«Homo Viberikous»: Μια ιστορία του Σ. Παρχαρίδη εμπνευσμένη από φωτογραφία της Ειρήνης Αγιαννίτη.

11682 Views
«Homo Viberikous»: Μια ιστορία του Σ. Παρχαρίδη εμπνευσμένη από φωτογραφία της Ειρήνης Αγιαννίτη. «Homo Viberikous»: Μια ιστορία του Σ. Παρχαρίδη εμπνευσμένη από φωτογραφία της Ειρήνης Αγιαννίτη.

 

«Εικόνων Λέξεις» 

- Κάθε Κυριακή στο Kulturosupa.gr
.
.
Μια ιστορία του σκηνοθέτη και ηθοποιού Σταύρου Παρχαρίδη* εμπνευσμένη από μια φωτογραφία που απέστειλε η σπουδάστρια σκηνογραφίας Ειρήνης Αγιαννίτη και ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της στήλης «Εικόνων Λέξεις» (για συμμετοχή, δείτε παρακάτω).
.
Επεισόδιο δέκατο έκτο:  «Homo Viberikous»
 
Το χρονόμετρο άρχισε να κυλάει, είχε στην διάθεσή της μόλις οχτώ λεπτά για να χαλαρώσει τον εγκέφαλό της, να τον ηρεμήσει, να αδειάσει ότι άχρηστη πληροφορία είχε μαζεμένη από όλο το περασμένο εικοσιτετράωρο. Υπήρχαν πολλοί τρόποι για να το κάνει κανείς αυτό, εκείνη διάλεξε έναν αρχέγονο, παραδοσιακό τρόπο, που δεν είχε τα ίδια αποτελέσματα με τους σύγχρονους και εξελιγμένους τρόπους, αλλά ήταν λάτρης της παράδοσης και αυτό δεν θα το άλλαζε με τίποτα.


Μετά την επανάσταση που έμεινε γνωστή σαν η «η επανάσταση των νεοκυμάτων» τα παραδοσιακά μέσα μαζικού ελέγχου και ενημέρωσης καταργήθηκαν. Η νέα τάξη πληροφόρησης καθιέρωσε νέους πομπούς και εξελιγμένα συστήματα μετάδοσης εικόνων, ήχων και πληροφοριών που δεν χρειαζόταν οτιδήποτε ορατό για να την δέχεται ο αποδέχτης. Ο τρόπος ήταν απλός, κάθε νέος οργανισμός που γεννιόταν, ανεξάρτητα σε ποια από τις τρεις κατηγορίες εξέλιξης ανήκε, δεχόταν μια εξευγενισμένη και εξελιγμένη μορφή ακτινοβολίας με το κωδικό όνομα «Τεχνοδόνηση». Έτσι μέσω μη ανιχνεύσιμων «κυματικών δονήσεων» είχε την ευκολία και την χαρά να δέχεται οποιαδήποτε πληροφορία εκπεμπόταν, χωρίς να χρειαστεί να βρίσκεται μπροστά σε κάποιο δέκτη αναλογικής τεχνολογίας. Το μόνο που έπρεπε να κάνει και ήταν υποχρεωτικό ο κάθε εγκέφαλος, ήταν να «αδειάζει» την πληροφορία κάθε μέρα. Ο χρόνος που απαιτούνταν ήταν οχτώ λεπτά το εικοσιτετράωρο. Ο τρόπος ήταν απλός. Ο οργανισμός απομονωνόταν σε ειδικά διαμορφωμένο θάλαμο «Θάλαμο ανασυγκρότησης εγκεφάλου» εντός του τόπου κατοικίας και εκεί εφάρμοζε μια σειρά από τεχνικές διαδικασίες για να «απορρίψει» κάθε άχρηστη γι’ αυτόν πληροφορία.   Αυτή η διαδικασία ήταν απαραίτητη γι αυτό και το επέβαλε ο νόμος, γιατί υπήρχε ο κίνδυνος ο οργανισμός «υπερ-πληροφορηθεί» με αποτέλεσμα το κεφάλι του να παραμορφωθεί μόνιμα. Είχαν γίνει πολλές προσπάθειες να ξεπεράσει ο «Homoviberikous» αυτό το πρόβλημα που δυστυχώς κληρονόμησε από τον μακρινό του πρόγονο Homosapiens, μοντέλο οργανισμού με περιορισμένες αντοχές, επιλεκτική διάθεση καθώς και μερική έως ολοκληρωτική ικανότητα κρίσης, κάθε πληροφορίας. 
 
 
 
Το γενικό χαρακτηριστικό ενός υγειούς HomoViberikous ήταν η σταδιακή, κατά την διάρκεια του εικοσιτετράωρου, μεγέθυνση και παραμόρφωση του κρανίου, ενώ ανάλογα το επίπεδο παραμόρφωσης, αλλοίωσης της προσωπικής του κρίσης, ευκολίας αποδοχής και μη επεξεργασίας της πληροφορίας, ο κάθε οργανισμός αξιολογούταν και κέρδιζε ακριβά δώρα, όπως ταξίδια, κρέμες επαναφοράς κρανίου, και αν ήταν τυχερός και σωστός δέκτης, ειδική κλινική αναβάθμιση μνήμης καθώς και ειδικά εξελιγμένα φίλτρα αυτόματης απόρριψης πληροφοριών που έρχονται από μη εγκεκριμένους «πομπούς». Έτσι μπορούσε να δεχτεί ακόμη περισσότερες 100% καθαρές ελεγχόμενες εικόνες, ειδήσεις, πληροφορίες, από τα κέντρα μετάδοσης.
 
 
Η Άγια ήταν μια νέα κοπέλα, κλασικού τύπου νέο Viberikous. Της άρεσαν οι «τέχνες» και η ιστορία γι αυτό σπούδαζε ιστορικός «Παραδοσιακών Μέσων Ενημέρωσης» Εκεί γνώρισε την τέχνη της «κίτρινης είδησης», την τέχνη της «κατασκευασμένης είδησης», όπως και την τέχνη της «Προπαγανδιστικής είδησης». Δεν έκρυψε ποτέ πως ένοιωθε μια νοσταλγία για το μακρινό παρελθόν που είχε αναπτύξει τόσο πολύ την τέχνη της «Παραπληροφόρησης». Γι’ αυτό και τον «Θάλαμο ανασυγκρότησης εγκεφάλου» τον είχε διακοσμήσει αντίστοιχα με την εποχή που θαύμαζε τόσο πολύ. Είχε τοποθετήσει πορσελάνινη λεκάνη τουαλέτας, πλακάκια στους τοίχους, απαρχαιωμένο σύστημα καθαρισμού σώματος με χρήση νερού και όλα τα άλλα υλικά για την φροντίδα τ του προσώπου καθώς και τον καλλωπισμό του, κρέμα περιποίησης στοματικής κοιλότητας με την αντίστοιχη μικρή βούρτσα, κρέμα νυκτός, ημέρας, χεριών, μέχρι και το ειδικό εργαλείο χρωματικής τόνωσης χειλιών είχε αγοράσει. Είχε υιοθετήσει και τον παραδοσιακό τρόπο χαλάρωσης των προγόνων της, καθόταν στην λεκάνη και «διάβαζε» αρχαίο έντυπο όπου σχολιαζόταν αναλυτικά η καθημερινότητα συγκεκριμένων sapiens, οι οποίοι για κάποιους λόγους που η ίδια δεν κατανοούσε, είχε ενδιαφέρον το τι έφαγαν, τι ήπιαν, τι ρούχο φόρεσαν, με ποιόν συνευρέθηκαν ερωτικά και πολλές άλλες λεπτομέρειες που τους αφορούσαν προσωπικά. Η Άγια αν και ιστορικός ποτέ δεν κατάλαβε γιατί τα αρχαία μέσα γινόταν τόσο συγκεντρωτικά, είχε φυσικά διδαχτεί πως στο πλαίσιο γενικού αποπροσανατολισμού των sapiens, τα αρχαία μέσα γέμιζαν με άσχετες πληροφορίες το μυαλό των «ανθρώπων», όπως τους αποκαλούσαν, ώστε να μην μπορούν να δουν τα πραγματικά προβλήματα που αφορούσαν τη ζωή στην καθημερινότητά τους. Μάλιστα κατηγορήθηκαν γι’ αυτό, αν και ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να το αποδείξει. Ήταν όμως ένα δείγμα για το ότι δεν έκαναν καλά την «δουλειά» τους, αν τελικά ίσχυε κάτι τέτοιο. Εν καιρό όμως αποδείχτηκε, πως όσο και να προσπαθούσαν τα αρχαία μέσα να πετύχουν τον πλήρη αποπροσανατολισμό δεν τα κατάφερναν. Η πληροφορία είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό μη ελέγχου, που μεγάλη μερίδα «ανθρώπων» πολλές φορές ενωνόταν, συνασπιζόταν, αντιδρούσαν και τέλος έφταναν στο σημείο να διαμαρτύρονται στους δρόμους με δικά τους μη ελεγχόμενα μηνύματα γραμμένα πρόχειρα σε χαρτιά, λινάτσες και άλλα προϊστορικά αυτοσχέδια μέσα καταγραφής. Όλα αυτά όμως επισήμαιναν την μερική αποτυχία των αρχαίων μέσων. Μέχρι την ένδοξη στιγμή που όλα τα μέσα είχαν έναν και μοναδικό εμπνευσμένο «ιδιοκτήτη» και σιγά-σιγά άρχισαν τα πρώτα δειλά βήματα της επανάστασης ενάντια στα αρχέγονα μέσα «πληροφόρησης». Όταν αυτά επιτέλους εξαφανίστηκαν ολοκληρώθηκε και η μεγάλη αλλαγή γνωστή ως «η επανάσταση των νεοκυμάτων». 
 
 
Η Άγια αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό που έκανε τα αρχέγονα μέσα να αποτύχουν. Τότε το βλέμμα της έπεσε σε μια φράση που το αρχέγονο «περιοδικό ποικίλης ύλης» έγραφε «σκέψη». Ο όρος «σκέψη» δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο των HomoViberikous έτσι της γεννήθηκε η ιδέα να ψάξει και να μάθει. Ως σπουδάστρια στην συγκεκριμένη σχολή είχε πρόσβαση στο αρχέγονο λεξικό. Έψαξε και βρήκε διάφορες πληροφορίες που αφορούσαν την «σκέψη» πολλές φορές πριν από αυτήν υπήρχαν και άλλες λέξεις και μαζί κάναν εκφράσεις άγνωστες και ξεχασμένες για πολύ καιρό όπως «Δική μου σκέψη», «Ανεπηρέαστη σκέψη», «Ελεύθερη σκέψη».
 
 
 
Καθώς η διαδικασία «απόρριψης» ολοκληρώθηκε ένοιωσε κάτι να στροβιλίζει στο για λίγες στιγμές καθαρό μυαλό της. Ήταν η λέξη που διάβασε πριν λίγο καιρό «Σκέψη». Ταράχτηκε καθώς διαπίστωσε πως για πρώτη φορά «Σκέφτηκε». Ήταν μια ανεπανάληπτη αίσθηση. Με τον καιρό άρχισε να «σκέφτεται» περισσότερο μέρα με την ημέρα, ακόμη πιο πολύ, χρειάστηκε χρόνος για να μπορεί να σκεφτεί σαν «άνθρωπος». Χρειάστηκε χρόνος, θάρρος και τόλμη για να σκέφτεται ελεύθερα. Χρειάστηκε αρετή και αγώνας, για να μεταλαμπαδεύσει και στους άλλους αυτή την «Σκέψη» που στην ιστορία των Homo Viberikous έμεινε γνωστή σαν η «Επανάσταση της ελεύθερης σκέψης».
 
Μάλιστα το πρώτο σύνθημα στην πρώτη σύναξη διαμαρτυρίας που αιματοκυλίστηκε ήταν γραμμένο με αρχέγονη μπογιά σε αρχέγονη λινάτσα και έγραφε «Σκέψου».
 
 
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ 4-4-2021   
Ειρήνη Αγιαννίτη σε ευχαριστώ για την φωτογραφία και την εμπιστοσύνη. 
  

*Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος άρθρου, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη.

 
Δείτε όλες τις δημοσιευμένες ιστορίες των «Εικόνων Λέξεις» με μια ματιά, εδώ
---
«Εικόνων Λέξεις»:Η εβδομαδιαία (κάθε Κυριακή) στήλη του Kulturosupa.gr και Σταύρου Παρχαρίδη προκαλεί και προσκαλεί καλλιτέχνες & αναγνώστες.



.
Απαθανατίστε στέλνοντας μας μια ή περισσότερες εικόνες και με αφορμή την φωτογραφία σας θα γραφτεί μια ιστορία στην "Κ" από τον Σταύρο Παρχαρίδη που αργότερα θα εκδοθεί σε ένα βιβλίο,  έτσι οι «κρυφές ιστορίες αδάμαστων εικόνων» θα γίνουν ο σιωπηλός μάρτυς των λέξεων που κρύβουν οι εικόνες. Δείτε σχετικά εδώ.
.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Σταύρος Παρχαρίδης
Σταύρος Παρχαρίδης
Γεννήθηκε το 1966 στην Μπάκνακ Γερμανίας. Σπούδασε δημοσιογραφία και υποκριτική. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες μικρού μήκους «Πορεία» και «Αγαπημένη Πόλη» καθώς και ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν σε διάφορα φεστιβάλ. Σαν ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε ταινίες των: Θ. Αγγελόπουλου, Π. Βούλγαρη, Σ. Τσαρουχά, Π. Καρκανεβάτου, Ν. Βεζυργιάννη, Ζ. Σαμολαδά. Γράφει σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση καθώς και θεατρικά έργα, τραγούδια, παραμύθια και ένα μυθιστόρημα. Έχει σκηνοθετήσει θεατρικά έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Η Καλλιτεχνική του δράση επικεντρώνεται τα τελευταία χρόνια στις δράσεις της καλλιτεχνικής – θεατρικής, αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας «Μαίωτρον» με τις ιδιότητες του ηθοποιού και σκηνοθέτη . Μέσα από την οποία έχει οργανώσει πλήθος καλλιτεχνικών δράσεων. Ασχολείται με την φωτογραφία το βίντεο και τις εικαστικές τέχνες, έργα του έχουν εκτεθεί στο εξωτερικό .

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τι ετοιμάζει ο νέος ιδιοκτήτης του κινηματοθεάτρου Αθήναιον, Μανώλης Ρίζος – Οι πρώτες παραστάσεις.
Τι ετοιμάζει ο νέος ιδιοκτήτης του κινηματοθεάτρου Αθήναιον, Μανώλης Ρίζος – Οι πρώτες παραστάσεις.
με 0 Σχόλια 5527 Views

Σε μια πρώτη γνωριμία με τους ανθρώπους που καλύπτουν το πολιτιστικό ρεπορτάζ προέβη ο νέος ιδιοκτήτης του κινηματοθεάτρου Αθήναιον, Μανώλης Ρίζος +βίντεο


Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο