Βάλσαμο το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Επειδή είναι η καρδιά μου», όσοι βίωσαν την απώλεια. Βιβλιοκριτική της Μαντούς Χατζή.

140 Views
Βάλσαμο το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Επειδή είναι η καρδιά μου», όσοι βίωσαν την απώλεια. Βιβλιοκριτική της Μαντούς Χατζή. Βάλσαμο το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Επειδή είναι η καρδιά μου», όσοι βίωσαν την απώλεια. Βιβλιοκριτική της Μαντούς Χατζή.

Βάλσαμο το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Επειδή είναι η καρδιά μου», όσοι βίωσαν την απώλεια.

Βιβλιοκριτική της Μαντούς Χατζή.

     Το καινούριο βιβλίο του Κορτώ μιλά για μια ιστορία απώλειας. Ένα ζευγάρι κοντά στα σαράντα βιώνει το χαμό του μονάκριβου γιου τους. Η Νόρα κι ο Χάρης αντιμετωπίζουν καθημερινά την απώλεια. Ο καθένας κλεισμένος στον εαυτό του βασανίζεται από τις ερινύες του. Και το ξέσπασμα του καθενός διαφορετικό-η Νόρα μοιάζει με τρελή ενώ ο Χάρης έχει αποφασίσει να γαμήσει ό,τι θηλυκό κυκλοφορεί σε αυτό τον πλανήτη, πλην της γυναίκας του. Ώσπου ένα βράδυ βλέπουν κι οι δύο το ίδιο όνειρο. Ο Χάρης υποστηρίζει ότι πρόκειται για σύμπτωση, η Νόρα όμως είναι πεπεισμένη πως είναι το τελευταίο μήνυμα του γιου τους. Αποφασίζει λοιπόν να κάνει το χατίρι του γιου της και να πάει στο τελευταίο μέρος όπου παραθέρισαν, το Παλιούρι Χαλκιδικής. Ο Χάρης ακολουθεί σε αυτό το ταξίδι, κυρίως από εγωισμό. Το σπίτι στο Παλιούρι μοιάζει στοιχειωμένο. Από αναμνήσεις, από εικόνες, από συναισθήματα. Μα πιο πολύ από τον Άγγελο, το γιο τους. Όλες οι μέρες που περνά το ζευγάρι στο Παλιούρι μοιάζουν με τρέλα. Τη μία μέρα η Νόρα αρπάζει ένα βρέφος από ένα αμάξι, όπου οι γονείς του το έχουν αφήσει για να ψωνίσουν. Ο Χάρης ως η φωνή της λογικής, αποφασίζει να επιστρέψει το μωρό. Το ίδιο βράδυ το ζευγάρι αποφασίζει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση τους οπότε καταλήγουν να μεθύσουν, προκειμένου να καταφέρει να ξανανάψει η παλιά εκείνη φλόγα. Αποκορύφωμα των ολιγοήμερων διακοπών είναι το τελευταίο βράδυ όπου εμφανίζεται ο θάνατος με τη μορφή μιας τερατόμορφης γριάς συνοδευόμενος από το μονάκριβο γιο τους. Οι συνέπειες αυτής της συνάντησης τραγική.
     Οι χαρακτήρες του βιβλίου μοιάζουν με ήρωες αρχαίας τραγωδίας. Βιώνουν την απόλυτη δυστυχία, ο καθένας μόνος του. Προ πολλού απομονωμένοι από το κοινωνικό τους περιβάλλον με το χαμό του Άγγελου οδηγούνται στα όρια της παραφροσύνης. Η Νόρα συνεχώς κατηγορεί το Χάρη που δεν κατάλαβε ως γιατρός πως το παιδί τους είχε ανεύρυσμα. Μια μάνα που δε μπορεί να δεχτεί την απώλεια του παιδιού της. Μοιάζει με δέντρο ξεριζωμένο που προσπαθεί να ορθοποδήσει μα οι ρίζες του είναι τόσο αδύναμες στο παραμικρό φύσημα του ανέμου. Από την άλλη πλευρά ο Χάρης. Σκοτώνοντας μέσα του κάθε ίχνος αγάπης για τη γυναίκα του, αποφασίζει να αργοπεθαίνει. Κάθε βράδυ βρίσκεται στο κρεβάτι μιας άλλης πόρνης με την κρυφή ελπίδα να κολλήσει κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Ένας άνθρωπος που πέραν της απώλειας πρέπει να διαχειριστεί κι όλο το μένος της γυναίκας του. Λες κι εκείνος αγαπούσε λιγότερο το γιο τους. Κι οι δύο έχουν πάψει προ πολλού να αγαπά ο ένας τον άλλο. Δε μπορούν να καταλάβουν πως ο ένας μπορεί να βοηθήσει τον άλλο. Αυτοί μόνο έχουν τη δύναμη να ξανασηκωθούν. Κι όμως τρία χρόνια μετά από την απώλεια του Άγγελου μοιάζουν παραδομένοι στο σκοτάδι. Το έρεβος στις ψυχές τους μοιάζει να έχει φωλιάσει για τα καλά. Έχουν ξεχάσει τι σημαίνει ζωή κι εκείνο το πρωινό που ο Άγγελος τους επισκέφτηκε στον ύπνο τους, τότε μόνο το αντιλαμβάνονται.
   Η γλώσσα του βιβλίου απλή και κατανοητή με έντονα περιγραφικά στοιχεία, τα οποία ενίοτε φαντάζουν τρομακτικά (ιδίως στο σημείο που περιγράφει μια αποκρουστικά άσχημη γριά που συναντά τόσο ο Χάρης όσο κι η Νόρα) ενώ όταν πρόκειται για τον Άγγελο είναι γεμάτα με συναισθήματα και λυρισμό. Το μόνο μειονέκτημα είναι οι βωμολοχίες που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για την επικοινωνία του ζευγαριού, οι οποίες έρχονται σε αντιδιαστολή με τον έντονο συναισθηματισμό που κυριαρχεί στο βιβλίο.
 
Η αδυναμία διαχείρισης του πόνου και της απώλειας φαντάζει ως κάτι λογικό στο βιβλίο. Ο ανείπωτος πόνος κι η τρέλα, συνέπειες απενοχοποιούνται κι ο θάνατος μοιάζει να μετατρέπει τους ανθρώπους σε αγρίμια. Μπορεί οι καταστάσεις να παρουσιάζονται μεγεθυμένες, όμως απώλειες τέτοιου είδους δυστυχώς είναι απερίγραπτες. Ίσως το βιβλίο αυτό να αποτελέσει ένα βάλσαμο στις πληγές των ανθρώπων που βίωσαν την όποια απώλεια. Γιατί όσο κι αν λένε κάποιοι πως ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές, η ζωή αποδεικνύει πως οι πληγές δεν κλείνουν ποτέ. Απλά ο καθένας πρέπει να μάθει να ζει μ’ αυτές.
 
«Επειδή είναι η καρδιά μου»-Αύγουστος Κορτώ
Εκδόσεις Πατάκη

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ομμάτα δακρωμένα» και ταλαιπωρημένα. Είδαμε και σχολιάζουμε
«Ομμάτα δακρωμένα» και ταλαιπωρημένα. Είδαμε και σχολιάζουμε
με 0 Σχόλια 1225 Views

Αν μαζευόταν η ξεροκεφαλιά... θα μιλούσαμε για μια πραγματικά εξαιρετική παράσταση. Ωστόσο ο σεβαστός σκοπός και οι καλές προσθέσεις μένουν.  Είδε και σχολιάζει ο Γιάννης Τσιρόγλου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή