Μάθε τα πάντα για την ταινία Καμιλ Κλοντέλ 1915, πριν δεις στους κινηματογράφους.

1679 Views
Μάθε τα πάντα για την ταινία Καμιλ Κλοντέλ 1915, πριν δεις στους κινηματογράφους. Μάθε τα πάντα για την ταινία Καμιλ Κλοντέλ 1915, πριν δεις στους κινηματογράφους.

Μάθε τα πάντα για την ταινία Καμιλ Κλοντέλ 1915, πριν δεις στους κινηματογράφους.
Η αρχή…
Γεννημένη το 1864 στο Αίν της Νότιας Γαλλίας, η Καμίλ Κλοντέλ είναι γλύπτρια και η μεγαλύτερη αδερφή του συγγραφέα Πωλ Κλοντέλ. Ξεκίνησε σαν μαθήτρια του Ωγκύστ Ροντέν και στη συνέχεια έγινε η ερωμένη του για 15 χρόνια, πριν τελικά τον αφήσει το 1895. Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1913 και έχοντας περάσει τα τελευταία 10 χρόνια απομονωμένη στο στούντιο της στο Παρίσι, εισάγεται μετά από εντολή της οικογένειας της, πρώτα στο ψυχιατρικό ίδρυμα του Βιλ-Εβράρ κοντά στο Παρίσι και έπειτα στο άσυλο του Μοντβέργκ.
Σύνοψη
Χειμώνας 1915. Έγκλειστη από την οικογένεια της σε ένα άσυλο στη Βόρεια Γαλλία – όπου δεν θα δημιουργήσει ποτέ ξανά – το χρονικό της απομονωμένης ζωής της Καμίλ Κλοντέλ, ενώ περιμένει την επίσκεψη του αδελφού της, Πωλ Κλοντέλ.

Αντί επιλόγου…
Η Καμίλ Κλοντέλ θα περάσει τα τελευταία 29 χρόνια της ζωής της στο άσυλο όπου θα αφήσει και την τελευταία της πνοή στις 19 Οκτωβρίου 1943, σε ηλικία 79 ετών. Η ταφή της θα γίνει σε έναν κοινό τάφο με αποτέλεσμα το σώμα της να μην βρεθεί ποτέ. Ο αδερφός της Πωλ, ο οποίος πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1955, παρά τις επισκέψεις του, μέχρι το τέλος της ζωής της, δεν θα παρευρεθεί στην κηδεία της.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΚΑΜΙΛ ΚΛΟΝΤΕΛ: Ζιλιέτ Μπινός
Με πάνω από 50 ταινίες στο βιογραφικό της, η Γαλλίδα ηθοποιός δεν χρειάζεται συστάσεις. Έχει δουλέψει με μερικούς από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες, όπως ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, ο Μίκαελ Χάνεκε και ο Κριστόφ Κισλόφσκι (που της χάρισε τον ρόλο της Ζουλί Βινιόν στην ταινία «Τρια Χρώματα: Μπλε»), χτίζοντας μια εντυπωσιακή πορεία, που την έχει καταξιώσει στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Μεταξύ των βραβείων που έχει κερδίσει είναι το OSCAR Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Ο Άγγλος Ασθενής» του Άντονι Μιγκέλα (ήταν επίσης υποψήφια για ΟSCAR A’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Chocolat») και το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία «Γνήσιο Αντίγραφο» του Αμπάς Κιαροστάμι. Υποψήφια υπήρξε μεταξύ άλλων και για τρεις Χρυσές Σφαίρες. Η καριέρα της είναι μοιρασμένη σε Ευρώπη και Αμερική. Θα έχουμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε σε πολλές ταινίες μέσα στο 2014, όπως επίσης και σε ένα μεγάλο αμερικάνικο blοckbuster, το «Godzilla», ένα είδος ταινιών που δεν μας έχει συνηθίσει.
ΠΩΛ ΚΛΟΝΤΕΛ: Ζαν Λυκ Βενσάντ
Ο Ζαν Λυκ Βενσάντ είναι ένας θεατρικός ηθοποιός και δραματουργός, συμμετέχει σε projects που περιλαμβάνουν video art και εκδίδει άρθρα για την Γαλλική εκδοτική εταιρεία Gallimard Education. Εμπλέκεται με πολλούς τρόπους σε κάθε μορφή τέχνης, αλλά η μεγάλη του αγάπη είναι το θέατρο στο οποίο ασχολείται από το 1998. Έχει συνεργαστεί με αρκετούς σκηνοθέτες τόσο σαν ηθοποιός όσο και σαν βοηθός. Το «Καμίλ Κλοντέλ 1915» είναι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους στην οποία συμμετέχει ενώ μέσα στο 2013 πρωταγωνίστησε και σε μια μικρού μήκους.
 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπρούνο Ντιμόντ
Με 19 βραβεία στο βιογραφικό του (3 από αυτά μάλιστα έχουν δοθεί στο Φεστιβάλ των Καννών για 3 διαφορετικές ταινίες του), ο γεννημένος στο Bailleul το 1958 σκηνοθέτης, φημίζεται για τη ρεαλιστική απεικόνιση των χαρακτήρων του, την επιλογή ερασιτεχνών ηθοποιών και τον πειραματισμό με σκοπό να υπερβεί τα καθιερωμένα.
Με την ταινία «Η ζωή του Ιησού» καταγράφει ένα θέμα τόσο επίκαιρο ακόμα και στις μέρες μας: το ρατσισμό, τη μετανάστευση, την ανεργία.
Στην «Ανθρωπότητα» η τέχνη θα προσπαθήσει να αντισταθεί στην κακοποίηση μέσω της τέχνης. Το σοκαριστικό «29 Φοίνικες» είναι μια απρόβλεπτη no budget αλληγορία για τον έρωτα και την καταστροφή. Η αντιπολεμική «Φλάνδρα» κλείνει τον (έως τώρα) κύκλο των ταινιών του που γνώρισαν επιτυχία στην Ελλάδα.
Το «Χάντεβιτς» (2009) και το «Έξω Σατανά» (2011) κλείνουν ένα κύκλο πειραματισμού με τις βασικές ανθρώπινες αξίες που στις ταινίες του αμφισβητεί για να τις αναθεωρήσει.
 
Με την «Καμίλ Κλοντέλ 1915», ο σημαντικός σκηνοθέτης κλείνει το μάτι στον θεατή, επιτρέποντας του να σχηματίσει εκείνος τη δική του γνώμη για το κατά πόσο η Καμίλ ήταν μια ψυχικά άρρωστη γυναίκα. Ακολουθώντας για ακόμα μία φορά τη σχολή του ρεαλισμού, χρησιμοποιεί στις σκηνές του άσυλου πραγματικές νοσηλεύτριες και ασθενείς (όπου οι ίδιοι – ή οι συγγενείς τους - έδωσαν γραπτή συγκατάθεση για τη συμμετοχή τους) που η συνύπαρξη τους προβληματίζει τους ηθοποιούς αλλά και τους εντάσσει περισσότερο στο κλίμα.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ – ΘΕΑΤΡΟ – ΒΙΒΛΙΟ
Η ιστορία της Καμίλ Κλοντέλ έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τον κινηματογράφο. Η  απόδοση του Bruno Nuytten to 1988 (με τίτλο «Camille Claudel») ανέδειξε την Izabele Anzani που εκείνη τη χρονιά κέρδισε η ίδια, μεταξύ άλλων, το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, το Σεζάρ και απέσπασε υποψηφιότητα για OSCAR. Η ταινία την ίδια χρονιά ήταν υποψήφια και για OSCAR και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Το 2001, η ταινία μικρού μήκους «Camille» κερδίζει το βραβείο Nova Autoria για καλύτερο σενάριο.
Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του βιβλιοπωλείου της Εστίας, το βιβλίο «Μια Γυναίκα Καμίλλη Κλοντέλ» της Anne Delbee ενώ το βιβλίο της Σοφίας Βοϊκου «Στη Σκιά του Αυγερινού» από τις εκδόσεις Ψυχογιός, είναι εμπνευσμένο από το μεγάλο έρωτα της Κλοντέλ και του Ροντέν.
 
Δυο θεατρικά την τελευταία τριετία, φέρνουν στην επιφάνεια διαφορετικές πτυχές της ζωής της γλύπτριας. Το «Καμίλ Κλοντέλ: Το κύμα της τρέλας» του Στέλιου Κρασανάκη, χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία στην Λυδία Φωτοπούλου σε ένα μονόλογο που με τόλμη αφήνει την ηρωίδα να απαντήσει στα ερωτήματα σχετικά με την πάθηση που της προσάπτει η ιστορία.
Το Camille Claudel MudNess του Γιάννη Λασπιά, μέσα από έναν υποθετικό διάλογο της Camille Claudel και της ψυχιάτρου Constance Pascal, φέρνει στο προσκήνιο τον εγκλωβισμό των δυο γυναικών, σε μια εποχή που δεν ήταν έτοιμη να τις υπό-και από-δεχτεί.

Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ

H Camille Claudel θεωρείται μια από τις σημαντικότερες γυναίκες της εποχής της, τόσο για την καλλιτεχνική της πορεία, σε έναν χώρο  που κατά κύριο λόγο θεωρείτο ανδροκρατούμενος, όσο και για την πολυτάραχη ζωή της και τις επιλογές της. Η ιστορία της ξεκινά με τη γέννηση της, το 1864, στην περιοχή της Καμπανίας, στη νότια Γαλλία. Ήταν κόρη του Louis Prosper Claudel και της Louise Athanaise Cécile Cerveaux και αδελφή του Γάλλου ποιητή και διπλωμάτη Paul Claudel. Η πρώτη επαφή της με την τέχνη της γλυπτικής έγινε σε πολύ νεαρή ηλικία. Ήδη από τα 12 της είχε ξεκινήσει να δημιουργεί μικρές φιγούρες.
Το 1879 η γνωριμία της με τον  γλύπτη Alfred Boucher, είναι ο λόγος για να ασχοληθεί πλέον σοβαρά με την αγαπημένη της τέχνη και να αποκτήσει ακαδημαϊκή μόρφωση. Το 1881 μαζί με την μητέρα και τα αδέλφια της μετακομίζει στο Παρίσι όπου ξεκινά σπουδές σχεδίου και ανατομίας στην ιδιωτική Ακαδημία Colarossi. Η Camille είναι από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής της που καταφέρνει να γίνει φοιτήτρια . Ο Boucher γίνεται δάσκαλος της και μαζί του ξεκινά να μελετά τα πορτρέτα. Μάλιστα εκείνη την περίοδο κάνει ένα πορτρέτο του αδερφού της σε ηλικία 13 ετών. Το 1882 νοικιάζει ένα εργαστήριο όπου μπορεί να δουλέψει τα έργα της. Παράλληλα με τη βοήθεια του Boucher, γνωρίζει τον Paul Dubois, διευθυντή της Σχολής Καλών Τεχνών. Ένα χρόνο μετά, συναντά για πρώτη φορά τον Auguste Rodin ο οποίος στην αρχή γίνεται δάσκαλος της, αντικαθιστώντας τον Boucher ενώ σιγά σιγά αναπτύσσεται μια ερωτική σχέση. Τον ίδιο χρόνο, συμμετέχει για πρώτη φορά στην έκθεση της Société desArtistesFrançais, ενώ στον κατάλογο της έκθεσης αναφέρεται ως μαθήτρια των Rodin και Dubois. Το 1884 γίνεται πλέον επίσημα μαθήτρια του Rodin, μοντέλο και βοηθός του και το 1885 ξεκινά η συνεργασία τους.
Η Camille υπήρξε η σημαντικότερη έμπνευση του Rodin και ο μεγάλος του έρωτας παρόλο που δεν μπόρεσε να ζήσει μαζί της λόγω της Rose Beuret που υπήρξε και η επίσημη σύντροφος του. Το 1894 η ερωτική τους σχέση τερματίζεται ενώ διακόπτουν και την συνεργασία τους το 1898. Μέχρι και το 1905 ακολουθεί την δική της πορεία στον χώρο με μια σειρά από σημαντικά έργα και διακρίσεις. Αυτή όμως είναι και η χρονιά που τα πράγματα αλλάζουν στη ζωή της. Η απομόνωση και οι ψυχολογικές διαταραχές την οδηγούν στο να καταστρέψει μεγάλο μέρος από τα έργα της ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να κατηγορεί τον Rodin ότι κλέβει τις ιδέες της και εκμεταλλεύεται την δουλειά της. Το 1908 πραγματοποιείται μια έκθεση που τελικά είναι και η τελευταία της γιατί λόγω κακής ψυχολογικής αλλά και οικονομικής κατάστασης αναγκάζεται να αποσυρθεί.
Η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη τα επόμενα χρόνια, με τον θάνατο του πατέρα της το 1913. Η ίδια δεν ενημερώνεται από την οικογένεια της για τον θάνατο του και οκτώ μέρες μετά με πρωτοβουλία του αδερφού της, εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική MaisondeSanté. Ο Γαλλικός τύπος δημοσιεύει μια «κατηγορώ» προς την οικογένεια της για την καταστροφή μιας τόσο μεγάλης καλλιτέχνιδας. Ο Rodin συμμετέχει στην κάλυψη των εξόδων της ενώ μεταφέρει τα έργα της σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου Biron για να τα προστατεύσει. Η Claudel πέρασε 30 χρόνια μέσα σε ιδρύματα έχοντας επικοινωνία μόνο με τον αδερφό της. Η μητέρα της δεν δέχτηκε ποτέ ούτε να την δει αλλά ούτε και να υπογράψει προκειμένου να επιστρέψει σπίτι της. Πέθανε το 1943 και η ταφή της έγινε στο κοιμητήριο της Monfavet.
Τα περισσότερα γλυπτά της καταστράφηκαν από την ίδια, παρόλα αυτά σώζονται περίπου 90 γλυπτά και σχέδια, πολλά από τα οποία ανήκουν στο μουσείο Rodin ενώ άλλα φιλοξενούνται σε μεγάλα μουσεία σε όλο τον κόσμο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΡΟΥΝΟ ΝΤΥΝΟΝΤ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΙΛΙΕΤ ΜΠΙΝΟΣ
Μπρούνο: Το πρότζεκτ αυτό ξεκίνησε από ένα τηλεωνημα τζεκτ αυτρεθεεπισκευτεφώνημα της Ζιλιέτ. Ήμουν στα γυρίσματα του «Outside Satan» όταν δέχτηκα το τηλεφώνημα της, στο οποίο μου είπε ότι ήθελε να συνεργαστούμε, παρόλο που δεν είχαμε γνωριστεί. Το θεώρησα λίγο παράτολμο από μέρους της και για καιρό αναρωτιόμουν πως θα μπορούσα να την αξιοποιήσω. Μου αρέσει πολύ να δουλεύω με τους ηθοποιούς αλλά δεν ξέρω πάντα πως να τους αξιοποιήσω σωστά.

Ζιλιέτ: Βρεθήκαμε με τον Μπρούνο, μερικές εβδομάδες μετά το τηλεφώνημα που του έκανα. Εγώ είχα στο μυαλό μου μια ιδέα, αλλά ο ίδιος μου είπε πιο συγκεκριμένα ότι ήθελε να κάνει μια ταινία για την απομόνωση. Για μια γυναίκα που είναι μόνη της, κλεισμένη μέσα σ’ ένα σπίτι.
 
Μπρούνο: Εκείνη την περίοδο διάβαζα ένα βιβλίο για την ζωή της Κλοντέλ κατά την διάρκεια του εγκλεισμού της και σκέφτηκα ότι είχε περίπου την ίδια ηλικία με την Ζιλιέτ. Τότε γεννήθηκε και ο βασικός πυρήνας, καθώς πέρα από κάποιες ιατρικές σημειώσεις δεν έχουμε άλλες πληροφορίες για την ζωή της, οπότε η ιδέα ενός σεναρίου που θα γραφόταν από το μηδέν για εκείνη την περίοδο της απομόνωσης, μου φάνηκε πολύ δελεαστική. Μια ταινία λοιπόν για μια γυναίκα που δεν κάνει και πολλά στην ζωή της, ήταν μια σκηνοθετική πρόκληση για μένα.  Έτσι η ιδέα να κινηματογραφήσω τρεις μέρες από την ζωή της Κλοντέλ, εμπεριέχοντας μέσα την εγκατάλειψη και την νεκρική ηρεμία, έγινε μια συνειδητή επιλογή, μέσα από την οποία δεν χρειάστηκε να περιγράψω όλη της την ζωή παρά μόνο τις συγκεκριμένες μέρες. Έφταναν μερικά δευτερόλεπτα για να πω την αλήθεια.

Ζιλιέτ: Μου είπε «Αυτή η γυναίκα, δεν κάνει απολύτως τίποτα, είναι εντελώς ουδέτερη» (η λέξη ουδέτερη είναι μια από τις αγαπημένες του). Έτσι λοιπόν θα την ακολουθήσουμε σε αυτό το ταξίδι απραξίας. Για έναν ηθοποιό όμως ακόμα και στην απραξία υπάρχει ένας εσωτερικός κόσμος που πρέπει να βγει προς τα έξω και ανακαλείται σχεδόν αυτόματα, από τυχαία, μικρά γεγονότα. Η Κλοντέλ μπορεί να είναι ήρεμη επιφανειακά, αλλά μέσα της βράζει λόγω της ζωής που της έχει επιβληθεί στο άσυλο.

Μπρούνο: Η ιδέα ήταν να γυριστεί η ταινία με πραγματικούς ασθενείς που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες και όχι ηθοποιούς. Έτσι λοιπόν έπρεπε να βρούμε ένα νοσοκομείο όπου το προσωπικό θα συμφωνήσει να συμμετέχουν οι ασθενείς στα γυρίσματα. Όταν συνάντησα το νοσηλευτικό προσωπικό, πέρασα πολλές ώρες μαζί τους, ακούγοντας με προσοχή τις οδηγίες τους. Δεν είχα την έπαρση του σκηνοθέτη που κάνει μια ταινία. Δεν με ενδιέφερε να κατευθύνω τις γυναίκες αυτές για να γίνουν κάτι άλλο πέρα από αυτό που είναι.

Ζιλιέτ: Ο βασικός κανόνας που είχαμε από την αρχή ήταν όλοι να με φωνάζουν Καμίλ ώστε να μην υπάρξει κάποιο πρόβλημα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων. Έτσι ήταν πολύ πιο εύκολο και για τους ασθενείς για να μην μπερδεύονται με τα λόγια τους.
 
Μπρούνο: Ήταν εξαιρετική σκέψη να χρησιμοποιήσουμε τις νοσηλεύτριες στην ταινία. Στην αρχή δεν το είχα σκεφτεί και όταν κάποια στιγμή αναρωτιόμασταν τι θα γινόταν αν κάτι πήγαινε στραβά στα γυρίσματα, ο βοηθός μου, ο Κλοντ και εγώ, είπαμε ότι οι νοσηλεύτριες έπρεπε να παίξουν. Και ευτυχώς συμφώνησαν και αυτές και τα πράγματα μπήκαν σε μια ροή. Πιστεύω ότι αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που πήραμε την άδεια από την διεύθυνση του ιδρύματος, γιατί ένιωθαν μια ασφάλεια που το προσωπικό τους θα ήταν εκεί.
Δεν έχουμε καμία εκπαίδευση πάνω στον ιατρικό κλάδο, οπότε η παρουσία τους και οι συμβουλές τους ήταν απαραίτητες. Ήξεραν πώς να χειριστούν τους ασθενείς, οπότε βοήθησαν πολύ με το έργο. Εγώ έπρεπε απλώς να τις εντάξω με τον σωστό τρόπο στην ταινία και τελικά έγιναν χαρακτήρες της ταινίας. Όσο έπαιζαν, δεν χρειάστηκαν ποτέ καμιά οδηγία από εμένα. Εγώ ήμουν εκεί και τραβούσα σκηνές με την κάμερα. Είναι φανταστικό το αποτέλεσμα που μου έδωσαν, κάτι που νομίζω ότι κανένας ηθοποιός δεν θα μπορούσε να μου δώσει.

Όμως οι ασθενείς, η Τζέσικα, η Μύριαμ και η Κριστιάν, είναι αυτές που θα πουν κάτι που ίσως να μην βγάζει νόημα και να μην επιδέχεται κάποιου σχόλιου και θα κάνουν πραγματικά την ανατροπή. Κάθε φορά που θα δώσω σήμα για να ξεκινήσει η λήψη, κάτι αναπάντεχο θα συμβεί, το οποίο είναι ευπρόσδεκτο φυσικά. Για την ακρίβεια είναι αυτό που χρειαζόμαστε ακόμα και σε μια δουλειά όπου τα πάντα είναι προσχεδιασμένα, όπως η σκηνοθεσία. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορείς να αφήσεις το αναπάντεχο να συμβεί. Αυτό είναι απαραίτητο για να υπάρξει ένα καλό αποτέλεσμα.

Πιστεύω ότι η ταινία οδηγεί το κοινό μέσα στην πραγματικότητα του εγκλεισμού χωρίς λέξεις, αφού το μόνο που υπάρχει είναι ο πόνος, οι κραυγές, η πλήξη, ο χρόνος που περνά άσκοπα και οι αναλαμπές στην ψυχική κατάσταση των ασθενών που δεν εκφράζονται με λέξεις. Από την άλλη πλευρά όμως έχουμε την Καμίλ και τον Πωλ που έχουν μια εξαιρετική ικανότητα να εκφράζονται και το βλέπουμε μέσα από τα γράμματα της Καμίλ και το βιβλίο του Πωλ. Έχουν την δυνατότητα να μπορούν να φτάσουν στον πυρήνα της ύπαρξης τους και καθώς η ταινία εστιάζει στην ακτίνα των συναισθημάτων που μπορεί να προσεγγίσει η Καμίλ, την βλέπουμε να φτάνει πραγματικά στα όρια της με έναν σχεδόν εξπρεσιονιστικό τρόπο μέσα από τις σκηνές πόνου. Αλλά ακολουθεί το κείμενο. Γιατί το κείμενο υπάρχει στα γράμματα της, οπότε παρόλο που είναι απαραίτητο για την Ζιλιέτ να σπάσει και να δώσει όλο τον πόνο, πρέπει να κρατήσει και την γραμμή που ορίζουν τα γράμματα της.

Ζιλιέτ: Ο Μπρούνο μου έδωσε τα γράμματα, λέγοντας μου ότι πρέπει να τα κάνω δικά μου. Έτσι λοιπόν άρχισα να τα ξαναγράφω με έναν δικό μου τρόπο και του τα έστειλα περιμένοντας μια απάντηση. Δεδομένου ότι δεν είχα κάποιο σενάριο στα χέρια μου, δεν ήξερα πώς να προσεγγίσω την διαδικασία. Μου απάντησε ότι δεν ήταν αυτός ο στόχος και τότε κατάλαβα ότι ήθελε να αυτοσχεδιάσω διατηρώντας όμως μια απόλυτη ακρίβεια σε ότι έκανα.
 
Μπρούνο: Δεν μπορώ να τοποθετήσω λόγια στο στόμα της Καμίλ, που δεν έχει πει η ίδια. Επίσης έχω ένα πρόβλημα με τους ηθοποιούς που αποστηθίζουν ένα κείμενο αν και τους καταλαβαίνω γιατί έχουν μάθει να ακολουθούν ένα κείμενο.

Ζιλιέτ: Η δυσκολία της ταινίας ήταν ότι στο μεγαλύτερο μέρος της είναι σιωπηλή και σε μια ή δύο σκηνές έχει πολύ κείμενο, σαν να βγαίνουν πιεσμένες όλες οι λέξεις που δεν λέει η Καμίλ μέσα στην ταινία. Στις πρόβες, ο Μπρούνο αφαίρεσε το κείμενο και μου ζήτησε να αυτοσχεδιάσω. Δεν μου ήταν εύκολο αλλά ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση!

Μπρούνο: Δεν χρειάζομαι μια απόλυτα στημένη ηθοποιό. Η Ζιλιέτ είναι πολύ καλή σε αυτό, παρόλο που κάποιες φορές την αποσταθεροποιεί. Αλλά είναι καλό να έχω μια μη σταθερή ηθοποιό γιατί υποδύεται έναν μη σταθερό χαρακτήρα και έτσι τον ενισχύει. Το κοινό μπορεί να δικαιολογήσει την αδυναμία από έναν χαρακτήρα πολύ ευαίσθητο και βασανισμένο. Ταυτόχρονα η Ζιλιέτ σχεδόν σπάει από το βάρος ορισμένων δύσκολων σκηνών. Όλα αυτά δημιουργούν πόνο που τροφοδοτούν την Καμίλ σαν ηρωίδα και αυτό με ικανοποιεί απόλυτα.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΝΟΜΕΑ 

Καμίλ Κλοντέλ 1915 ή το προοίμιο του Μεγάλου Εγκλεισμού. Ενός εγκλεισμού που αποφασίστηκε για την ιδιοφυή – όπως χαρακτηρίστηκε – Γαλλίδα γλύπτρια, από την ίδια την οικογένειά της – μητέρα και αδελφό – που, μια μέρα, την εναπόθεσαν στο άσυλο ανιάτων, ως ανυπόφορο οικογενειακό άχθος και την απολησμόνησαν εκεί. Αν η συνείδηση αδυνατεί να είναι καθαρή, οφείλει τουλάχιστον να σιγά.
Ο Μπρούνο Ντυμόντ, αξιοποιώντας σεναριακά την πρώτη ύλη των αυθεντικών επιστολών που αντάλλαξαν τα αδέλφια Κλοντέλ, παρακολουθεί με αυτοκυρίαρχη ενσυναίσθηση τις άνευ έργων ημέρες της άλλοτε μεσουρανούσας δημιουργού και πάλαι ποτέ συντρόφου του καθαγιασμένου, πια, Αυγούστου Ροντέν, τον τρίτο χρόνο της κάθειρξης που της επιφύλαξαν, ομονοώντας μεταφυσικά, η Τρέλα από τη μια, και ο οικογενειακός Λόγος από την άλλη, ιδανικά ενσαρκωμένος από τον ευσταλή λογοτέχνη αδελφό της, Πωλ Κλοντέλ.
 
Προσοχή! Είναι μόλις ο τρίτος χρόνος. Της μόνωσης, της απόγνωσης, της απονέκρωσης, της ξενότητας, της σιωπής, του σπαραγμού και τελικά του οριστικού μαρασμού, που θα είναι η μοίρα της Καμίλ Κλοντέλ, μια μοίρα που η ίδια δείχνει ακόμη να αγνοεί. Κι είναι αυτή η φονική άγνοια που θα την καθιστούσε άλλη μια γνήσια τραγική ηρωίδα στα μάτια μας. Μα λείπει ακόμα κάτι καθοριστικό, κι αυτό δεν είναι άλλο από την εξέγερση. Την εξέγερση του τραγικού ήρωα απέναντι στο πεπρωμένο του. Είναι λοιπόν η Καμίλ Κλοντέλ μια τραγική ηρωίδα; Ή μήπως είναι, πολύ περισσότερο, μια απολύτως σύγχρονη και συνάμα προφητική ηρωίδα, σε βαθμό που να εξωθεί τον θεατή του 2015, παραφράζοντας τον άλλο σημαντικό Γάλλο, να αναφωνήσει : Η Καμίλ Κλοντέλ 1915 είμαι εγώ;
 
Γίνεται, εξάλλου, φανερό ότι για την Καμίλ, ένα πλάσμα δίχως βάρος, ένα πλάσμα όλο ασυνέχειες, φωνές και σιωπές, εφάμιλλο περισσότερο με σκαρίφημα γλυπτού παρά με γλυπτό η ίδια, που το υποδύεται σοφά η Ζιλιέτ Μπινός στη σημαντικότερη, ίσως, ερμηνεία της κινηματογραφικής της διαδρομής, η διάδραση με τους σημαντικούς άνδρες- φορείς- του- Λόγου της ζωής της και τελικά με το κοινωνικό της περιβάλλον, ένα πράγμα μπορεί να αποφέρει. Συντριβή. Η ίδια το λέει ρητά. Είναι έγκλειστη γιατί η ύπαρξή της ως γυναίκας, ως καλλιτέχνιδος, ως μοναχικής γυναίκας καλλιτέχνιδος, συνιστά για τους Άλλους, εναντίον τους μομφή (μήπως, οποιοσδήποτε δεν ικανοποιεί τη νόρμα, δεν συνιστά για τους Άλλους μομφή;). Κι Εκείνοι, κάνουν αυτό που μπορούν, επιτελώντας αναπόδραστα τον ρόλο τους. Την τιμωρούν. Κι Εκείνη, κάνει αυτό που ξέρει, επιτελώντας τον δικό της. Λυγίζει. Και λυγίζοντας, τους προσφέρει το άλλοθι της ορθοφροσύνης τους. Αλήθεια, πόσο σπάταλο εκ μέρους της, όταν ήδη Εκείνοι ανάγουν τη μακάρια νηφαλιότητά τους στον ίδιο το θεϊκό Λόγο, τον έμπλεο σκληρής καλοσύνης. Και αλήθεια, τελικά, πόσο κοινό το πεπρωμένο των απανταχού καταδικασμένων από τον κυρίαρχο, κανονιστικό Λόγο, των παντοιοτρόπως εγκάθειρκτων, των σωμάτων που συντρίφτηκαν από το βάρους Του, που εξαναγκάστηκαν σε μια Γυμνή Ζωή (το φάντασμα του Φλωμπέρ επιστρέφει στη σκηνή).
 
Επιστρέφοντας εμείς στην Καμίλ Κλοντέλ 1915, διαπιστώνουμε μοιραία, ότι όταν Εκείνη είχε επιλέξει ως συνομιλητή της όχι το θεό αλλά τις γάτες, όταν είχε υποπέσει, ενώπιον των δυνατών, στο αμάρτημα της αδυναμίας, όταν, τελικά, είχε τολμήσει να είναι αυτή που ήταν, η τρελή Καμίλ, η ετυμηγορία δε θα μπορούσε παρά να είναι: Να καεί! Και να καεί αργά… Γιατί η Καμίλ θα παραμείνει στη φυλακή της για άλλα 26 χρόνια. Θα παραμείνει μέχρι το τέλος. Όταν μας κοιτάζει ή μας αφήνει να την κοιτάξουμε στην τελευταία σκηνή της ταινίας, όπως είπαμε, το αγνοεί. Το αγνοεί ή δεν το πιστεύει;
 
Αλλά ποιος ζωντανός μπορεί να πιστεύει ότι θα πεθάνει στη φυλακή;
Τ. Σ. για τη videorama films

Η Καμιλ Κλοντέλ 1915 ξεκινάει τις προβολές τις στις Ελληνικές αίθουσες στις 3 Απριλίου.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο Σωφέρ Θεάτρου στην παράσταση «The Reminder» της Δέσποινας Βασιλείου στο Θέατρο Αθήναιον.
Ο Σωφέρ Θεάτρου στην παράσταση «The Reminder» της Δέσποινας Βασιλείου στο Θέατρο Αθήναιον.
660 Views

Η παράσταση αποτελεί μία εκκωφαντικά πολύχρωμη σκηνοθετική δημιουργία της Δέσποινας Βασιλείου, βασισμένη σε δικό της έργο, το οποίο μας ξαφνιάζει ευχάριστα για το βάθος και την οπτική του σε απωθημένα της παιδικής μας ηλικίας. Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή