Οι καλύτερες και οι χειρότερες ταινίες της χρονιάς 2012 by Kulturosupa με 2 - 3 λέξεις… [άντε και λίγο παραπάνω].

137 Views
Οι καλύτερες και οι χειρότερες ταινίες της χρονιάς 2012 by Kulturosupa με 2 - 3 λέξεις… [άντε και λίγο παραπάνω]. Οι καλύτερες και οι χειρότερες ταινίες της χρονιάς 2012 by Kulturosupa με 2 - 3 λέξεις… [άντε και λίγο παραπάνω].

Οι καλύτερες και οι χειρότερες ταινίες της χρονιάς 2012 by Kulturosupa.
Καλή ήταν σε γενικές γραμμές η κινηματογραφική χρονιά 2012. Τα είχε όλα και βόλεψε τον πνευματικό μας σινε-εγκέφαλο. Που σημαίνει… από καλές ποιοτικές, τις λεγόμενες και ως κουλτουριάρικες, ως μπλογκμπαστεριές γιατί λαχταράμε σαπίλα και ποπ κορν…


7, 5
"Ο ΚΑΙΣΑΡΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ"
των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι.
Και συγκλονιζόμαστε. Διότι αυτός που μιλά είναι ο ίδιος ο Σαίξπηρ.
"ΑΓΑΠΗ"
του Μίκαελ Χάνεκε.
Δυνατή αλλά και πνιγηρή μαζί.
«ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ»
του Αλεξάντερ Πέιν.
Λόγος, μάθημα, πάθημα, διαπίστωση.
"ΣΜΥΡΝΗ: Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ 1900-1922"
της Μαρίας Ηλιού.
Ανοίγει πόρτες στη σκέψη και παράθυρα στην ομορφιά.
"TΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ"
του Ντέιβιντ Φίντσερ.
Ένα καλό ριμέικ και όχι για ένα άδικο copy paste.
«ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ»
του Κρίστοφερ Νόλαν.
Συναρπαστικό, υποδειγματικό, ένα φιλμ με βαθειά μηνύματα και ουσία.
«THE MASTER»
του Πολ Τόμας Αντερσον.
«Ιντελεκτουέλ» κι όχι «αμερικανιά». Εργο πολλαπλών αναγνώσεων, ακριβώς επειδή είναι βαθύ κι εσωτερικό. Κι ως εκ τούτου δύστροπο.
7
«ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ»
της Ανιέσκα Χόλαντ
Μία από τις καλύτερες ταινίες της ευρωπαϊκής παραγωγής του τελευταίου χρόνου
«ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ»
του Ζακ Οντιάρ.
Από τις καλύτερες περιπτώσεις του σημερινού γαλλικού σινεμά το οποίο βρίσκεται σε αναβάθμιση την τελευταία περίοδο.
«ΧΟΜΠΙΤ,  ΕΝΑ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ ΤΑΞΙΔΙ»
του Πήτερ Τζάκσον.
Τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει είναι κάτι που δεν γνωρίζω, δεν βρήκα όμως πολύ Τόλκιν ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε.
«Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙ»
του Ανγκ Λι.
Είχα πολύ καιρό, ίσως και χρόνια, να μαγευτώ τόσο πολύ στον κινηματογράφο, μέσα στην αίθουσα, με ένα φιλμ, το οποίο με θάμπωσε από την πρώτη του εικόνα.
«SKYFALL»
του Σαμ Μέντες.
Από την εκρηκτική σεκάνς της εισαγωγής μέχρι το λυτρωτικό φινάλε, το Skyfall δομεί ένα συναρπαστικό κεφάλαιο με προσδοκίες για το μέλλον.
«J.A.C.E.»
του Μενέλαου Καραμαγγιώλη.
Ως σεναριογράφος πατά στα στέρεα βάθρα του μυθιστορήματος, χωρίζει την ταινία σε κεφάλαια, κάθε κεφάλαιο περιέχει ολοκληρωμένη την ενότητα…. Και μας πάει.
''Brave''
των Μαρκ Άντριους και Μπρέντα Τσάπμαν.
Μια οικογενειακή ταινία που αξίζει να τη μοιραστείτε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Γέλιο, συγκίνηση, ουσία.
«ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ»
του Τόμας Βίντενμπεργκ.
Στο σύνολο της η ταινία αγγίζει την τελειότητα κι είναι και κινηματογραφικά υπέροχη, με το σφιχτό και δυνατό μοντάζ.
«Looper»
του Ρίαν Τζόνσον.
Σπάνιο πλέον να γίνεσαι μάρτυρας μιας ταινίας που διεκδικεί δάφνες αυθεντικότητας ως προς τη σεναριακή της άποψη για το μέλλον.
Άθικτοι
του Ερίκ Τολεντανό,
κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Μίλησαν για τη ζωή, άλλαξαν μέσα τους και μας ταξίδεψαν σε ένα σκληρό παιχνίδι ψυχικής αναζήτησης.
«ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ»
του Ρίντελυ Σκοτ.
Πρόκειται για μία ταινία ενός σπουδαίου σκηνοθέτη που κανείς σινεφίλ δεν πρέπει να χάσει.
«Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ»
του Ρομάν Πολάνσκι.
Ενα «θεσπέσιο» ξερατό, ένα «ελεύθερο» χαμστεράκι στους δρόμους της Ν.Υ…  και ένα κινητό που σπάει αρχιδ…
«Chronicle»
του Τζος Τρανκ.
Ευρηματική με δυνατή σκηνοθεσία.
«Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη»
του Λάσε Χάλστρομ.
Η ταινία είναι αέρινη, το περιβάλλον είναι έξοχα φωτισμένο και φωτογραφημένο, η επιλογή των χώρων γίνεται μέρος της σκηνοθεσίας. Εκεί όμως που η ταινία αριστεύει είναι στην ηθοποιία.
"ΔΕΜΕΝΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ"
του Κώστα Χαραλάμπους.
Στα παλιά ελληνικά οι «κακοί» ήταν οι κομμουνιστές, στα μεταπολιτευτικά και δη στα πασόκικα οι κακοί αντάλλαζαν στρατόπεδο με τους πρώην καλούς.
"ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ"
του Πάολο Σορεντίνο.
Δείγμα υψηλής γραφής που δεν θα σας φανεί και τόσο δύσκολο…
6,5
"TED"
του Σεθ ΜακΦάρλαν
Πραγματικά νιώθεις την ανάγκη μήπως τα άστρα προλαβαίνουν να συνωμοτήσουν και προς το μέρος σου.
«ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΟ»
του Μπρους Μπέρεσφορντ
Ωραία δομή, καλοδουλεμένοι διάλογοι και αξιοπρεπείς ερμηνείες.
''ΤΖΟΝ ΚΑΡΤΕΡ»
του Άντριου Στάντον.
Δεν είναι Star Wars, δεν είναι AVATAR. Είναι όμως αξιοπρεπές.
Κεφάτο και καλοστημένο, ικανό να παρασύρει κυριολεκτικά τους πάντες.
«ΣΤΗ ΡΩΜΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ»
του Γούντυ Αλεν.
Η Ρώμη κατακτά τον Γούντι Αλεν, όχι όμως κι ο Γούντι Αλεν τη Ρώμη.
«ΣΚΟΤΩΣΕ τους ΓΛΥΚΑ»
του Άντριου Ντόμινικ.
Σύγχρονο γκανγκστερικό, μαφίες, χαρτοπαίγνια και Μπραντ Πιτ.
«Ο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΛΑΖΑΡ»
του Φιλίπ Φαλαρντό.
Αληθινά «εξαιρετικός»
«TO ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ»
του Φρανσουα Οζον.
Ένα έργο που κάτι έχει να πει και το οποίο παίζεται εξαιρετικά από τους 2 πρωταγωνιστές.
«ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ ΜΕ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ»
των Μαργιάν Σατράπι, Βανσάν Παρονό.
Συνεχίζουν να μας εκπλήσουν…οι σκηνοθέτες...
«CLOUD ATLAS»
των Αντι και Λάνα Γουακόφσκι και Τομ Τίκβερ.
Τα μηνύματα είναι τολμηρά και σίγουρα προβληματίζουν. Ένα φιλμ που μπορεί κερδίζει το μάτι χάρη στην καλλιτεχνική δυναμική του, θέτει τροφή για τη σκέψη και σέβεται το θεατή που βρίσκεται στη σκοτεινή αίθουσα.
«Amazing Spiderman»
του Μαρκ Γουέμπ.
Εδώ έχουμε έναν άλλο Spiderman. Υπόθεση, χιούμορ, συγκίνηση, περιπέτεια.
"Η ΧΙΟΝΑΤΗ ΚΑΙ Ο ΚΥΝΗΓΟΣ»
του Ρούπερτ Σάντερς.
Σκοτεινό, παραμυθικό με δυνατές εικόνες και υποδειγματική φωτογραφία.
''ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΜΟΥ»
του Τάρσεμ Σινγκ.
Παιχνιδιάρικο ύφος, χιουμοριστική διάθεση σε ένα ατμοσφαιρικό πακέτο που τα είχε όλα.
''ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ''
του Γκάρι Ρος.
Μία εξαιρετική μεταφορά στη μεγάλη οθόνη, ένα συναρπαστικό φιλμ για εμπορικά γούστα και όχι μόνο.
«SHERLOCK HOLMES 2: ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ»
του Γκάι Ρίτσι.
Κρατάμε στο μυαλό μας τη βαρβάτη σκηνοθεσία, τις απολαυστικές ερμηνείες και την όμορφη ροή του σεναρίου.
"Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ"
του Τζέιμς Γουότκινς.
Αξιοπρεπέστατη βρετανική παραγωγή και ωραιότατο masterclass ντεκουπάζ και κινηματογράφησης.
“50/50”
του Τζόναθαν Λεβαιν.
«όμορφη» καλοφτιαγμένη ταινία», που ξεφεύγει αρκετά από την αμερικανιά, με τίμιους όρους θέασης και αποτελέσματος.
«Step Up: Evolution»
του Σκοτ Σπιρ.
Έφυγα από την αίθουσα με χαμόγελο…
«Η ΑΡΠΑΓΗ-ΤAKEN 2»
του Ολιβιέ Μεγκατόν.
Εξαίρετο στο είδος του σε μία αρπαγή σχεδόν ισάξια της πρώτης .
«Ο ΈΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ»
του Γουές Άντερσον.
Υποκλινόμαστε στο στυλιζάρισμα που επέβαλε ο Αντερσον ως τρόπο ερμηνείας στους ηθοποιούς θέλοντας να κρατήσει με συνέπεια το ποιητικό ύφος σε συμφωνία παραμυθιού.
«FISH ‘N CHIPS»
του Ηλία Δημητρίου.
Πολύ καλύτερα από άλλα ελληνικά φιλμ αυτής της χρονιάς. Είχε πράγματα που άλλες δεν είχαν.
«ΤΟ ΒΑΘΥ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»
του Τέρενς Ντέιβις.
Εχει πετύχει σε κάτι που, αν μη τι άλλο, το κάνει σινεμά: Την ατμόσφαιρα του Λονδίνου του ‘ 50.
«BUENOS AIRES, Σ’ ΑΓΑΠΩ»
του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν.
Θα συζητηθεί στο ξεκίνημα λιγότερο από άλλες μα μπορεί στο τέλος να είναι αυτή που θα έχει αρέσει το περισσότερο.
«O ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ»
του Γιάννη Σμαραγδή.
Υπάρχει ο Σεμπάστιαν Κοχ. Εδώ σεβασμός!
«ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ»
του Ασγκάρ Φαραντί.
Αυτά τα έχουμε ξαναδεί σε πιο ώριμη μορφή.
6
«BARBARA»
της Κρίστιαν Πέτζολντ.
Αυτό όπως κι άλλα φιλμ θα συγκρίνονται πλέον με το «Οι ζωές των άλλων» που είναι η κορωνίδα της θεματολογίας αυτής.
«ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΟΡΟΦΟΥ»
του Φιλίπ Λε Γκουέ
Να και μια γαλλική κομεντί που δεν έχει ως θέμα την απιστία.
«ΕΛΕΝΑ»
του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
Το έργο «τρέχει» χάρη στον εσωτερικό ρυθμό του αλλά φρενάρει απότομα στο φινάλε.
«ΦΑΟΥΣΤ»
του Αλεξάντερ Σοκούροφ
Πέρα από την σκηνογραφική της άποψη, βαριά και ασήκωτη…
«ALBERT NOBBS»
του Ροντρίγκο Γκαρσία.
Για την Γκλεν Γκλόουζ
«ΕΞΩΤΙΚΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΜΑΡΙΓΚΟΛΝΤ»
του Τζον Μάντεν.
Αναδύει άρωμα θεάτρου, γοητεία εγγλέζικη, μαγεία εξωτική και μια σειρά από συναισθήματα απογευματινής παράστασης για κυρίες…
«ΑΔΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»
του Φίλιππου Τσίτο.
Ναι μεν αλλά…
«Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΥΡΙΑ»
της Φιλίντα Λόιντ.
Μεριλ Στρίπ, Μεριλ Στρίπ, Μεριλ Στρίπ…
«ΤΡΙΟ»
του Τομ Τίκβερ.
Τρίο γερμανικό και με τα όλα του…
«ΥΠΟΨΙΦΙΟΙ»
του Τζει Ροουτς.
Στρωτή αφήγηση δίχως σεναριακά κενά που σε ένα άλλο φιλμικό είδος αναμφισβήτητα θα ενοχλούσαν στην παρακολούθηση.
"ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΓΙΑ ΤΕΡΑΤΑ"
του Τζέντι Ταρτακόβσκι.
Γρήγορος αφηγηματικός ρυθμός σε γοτθικά μοτίβα με ευρηματικές στιγμές σαρκασμού απέναντι στους ήρωες.
"ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ"
του Λεν Γουάιζμαν.
Ένα καλό sci-fi movie που προσφέρεται για μια χαλαρή κινηματογραφική νύχτα.
«ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ 2»
του Σάιμον Γουέστ.
Για το είδος αγγίζει σχεδόν το ΑΡΙΣΤΑ!!!
"Dark Shadows"
του Τιμ Μπάρτον.
Δεν μας απογοήτευσε αλλά δεν μας ξετρέλανε κιόλας. Από Μπάρτον περιμέναμε περισσότερα.
''AVENGERS''
του Τζος Γουίντον.
Γέλιο, δράση, εκρηκτικό θέαμα.
''Ο ΚΛΗΡΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟΝ ΣΜΑΙΛΙ»
του Τόμας Αλφρεντσον.
Αν είστε φαν των ταινιών αυτών τότε η ταινία σίγουρα θα σας κεντρίσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον.
5,5
«MAGIC MIKE»
του Στίβεν Σόντερμπεργκ.
Εντυπωσιακό, κενό…
«Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ»
της Ούρσουλα Μέγιερ.

Τα μεταποιημένα των αδελφών Νταρντέν από μια Ελβετίδα.
«ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ»
του Κεν Λόουτς
Η σύνθεση δεν του βγαίνει αλλά αυτά είναι «δυσεντερίες» των κριτικών, των Φεστιβάλ, των Ακαδημιών. Οι πιστοί έχουν άλλο ευαγγέλιο.
«ΣΙΩΠΗΛΟ ΣΠΙΤΙ»
των Κρις Κέντις και Λόρα Λάου.
Η ταινία κάνει μία δυνατή αρχή, χτίζει κλιμακωτά το ενδιαφέρον μας όμως στο τέλος δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει στο φάσμα του horror.
«ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ»
του Ντέιβιντ Φράνκελ
Από την ταινία δεν μου έμειναν πολλά, όμως χαιρόμουν να βλέπω τη Μέριλ Στριπ και τους δύο άντρες της...
5
«ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»
του Δημήτρη Αθανίτη.
Ο Αθανίτης καταγράφεται περισσότερο ως ερωτικός σκηνοθέτης κι αυτό που μπορεί κι αποδίδει είναι τη βία του έρωτα, την ένταση των συναισθημάτων, το πάθος το ακόρεστο που στα μάτια κάποιων χαρακτηρίζεται νοσηρό.
«COSMOPOLIS»
του Ντειβιντ Κρονενμπεργκ.
Σχεδόν αδιάφορο αποτέλεσμα με τον σκηνοθέτη να καταφεύγει ίσως σε ένα δραματουργικό πειραματισμό.

4,5
«ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΕΡΩΤΑΣ»
του Αμπάς Κιαροστάμι
Δεν είναι κάτι σπουδαίο. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ας μην ψάχνουμε για πράγματα που δεν υπάρχουν.
«ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ»
του Γουίλιαμ Βέγκα
Αν όχι απογοητευτικό, σίγουρα μη ελκυστικό.
«4EVER»
του Γιώργου Πυρπασόπουλου
Με πιλότο που έγινε για να τη δουν Αμερικανοί ατζέντηδες ή παραγωγοί…
«ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ»
του Μπρους Ρόμπινσον
Δεν σε μπάζει στην ατμόσφαιρα, στα χρώματα του τόπου, στην αίσθηση και στα αρώματα μιας εποχής…
4
«Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ»
του Λάρι Τσαρλς
Σάσα Μπάρον Κοέν, είναι ιδανική περίπτωση για να διασκεδάσετε, αν και η ταινία του δεν λέει..
«ΑΝ…»
του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.
Ο ένας και μοναδικός του χώρου, που η αταλαντοσύνη του έγινε προίκα, ιστορία, την καρπώθηκε επαγγελματικά και δημιούργησε έναν μύθο που πουλάει λαγούς με πετραχήλια.


Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Γιάννης Τσιρόγλου
Γιάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τι οδήγησε τη γη στην εποχή των παγετώνων
Τι οδήγησε τη γη στην εποχή των παγετώνων
με 0 Σχόλια 420 Views

 Η συντριβή ενός τεράστιου αστεροειδούς γέμισε ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα με μεγάλες ποσότητες σκόνης προκαλώντας μια σπάνια εποχή των παγετώνων και ενισχύοντας έτσι τη βιοποικιλότητα, σύμφωνα με νέα σουηδική έρευνα.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή