Ένα αδιάφορο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ήταν και πέρασε…

5046 Views
Ένα αδιάφορο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ήταν και πέρασε… Ένα αδιάφορο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ήταν και πέρασε…

Κακές ταινίες, αδιάφορα αφιερώματα, ένας «αθηνέζος» Ορέστης Ανδρεαδάκης, τα ΚΑΠΗ ζουν βασιλεύουν και το φεστιβάλ υποστηρίζουν, αχαλίνωτο σεξ… και ένας Αλεξάντερ Πέιν δεν φέρνει την άνοιξη μεταξύ άλλων στο 58ο ΦΚΘ...
 
Και να που φτάσαμε στο τέλος άλλης μιας διοργάνωσης… Πάντα με στεναχωρεί όταν πλησιάζει προς τη λήξη του ασχέτως πια αν οι αντοχές μου δεν είναι όπως πριν από δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, 25… ναι, ναι ναι… 25 και βάλε χρόνια, τότε που  κατασκήνωνα ξεχνώντας σπίτι, δουλειά, φίλους… το ίδιο μου τον εαυτό!
 
Το παρήγορο είναι μα και παράλογο πως ακόμη και σήμερα συναντώ φάτσες αρκετών –άντα να «επιμένουν» από αίθουσα σε αίθουσα προβολής, να αγκομαχούν πηγαινοέρχοντας Ολύμπιον - Λιμάνι, να στέκονται αρκετά υπομονετικά στην ουρά, να κουβαλούν στην πλάτη μια τεράστια τσάντα με όλα τα απαραίτητα (προσθέστε  και χάπια) και φυσικά να βαθμολογούν με αστεράκια ποιες ταινίες είδαν, να σημειώνουν ποιες πρόκειται να δουν και ποιες δεν θα δουν καθώς «η ψυχή ποτέ δεν γερνά, αλλά το σώμα;»… για ρωτά το σώμα αν αντέχει;
 
Έσφυζε από κινηματογραφίλα αυτό το δεκαήμερο η Θεσσαλονίκη και στα τόσα χρόνια ύπαρξης, πάντα μετά τη διεθνοποίηση παραμένει αναμφισβήτητα ο πιο ζωντανός οργανισμός της πόλης, δυστυχώς όμως και ο μοναδικός. Η μαζικότητα του πλέον δεν αφορά μια μικρή μερίδα πολιτών που ανακυκλώνεται από ταινία σε ταινία, σαφώς οι αριθμοί που δίνει το Φεστιβάλ δεν είναι αληθινοί καθώς ο μέσος όρος θεατών υπολογίζω πως βλέπει 10 ταινίες καθόλη τη διάρκεια της εκδήλωσης.
 
Έλεγα παραπάνω για μεγάλες ηλικίες αλλά αυτοί που το κρατάνε ζωντανό είναι βέβαια τα νιάτα αυτής της πόλης και κυρίως οι εκατοντάδες φοιτητές. Έτυχε να είμαι σε κάποιες μεσημεριανές προβολές, μιλώ για 12 το μεσημέρι και δεν έβρισκες θέση να καθίσεις. Βέβαια τούτες προσφέρονται δωρεάν αλλά μιλώντας με μια παρέα, όλοι τους είχαν εκπτωτική κάρτα και βολόδερναν από ταινία σε ταινία. Μάλιστα ένα ζευγάρι μου είπε χαρακτηριστικά πως με τα ρούχα κοιμούνται και με αυτά την βγάζουν σε όλο το φεστιβάλ… το παραθέτω ως παράδειγμα για να καταλάβετε πόσο κολλημένοι είναι κάποιοι σινεφίλ, ενώ πολλές φορές έχω ακούσει, πιστέψτε με, «τι καλά που θα΄ τανε να μπορούσαμε να κατασκηνώναμε στο Λιμάνι…» όλο αυτό το διάστημα… Μια ιδέα που ομολογώ δεν την βρίσκω καθόλου μα καθόλου άσχημη.
 
Μια άλλη πάστα φεστιβαλικών που γνωρίζω καλά, θεωρούνται μεγάλες μούρες ντεμεκ και αυτοί κουλτουριάρηδες, είναι πως παίρνουν άδεια από τη δουλειά τους και ενώ βλέπουν μανιωδώς τα άπαντα από το κυρίως πρόγραμμα, δεν πατάνε έστω και μια φορά τον χρόνο να δούνε άλλη ταινία… στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Τέλος θα σας αναφέρω ένα σκαμπρόζικο, το λες και ροζ… από τις φυλές που κυκλοφορούν όλα αυτά τα χρόνια στο Φεστιβάλ. Είναι αυτοί που χωρίς να δουν ούτε μια ταινία γουστάρουν τρελά το φεστιβάλ καθώς τους δίδεται η ευκαρία να κάνουν αχαλίνωτο σεξ… Ως γνωστόν υπάρχει μεγάλο ετερόκλητο πλήθος που έρχεται αυτό το δεκαήμερο Θεσσαλονίκη. Οι περισσότεροι είναι από Αθήνα, αρκετοί ξένοι απ΄ όλα τα μήκη και πλάτη της γης και φυσικά ντόπιος πληθυσμός που αυτές τις μέρες είναι πιο «ανοιχτοί» σε προκλήσεις. Ηθοποιοί, τεχνικό προσωπικό, πλήθος από γραφεία διανομής ταινιών, δημοσιογράφοι, κάποιοι ψιλο-σελέμπιτι και μπόλικοι  παρατρεχάμενοι συνθέτουν ένα ας το πούμε καλλιτεχνικό μπουκέτο. Όλοι αυτοί λοιπόν είναι χαμένοι στο διάστημα και φυσικά άγνωστοι μεταξύ αγνώστων σε μια πόλη που νιώθουν τουρίστες. Το τι παρεάκια από το πουθενά κάνεις καθώς όλοι κυκλοφορούν στα ίδια μέρη, το τι παπαριές συζητάνε, το πόσο σπουδαίοι και φαντασμένοι νιώθουν και πως απελευθερώνονται σεξουαλικά δεν μπορείτε να φανταστείτε, τόσο που οι «καμάκηδες» τους έχουν πάρει πρέφα, δηλώνοντας και οι ίδιοι «καλλιτέχνες» και από εκεί και πέρα βογκάνε τα ξενοδοχεία σε κάτι μεταμεσονύκτια τζέρτζελα που από το πλήθος δεν ξέρεις ποιος πηδάει τι…
 
Να αφήσαμε όμως τα παρασκηνιακά και παρελθοντολογικά, δυστυχώς από τη φετινή διοργάνωση, η 58η κατά σειρά, δεν θα έχουμε να θυμόμαστε κάτι το «συγκλονιστικό» καθώς υπήρξε ένα από τα πιο αδιάφορα και βαρετά της ιστορίας του.
 
Και πώς να μην είναι όταν το σύνολο των ταινιών που διαγωνίστηκαν για τον φετινό Χρυσό Αλέξανδρο ήταν από κακές έως μέτριες. Ταινίες με πολλά προβλήματα, κυρίως σεναριακά, πήραν το διαβατήριο να εκτεθούν στο πιο σημαντικό κομμάτι ενός φεστιβάλ που λέγεται «διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα»… Σε αυτό φέρει απόλυτη ευθύνη ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Ορέστης Ανδρεαδάκης. Ενός δημοσιογράφου, κριτικού, παρουσιαστή δεν ξέρω και τι άλλο αναφέρει το βιογραφικό του, επιλέγοντας, αναρωτιέμαι με τι κριτήρια, απίστευτες μετριότητες για το βασικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Σαφώς το γνωρίζει, αλλά ένα φεστιβάλ, ας είναι και το κορυφαίο, αυτό των Καννών, για να ξεχωρίσει και να διακριθεί για την ποιότητα του χαρακτηρίζεται από το πόσο καλές ταινίες περιλαμβάνονται στο διαγωνιστικό τμήμα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πέρα από κάποιες δοκιμασμένες, βραβευμένες σε άλλα Φεστιβάλ ταινίες, οι περισσότερες από τις κοντά 200 που προβλήθηκαν ήταν απογοητευτικές.
 
Απογοήτευση και για τα αφιερώματα. Καλός χρυσός ο Σουηδός Εστλουντ, μα κάνεις αφιέρωμα σε ένα σκηνοθέτη που μετρά μόλις 5-6 ταινίες στο ενεργητικό του; Παρομοίως και με την Ουγγαρέζα Ίλντικο Ένιεντι. Χάθηκαν δηλαδή οι σκηνοθέτες που έγραψαν ιστορία στο ευρωπαϊκό σινεμά ή βόλεψαν ημερομηνίες, κενά και τους τιμήσαμε μόνο και μόνο γιατί μπορούσαν να βρίσκονται εδώ;
 
Όσο δε για τα δεκάδες αφιερώματα των 5-8 ταινιών, χάσαμε τον μπούσουλα τι και που είναι, δείτε μαγκιά για να μας θολώσουν το μάτι: Αόρατα χέρια, Film Forward, PCAI, Round Midnight, Από τις λέξεις στις εικόνες – Βαλκανική λογοτεχνία και κινηματογράφος, Carte Blanche, Βραβείο LUX Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μια δεύτερη ματιά, Η Χαμένη Λεωφόρος του Ελληνικού Σινεμά: Α και Β Εξώστης, Βραβευμένες ταινίες μμ Φεστιβάλ Δράμας 2017, Ξεπερνώντας τα σύνορα, Νεανική Οθόνη, Πρόσκληση σε παιδικό πάρτι! Κοντά σε αυτά και τα κλασσικά εικονογραφημένα: Ανοιχτοί Ορίζοντες, Ειδικές προβολές, Εκτός Συναγωνισμού, χωρίς να προσθέσουμε αφιερώματα σκηνοθετών…
 
Κλείνοντας το κεφάλαιο «Ανδρεαδάκης» δεν ξέρω πόσο ευτυχής είναι οι Αθηναίοι, αλλά το ΦΚΘ δεν είναι σε καμιά περίπτωση «Νύχτες Πρεμιέρας» και η μέχρι σήμερα αντιμετώπιση του υπήρξε «αθηναϊκή», μη καλλιτεχνική και κυρίως χωρίς ουσιαστικές προτάσεις ομολογώντας ποτέ δεν χάρηκα την έλευση του στα μέρη μας κάτω από αυτή του την ιδιότητα, ενώ συμπληρώνει άλλο ένα λάθος –από τα εκατομμύρια λαθών- της  κυβέρνησης Σύριζα. Βέβαια επιφυλάσσομαι για το μέλλον, ίσως «σοβαρευτεί» και δει τι σπουδαίο έργο άφησε κυρίως ο προκάτοχος του, τουλάχιστον όμως δεν είναι αόρατος και αδιάφορος, θέση που διατηρεί επάξια η γενική διευθύντρια Ελίζ Ζαλαντό.
 
Στα κουλά του φεστιβάλ, με ποια κριτήρια επιλέχθηκε η θεατρική Μαρία Ναυπλιώτου να συμπεριφερθεί στην Κριτική Επιτροπής του Διεθνές Διαγωνιστικού τμήματος όταν στο ενεργητικό της μετρά μόλις 6 συμμετοχές σε ταινίες και μάλιστα όχι πρωταγωνιστικές, είναι ένα ερώτημα που δεν θα λάβουμε ποτέ απάντηση..
 
Καμία εντύπωση δεν μας έκανε και η φετινή παρουσίαση των ελληνικών ταινιών. Οι περισσότερες κάκιστες… Κάποτε είχαμε τον Αγγελόπουλο και τους μιμητές του, κάποτε είχαμε τις κουμουνιστικές με τα αντάρτικά τους και σήμερα έχουμε ένα Λάνθιμο να το ακολουθούν άπαντες.. Βλέποντας κάποιες από αυτές, σκέφτομαι πως ακόμα και ο εμπορικός Θοδωρής Αθερίδης έχει πιο ξεκάθαρη σκέψη.
 
Η ιστορία με τα sold out μιας αγαπημένης λέξης που δεόντως χρησιμοποιούν με ευκολία οι έλληνες, το ακούσαμε πολλάκις και για ταινίες που κάτω από νορμάλ συνθήκες δεν θα έβλεπε κανείς, ούτε να τον πλήρωναν... Πως είναι δυνατόν μια άγνωστη ταινία της παγκοσμίως άγνωστης Άιντα Λουπίνο, παραγωγή του 1950… να είναι φουλ; Η απάντηση είναι απλή. Αν τρέχεις νυχθημερόν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και δεν βρεις εισιτήρια για αυτή που θέλεις θα κλείσεις και για τούτη. Τόσο απλό και τόσο εύκολο να γίνει sold out. Όπερ σημαίνει ό,τι να΄ναι και όπου να΄ναι… χωρίς να ξεχνάμε πως 5 από τις 6 αίθουσες του Φεστιβάλ, Τορνές, Κασσαβέτης, Ζάννας, Μαρκετάκη, Λιάππα, δεν χωράνε πάνω από 250 θεατές...
 
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι μια πανάκριβη ιστορία, χωρίς ΕΣΠΑ όσα εισιτήρια και να κόψει όσους χορηγούς και να κλείσει δεν θα καλύψουν αεροπορικά, ξενοδοχεία, τραπεζώματα, μεταφορές ταινιών, ασφάλειες, έντυπο και ηλεκτρονικό υλικό, πλήθος υπαλλήλων, οι δεκάδες καλεσμένοι και ας λέγεται ο μοναδικός αστέρας της φετινής διοργάνωσης Αλεξάντερ Πέιν. Από την άλλη υπάρχουν δεκάδες εθελοντές που κάνουν κρα για να επιλεγούν προσφέροντας δωρεάν κάποιες από τις παραπάνω υπηρεσίες που για να τους πλήρωναν θα τα έχωναν χοντρά. Νέα παιδιά, φοιτητές, άνεργοι δασκαλεύτηκαν να είναι ευγενικοί, καλοσυνάτοι, χρήσιμοι με τους θεατές. Το αντίτιμο; Κάποιες δωρεάν προβολές, «ήμουν κι εγώ εθελοντής στο Φεστιβάλ για το βιογραφικό τους, εμπειρίες και ξέρω γω τι άλλο. Παρότι είμαι αντίθετος  με την επιλογή τους, προσπαθώ να κατανοήσω και να ρωτήσω το Φεστιβάλ: γιατί ένα μικρό μερίδιο από τα εκατομμύρια που εισπράττετε να μην πηγαίνει έστω ως χαρτζιλίκι σε όλα αυτά τα παιδιά;
 
Κλείνοντας, στα θετικά της διοργάνωσης, το εικαστικό στοιχείο σε μια σειρά πολλών για πρώτη φορά εκθέσεων, οι δυο ψαγμένες συναυλίες για όσους τις απόλαυσαν από κοντά, το πείραμα του τμήματος Virtual Reality, ο πληρέστατος κατάλογος ταινιών και το νταβαντούρι με το θωρηκτό Ποτέμκιν, συγνώμη Αβέρωφ… ως πρόσθετο κινηματογραφικό αξεσουάρ στην οπτική του πήγαινε – έλα.
 
Με έναν θαυμάσιο καιρό κατά τη διάρκεια όλου του δεκαημέρου ολοκληρώθηκε το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Και του χρόνου καλύτερο με ή χωρίς Ανδρεαδάκη…

Φωτογραφικό υλικό




Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
In Tempo με τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά.
In Tempo με τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά.
με 0 Σχόλια 157 Views

 Στη στήλη In Tempo αυτόν τον μήνα φιλοξενούμε τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά. Πρόκειται για δύο πολυτάλαντες κοπέλες που ενώθηκαν μέσα από τη λατρεία τους για την έντεχνη μουσική και ήδη έχουν τραβήξει τα βλέμματα πάνω τους. Ο λόγος σε αυτές!

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή