Blade Runner 2049: Μια ταινία για «ανοιχτά» μυαλά. Είδαμε και σχολιάζουμε

552 Views
Blade Runner 2049: Μια ταινία για «ανοιχτά» μυαλά. Είδαμε και σχολιάζουμε Blade Runner 2049: Μια ταινία για «ανοιχτά» μυαλά. Είδαμε και σχολιάζουμε

Είδαμε και σχολιάζουμε...

Σε μία εποχή όπου το ένα σίκουελ διαδέχεται το άλλο, ο Ντενί Βιλνέβ (Arrival, Enemy) ανέλαβε να φέρει εις πέρας την συνέχεια μίας από τις πιο ιστορικά σημαντικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
 
Ο Κ (Ράιαν Γκόσλινγκ) είναι ένα ανδροειδές, ή ρέπλικα όπως ονομάζεται το είδος αυτό και ταυτόχρονα ένας blade runner. Κυνηγάει δηλαδή άλλες ρέπλικες που πάνε ενάντια στο σύστημα. Ο ήρωας βρίσκει τα απομεινάρια της μοναδικής ρέπλικας που γέννησε. Καλείται τώρα να βρει το παιδί και να εξαφανίσει αυτό και όσα στοιχεία συνδέονται μαζί του για να γλυτώσει έναν πιθανό πόλεμο μεταξύ ανδροειδών και ανθρώπων. Στην αναζήτηση του συναντάει τον Ρικ Ντεκάρτ, έναν άντρα που τέλεσε blade runner πριν από τριάντα χρόνια.
 
Μπορεί όλη η πλοκή να θυμίζει ένα φαντασμαγορικό μπλοκμπάστερ όμως σε αυτήν την περίπτωση ισχύει μόνο ο πρώτος προσδιορισμός. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να δει κανείς/καμία το Blade Runner 2049. Οι δημιουργοί κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα σίκουελ το οποίο όμως στέκει ανεξάρτητα από το κλασικό Blade Runner. Πρόκειται για ένα κείμενο που εκμεταλλεύεται τους χαρακτήρες του Do Androids Dream of Electric Sheep? του Φίλιπ Κ. Ντικ και δημιουργεί μία νέα ιστορία σε ένα ήδη δομημένο σύμπαν. Μία ιστορία με πολύ αργό ρυθμό και πολλά διακυβεύματα. Η βασική πλοκή όμως είναι ένα φόντο πάνω στο οποίο εξελίσσεται ο χαρακτήρας του Κ. Ένας χάρτης πάνω στον οποίο βαδίζει ο ήρωας.
 
Ο Κ είναι ένας δυσλειτουργικός χαρακτήρας. Και είναι ενδιαφέρον το πώς το κοινό καταφέρνει να ταυτιστεί μαζί του ακόμη κι αν ξέρει πως πρόκειται για ένα ρομπότ στην τελική. Μέσω αυτού, η ταινία προβληματίζει για θέματα ταυτότητας αλλά και την φύση της πραγματικότητας και θέτει πολλά ηθικά διλήμματα. «Έχει η ζωή ενός ανδροειδούς την ίδια αξία με την δική μου ζωή;» θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος/α και δεν θα είχε άδικο. Όχι, η ταινία δεν δίνει την απάντηση, ξεκινάει όμως έναν πολύ δυνατό διάλογο και θέτει αρκετά επιχειρήματα για να υποστηρίξει και τις δύο μεριές.
 
Ο Βιλνέβ καθοδηγεί με φροντίδα και προσοχή τον Κ στο ταξίδι του. Για αυτό και ο Γκόσλινγκ που τον υποδύεται έχει κατανοήσει τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει και κάνει την καλύτερη δυνατή δουλειά. Μέσα σε ένα συγκρατημένο (και μόνο φαινομενικά ανέκφραστο) πρόσωπο, συγκεντρώνεται όλος ο πόνος, η απώλεια, η άγνοια ίσως και το μεγάλο «γιατί» σε όλα όσα συμβαίνουν. «Γιατί λειτουργεί ο κόσμος έτσι;» «Γιατί να μην μπορώ να γίνω πραγματικό αγόρι όπως ο Πινόκιο;» «Γιατί να μην μπορώ να αγγίξω την κοπέλα με την οποία είμαι ερωτευμένος;» «Είμαι όντως ερωτευμένος;» «Τι νιώθω;» «Τι είμαι;» Ο ήρωας είναι γεμάτος από απορίες. Δεν μπορεί όμως να τις εκφράσει έτσι. Και δεν τον αφήνει ο Βιλνέβ. Τίποτα από όσα λέγονται στην ταινία δεν είναι αυτά που πραγματικά εννοούνται σε ένα δεύτερο επίπεδο. Αν έλεγε ο Κ όλα αυτά που αισθανόταν θα είχαμε μία ρηχή αφήγηση που δεν θα χρειαζόταν πάνω από μία ώρα για να εκτυλιχθεί. Και στην τελική, αν το σενάριο τα έδινε όλα στο πιάτο, δεν θα είχε νόημα.
 
Για να ξεδιπλωθεί λοιπόν ο χαρακτήρας του, εισάγεται η Τζόι, μία εικονική γυναίκα, κάτι σαν το τζίνι στο λυχνάρι που όμως δεν μπορεί να πραγματοποιήσει ευχές. Μόνο να συνομιλήσει με τον ήρωα, χωρίς να μπορεί καν να τον αγγίξει και να μάθουμε περισσότερα για αυτόν. «Οι περισσότεροι άνθρωποι αποτελούνται από τέσσερα σύμβολα A, T, C και G. Εγώ αποτελούμαι από δύο, 1 και 0,» λέει η Τζόι στον Κ και τότε ξεκινάει και μία υποπλοκή με αυτό το ρομάντζο. Πόσο ρομάντζο είναι όμως; Τι νιώθει ένα ανδροειδές για ένα εικονικό κατασκεύασμα; Και τι νιώθει ένα μαζοποιημένο εικονικό προϊόν που είναι φτιαγμένο για να ικανοποιεί τις σεξουαλικές σου φαντασιώσεις για ένα ρομπότ; Ο Κ κάνει δώρο στην Τζόι κάτι σαν τηλεκοντρόλ το οποίο της δίνει πλέον μία ελευθερία να είναι μαζί του και εκτός σπιτιού. Το τζίνι σπάει τα δεσμά του. Το τζίνι που όχι μόνο δεν πραγματοποιεί ευχές, αλλά αναπόφευκτα θα φέρει πόνο στον ήρωα. Πόσα όμως θα νιώσει πραγματικά; Γιατί ραγίζει η καρδιά μας όταν η Τζόι διαγράφεται οριστικά και λέει στον Κ ότι τον αγαπάει; Δεν γίνεται να τον αγαπάει. Κι όμως, σε μία γεμάτη ανθρωπιά σκηνή, ο Βιλνέβ φτάνει στο αποκορύφωμα μίας ταινίας που το μόνο που κάνει είναι να βασανίζει το κοινό με υπαρξιακά ερωτήματα. Μπορεί στην ταινία να εισάγεται και ο Ρικ, ο χαρακτήρας που μας απασχόλησε στο πρώτο Blade Runner, όμως εδώ όλα έχουν να κάνουν με την ψυχοσύνθεση του Κ (πώς γίνεται ένα ρομπότ να έχει ψυχοσύνθεση;) Τον Ντεκάρτ τον μάθαμε και ακολουθήσαμε το ταξίδι του. Τώρα λειτουργεί μόνο ως μέντορας για τον ήρωα ο οποίος κοντεύει στο τέλος του ταξιδιού του. Ενός ταξιδιού το οποίο μετά από πολλά στάδια και εμπόδια φτάνει σε μία εξαιρετική κορύφωση που εκχυλίζει από δυναμική. Τεχνική, αφηγηματική ή ερμηνευτική.
 
Ο Βιλνέβ προσφέρει ένα μεταμοντέρνο κείμενο με υψηλά κινηματογραφικά στάνταρ όπως κάνει σε όλες τις ταινίες του. Καταφέρνει να ισορροπήσει μία πολυεπίπεδη αφήγηση με εξαιρετικά οπτικά ερεθίσματα και μία ποικιλία από χρωματικές παλέτες που θα έπρεπε να διδάσκεται σε σχολές κινηματογράφου ως παράδειγμα προς μίμηση. Η όλη dieselpunk αισθητική συνεισφέρει στην αφήγηση η οποία αν για παράδειγμα εξελισσόταν στο μέλλον του κόσμου όπως τον ξέρουμε τώρα, δεν θα είχε την ίδια βαρύτητα.
 
Συνοψίζοντας, το Blade Runner 2049 είναι μία πολύ δύσκολη ταινία και απαραίτητη προϋπόθεση είναι το καθαρό και ανοιχτό μυαλό ώστε να λάβει κανείς τις πληροφορίες και να μπορέσει να τις αποκωδικοποιήσει με σαφήνεια. Το μέσο κοινό θα το χαρακτηρίσει βαρετό ή ανούσιο. Πρόκειται όμως για μία ιστορία που έχει πολύ «ζουμί» στον πυρήνα της και προσφέρει μία ενδιαφέρουσα εναλλακτική αφήγηση σε ένα δυστοπικό και οπτικά πανέμορφο σύμπαν. Κανείς/καμία δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει ως μία κακή ταινία, μπορεί όμως να πει ότι δεν είναι για όλους. Και αυτή είναι η αλήθεια. Μπορεί η μισή κριτική να είναι γεμάτη με ερωτήσεις. Όμως όπως μας διδάσκει και η ταινία, αυτό είναι η ζωή. Μία συνεχής αναζήτηση.
 
Βαθμολογία
7,5 στα 10
.

.

Που προβάλλεται; ΕΔΩ


Φωτογραφικό υλικό




Αρθρογραφος

Δημήτρης Φλωρής
Δημήτρης Φλωρής
Ο Δημήτρης Φλωρής έχει σπουδάσει στο τμήμα κινηματογράφου της σχολής καλών τεχνών του Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Η στήλη «Μια ματιά από τον εξώστη» περιέχει κριτικές ταινιών που αγαπήσαμε είτε πολύ είτε λιγότερο, παλιότερες αλλά και πιο σύγχρονες. Στόχος είναι να ανοίξει ένας διάλογος ώστε να κατανοήσουμε τελικά λίγο καλύτερα την έβδομη τέχνη. Κάθε 9 και 19 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr e-mail επικοινωνίας: dimitrisfl@thereviewer.eu

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
In Tempo με τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά.
In Tempo με τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά.
με 0 Σχόλια 157 Views

 Στη στήλη In Tempo αυτόν τον μήνα φιλοξενούμε τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά. Πρόκειται για δύο πολυτάλαντες κοπέλες που ενώθηκαν μέσα από τη λατρεία τους για την έντεχνη μουσική και ήδη έχουν τραβήξει τα βλέμματα πάνω τους. Ο λόγος σε αυτές!

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή