκουγκλάρανε. Ριψοκίνδυνο.
.
-       Το «Μετά την καταιγίδα» σίγουρα δεν ανακαλύπτει τον τροχό στην απόδοση μιας περιπέτειας ή μιας αληθινής ιστορίας. Δεν πρόκειται για μια ταινία που θα βάλεις στη λίστα με τις πιο αγαπημένες σου και δεν νομίζω να την δεις δεύτερη φορά. Ίσως μόνο αν την πετύχεις κανένα βράδυ στο Σταρ μετά από κάνα δυο χρόνια.
-        
Και τελικά;
Δείτε το μωρέ. Τα σκηνικά είναι θαυμάσια, όπως και τα χρώματα κι η απεραντοσύνη του Ειρηνικού. Θα νιώσετε και αγωνία και άγχος και λύτρωση και αν είστε ρομαντικοί θα σας πιάσει και λίγο το παράπονο. Θα δείτε στην οθόνη σας κι έρωτα και απελπισία και φόβο και παραλήρημα και νεύρα και φυσικά μεγαλείο ψυχής.
 
Μόνο υποσχεθείτε μου δύο πράγματα· να την δείτε μόνο αν σας αρέσει το ρομάντζο και να μην αναζητήσετε τίποτα για την πραγματική ιστορία. Αλλιώς, ναι, δεν θα σας αρέσει και πολύ.
 
Mayday, mayday.
 
Βαθμολογία
6/10
.

-Που προβάλλεται; ΕΔΩ 


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερη Παράξενη ζωή