Δημήτρης Δημητριάδης: Τετράδια 1994 – 2014. Είκοσι χρόνια καθημερινές εικαστικές σημειώσεις, στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά

315 Views
Δημήτρης Δημητριάδης: Τετράδια 1994 – 2014. Είκοσι χρόνια καθημερινές εικαστικές σημειώσεις, στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά Δημήτρης Δημητριάδης: Τετράδια 1994 – 2014. Είκοσι χρόνια καθημερινές εικαστικές σημειώσεις, στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά

Δημήτρης Δημητριάδης: Τετράδια 1994 – 2014. Είκοσι χρόνια καθημερινές εικαστικές σημειώσεις, στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά.

-δείτε και αυτό: Ο αιρετικός λογοτέχνης ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ μιλάει εφ΄όλης της ύλης στην Κουλτουρόσουπα...

Επιμέλεια Έκθεσης : Ντένης Ζαχαρόπουλος. Διάρκεια : 6 Ιουνίου – 5 Ιουλίου 2015 - Εγκαίνια : Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015, 12:00
 
Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινιάζει την έκθεση του Δημήτρη Δημητριάδη Τετράδια 1994 - 2014 σε επιμέλεια Ντένη Ζαχαρόπουλου το Σάββατο 6 Ιουνίου, στις 12:00. Διοργανώνεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015 και θα διαρκέσει μέχρι τις 5 Ιουλίου 2015.
 
Παρουσιάζονται 20 χρόνια καθημερινές εικαστικές σημειώσεις του Δημήτρη Δημητριάδη, που συμβαδίζουν με το συγγραφικό του έργο και αποτελούν μια εντυπωσιακά πλούσια ενασχόληση με το χρώμα και τις μορφές ως έκφραση και σκέψη, που αναπτύσσει μέσα από εμμονές τρόπους που προσεγγίζουν τον ορατό και αόρατο, το ρητό και τον άρρητο κόσμο του συγγραφέα. Το μουσείο μετατρέπεται σε αναγνωστήριο όπου εκατοντάδες τετράδια και χιλιάδες ιδιόχειρες σελίδες γεμάτες σχέδια, χρώματα, εικόνες, λέξεις, είναι στη διάθεση του θεατή να τις περιηγηθεί, να πάρει στα χέρια του, να τις ξεφυλλίσει, να τις διαβάσει με τα μάτια ή με το νου.
 
Όπως αναφέρει ο Δημητριάδης υπό τον τίτλο Aνα –ζώ – γράφω - πύρωση:
«Το διάστημα ανάμεσα στην παύση τής γραφής – κοπιαστική επανάπαυση και άκαρπη αγρανάπαυση– είναι ένα χρονικό χάσμα που πολύ δύσκολα βρίσκει συμπλήρωση.
Το χέρι όμως αδημονεί, δεν ησυχάζει, βιώνει ένα κενό, μία αδράνεια τής ενέργειάς του, επιθυμεί να χειροδικήσει, να διαχειριστεί αυτήν την κένωση, να αναπληρώσει την πτώση τού πυρετού με μία άλλη υποτροπίασή του, με την αναζήτηση και εύρεση μίας ανάφλεξης άλλου είδους.
Η μεγαλύτερη ανάφλεξη, μαζί με τις λέξεις, είναι οι νότες και τα χρώματα, η κλίμακα των μουσικών γραμμών και το φάσμα των χρωμάτων – χωρίς να θέλω να παραλείψω ή να υποτιμήσω το εύρος των αρχιτεκτονικών γραμμών και των γλυπτικών σχημάτων.
Πρόκειται για έσωθεν καταναγκασμό που βρίσκει έτοιμο έδαφος για να καρπίσει, κι αυτός που είναι περισσότερο επικαρπωτής παρά ιδιοκτήτης τού εν λόγω εδάφους, δεν μπορεί παρά να αφεθεί στην διαχείριση τού εδάφους αυτού από τον, νεοεμφανισθέντα αλλά από πολλά χρόνια πριν αναμένοντα, διεκδικητή του.        
Έτσι είχα αρχίσει, με την χρήση των χρωμάτων, σχολικά μολύβια και υδατοχρώματα.
Συν τω χρόνω όμως αυτά ξεχάστηκαν, έδωσαν την θέση τους στο χέρι μου σε άλλα μολύβια, σε πλήκτρα, σε εγγραφές, σε εξαντλητικές ανασκαφές με τις λέξεις, με τούς θησαυρούς τους και τα όριά τους.
Σε τέτοιες στιγμές οριακής εξάντλησης τού λόγου εμφανιζόταν, η παύση τής γραφής και η πτώση τού πυρετού της, και σχεδόν αταβιστικά η ανάδυση τού χρώματος που είχε τις ήπιες εκφορές της και τις καταιγιστικές εξάρσεις της, τις ανεξάντλητες επαναφορές της και τις ακραίες επιδόσεις της, κορυφώσεις, καταβυθίσεις, εκρήξεις και στύσεις, μία εκροή ανάλογη με εκείνη των λέξεων, με την ίδια ασύνορη φανέρωση τών κινήσεων τού μύθου και τού πόθου.
Τώρα η γλώσσα μιλούσε με χρώματα, και έλεγε το αφανές και το ενδογενές, απλωμένη σε επιφάνειες από χαρτί οι οποίες γίνονταν τα επιφάνια μιάς άγνωστης ενδοχώρας.
Αυτήν θα ξεφυλλίσει ο επισκέπτης τής έκθεσης, φυλλομετρώντας τα «Τετράδια» με την δική του αφή.»
 
«Σπάνια συγγραφείς διασώζουν τη σχεδιαστική χειρονομία τους από τη φετιχιστική μετατροπή της σε ζωγραφικό έργο», σημειώνει ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, επιμελητής της έκθεσης και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, «Ο Δημητριάδης, σε συνέχεια του Βικτώρ Ουγκώ, περιορίζει την εντυπωσιακά πλούσια ενασχόληση με το χρώμα και τις μορφές, στην καθαυτό έκφραση που ολοκληρώνει τη γραφή του χωρίς να την μετατρέπει σε εικαστικό αντικείμενο.
Τα Τετράδια προσεγγίζουν μέσα από εμμονές, τον ορατό και αόρατο, το ρητό και άρρητο κόσμο του συγγραφέα. Στον περιορισμένο χωρικά και χρονικά τόπο όπου γράφει, προκειμένου να μη διακόψει τη συγκέντρωσή του, για να απελευθερώσει το λόγο από τη συνεχή ροή των λέξεων και το σώμα από τη συνεχή χρήση της αλφαβητικής γραφής, χρησιμοποιεί μολύβια και χρώματα ως συνέχεια της γραμμής και της χειρονομιας, ως νοητική άσκηση που συγκρατεί σχήματα κι εκφράσεις χωρίς να τα μεταθέσει στον κόσμο των εικόνων.
.
Στις σελίδες αυτές ο θεατής μπορεί ίσως να προσλάβει ένα μεγάλο μέρος της μοντέρνας τέχνης ως εικαστική αναφορά, Το συγγραφέα όμως αφορά όχι η αναπαράσταση της εικόνας αλλά η απελευθέρωση της γραφής. Ο Δημητριάδης στέκεται μόνος και εκκρεμής στο χώρο της εικαστικής πρακτικής. Όπως γράφει ο ίδιος:  "Το διάστημα ανάμεσα στην παύση τής γραφής – κοπιαστική επανάπαυση και άκαρπη αγρανάπαυση– είναι ένα χρονικό χάσμα που πολύ δύσκολα βρίσκει συμπλήρωση." Στην άσκηση αυτογνωσίας, ο συγγραφέας πειραματίζεται αλλά δεν διερευνά μιαν άλλη ιδιότητα. Η ίδια χειρονομία αναπτύσσει τη γραφή και στέκεται σε ένα βλέμμα, με εμμονή.
Είκοσι συνεχή χρόνια ο Δημητριάδης περιεργάζεται το όριο μιας πράξης που αδιαφορεί παντελώς να μετατρέψει το υποκείμενο σε αντικείμενο, την ιδιωτική γλώσσα σε κωδικοποίηση. Οι σελίδες αυτές δεν ανάγονται σε κανέναν κώδικα ανάγνωσης. Δε συνιστούν ούτε τον μυστικό κήπο, ούτε την αισθητική του συγγραφέα. Αντίθετα, αναπαράγονται σαν τα αγριολούλουδα που φυτρώνουν πεισματικά εκεί που δεν τα σπέρνεις. Ανείπωτη είναι η έκπληξη μπρος στα χρώματα που ξεπετιόνται τυχαία κι αναπάντεχα, ενώ παράλληλα θεσπίζουν μιαν απροσδόκητη νομοτέλεια, πέρα από όποια θέση ούτε άρνηση.
Η έκθεση των Τετραδίων, μετατρέπει το μουσείο σε αχανές αναγνωστήριο θέτονας εκατοντάδες τετράδια και χιλιάδες ιδιόχειρες σελίδες στη διάθεση του θεατή, να τις αγγίξει με τα μάτια ή με το χέρι, με τις αισθήσεις ή με το νου. Αυτό το άγγιγμα είναι το καθαυτό γεγονός της έκθεσης.»
 
Στο πλαίσιο της έκθεσης διοργανώνονται δύο εκδηλώσεις:
 
Μια σειρά συναντήσεις με το συγγραφέα και με φίλους ή ειδικούς του έργου του θα εμπλουτίσουν το λόγο και την πολυδιάστατη αυτή προσέγγιση ανάμεσα στο λόγο και την εικόνα, τις λέξεις και τα χρώματα.
Την Πέμπτη 11 Ιουνίου, στις 20:00 θα παρουσιαστεί το έργο Λυκάων σε μορφή αναλογίου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, με τη συμμετοχή του συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη και του ηθοποιού Ορέστη Καρύδα.  

Την Πέμπτη 2 Ιουλίου στις 20:00 ο Δημήτρης Δημητριάδης θα συνομιλήσει με φίλους για το έργο του.

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη (1944).
Το 1963, με υποτροφία τού βελγικού κράτους, σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στις Βρυξέλλες, στην I. N. S. A. S. (Institut National des Arts du Spectacle).
Το 1968, ανέβηκε στο Παρίσι, στο Théâtre de la Commune d’Aubervilliers, από τον Patrice Chéreau, το πρώτο θεατρικό του έργο, Η Τιμή της Ανταρσίας στην Μαύρη Αγορά (1965-66).
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1971, ασχολήθηκε με επαγγελματικά με την μετάφραση. Μετέφρασε : Jean Genet, J.-P. Sartre, Maurice Blanchot, Georges Bataille, Kostas Axelos, W. Gombrowicz, Molière, Michel Butor, W. Shakespeare, D. de Nerval, Marguerite Duras, G. Courteline, M. Maeterlinck, H. de Balzac, B. – M. Koltès, P. D. la Rochelle, Samuel Beckett, Julien Green, E.M. Cioran, T. Williams, καθώς και αρχαίο δράμα : Αισχύλο (Ορέστεια) και Ευριπίδη (Φοίνισσες, Ιππόλυτος, Ελένη, Ιφιγένεια η εν Ταύροις). 
Το προσωπικό του έργο ξεκίνησε το 1978 με το πεζογράφημα Πεθαίνω σαν χώρα, και ακολούθησε, το 1980, η ποιητική ενότητα Κατάλογοι 1-4.
.
Παράλληλα, προχώρησε στην συγγραφή θεατρικών έργων από τα οποία έχουν δημοσιευτεί τα εξής : Η Νέα Εκκλησία τού Αίματος (1983), Το ΄Υψωμα (1991), Η Άγνωστη Αρμονία τού Άλλου Αιώνα (1993), Η Αρχή τής Ζωής (1995), Η Ζάλη των ζώων πριν την σφαγή (2000), Λήθη και άλλοι τέσσερις μονόλογοι (2002), Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών (2003), Οδυσσέας (2003), Ιθάκη (2004), Όμηρος (2006), τρίπτυχο που έχει τον γενικό τίτλο Ομηριάδα, Insenso (2007), Χρύσιππος (2008), Το άγγιγμα τού βυθού (2008), O Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας (2009) .
Το 1986, δημοσίευσε το πεζογράφημα Η Ανάθεση. Η Ανθρωπωδία. Προοίμιο σε μια Χιλιετία, το οποίο συνεχίστηκε, το 2002, με την δημοσίευση των δύο πρώτων τόμων (1ος και 7ος) τού δεκάτομου μυθιστορήματος Η Ανθρωπωδία. Μία ατελής Χιλιετία.
Το 2005 κυκλοφόρησε Το πέρασμα στην άλλη όχθη, μία μεταγραφή ραδιοφωνικών συνομιλιών, ακολούθησετο αφήγημα Η μεταφορά (2007), και η συλλογή δοκιμιακώνκειμένων με τον τίτλο Η Εμπράγματη Φαντασία (2007). Το 2008εκδόθηκε το πεζογράφημα Εκπνοή, πρώτο μέρος του τριπτύχου με τον γενικό τίτλο «Κηδεύω».
To 2010 ο “Τόκος», το 2011 το «Κηδεύω Β΄, Ανάβλεμμα» και «Κηδεύω Γ΄, Χερετισμός», το 2011 το δοκίμιο «Ο πόνος ως πόλη» και το θεατρικό «Ο,τι πιο πολύ ποθείς», ενώ το 2012 «Ο Αιώνιος Στρατός».
Το 2013 κυκλοφορούν τα θεατρικά «Φαέθων», «Η Εκκένωση» και «Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου», καθώς και το δοκίμιο «Το Απρόσβατο».
Το 2015, εκδίδονται τα θεατρικά «Στροχάιμ» και «Τρωάς».
Η σειρά των Καταλόγων συνεχίστηκε με τις ενότητες : Κατάλογοι 5-8/ Οι σκηνές του μαρτυρίου, Κατάλογοι 9/Οι Ορισμοί, Κατάλογοι 10-12, Κατάλογοι 13-14/ Πένθη.
 
METAΦΡΑΣΕΙΣ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ (που έχουν εκδοθεί) 
1. Στα γαλλικά :
α. Πεθαίνω σαν χώρα, μετ. Michel Volkovitch, εκδ. Les Solitaires Intempestifs (2005)
β. Η Ζάλη των ζώων πριν την σφαγή, μετ. Olivier Goetz και Armando Llamas, εκδ. Les Solitaires Intempestifs (2002).
 
γ. Λήθη και άλλοι τέσσερις μονόλογοι, μετ. Dominique Grandmont, εκδ. La Lettre volée (2002).
δ. Χρύσιππος, μετ. Michel Volkovitch, εκδ. Les Solitaires Intempestifs (2009)
ε. Φαέθων, μετ. Michel Volkovitch, εκδ. Les Solitaires Intempestifs (2009)
στ. Ο κυκλισμός τού τετραγώνου, μετ. Claudine Galea-Δήμητρα Κονδυλάκη, εκδ. Les Solitaires Intempestifs (2009)
ζ. Insenso / Stroheim, μετ. Robert Davreux-Constantin Bobas, εκδ. espaces34 (2009) / μεταδόθηκαν από την France-Culture, το πρώτο σε σκην. Alexandre Plank, το δεύτερο σε σκην. Francois Christophe, 25 Απριλίου 2010
η. Le théâtre en écrit, εκδ. Les Solitaires Intempestifs (2009)
θ. Κατάλογοι 1-4, μετ. Robert Longueville και τού συγγραφέα, εκδ. La Lettre volée, (2010)
2. Στα ισπανικά :
Ο Γύρος τού κόμπου, μετ. Cristina Mayorga, και Λήθη και άλλοι τέσσερις μονόλογοι, μετ. Alfonso Silván, εκδ. Teatro del Astillero, Colección Dramatica Contemporanea / Atelier Européen de la Traduction, (2004).
3. Στα πορτογαλικά :
Η Ζάλη των ζώων πριν την σφαγή, Πεθαίνω σαν Χώρα, Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών, Ομηριάδα (Οδυσσέας, Ιθάκη, Όμηρος), μετ. José António Costa Ideias,   εκδ. Artistas Unidos, Livrinhos de Teatro, (2006). 
4. Στα γερμανικά :
α. Πεθαίνω σαν χώρα, μετ. Dieter Klemm. Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αριθμ. 54, 2001, τού περιοδικού Lettre International.
β. Λήθη, μετ. Hans Eideneier. Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αριθμ. 64, 2004, τού περιοδικού Lettre International.
γ. Η μεταφορά, μετ. Dieter Klemm. Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αριθμ. 83, 2008, του περιοδικού Lettre International.
δ. Η Λήθη και άλλα έργα, μετ. Torsten Israel, εκδ. Theater der Zeit, 2007
5.Στα ιταλικά :
α. Πεθαίνω σαν χώρα, μετ. Dimitri Milopulos και Barbara Nativi. Δημοσιεύτηκε στο θεατρικό περιοδικό Quaderni di Hystrio, (2003).
β. Η Ζάλη των ζώων πριν την σφαγή, μετ. Maurizio de Rosa. Δημοσιεύτηκε στο θεατρικό περιοδικό Quaderni di Hystrio, (2003).
6.Στα ρουμάνικα :
Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών, μετ. Elena Lazar, εκδ. Omonia / Atelier Européen de la Traduction, (2004).
7. Στα καταλανικά :
Πεθαίνω σαν χώρα, μετ. Joan Casas, Arola Editors, 2014
8. Στα αλβανικά:
Πεθαίνω σαν χώρα, μετ. Ελεάννα Ζιάκου, Zenit editions, 2015
 
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ
α. Η Τιμή τής Ανταρσίας στην Μαύρη Αγορά, Παρίσι, σκην. Patrice Chéreau, 1968.
β. Πεθαίνω σαν χώρα : 2002, Φλωρεντία, Teatro de la Limonaia, σκην. Maurizio Donadoni – 2003, Παρίσι, Théâtre du Rond-Point, σκην. Yannis Kokkos – 2003, Μιλάνο, Piccolo Teatro, σκην. Flavio Ambrosini – 2007, Αθήνα, σκην. Μιχαήλ Μαρμαρινός – 2008, Παρίσι, Theatre de Bobigny, σκην. Anne Dimitriadis – 2008-2009, Παρίσι, Theatre de Bobigny, σκηνοθεσία Anne Dimitriadis / μεταδόθηκε από την France-Culture, σκην. Cedric Aussir, 11 Απριλίου 2010 – 2013, Λισαβώνα, Teatro Nacional de Catalonia, σκην. Albert Arribas.
γ. Λήθη : 1998, Παρίσι, Petit-Odeon, σκην. Jean-Christophe Bailly – 2000, Παρίσι, Bobigny, σκην. Anne Dimitriadis – 2002, Αθήνα, Θέατρο Αττις, σκην. Θόδωρος Τερζόπουλος / μεταδόθηκε από την France-Culture, σκην. Cedric Aussir, 11 Απριλίου 2010 – 2011-12, Θέατρο Πορεία, σκην. Δημήτρης Τάρλοου, 2011-2012
δ. Η Αρχή τής Ζωής, Αθήνα, Θέατρο τού Νότου, σκην. Στέφανος Λαζαρίδης, 1995 / Les Remplaçantes, μετ. Μαρία Ευσταθιάδη-Eric da Silva / μεταδόθηκε από την France-Culture, σκην. Marcel Bozonnet, 18 Απριλίου 2010  
ε. Η Ζάλη των ζώων πριν την σφαγή, Αθήνα, Θέατρο τού Νότου, σκην. Γιάννης Χουβαρδάς, 2000 / Odeon, Theatre de l’ Europe, σκην. Caterina Gozzi, 2010 /  μεταδόθηκε από την France-Culture, 2 Μαΐου 2010 – Ομάδα Δ. Μπίτου, σκην. Δ. Μπίτος, 2014

στ. Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών, Αθήνα, Θέατρο τού Νότου, σκην. Γιώργος Λάνθιμος, 2003 – Θεσσαλονίκη, Θεατρική Ομάδα Ακτίς Αελίου, σκην. Νίκος Σακαλίδης.   

ζ. Οδυσσέας / Ιθάκη, Θεσσαλονίκη, Θεατρική Ομάδα DameBlanche, σκην. Χρύσα Καψούλη, 2003-2006 / Homériade, σκην. Caterina Gozzi, Theatre National d’ Orleans, 2008
η. Ο Ευαγγελισμός τής Κασσάνδρας, Θεατρική Ομάδα DameBlanche, σκην. Χρύσα Καψούλη, Δελφοί, 2009.
θ. Ο κυκλισμός τού τετραγώνου, Odeon-Theatre de l’ Europe, σκην. Giorgio Barberio Corsetti, 14 Μαΐου – 12 Ιουνίου 2010 – Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σκηνοθεσία Δημήτρης Καραντζάς, Οκτώβριος 2013.
ι. Τόκος, Η νέα Σκηνή, σκην. Λευτέρης Βογιατζής, 12-15 Ιουλίου 2010
κ. Insenso, Φεστιβάλ Αθηνών, σκην. Μιχαήλ Μαρμαρινός, Ιούλιος 2012
μ. . Πολιτισμός, Ομάδα Bijou de Kant, σκην. Γιάννης Σκουρλέτης, Δεκέμβριος 2013
ν. Φαέθων, Νέα Σκηνή Λευτέρης Βογιατζής, σκην. Δημήτρης Καραντζάς, 19 Φεβρουαρίου 2015
ξ. Στροχάιμ, Από Μηχανής Θέατρο, σκην. Σταμάτης Φασουλής, 26 Απριλίου 2015
 
Μουσείο Άλεξ Μυλωνά- Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης 
Πλ. Αγίων Ασωμάτων 5, Θησείο
10554 Αθήνα
T: 210 3215717
F: 210 3215712
 
Ώρες λειτουργίας:
Πέμπτη           : 13.00 – 21.00
Παρασκευή – Σάββατο : 11.00 – 19.00
Κυριακή          : 11.00 – 16.00
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη : Κλειστά

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο μονόλογος «Δυο γυμνά άσπρα χέρια» με τη Μ. Μποτέλλη «Πέρα από αυτό που βλέπεις»…  Από την Νέλη Βυζαντιάδου.
Ο μονόλογος «Δυο γυμνά άσπρα χέρια» με τη Μ. Μποτέλλη «Πέρα από αυτό που βλέπεις»… Από την Νέλη Βυζαντιάδου.
με 0 Σχόλια 419 Views
Ο θεατρικός μονόλος «Δυο γυμνά άσπρα χέρια» σε κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία της Μελίνας Μποτέλλη παρουσιάστηκε με επιτυχία στο Βαφοπούλειο θέατρο, γιατί «Πέρα από αυτό που βλέπεις»... θα δοθούν όλες οι απαντήσεις με τη ματιά της Ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου. 
Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή