«Τίποτα δε χαρίζεται» - Μάρω Δούκα: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε...

256 Views
«Τίποτα δε χαρίζεται» - Μάρω Δούκα: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε... «Τίποτα δε χαρίζεται» - Μάρω Δούκα: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε...

«Τίποτα δε χαρίζεται» - Μάρω Δούκα: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε...

Σε μια εποχή όπου η λογοτεχνία κι η ποίηση κατέχουν ήσσονα θέση στην καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, έρχεται το νέο βιβλίο της Μάρως Δούκα να μας υπενθυμίσει την αξία τους. Το «Τίποτα δε χαρίζεται» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ημερολογιακή καταγραφή.
 
Σκόρπια κείμενα, επιφυλλίδες, ομιλίες, άρθρα για τους μεγαλύτερους Έλληνες λογοτέχνες. Η Δούκα γράφει για τους συγγραφείς που τη σημάδεψαν, τους Αναγνωστάκη, Ρίτσο, Κοτζιά, Τσίρκα, Βασιλικό, Λειβαδίτη, Σολωμό, Ταχτσή, Χατζή, Χειμωνά, Διδώ Σωτηρίου, Παύλο Ζάννα, Καραγάτση, Γιάννη Κοντό, Ανδρέα Φραγκιά, Γιώργο Ιωάννου, Γεώργιο Βιζυηνό. Κοντά σε αυτούς, για τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Μάνο Χατζιδάκι. Τους περισσότερους τους γνώρισε στον «Κέδρο», τότε. Τότε που δούλευε εκεί ως επιμελήτρια. Το γραφειάκι της στην Πανεπιστημίου απετέλεσε τόπο συνάντησης με τους μεγάλους της λογοτεχνίας.
 
Με αφορμή διάφορες τιμητικές εκδηλώσεις εις μνήμην τους η Δούκα σκαλίζει τον κήπο του μυαλού της. Θυμάται πώς και πού γνώρισε ανθρώπους που θαύμαζε. Και μας μιλά για τον καθένα ξεχωριστά. Ο Ταχτσής ο κοσμικός, ο Αναγνωστάκης ο αγωνιστής, ο Φραγκιάς ο σπουδαίος γραφιάς, ο Ιωάννου ο λαϊκός παραμυθάς, ο Κοντός ο φίλος. Ναι, με όλους αυτούς διασταυρώθηκε κάποτε ο δρόμος της. Και σήμερα, ανήκοντας στους επιζήσαντες, καλείται να μιλήσει για εκείνη την εποχή. Συγκινησιακά φορτισμένα κείμενα – κριτικές που επαναπροσδιορίζουν την έννοια της κριτικής και εισαγάγουν το συναίσθημα στη γραφή. Μέσα από τη συναισθηματική κατάστασή της, δηλαδή, η γράφουσα ξαναδιαβάζει τα κείμενά της και μας τα παρουσιάζει.
 
«Όταν πεθάνω, δε θέλω κανείς να με θυμάται» είχε πει ο Χορν. Τι σημαίνει μνήμη αναρωτιέται η Μάρω Δούκα. Μήπως ένα ταξίδι στα άδυτα του μυαλού και της ψυχής για να ανασύρεις θύμησες; Ή μήπως μια κάθοδος στα σκοτάδια της λησμονιάς; Αυτό το οδυνηρό ταξίδι στη μνήμη και στη λήθη περιγράφεται στο βιβλίο. Πόσο επίπονο είναι να θυμάσαι και πόσο κοπιαστικό το να ξεχνάς.
 
Εξαιρετική στις περιγραφές η Δούκα δημιουργεί έντονα το αίσθημα του οικείου. Ο αναγνώστης νιώθει παρών σε όλες της τις συναντήσεις της, σε όλους τους διαλόγους. Κι αυτό από μόνο του καθιστά το βιβλίο ενδιαφέρον και τη συγγραφέα του μεγάλη «παραμυθού». Οι διηγήσεις, άλλωστε, απαιτούν και κάτι το μαγικό.
 
Αν και για όλους τους λογοτέχνες που γνώρισε πραγματικά ή μέσα από το έργο τους δεν αφιερώνει πολλές σελίδες, ο Βιζυηνός, η παιδική της αγάπη, αποτελεί εξαίρεση. 40 σελίδες, χώρια τις σκόρπιες αναφορές, αφιερώνει για τον παραγκωνισμένο συγγραφέα. Μέσα από τις σελίδες αυτές όμως ξεδιπλώνεται παράλληλα και το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής στο εγχώριο μα και το παγκόσμιο γίγνεσθαι (1850-1895). Κι όμως. Η αφήγηση της δεν κουράζει-σωστή «μάγισσα» των λέξεων.
 
Ποιητικά μελαγχολικό το τελευταίο πόνημα της Δούκα αποτίνει φόρο τιμής, κύρια, στη γενιά του ’30, μια γενιά που σημάδεψε τα ελληνικά γράμματα. Με άρωμα άλλης εποχής, σχεδόν με ύφος αναπόλησης του παρελθόντος, οικοδομεί τη λογοτεχνική  και καλλιτεχνική περίοδο του ’70. Μιλά για όλους εκείνους που συμμετείχαν ενεργά τότε στη διαμόρφωση της γραφής – όχι όμως για τους δήθεν, αλλά για τους αληθινούς, τους  τολμηρούς, τους ριζοσπάστες.
 
«Όταν έχουν περάσει οι ενθουσιασμοί, τότε θα φανεί αν πίσω από το θαύμα του ποιήματος υπάρχει ακόμη ο ποιητής ζωντανός μέσα του». Το βιβλίο της Δούκα, κατά την ταπεινή μου άποψη, ανήκει σε εκείνη την κατηγορία βιβλίων (αν υπάρχει κατηγοριοποίηση στα βιβλία) που ανατρέχεις μετά από καιρό. Κι ίσως αυτή να είναι κι η αξία του βιβλίου, η διαχρονικότητά του.
 
 «Τίποτα δε χαρίζεται», όπως έχει πει κι ο Ρίτσος. Μια φράση με τραγικά σύγχρονο νόημα.  Όπως και τα έργα των μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών. Ναι, η ποίηση κι η λογοτεχνία φαίνεται πως είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρες. Γι’ αυτό και πρέπει να τις ακούσουμε διαβάζοντας.
 
Υ.Γ. :Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γνωρίσω τους ανθρώπους για τους οποίους τόσο ζεστά μίλησε η Μάρω Δούκα. Τι κι αν δε ζουν; Υπάρχει το έργο τους. Κι ίσως γι’ αυτό να θέλω να την ευχαριστήσω. Που με έκανε να θέλω να διαβάσω τους δικούς της αγαπημένους.
 
Εν τέλει:
3,5 στα 5
 
«Τίποτα δε χαρίζεται» - Μάρω Δούκα
Εκδόσεις Πατάκη

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Μακμπέθ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκην. Δημήτρη Λιγνάδη από το Εθνικό Θέατρο.
«Μακμπέθ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκην. Δημήτρη Λιγνάδη από το Εθνικό Θέατρο.
με 0 Σχόλια 902 Views

 Ο πόθος για εξουσία, ο φόβος, ο φόνος, η οσμή του αίματος, οι δαίμονες και τα σκοτάδια των δύο φύλων κι από την άλλη η μαύρη κωμωδία του έργου που λέγεται «ζωή» συναντιούνται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε μια μεγάλη συμπαραγωγή με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή