Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Η αδερφή μου» διαβάσαμε και σχολιάζουμε…

2139 Views
Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Η αδερφή μου» διαβάσαμε και σχολιάζουμε… Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Η αδερφή μου» διαβάσαμε και σχολιάζουμε…

Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Η αδερφή μου» διαβάσαμε και σχολιάζουμε…

Η αρρώστια είναι, σύμφωνα με το Σταύρο Ζουμπουλάκη, το κύριο φιλοσοφικό ερώτημα, με αφορμή την ασθένεια της αδελφής του, του πιο αγαπημένου του προσώπου στον κόσμο μετά τα παιδιά του, όπως θα πει ο ίδιος. Μια ασθένεια χρόνια η οποία επηρέασε, όπως παραδέχεται, με καθοριστικό και ανεξίτηλο τρόπο τη φιλοσοφία της ζωής του. Για τον Ζουμπουλάκη, «η αρρώστια θέτει με τον οξύτερο τρόπο, το ζήτημα του νοήματος της ζωής, του Θεού, της σχέσης με τους άλλους, της ευδαιμονίας, της χαράς». Ξεκαθαρίζει ότι δεν ασπάζεται τη μεταφυσική του πόνου ούτε και την εξαγνιστική του λειτουργία. Θεωρεί ότι «όποιος δεν έχει πονέσει θα γίνει μοιραία ένας ρηχός και λίγο ως πολύ ανόητος άνθρωπος».
Μια αλήθεια απλή αλλά παραγνωρισμένη αναδύεται από την αρχή ήδη του βιβλίου.
«Η αρρώστια, η δική σου και των άλλων, σε οδηγεί να εκτιμάς την αξία των πιο κοινών και καθημερινών πραγμάτων της ζωής και ταυτόχρονα να σχετικοποιείς, χωρίς να μηδενίζεις, τη σημασία των άλλων, που θεωρούνται σημαντικά».
Η Γιούλα Ζουμπουλάκη, η αδερφή του συγγραφέα, πέθανε εξήντα ετών, έχοντας ζήσει μια ζωή βασανισμένη από κρίσεις επιληψίας η οποία ήταν εξαιρετικά ανθεκτική στη φαρμακευτική αγωγή. Μια κοπέλα που «ήταν από μικρή ένα ταλαντούχο παιδί, ένα προικισμένο πλάσμα: πρώτη μαθήτρια στο Δημοτικό, σημαιοφόρος αργότερα στο Γυμνάσιο όλα τα χρόνια· ζωγράφιζε καλά, έγραφε ακόμη καλύτερα, τραγουδούσε θαυμάσια, χόρευε όλους τους χορούς. Και πανέμορφη· το πρόσωπό της από τα σπάνια».
 
Ένα σπάνιο και χαρισματικό πλάσμα που το χτυπά μια απρόοπτη και ανεξέλεγκτη ιατρικά ασθένεια. Και μαζί χτυπά, βέβαια, και όλη της την οικογένεια με πρώτο τον αδερφό της ο οποίος συμπάσχει και υποφέρει μαζί της σιωπηλά. «Ένα πράγμα ξέρω σήμερα με βεβαιότητα, ότι εκεί στα δεκατέσσερα- δεκαπέντε έπαψα να μεγαλώνω. Είχα ήδη ενηλικιωθεί. Είχε πια σχεδιαστεί της ζωής μου η περιοχή».
Η οικογένεια παίρνει την απόφαση να μη μιλήσει σε κανέναν απολύτως για την ασθένεια της Γιούλας. Όπως οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες, κρύβουν την ασθένεια και φορτώνονται ένα ακόμη δυσβάσταχτο φορτίο. «Δε μιλάμε, δε συζητάμε για όσα μας πονάνε». Ίσως ένας λόγος που ο συγγραφέας αποφασίζει να «ξεγυμνωθεί» γράφοντας αυτό το βιβλίο.
 
Και μέσα από το καθημερινό μαρτύριο, τα ξενύχτια, τη διαρκή αβεβαιότητα, την ανημποριά μπροστά στην αδάμαστη ασθένεια, προβάλλει φυσικά το αδυσώπητο «γιατί» που ταλανίζει όλους τους χρόνια πάσχοντες και τους οικείους τους. Σε αυτό το σημείο μας δίνονται οι καλύτερες σελίδες του βιβλίου και μας αποκαλύπτεται ένα βίωμα πίστης ξεχωριστής ποιότητας. «Η αμφιβολία για το θεό σε κάνει να ακούς καθαρότερα τη φωνή του ανθρώπινου πόνου… η ανθρώπινη οδύνη, σε όλες τις μορφές της, αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για να φτάσει κανείς στον θεό ως αγάπη, για να οδηγήσει τον άνθρωπο να τον αναζητήσει και να τον αγαπήσει.»
 
Ο Ζουμπουλάκης χωρίς να ομφαλοσκοπεί μας δίνει ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό που δεν είναι όμως προσωπικό, σε καμιά περίπτωση δε μένει σε ένα ερμητικό ιδιωτικό χώρο. Μέσα από το προσωπικό δράμα του συγγραφέα και τους στοχασμούς του πάνω στα μεγάλα ζητήματα της ζωής για την αρρώστια, τον πόνο, τη χαρά, την πίστη, τη ζωή και το θάνατο, ο κάθε αναγνώστης θα αναγνωρίσει δικές του εμπειρίες και προβληματισμούς.
 
Ένα λακωνικό – γιατί τα σημαντικά δε χρειάζονται πολλά λόγια – βιβλίο το οποίο μοιάζει σα να πέφτει από τον ουρανό και σε ξαφνιάζει σαν καλοκαιρινή μπόρα. Μια μπόρα που όσο προχωράς ανακαλύπτεις ότι πρόκειται για μια εκ βαθέων παρηγορητική ροή δακρύων που έρχεται να ξεπλύνει και να απαλύνει μια χρόνια πικρία και ένα θρήνο χωρίς να επιχειρεί να τα καμουφλάρει για να γίνουν πιο εύπεπτα για τον αναγνώστη. Ένα βαθιά συναισθηματικό ανάγνωσμα χωρίς όμως πουθενά να γίνεται μελοδραματικό και πολύ περισσότερο μεμψίμοιρο.
 
Η προσωπικότητα, η ζωή και ο θάνατος της αγαπημένης αδερφής σημάδεψε ανεξίτηλα το συγγραφέα και το βλέμμα της στο εξώφυλλο του βιβλίου συντροφεύει κάθε του λέξη. «…Γιούλα μου, σου λέω τώρα κάτι που δεν σου είπα ποτέ, αν και εσύ η πανέξυπνη μπορεί να το είχες καταλάβει, ότι σου χρωστάω τα πάντα.»
 
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ‘Πόλις’.

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή