«Θανάσιμο Δια-ζύγιο». Aπο τον Βασίλη Δαμουλάκη.

243 Views
«Θανάσιμο Δια-ζύγιο». Aπο τον Βασίλη Δαμουλάκη. «Θανάσιμο Δια-ζύγιο». Aπο τον Βασίλη Δαμουλάκη.

«Θανάσιμο Δια-ζύγιο». Aπο τον Βασίλη Δαμουλάκη

(Μέρος πρώτο)


Μια στιγμή – μέσα σε μια στιγμή - συνέβησαν όλα. Ήμουν εκτός εαυτού θυμάμαι, μα κι εκείνη ήταν το ίδιο επιθετική μαζί μου. Η ισορροπία έστεκε ακριβώς στο κανάλι της παντελούς έλλειψης επικοινωνίας. Κοιταζόμασταν αφοσιωμένοι ο ένας στο άλλο , με καρφωμένα βλέμματα, χωρίς απολύτως κανένα νόημα.

Παραφροσύνη προκαλούσε το ερέθισμα της στο κορμί μου. Ναι! Είχε φύγει απ’ το μυαλό• αυτή οδηγούσε τώρα πια το σώμα μου, δεν ήμουν εγώ, ήμουν εκείνη! Έκανα ότι εκείνη ήθελε να κάνει, και το έκανε μέσα από ‘μενα. Ειρωνικά, συνέχιζε το ύπουλο παιχνίδι της με ικανοποίηση• να μου φορτώνει ολόκληρη την ευθύνη, για όσα εκείνη είχε μέσα της. Τυφλός, δεν αντίκριζα πουθενά τη χλεύη. Ήταν τόσο ισχυρή απέναντι μου, δεν είχα ιδέα για την δύναμη της. Με εξουσίαζε! Και εγώ δεν άντεξα! Όχι από αντίδραση, δεν υπήρχε νους να την αντιμετωπίσει. Όχι από εγωισμό, με είχε σακατέψει χρονιά πριν. Μα ούτε κι από ανδρεία, είχα γίνει δειλός, κρυβόμουν ‘μπρος από το φως της. Φως, που τόσα χρόνια ήταν μια στιγμή! Το ίδιο φως, κι ίδια στιγμή!

Ένιωσα πεταμένος στη γωνιά, χωρίς χρόνια πάνω μου, μα με όλο τους το βάρος να με πατούν, χωρίς λύπηση, με μίσος, εκδικητικά! Κι εγώ, δεν είχα κάνει τίποτα! Έτσι έλεγα! Δεν φταίω! Μα δε μπορούσα να κατηγορήσω κι εκείνη, μου ‘ταν αδύνατο. Γνώριζε τα πάντα για ‘μένα και την εμπιστευόμουν. Δεν μπορεί να με βλάψει έλεγα. Δεν γίνετε να θέλει να με πληγώσει. Μου ‘ναι αδύνατο να πιστέψω πως με χρησιμοποιούσε.  Γιατί την πίστεψα ο αγαθός; Πίστη που αποδεικνύεται απ’ το χρόνο που της αφιέρωσα. Σχεδόν ολόκληρη τη ζωή μου! Κι εκείνη, να ζει διπλή τη δική της! Κρυμμένη πίσω απ’ τα χρώματά της, πίσω απ’ της οφθαλμαπάτες που μου πάσαρε, για να χορταίνουν την φαντασία μου. Αλύτρωτος εγώ, συνεχώς με πρόδιδε. ‘Κει, εθισμένος στη συχνότητα της. ‘Κει, στις μαγικές εικόνες της. Στη επιβλητική γνώση που τάχα μου πρόσφερε – εκπτώσεις στη λογική μου. Άτιμη, πόσο σε πλήρωσα! Τόσο ακριβά που δεν υπάρχει πλούτος να ανταποδώσει, για το χαμένο χρόνο, που η προδοσία σύμπτυξε, φέρνοντας μια στιγμή ως πραγματικότητα. Μια στιγμή ασήκωτη απ’ το βάρος, να καρφώνει την αιχμηρή της αλληγορία, μέσα  στη ψυχή μου. Μια στιγμή αποτελούμενη, από ατελείωτα χρονιά λοιδορίας κι εμπαιγμού. Μια στιγμή δις-θεόρατη, να με ποδοπατά μανιασμένη• με τη λύσσα της, γεύση στο στόμα, που μουδιασμένο αδυνατούσε να παραδεχτεί. Μόνο σκέψεις θαμμένες, που αυτό-κρινόντουσαν παραλήρημα, για να πάψουν, να μη τολμήσουν να ξεπροβάλουν. Να μην μου φανερώσουν. Σκέψεις φοβισμένες να σταθούν μπροστά στη λάμψη της βιτρίνας της. Αλυσοδεμένες σκέψεις, που η ατολμία τιθάσευε, πεθαίνοντάς με. Μια στιγμή, κάτω απ΄ το τακούνι της, να εισχωρεί αισθησιακά στο πόνο που γιγάντωνε. Κι αυτή να μου κάνει αισχρό σεξ - να απολαμβάνει ένα δάκρυ μου. Ένα δάκρυ που δεν άντεξε. Δάκρυ θαρραλέο, που απέδρασε απ΄ τα καλώδια του νου μου, εκείνα που έμοιαζαν κάγκελα ορθωμένα. Ήταν το λάθος της. Η αλαζονεία της μαρτύρησε την ανοησία που με παίδευε, που με κατασκεύαζε ομοίωμα της. Μέχρι να γίνω ίδιος! Μέχρι να κάνω ότι θέλει. Μέχρι να κάνει ότι θέλει, μέσα από ‘μενα. Αυτό ήθελε, ήταν ο σκοπός της. Και στάθηκα τυχερός, και τα οφείλω όλα σ’ αυτό το δάκρυ, που σαν καταιγίδα ήρθε να με ξυπνήσει, την κατάλληλη ώρα.

Μεσ’ σε ‘να βραχυκύκλωμα της, βραχυκύκλωσα κι εγώ• ως σαν σκιά της μέθης, που με πότιζε φαρμάκι. Σκιά θυμωμένη, που όταν σηκωνόταν απ΄ το λήθαργο, το μόνο που μπορούσε, ήταν να χτυπά. Να ξεσπά με βία δεξιά και αριστερά, όπου έβρισκε, αναίτια να πληγώνει, για να ικανοποιεί το φόβο της, το φόβο της ανασφάλειας του περιθωρίου που βρισκόταν… ‘Κει σε μια γωνία τσαλαπατημένος να κοιτώ την σκιά που έμοιαζε δική μου, να σέρνεται εδώ και ‘κει, θέλοντας να αποδράσει. Κι μ’ όση ελευθερία μου ‘χε απομείνει της έλεγα μη! Δεν μπορείς! Δεν είναι ελευθερία αυτό που ψάχνεις. Έλα εδώ και μη ξοδεύεσαι σε όνειρα, θα σε πονέσει η αλήθεια. Έλα εδώ να χουχουλιστούμε παρέα, μήπως και βρούμε παρηγοριά σ΄ αυτό το τσαλαπάτημα, που αναγκαστικά γίνετε γλυκό, τρυφερό χάδι.

Η περιφρόνησή της, στη  στάλα του  ματιού μου, έφερε βροχή να μ΄ ανασκουμπώσει. Μια μαγική στιγμή που δεν ξέρω αν ήταν υπαρκτή ή ανύπαρκτη• γεννήθηκε. Μπερδεύτηκα που έχασα το ίχνος μου, στη θέα του τοίχου που με πλάκωνε. Τρελός πετάχτηκα ψηλά, χωρίς σκέψη, χωρίς λογική, μα με απόλυτη ορθότητα, σφοδρά σαν κεραυνός… και τη Χτύπησα! Ίσως να το έκανα, ίσως κι όχι. Ίσως να ήταν εικόνα της φαντασίας που ανταλλάσαμε. Μα ‘κείνη, δεν αντιδρούσε πια…

(συνεχίζεται…)


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή