Πήγαμε στα εγκαίνια της έκθεσης ΚΡΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ του κ. Σαχίνη στο Τελλόγλειο και σχολιάζουμε.

165 Views
  Πήγαμε στα εγκαίνια της έκθεσης ΚΡΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ του κ. Σαχίνη στο Τελλόγλειο και σχολιάζουμε. Πήγαμε στα εγκαίνια της έκθεσης ΚΡΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ του κ. Σαχίνη στο Τελλόγλειο και σχολιάζουμε.

Πήγαμε στα εγκαίνια της έκθεσης ΚΡΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ του κ. Σαχίνη στο Τελλόγλειο και σχολιάζουμε.

Γράφει η νέα συντάκτρια μας, ιστορικός τέχνης, Οφηλία Ψωμαδάκη.

         Το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών φιλοξενεί από τις 24 Ιανουαρίου μέχρι τις 2 Μαρτίου έργα του κ. Ξενή Σαχίνη. Η έκθεση «Κρίση- Κοινωνία- Πανεπιστήμιο»  πραγματεύεται ένα πολύ σοβαρό θέμα που απασχολεί είτε άμεσα, είτε έμμεσα την ελληνική πραγματικότητα σε ένα μεγάλο τουλάχιστον μέρος της. Ένα θέμα που προβληματίζει τον ίδιο τον καλλιτέχνη ως πρόεδρο του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών ΑΠΘ αλλά και χιλιάδες πολίτες που βιώνουν καθημερινά τις προεκτάσεις της οικονομικής και ηθικής κρίσης της κοινωνίας.
 
     Τα έργα του κ. Σαχίνη σε αυτή την έκθεση σκόπιμα δεν επιδιώκουν να αναδείξουν μία καινούργια εξέλιξη στην τεχνική του. Αυτό που ενδιαφέρει τον καλλιτέχνη είναι να περάσει στον απλό κόσμο το μήνυμα της κρίσης και την απόγνωσή του για θέματα που τον απασχολούν.
 
          Έτσι λοιπόν σε αυτή την έκθεση τα έργα του είναι μεγάλες κατασκευές που στη βάση τους έχουν καθρέφτες, πάνω στους οποίους είναι κολλημένες ψηφιακές φωτογραφίες του ίδιου του καλλιτέχνη. Πάνω από αυτές τις εικόνες είναι τοποθετημένα κομμάτια πλεξιγκλάς δουλεμένα από τον ίδιο. Το ύψος των κατασκευών, που χρησιμοποιεί, είναι περίπου το ύψος ενός μέσου ανθρώπου. Αυτή η επιλογή είναι πολύ σωστή γιατί ο επισκέπτης του μουσείου βλέπει το είδωλό του να αντικατοπτρίζεται και αυτόματα αποτελεί μέρος του έργου και του μηνύματος που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης.
 
            Τα έργα αυτά είναι χωρισμένα θα μπορούσε να πει κανείς σε τρεις ενότητες :  Η πρώτη αναφέρεται στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Ο κ. Σαχίνης βάζει το πρόσωπό του στο πρόσωπο καθενός από αυτούς που ήταν «αξιοπρεπείς», όπως τους χαρακτηρίζει ο ίδιος με τις πινακίδες που κρατά ή με αυτές που του έχουν φορέσει, και ξαφνικά πτώχευσαν και αδυνατούν να σπουδάσουν τα παιδιά τους σε άλλες πόλεις. Τολμά να δείξει το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας τοποθετώντας το πρόσωπό του στο πρόσωπο αυτών που η απόγνωση τους οδήγησε στην αυτοκτονία. Το γεγονός ότι ο πολίτης είναι  ξυπόλητος κάθε φορά, έχει διττή σημασία. Τονίζει την ταπεινότητα του, καθώς και την ταπείνωση που δέχεται από την κοινωνία.
 
        Η δεύτερη αντικατοπτρίζει τον  ίδιο τον καλλιτέχνη στην περίοδο της κρίσης. Μέσω της μορφής του μοιράζεται με το κοινό τα βιώματά του, ως ένα μέλος και αυτός της χειμαζόμενης κοινωνίας. Το γεγονός ότι τοποθετεί το έργο αυτό στη μέση του εκθεσιακού χώρου ίσως να συμβολίζει ότι ο καλλιτέχνης λειτουργεί πολλές φορές σε περιόδους κρίσης ως ένας αντιπρόσωπος του λαού, που μέσω των έργων του εκφράζει τα βιώματα των πολιτών, καθώς και  τους προβληματισμούς μιας μερίδας ανθρώπων, όπως αυτή των ακαδημαϊκών καθηγητών. Ο κ. Σαχίνης προσπαθεί να θίξει το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι αποκομμένος από την κοινωνία στην οποία ζει, αλλά αντίθετα αποτελεί ενεργό μέλος της.
 
        Η ενότητα που ακολουθεί είναι ξεκάθαρο πως αναφέρεται  στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Τα έργα αυτής της «ενότητας» απεικονίζουν τον κ. Σαχίνη ενδεδυμένο με την τήβεννο και ξυπόλητο. Με αυτό τον εύστοχο τρόπο προσπαθεί αφενός να τονίσει πως ένας ακαδημαϊκός καθηγητής οφείλει να είναι ταπεινός απέναντι στους φοιτητές του και αφετέρου δηλώνει πως στις μέρες μας νοιώθει ταπεινωμένος.  Ο καλλιτέχνης θεωρεί το πανεπιστήμιο ως τη μεγαλύτερη επένδυση της χώρας για το μέλλον και δεν μπορεί να δεχθεί τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες ενός πανεπιστημίου και έχει ως άμεσο αντίκτυπο την απουσία των φοιτητών του, είτε λόγω έλλειψης πόρων για τη θέρμανση, είτε λόγω της αδυναμίας των ίδιων των φοιτητών να σπουδάσουν σε άλλη πόλη. Με λίγα λόγια ο καλλιτέχνης προσπαθεί να θίξει το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο, ως ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, γίνεται αποδέκτης των δεινών της σύγχρονης κοινωνίας και η δυναμική και η αίγλη του φθίνει συνεχώς.
 
        Δεν είναι τυχαία άλλωστε η επιλογή του χώρου για να εκθέσει τα έργα του. Το Τελλόγλειο ως κομμάτι του Πανεπιστημίου είναι η καλύτερη επιλογή για να εκφράσει ο καλλιτέχνης την απόγνωση του. Μπορεί κάποιος να συγκρίνει την σύγχρονη εποχή και την εποχή του περασμένου αιώνα αν δει τα έργα του κ. Σαχίνη σε συνάρτηση με τα έργα του κ. Σεμερτζίδη που φιλοξενούνται στο ίδιο κτήριο. Μέσα από τα έργα των καλλιτεχνών μπορεί κάποιος να εντοπίσει το εξής: ότι το μόνο πράγμα που βοηθά τον άνθρωπο να σηκώσει το ανάστημά του γενικότερα, αλλά και σε περιόδους κρίσης ειδικότερα, είναι η καλλιέργεια της ψυχής. Η τέχνη μας κάνει να σκεφτόμαστε και έτσι κάποιες αξίες που κινδυνεύουν να χαθούν από την κοινωνία, τελικά μπορούν να διατηρηθούν.
 
         Προσπαθώντας να εντείνει το νόημα του έργου του, ο κ. Σαχίνης χρησιμοποιεί στα έργα του πινακίδες που μεταφέρουν μηνύματα με πολλαπλές αναγνώσεις. Έτσι όπως είναι κρεμασμένες πάνω στον «αξιοπρεπή πολίτη» και στα άλλα αυτοπορτρέτα του, θυμίζουν αφενός  τις πινακίδες που κρεμούσαν στα θύματα των διώξεών τους τα ναζιστικά στρατεύματα και αφετέρου τις  κατηγορίες που απευθύνουν σήμερα οι διαχειριστές της εξουσίας προς όλους  είτε αυτό είναι δίκαιο είτε άδικο. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι δεν υπάρχει κάπου μετάφραση των μηνυμάτων στα ελληνικά, έτσι ώστε να είναι κατανοητό το μήνυμα από όλους τους επισκέπτες του μουσείου, καθώς σε αυτούς απευθύνεται.
 
      Αν και ο αριθμός των έργων είναι σχετικά μικρός το μήνυμα που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης είναι φανερό και άμεσο. Άλλωστε ο στόχος της έκθεσης δεν είναι να εντυπωσιάσει το κοινό με νέες τεχνικές ή με την άσκοπη πληθώρα έργων. Έχει ως στόχο να το προβληματίσει. Αφορά τον κάθε πολίτη ξεχωριστά αφού ο ίδιος ο πολίτης γίνεται μέρος της σύνθεσης και του μηνύματός της. Ο επισκέπτης μπορεί άμεσα να ταυτιστεί με τα έργα αυτά ή ακόμα και να τα μεταφράσει με ένα δικό του ξεχωριστό τρόπο.
      Παράλληλα με την έκθεση του κ. Ξενή Σαχίνη «Κρίση-Κοινωνία-Πανεπιστήμιο» που φιλοξενείται στο ισόγειο του Τελλόγλειου Ιδρύματος Τεχνών μπορεί κάποιος να δει και τις εκθέσεις «Βάλιας Σεμερτζίδης: 1911-1983» και «Wagner-Verdi: 200 χρόνια».
.
Διάρκεια έκθεσης: 24 Ιανουαρίου – 2 Μαρτίου 2014
Εισιτήριο: Γενική είσοδος, 5 ευρώ. Ισχύουν ατέλειες.
Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Πε.-Πα. 09:00-14:00, Τετ. 09:00-14:00 και 17:00-21:00, Σαβ.- Κυρ. 10.00-18:00. (Δευτέρα: Κλειστά)
Πληροφορίες: 2310 247111

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή