«Ratched»: Αρκετά καλό, αλλά όχι τόσο καλό! Είδαμε & Σχολιάζουμε.

2437 Views
«Ratched»: Αρκετά καλό, αλλά όχι τόσο καλό! Είδαμε & Σχολιάζουμε. «Ratched»: Αρκετά καλό, αλλά όχι τόσο καλό! Είδαμε & Σχολιάζουμε.

 

 
‘Οσοι από εμάς έχουνε δει τη “Φωλιά του Κούκου”, του Μίλος Φόρμαν (1975), είναι αδύνατον να ξεχάσουμε εκτός απ’ τη συγκλονιστική ερμηνεία του Τζάκ Νίκολσον, την ερμηνεία της αμείλικτης και σαδιστικής νοσοκόμας Λούιζ Φλέτσερ στον ρόλο της Ratched, η οποία ενσαρκώνει μία από τις πιο θρυλικές, κακές ηρωίδες των 70s. Το Rached του Ράιαν Μέρφικαι του νεοαφιχθέντα ‘Εβαν Ρομάνσκι, αποτελεί ένα πρίκουελτης “Φωλιάς του Κούκου”, όπου η νοσοκόμα λίγο πριν επισκεφτεί την ψυχιατρική κλινική του ‘Ορεγκον, κάνει μια στάση στο Lucia State Hospital, ένα ψυχιατρικό ίδρυμα στην Καλιφόρνια.
 
 
Βρισκόμαστε στο έτος 1947. Η σκηνή ξεκινάει βρίσκοντας την ηρωίδα μας, Mildred Ratched (Σάρα Πόλσον), σε ένα κλασσικό αμερικάνικο βενζινάδικο, προτρέποντας τον υπάλληλο να καθαριστεί. ‘Ηδη καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα για τον όχι και τόσο ευγενικό χαρακτήρα της Ratched. Η πρωταγωνίστρια μετέπειτα φτάνει σε ένα φθηνό, μοναχικό μοτέλ δίπλα στην κορυφή ενός βράχου με θέα τον ωκεανό - εμφανής χιτσκοκική αναφορά, καθώς μοιάζει με εκείνο του “Ψυχώ”. Στη συνέχεια, κατευθύνεται προς το ψυχιατρικό ίδρυμα, το οποίο δεν θυμίζει σε τίποτα αντίστοιχα της εποχής, παραπέμπτοντας στην χαμένη αίγλη ενός παλιού αρχοντικού με λουλούδια στις ταπετσαρίες και γυαλιστερά πατώματα. Το ίδρυμα διοικεί ο γιατρός Χάνοβερ (Τζον Τζον Μπράιονς), ο οποίος εφαρμόζει μια σειρά επαναστατικών θεραπειών, ανάμεσά τους και η λοβοτομή, με την υπόσχεση να απαλλάξει οριστικά τους ασθενείς του από τις ψυχικές και διανοητικές διαταραχές. Πλάι του, η υπεύθυνη νοσοκόμα του ψυχιατρείου, Μπάκετ (Τζούντι Ντέϊβις), η οποία αντιμετωπίζει καχύποπτα απ’ το πρώτο λεπτό τη Ratched. Το πρώτο επεισόδιο είναι αρκετά ενθαρρυντικό, μιας και θίγει την σκοτεινή ιδέα της λοβοτομής, που σε συνδυασμό με τα εντυπωσιακά κοστούμια και την εμμονή στην λεπτομέρεια, αλλά και την αριστοτεχνική χρήση του χρώματος, χρησιμοποιώντας βαθύ μπλε, αντί για το ωχρό μπλε του νοσοκομείου, σε κάνουν να θες να δεις το δεύτερο επεισόδιο.
 
 
Τα επόμενα επτά επεισόδια όμως, μοιάζουν σαν μία συνταγή με αταίριαστα υλικά που έχουν χτυπηθεί όλα μαζί στο μπλέντερ. Εμφανίζεται στην κλινική ο διαβόητος εγκληματίας ‘Εντμουντ Τόλεσον (Φιν Γουίτροκ), με τον οποίο η νοσοκόμα Ratched έχει μια μυστήρια σχέση. Γινόμαστε μάρτυρες της προσπάθειά της για μια πιο ευνοϊκή μεταχείρηση απέναντι στον εγκληματία, ενώ στο διάστημα αυτό γνωρίζει την Γκουεντολίν Μπρίνγκς (Σύνθια Νίξον) με την οποία αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο.
 
Από τη μία η αντι - ηρωίδα μας, εμφανίζει μια διαταραγμένη προσωπικότητα χωρίς ηθικούς φραγμούς και από την άλλη έναν παρεξηγημένο χαρακτήρα, λόγω των τραυμάτων της παιδικής της ηλικίας, που επιδεικνύει μόνο καλοσύνη. Μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται και η Σάρον Στόουν στον ρόλο μιας μητέρας που ζητάει εκδίκηση για τον σακατεμένο γιο της, έχοντας πάντα ένα πιθηκάκι στον ώμο με ασορτί συνολάκι, που τολμώ να πω, πως της κλέβει την παράσταση. Τα κλισέ διαδέχονται το ένα το άλλο και δυστυχώς δεν γίνεται λόγος για τις απάνθρωπες μεθόδους θεραπείας της εποχής, καθώς ο Μέρφι ο πρωτοεμφανιζόμενος Έβαν Ρομάνσκι φαίνεται να αποσκοπούν μόνο στην δημιουργία εντυπώσεων.
 
 
Εάν οι σκηνοθέτες, ήθελαν να πάρουν την ιστορία μιας από τις πιο διάσημες κακοποιούς της μεγάλης οθόνης και να εξερευνήσουν το παρελθόν της, αυτό θα μπορούσε να είχε γίνει με πολύ μεγαλύτερη πίστη σε έναν χαρακτήρα που υπήρξε πρόδρομος για πολλούς κακούς που ακολούθησαν. Από την άλλη, αν δεν γνώριζα τόσα πολλά για τη νοσοκόμα Ratched και δεν το χαρακτήριζαν ως πρίκουελ, ίσως και να με έπειθαν.
 

Φαν Φακτ: Ο Ράιαν Μέρφι χρησιμοποιεί χρώμα στα κοστούμια και στα σετ για να σχολιάζει θέματα: το κίτρινο για την εξαπάτηση, το μπλε δηλώνει το ουδέτερο, το κόκκινο το κακό, το λευκό την καθαρότητα, και το πράσινο την ειλικρίνεια. Μερικές φορές τα κοστούμια αλλάζουν ελαφρώς στο χρώμα καθώς ένα θέμα μεταβαίνει στο άλλο.

.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Κατερίνα Πετρίδου
Κατερίνα Πετρίδου
«…Αν ήμουν πίνακας;» Ίσως o “Κήπος των Επίγειων Απολαύσεων” του Ιερώνυμου Μπος, μπορεί και το νούμερο 1 (Ομίχλη Λεβάντας) του Πόλοκ. «Αν ήμουν μουσική;» Μάλλον πειραματική, πιθανόν το “4’ 33", του Τζον Κέïτζ. «Αν ήμουν μουσικό όργανο;» Συνθεσάϊζερ! Το μίνιμουγκ. «Ταινία;» “Ο Τρελός Πιερό” του Γκοντάρ. Email επικοινωνίας: petridoukulturosoupa@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή