Είμαι αλλού… Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου.

3672 Views
Είμαι αλλού…  Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου. Είμαι αλλού… Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου.

 

 
Το σενάριο (κι αν δεν υπάρχει παιχνίδι;)
 
Η Αφροδίτη ερωτεύτηκε τον Παύλο με την πρώτη ματιά. Πήγαιναν στο ίδιο γυμναστήριο με αποτέλεσμα να συναντιούνται πολύ συχνά. Από ένα σημείο και μετά φρόντισε να μάθει τις ώρες που ο Παύλος γυμναζόταν και βρισκόταν πάντα εκεί δείχνοντας το ενδιαφέρον της για αυτόν και κάνοντας τα πάντα για να διεκδικήσει την προσοχή του. Ο Παύλος πάλι ήταν αδιάφορος. Ούτε που πρόσεχε γύρω του. Με την Αφροδίτη είχε μόνο ένα 'γεια' κι αυτό όταν είχε διάθεση να χαιρετίσει. Αφοσιωνόταν στην προπόνησή του και δεν άφηνε πολλά περιθώρια για κουβέντες. Όσο πιο απόμακρος έδειχνε, τόσο πιο πολύ της άρεσε.
 
Μέχρι που ένα βράδυ του πρότεινε να βγουν έξω για μια μπύρα. Εκείνος αρνήθηκε λέγοντας πως ήταν πολύ κουρασμένος. Εκείνη επέμενε. Επέμενε και εκείνος. Η επόμενη μέρα ήταν περίεργη καθώς η Αφροδίτη είχε αποφασίσει να κερδίσει σε αυτό το στοίχημα που είχε βάλει με τον εαυτό της και κυρίως με την καρδιά της που χτυπούσε μόνο για αυτόν. Με το που ολοκλήρωσε το πρόγραμμά του τον πλησίασε χωρίς να χάσει ούτε λεπτό. Του είπε πως η πρόταση ισχύει και πάλι. Πριν προλάβει να της απαντήσει του είπε ότι δεν σκοπεύει να σταματήσει να του προτείνει να βγουν μέχρι να δεχθεί. Ο Παύλος εξακολουθούσε να δείχνει αδιάφορος. Το μόνο που της είπε ήταν ότι είναι αλλού εννοώντας προφανώς ότι υπήρχε κάτι άλλο στη ζωή του. Αν δεχόταν να βγουν με αυτόν τον όρο ήταν σύμφωνος.
 
Και βγήκαν. Και πέρασαν καλά. Και έμειναν έξω ως αργά. Και γύρισαν μαζί στο σπίτι της. Και έκαναν σεξ. Αυτός ήταν όντως αλλού. Δεν τον επηρέασε όμως στο το να είναι καλός εραστής. Η Αφροδίτη ήταν ευτυχισμένη. Δεν την ένοιαζε τίποτε άλλο. Της ήταν αρκετό να αγγίζει το σώμα του, να φιλάει τα χείλη του, να μυρίζει την ανάσα του. Ας ήταν αλλού με το μυαλό του. Το σώμα του ήταν δίπλα της και αυτό ήταν μια καλή αρχή. Ποιός ξέρει; Μπορεί στην πορεία να την ερωτευόταν κι αυτός.
 .
.
Και οι μέρες περνούσαν και οι δυο τους συνέχισαν να βρίσκονται. Δεν είπαν ποτέ κάτι για σχέση και ούτε μίλησαν για τις ζωές τους. Έφευγαν πλέον κατευθείαν από το γυμναστήριο και πήγαιναν στο σπίτι της Αφροδίτης. Άλλοτε κοιμόντουσαν μαζί και άλλοτε έφευγε ο Παύλος μέσα στη νύχτα σαν τον κυνηγημένο. Έτσι ένιωθε. Ότι τον κυνηγούσε το παρελθόν του και μαζί με αυτό η γυναίκα που είχε ερωτευθεί τόσο δυνατά αλλά δεν μπορούσε να την κάνει δική του. Όσο για την Αφροδίτη εξακολουθούσε να είναι ευτυχισμένη. Ήταν από τις γυναίκες που είχαν μάθει να μη ζητούν πολλά από τη ζωή τους. Ούτε από τους άλλους. Και αυτό ήταν πολύ βολικό για εκείνον. Δεν ήταν σε θέση να προσφέρει τίποτε πέρα από το σώμα του σε μια γυναίκα.
 
Οι δυο τους είχαν μια ξεκάθαρη και τίμια σχέση. Έπαιρναν και έδιναν αυτό που ήθελαν και χρειαζόντουσαν. Δεν ονομάτιζαν σχέση κάτι που δεν θα μπορούσε να είναι σχέση έτσι όπως ήταν. Δεν είχαν ψευδαισθήσεις. Δεν είχαν προσδοκίες. Ίσως μόνο η Αφροδίτη που ευχόταν μέσα της κάπου κάπου να την ερωτευόταν. Μα ακόμη κι αν δεν την ερωτευόταν της αρκούσε που ήταν μαζί της. Κι ας ήταν όπως ήταν. Άλλωστε από την αρχή ήταν ξεκάθαρος. Ήταν αλλού.
 
Ο Παύλος ένιωθε πολύ καλά μαζί της. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που γνώριζε μια γυναίκα χωρίς απαιτήσεις, χωρίς γκρίνια, χωρίς προσδοκίες. Ένιωθε ελεύθερος και αυτό ήταν πολύτιμο για τον ίδιο. Όσο πιο ελεύθερος ένιωθε, τόσο πιο συχνά ήθελε να τη βλέπει. Κι όσο πιο συχνά ήθελε να τη βλέπει, τόσο καλύτερα περνούσαν. Κι όσο καλύτερα περνούσαν, τόσο πιο πολλά έπαιρναν και έδιναν. Το σεξ μεταξύ τους γινόταν ολοένα και πιο παθιασμένο. Ήταν αυτό που τους έδενε. Ή μήπως όχι; Μήπως είχαν αρχίσει να γίνονται σημαντικοί ο ένας για τον άλλον χωρίς να το καταλάβουν; Κι αν για την Αφροδίτη που ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του αυτό ήταν αναμενόμενο, για τον Παύλο θα αποτελούσε τεράστια έκπληξη. Κι ας ήταν αλλού.
 
Δεν θα μάθουμε ποτέ τι έγινε με τους δυο τους. Βάλτε εσείς το τέλος σε αυτήν την ιστορία. Κι αν έχετε μια παρόμοια εμπειρία τότε ξέρετε καλά πώς να παίζετε αυτό το παιχνίδι. Αν είναι παιχνίδι τελικά...
 
Τι λες; Παίζουμε λοιπόν;   
.
Δείτε όλα τα άρθρα της Νέλης Βυζαντιάδου με μια ματιά εδώ
 
 
.
Δείτε αυτά:
/
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα ΕΔΩ
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη ΤΩΡΑ ΕΔΩ
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε ΕΔΩ
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε  ΕΔΩ
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε  ΕΔΩ
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιαζουμε ΕΔΩ
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία ΕΔΩ
.
-Θέατρο Δάσους & Θέατρο Γης 2019: πρόγραμμα εκδηλώσεων ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Όταν η κοινωνική ή πολιτική επικαιρότητα ερεθίζουν τον εγκέφαλο στα «κόκκινα»… όταν ο Άνθρωπος και τα πάθη του έρχονται στο προσκήνιο… όταν ένα βίωμα έχει ευρύτερη κοινωνική αναφορά… το χέρι πάει μόνο του στο πληκτρολόγιο. Και καταγράφει σκέψεις/ συναισθήματα εν θερμώ ή εν ψυχρώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τα επικοινωνούμε… που μπορεί να επεκταθεί και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή