Συγγραφείς σε καραντίνα - Αιμίλιος Σολωμού: Ημερολόγιο «εγκλεισμού» ή πόσα πέταλα έχει μια μαργαρίτα.

4601 Views
Συγγραφείς σε καραντίνα - Αιμίλιος Σολωμού: Ημερολόγιο «εγκλεισμού» ή πόσα πέταλα έχει μια μαργαρίτα. Συγγραφείς σε καραντίνα - Αιμίλιος Σολωμού: Ημερολόγιο «εγκλεισμού» ή πόσα πέταλα έχει μια μαργαρίτα.

 

.

 

 
 
Συγγραφείς προσκαλούνται και καλούνται να εξομολογηθούν στην Κουλτουρόσουπα πως αντιμετωπίζουν το #Μένουμε_σπίτι δίνοντας το δικό τους οδηγό επιβίωσης στην εποχή ενός αόρατου εχθρού...
 
Αιμίλιος Σολωμού

Ημερολόγιο «εγκλεισμού» ή πόσα πέταλα έχει μια μαργαρίτα. 
 
 
Είναι εύκολο να μιλά κανείς για ημερολόγιο «εγκλεισμού». Είναι πολύ εύκολο μέσα στην ασφάλεια και τις ανέσεις του σπιτιού μου να το ονομάζω αυτό «φυλάκιση». Είναι ακόμα πιο εύκολο να παρακολουθώ στην τηλεόραση, από το προστατευμένο περιβάλλον μου, τον αριθμό των νεκρών στη χώρα μου ν’ αυξάνει, και την τραγωδία να απλώνεται σε όλο και περισσότερες χώρες. Τόσο έχω εθιστεί σε αριθμούς κρουσμάτων και αριθμούς θανάτων, που απέκτησα ανοσία. Δε με τρομάζουν πια οι αριθμοί. Όπως δε με τρόμαξαν και δε με συγκίνησαν οι εκατόμβες των νεκρών στη Συρία, στην Υεμένη, στο Ιράκ, οι λιμοί στην Αφρική. Είμαι αναίσθητος.
 
Ασφαλώς και ανησυχώ μπροστά στο ενδεχόμενο η κατάσταση να ξεφύγει από τον έλεγχο και στη δική μου χώρα. Αλλά, προς το παρόν, εγώ είμαι ασφαλής, ζω στον μικρόκοσμό μου. Όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν μακριά μου, σ’ έναν άλλο κόσμο, «μακριά στην Ισπανία,/που έχει ψηλά βουνά/και θάλασσα πλατιά», που λέει και το παιδικό τραγούδι. Εγώ μπορώ ακόμα να σπάω πλάκα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να διεκτραγωδώ τον «εγκλεισμό» μου, στην εποχή της καραντίνας. Είναι η ώρα να μοιράσω καρδούλες στην οθόνη μου. Όλα τα άλλα μου φαίνονται εικονική πραγματικότητα.
 .
.
Το ξέρω πως συμμετέχω σε ένα απέραντο θέατρο, του παραλόγου ή του παραλογισμού, που απλώνεται από το σπίτι μου μέχρι τη μακρινή Κίνα. Συμμετέχω, και μέσα σε αυτό το θέατρο υποκρίνομαι. Καμώνομαι τον Κινέζο, συμπάσχω με τους κατοίκους της Γιουχάν. Istand with Italy, stand with Spain, Istand… Όχι, μπερδεύομαι. Τα υπόλοιπα «stand» είναι για την εποχή προ κορωνοϊού. Παρακολουθώ τα διαγγέλματα των πολιτικών εδώ και αλλού. Με πόνο ψυχής, με μάτια βουρκωμένα, απευθύνονται στους πολίτες, είναι φορτισμένα συναισθηματικά. Το ξέρω, τα πραγματικά δάκρυά τους τα κρατάνε για άλλες περιστάσεις, όσο και να πιέζω τον εαυτό μου να πιστέψει πως αυτή τη φορά δεν ήταν κροκοδείλια, αυτά που θα μπορούσαν να ήταν δάκρυα, αλλά δεν ήταν. Όταν τελειώσει αυτή η ιστορία, θα είναι μια άλλη ιστορία.
 
Σκέφτομαι πως όλη αυτή η κατάσταση έχει και μια γοητεία, έναν χαρακτήρα περιπέτειας πρωτόγνωρο. Σύσσωμη η ανθρωπότητα δεν είχε βιώσει ξανά στο παρελθόν μια ανάλογη, καθολική απειλή. Ο Κινέζος, ο Νεοζηλανδός, ο κάτοικος της Γροιλανδίας, του Λιχτενστάιν, της Νοτίου Αφρικής, της Χιλής και της Νέας Υόρκης αισθάνεται λίγο πολύ όπως εγώ, η καθημερινότητά μας ταυτίζεται. Μόνο στα βιβλία δυστοπίας, στις αμερικάνικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας για την αλλαγή του κλίματος, την πτώση ενός τεράστιου μετεωρίτη, την εισβολή εξωγήινων, την επιβολή ενός παγκόσμιου ολοκληρωτικού καθεστώτος, «βιώσαμε» κάτι ανάλογα συναρπαστικό. Τώρα είναι η ώρα η πραγματικότητα να ξεπεράσει τη φαντασία.
 
Μου ζητούν να εκχωρήσω ένα μέρος της ελευθερίας μου για ν’ αντιμετωπίσουμε την παγκόσμια απειλή. Κι εγώ κάνω πως δυσπιστώ, αντιδρώ και φωνάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανάμεσα σ’ αυτές τις χιλιάδες διαδικτυακές φωνές που υψώνουν τη φωνή τους/κραυγάζουν την οργή τους,/πνίγεται και η δική μου φωνή/μέσα τη σιωπή τους. Κι αναρωτιέμαι, καθώς ο καθένας ακούει μόνο τη δική του φωνή, που δεν φτάνει πιο πέρα από την οθόνη του, το πολύ μέχρι τα δύο μέτρα ασφαλείας των ιολόγων, για ποιαν ελευθερία μιλώ; Ποια ελευθερία περιστέλλεται; Ποιαν ελευθερία βιώναμε τόσα χρόνια; Σκέφτομαι πως η ανάμνηση της «ελευθερίας» μου πριν την καραντίνα, είναι αντιστοίχως ανάλογη του «εγκλεισμού» μου. Στον κατ’ οίκον περιορισμό μου, ζω τις ψευδαισθήσεις μου.Σκέφτομαι. Κι ύστερα αναρτώ χαμογελαστές φωτογραφίες από κάθε γωνιά στο «μπουντρούμι» μου. Είναι η ώρα να μαζέψω καρδούλες.
 
Αλλά, ξεχάστηκα. Ναι, έχει μια γοητεία όλη αυτή η κατάσταση. Πρώτη φορά βιώνουμε στ’ αλήθεια, ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μέσα στον παροξυσμό μου, αναρωτιέμαι πάλι, αν όλη αυτή η ιστορία με την πανδημία δεν είναι παρά ένα τεράστιο κόλπο, μια φάρσα, μια κινηματογραφική ταινία, σε ζωντανή μετάδοση που προβάλλεται ταυτόχρονα σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης με δισεκατομμύρια κομπάρσους. Βάζω στοίχημα πως αν στρέψω το κεφάλι πίσω ξαφνικά, θα τσακώσω τον φακό της κινηματογραφικής κάμερας καρφωμένο πάνω μου.
 
Είναι εύκολο να μιλώ εγώ για ημερολόγιο «εγκλεισμού». Όμως, ο εγκλεισμός αποκτά πραγματικό νόημα εκεί που υπάρχει πραγματικό νόημα. Για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, όσους πραγματικά κινδυνεύουν. Για όσους νοσούν και υποφέρουν. Ο εγκλεισμός χωρίς εισαγωγικά είναι για όσους αυτές τις μέρες, όπως και τις προηγούμενες, όπως και τις επόμενες, παραμένουν κλεισμένοι σε φυλακές σε κάθε γωνιά του πλανήτη, για τα πιστεύω και τις ιδέες τους, επειδή αντέδρασαν σε κάθε μορφή ρατσισμού και ολοκληρωτισμού. Σε όσους υποφέρουν πίσω από τον τοίχο που χωρίζει το δικό τους σπίτι από το σπίτι του «έγκλειστου» γείτονα.
 
Για μένα είναι απλώς μια περιπέτεια, μια παρέκκλιση από τη ρουτίνα. Θα περάσει. Μέσα στο αποστειρωμένο περιβάλλον μου, ο «εγκλεισμός» μου είναι μια ευκαιρία. Τώρα έχω την πολυτέλεια να περνώ περισσότερο χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ. Οι καθημερινές μου μοιάζουν με σαββατοκύριακα.
 
Μέχρι το μεσημέρι, έχω σχεδόν πλήρες πρόγραμμα, όπως πριν την καραντίνα στο Λύκειό μου. Τα μαθήματα παραδίδονται εξ αποστάσεως μέσω του διαδικτύου. Το έχουν ανάγκη τα ίδια τα παιδιά. Θέλουν να δουν, να ακούσουν έστω από την οθόνη του υπολογιστή τους, τους φίλους τους, ακόμα και στο πλαίσιο ενός μαθήματος. Κάθε αστείο, κάθε γέλιο, τώρα μετρά διπλά, ελαφρύνει τον «εγκλεισμό» τους. Στην αρχή θα είναι ενθουσιασμένοι. Έπειτα, κι αυτό θα καταντήσει ένα μάθημα, όπως όλα τ’ άλλα. Το ενδιαφέρον τους θα ατονήσει. Όλα θα καταντήσουν πάλι μια ρουτίνα όπως παλιά. Στα διαλείμματα δε θα μιλήσω με τους συναδέλφους. Θα ρίξω μια ματιά στα παιδιά μου που βρίσκονται στο σαλόνι, θα πούμε ένα αστείο. Ύστερα, θα πεταχτώ στην υπεραγορά, στο φαρμακείο. Θα επιστρέψω με μια μάσκα πάνω από τη μάσκα, με γάντια, και ένα σωρό σακούλες πλαστικές.
 
Από το γραφείο στη σοφίτα, θα βγω έξω στην ταράτσα του σπιτιού μου. Απ’ εδώ θα έχω μια μεγαλύτερη αίσθηση «ελευθερίας». Κοιτάω γύρω. Μια πολυκατοικία απέναντι, λίγα σπίτια, ένα άδειο οικόπεδο με μια κίτρινη θάλασσα από μαργαρίτες. Και από την άλλη το ταρατσάκι του γείτονα. Από ένα μικρό άνοιγμα φαίνεται ο απέναντι μακρινός λόφος. Κάποια στιγμή θα την προσέξω. Στη γωνιά, ανάμεσα στο τσιμέντο, στην πλαστική γλάστρα, φύτρωσε στρυμωγμένη μια μαργαρίτα. Κάποιο πουλί θα κουβάλησε εδώ πάνω τον σπόρο. Και θα μεγάλωνε όλες αυτές τις μέρες. Είναι πια ανθισμένη, με έξι λουλούδια και δεκάδες μπουμπούκια έτοιμα να εκραγούν.
 .
Τώρα πια, σε κάθε διάλειμμα, βρίσκω ευκαιρία να την παρατηρήσω. Πόσα πέταλα έχει μια μαργαρίτα; Αρχίζω να μετρώ. 13, 13, 14… Δε βγάζω άκρη. Αποσύρομαι στην τρύπα μου, στη σοφίτα. Κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή μου, καθώς περιμένω τα παιδιά να συνδεθούν. Στα δάχτυλά μου απομένει ακόμα η μυρωδιά της μαργαρίτας. Την άλλη μέρα τη βρίσκω κάπως τσακισμένη, γερμένη στο πλάι. Της βάζω ένα πρόχειρο στήριγμα. Ορισμένα πέταλα έχουν αρχίσει ήδη να χάνουν το χρώμα τους, αδυνατίζουν, ξεθωριάζουν, μαραίνονται. Ποτίζω τη γλάστρα. Και μετρώ ξανά… 13, 14, 14, 15, 14, 13. Κάθε μαργαρίτα είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Μέρα παρά μέρα τη βγάζω φωτογραφίες. Έπειτα κάθομαι και παρατηρώ τις αλλαγές.
 
Από αυτό το ταρατσάκι μπορώ να ονειρεύομαι.
 
Είμαι και πάλι μικρό παιδί και περπατώ στις ρεματιές και τους κάμπους του χωριού μου. Ονειρεύομαι ότι βαδίζω σε μονοπάτια βαθιά μέσα στο δάσος. Ονειρεύομαι ότι ψαρεύω και πάλι από την άκρη της θάλασσας ή τις όχθες μιας λίμνης. Ονειρεύομαι τον ήρωα του επόμενου βιβλίου μου.
 
Έτσι οι ώρες περνούν.
 .
.
Με τα παιδιά μου το διασκεδάζω. Κάνουμε μάθημα ίσα ίσα καμιά ώρα, για να κρατήσουν επαφή με την παλιά τους ρουτίνα. Έπειτα είναι ελεύθερα να ασχοληθούν με δραστηριότητες που τους αρέσουν, να ζωγραφίσουν, να διαβάσουν, να δουν τηλεόραση. Λέμε συνεχώς αστεία μεταξύ μας, σκαρφιζόμαστε ιστορίες, υποκρινόμαστε, αλλάζουμε τον ήχο και τον τόνο της φωνής μας, σαν να παίζουμε θέατρο. «Αν δείτε», τους λέω, «κανέναν κορωνοϊό να μου το πείτε. Αυτό μας έλειπε τώρα, να τον αφήσουμε να γυρνάει εδώ μέσα ελεύθερος». Γελάνε. Τις ώρες της ησυχίας, διαβάζουν σιωπηλά σε μια γωνιά, ορισμένες φορές ακούω το μολύβι τους να σέρνεται στο χαρτί.
 
Το βράδυ, όταν πάνε για ύπνο, τους διαβάζω μερικές σελίδες από την Ιλιάδα, αργότερα θα ακολουθήσει η Οδύσσεια. Ήξεραν ήδη αρκετά. Παίρνω φόρα, ύφος και διαβάζω. Ο Διομήδης παίρνει σβάρνα τους Τρώες, η Ελένη μυξοκλαίει, τώρα υποδύεται κάποιαν άλλη, από το μακρινό μέλλον, εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, ο Αίαντας είναι σκληρό καρύδι, ακόμα και για τον ατρόμητο Έκτορα, ο Αγαμέμνονας εξακολουθεί να είναι ένα κ…με περικεφαλαία. Κάθε ιστορία έχει τη δική της φωνή. Οι ιστορίες του Ομήρου, σε συνέχειες, τους κρατούν σε αγωνία. Σκέφτομαι πως τόσες χιλιάδες χρόνια δεν έχασαν ποτέ το ενδιαφέρον τους ούτε την επικαιρότητά τους.
 
Συλλογίζομαι πως αυτός ο «εγκλεισμός» είναι μια ευκαιρία για τους γονείς να έρθουν πιο κοντά στα παιδιά τους. Το έχουν ανάγκη τα παιδιά, ίσως το έχουν περισσότερη ανάγκη οι μεγάλοι. Για να μυηθούν ξανά σ’ έναν κόσμο μαγείας και παραμυθιού, που μέσα στην άχαρη καθημερινότητά τους τον έχουν ξεχάσει.
 
Τα παιδιά κλείνουν τα μάτια τους. Κι εγώ φεύγω για τη σοφίτα μου.
 
Διαβάζω για τον Φίλιπ Ροθ, ό,τι πέσει στα χέρια μου.Θα βγω ακόμα μια δυο φορές στο ταρατσάκι να πάρω αέρα. Κάνει ψύχρα ακόμα. Μέσα στο σκοτάδι θα διακρίνω αμυδρά την ανθισμένη μαργαρίτα. Σκέφτομαι,μέσα στην ερημιά της νύχτας,πως είναι ευκαιρία αυτές τις μέρες να ασχοληθώ με τις πολεμικές τέχνες. Σκέφτομαι πως πρέπει να ξανακοιτάξω κάτι κείμενα που παράτησα εδώ και καιρώ. Σκέφτομαι πως προλαβαίνω να ξαναδιαβάσω το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο ή το λεξικό του Μπαμπινιώτη από την αρχή μέχρι το τέλος. Σκέφτομαι, σκέφτομαι, μα δεν προλαβαίνω. Αργότερα θα δω μια ταινία για την άγρια δύση, από αυτές που πάντα αγαπούσα και αισθάνομαι πως στερήθηκα τα τελευταία χρόνια. Παρατηρώ έκπληκτος πόσο έχουν αλλάξει τα γουέστερν. Η βία είναι ωμή και χωρίς όρια. Οι παλαιότερες διατηρούσαν ακόμα έναν ρομαντισμό. Παρά το συνεχές πιστολίδι, η βία περιοριζόταν σε μια θεατρική κίνηση. Ο Ινδιάνος πέφτει νεκρός από το άλογό του, ο παράνομος δεν προλαβαίνει να τραβήξει το πιστόλι του. Ούτε αίμα, ούτε ανοιγμένοι λαιμοί και εντόσθια.
 .
.
Αρχίζω και πάλι να ονειρεύομαι και να θυμάμαι. Μια φορά και έναν καιρό στην άγρια δύση… Είμαι παιδί στο χωριό μου, στα πέντε έξι μου, τότε που έβλεπα τον Καπνό του πιστολιού. Είμαι ζωσμένος εκατέρωθεν με τα ψεύτικα πιστόλια μου. Φοράω καπέλο καουμπόι που μου πήραν ίσως από κάποιο πανηγύρι. Από τον στάβλο λύνω το γαϊδούρι μας και το καβαλικεύω. Τώρα γυρνάω στις γειτονιές και ψάχνω για παράνομους και Ινδιάνους. Η μάνα μου με βρίσκει στους δρόμους του χωριού να περιπλανιέμαι. Είναι έξαλλη. Στο σπίτι θα φάω το ξύλο της χρονιάς μου…
 
Σκέφτομαι… σκέφτομαι… και σιγά σιγά κλείνουν τα μάτια μου…
 
Έτσι περνούν οι μέρες του «εγκλεισμού» μου. Δεν είναι κι άσχημα. Για τα άλλα, δεν προλαβαίνω.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μιλάντα Σαρικιαχίδου
Μιλάντα Σαρικιαχίδου
Θα σας μιλώ για ιστορίες, θα βρίσκουμε μαζί καταφύγιο στις σελίδες των βιβλίων. Κάθε 8 και 18 του μηνός θα σας παρουσιάζω έρωτες, δράματα, εγκλήματα, πολιτικά σκάνδαλα και πολλά άλλα…μείνετε συντονισμένοι και διαβασμένοι! milanta.phil@hotmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Από Θέση Ισχύος - Η δύναμη του δημόσιου λόγου» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΣΕΡΡΩΝ σε καλοκαιρινή περιοδεία (Πρόγραμμα)
«Από Θέση Ισχύος - Η δύναμη του δημόσιου λόγου» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΣΕΡΡΩΝ σε καλοκαιρινή περιοδεία (Πρόγραμμα)
με 0 Σχόλια 788 Views

Στο επίκεντρο ο δημόσιος χώρος και ο δημόσιος λόγος.  Πολίτες και Πολιτικοί μέσα στην ιστορία. Αψιμαχίες, λόγοι που δίχασαν και ένωσαν, που ανέστησαν το ηθικό και κατακεραύνωσαν αντιπάλους. Λόγοι που ενίοτε καθοδηγούν επιμελώς το κοινό αίσθημα  και φλερτάρουν με τη δημαγωγία.

 
Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή