«Το παιχνίδι της αυτοκριτικής». Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου.

3337 Views
«Το παιχνίδι της αυτοκριτικής». Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου. «Το παιχνίδι της αυτοκριτικής». Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου.

   

Το σενάριο
Η Ελένη έρχεται στη σημερινή συνεδρία πολύ θυμωμένη με τον εαυτό της. Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκομαι αντιμέτωπη με κάτι τέτοιο. Από τις πρώτες κιόλας συναντήσεις μας ήταν φανερό πόσο αυστηρή μπορούσε να γίνει με τον εαυτό της ακόμη κι όταν δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος.
 
-       Είμαι ηλίθια, λέει ξεφυσώντας. Έπρεπε να το είχα καταλάβει. Κάθε άλλη γυναίκα στη θέση μου θα το καταλάβαινε.
-        
Η Ελένη γνώρισε έναν άντρα που φαινόταν να έχει πολλά θετικά και πάνω από όλα έδειχνε διάθεση για σοβαρή σχέση. Απογοητευμένη από αρκετές προηγούμενες γνωριμίες που δεν είχαν εξελιχθεί όπως θα ήθελε η ίδια, ξεκίνησε τη συγκεκριμένη αρκετά διστακτικά. Η συμπεριφορά όμως αυτού του άντρα την έκανε να χαλαρώσει γρήγορα και να αρχίσει να ονειρεύεται τη σχέση που μόλις άρχιζε μεταξύ τους. Όλα έμοιαζαν σαν παραμύθι. Εκείνος ήταν πολύ ενθουσιασμένος μαζί της, ρομαντικός και από τον πρώτο μήνα της μιλούσε για κοινά σχέδια και για όλα αυτά που τους ένωναν. Εκείνη προσπαθούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό της αλλά δυσκολευόταν να το κάνει βλέποντας μια τέτοια συμπεριφορά. Κι εκεί που ήταν σχεδόν σίγουρη ότι η τύχη της είχε χαμογελάσει βρέθηκε απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία σχέση με αυτόν που είχε ερωτευθεί. Πιο νευρικός, πιο οξύθυμος, πιο απόμακρος. Και μέχρι να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβαινε έμαθε ότι ήταν παντρεμένος και πως δεν σκόπευε να αφήσει τη γυναίκα του για μια εφήμερη περιπέτεια.
 
-       Αυτό ήμουν τελικά… μια εφήμερη περιπέτεια.. ένα σύντομο ευχάριστο διάλειμμα στη ζωή του… είπε συνεχίζοντας να ξεφυσά. Δεν φταίει όμως αυτός. Εγώ φταίω. Έπρεπε να είχα καταλάβει ότι μου έλεγε ψέματα. Έπρεπε να ξέρω ότι κι αυτός θα ήταν σαν τους άλλους.
 
-       Ελένη νομίζω ότι υπερβάλλεις… και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις αυτό όταν αναφέρεσαι στον εαυτό σου, της είπα. Πώς θα μπορούσες να καταλάβεις ότι σου έλεγε ψέματα; Ποιες ήταν οι ενδείξεις που αγνόησες;
 
-       Δεν υπήρχαν ενδείξεις γιατί ήξερε πολύ καλά να κρύβεται. Με άφηνε να πιστεύω πως ήμουν η μία και μοναδική στη ζωή του ενώ αυτός γέμιζε τις μπαταρίες μαζί μου και γύριζε στη γυναικούλα του.
 
-       Τότε πώς θα μπορούσες να το είχες καταλάβει; Γιατί απαιτείς κάτι τέτοιο από τον εαυτό σου;
 
-       Θα έπρεπε να είμαι υποψιασμένη. Οι περισσότεροι άντρες θέλουν να περνούν καλά και μετά να φεύγουν. Δεν ενδιαφέρονται για τη ζημιά που αφήνουν πίσω τους. Έπρεπε να είχα μάθει το μάθημά μου μετά από όλους αυτούς που γνώρισα στη ζωή μου.
 
-       Δεν ξέρω αν αυτό είναι χαρακτηριστικό μόνο των αντρών. Γνωρίζω αρκετές γυναίκες που συμπεριφέρονται με παρόμοιο τρόπο. Είναι όμως το τελευταίο που μας ενδιαφέρει αυτήν τη στιγμή. Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι γιατί θα έπρεπε να το είχες καταλάβει.
-       Είμαι ηλίθια. Ό,τι κι αν προσπαθείς να μου πεις αυτό δεν αλλάζει. Είμαι ηλίθια και μου αξίζει να με κοροϊδεύουν.
-        
Πράγματι ό,τι κι αν προσπαθούσα να της πω δεν ήταν ικανό να αλλάξει την άποψη που είχε για τον εαυτό της. Η Ελένη ήταν ένας πολύ σκληρός και άδικος κριτής του εαυτού της. Κάθε φορά που συνέβαινε κάτι έριχνε όλο το φταίξιμο στην ίδια αγνοώντας την υπόλοιπη εικόνα της πραγματικότητας. Έτσι είχε μάθει. Να φταίει πάντα η ίδια. Όσες φορές και αν επιχείρησα να της δείξω το αβάσιμο στα λεγόμενά της εκείνη αρνιόταν πεισματικά να το δει. Αυτό έκανε άλλωστε στη ζωή της. Αδυνατούσε να συνειδητοποιήσει ότι αδικούσε τον εαυτό της και δεν είχε καμία διάθεση να μοιράσει την πίτα της ευθύνης ανάμεσα σε αυτήν και τους άλλους.
 
-       Μου φαίνεται πως δεν θα ξεφορτωθούμε ποτέ το φάντασμα της μητέρας σου, είπα κοιτάζοντας προς την άδεια καρέκλα που είχε φιλοξενήσει στο παρελθόν το ρόλο της μητέρας της. Σου δίδαξε τόσο καλά πως για όλα φταις εσύ και τώρα αρνείσαι να δεις τα πράγματα διαφορετικά για να μην την προδώσεις.
-        
Τα τελευταία μου λόγια την συγκλόνισαν καθώς ανακάθισε στη θέση της και κοιτάζοντας με έκπληκτη μου είπε:
-       Αυτό δεν το είχα σκεφθεί. Να μη θέλω να αλλάξω για να μην προδώσω τη μητέρα μου. Είναι τραγικό.
 
-       Και πολύ άδικο τόσο για σένα όσο και για εκείνη. Δηλητηριάζει τη σχέση σας αλλά κυρίως σαμποτάρει την εξέλιξή σου. Μια εξέλιξη για την οποία αφιερώνεις χρόνο, χρήμα και ψυχική ενέργεια.
.
H Ελένη παιδευόταν από τα παιδικά της χρόνια με τον αυστηρό κριτή που είχε μέσα της και εξακολουθούσε να κουβαλά μέχρι τα 40 της οπότε και ζήτησε για πρώτη φορά βοήθεια από ειδικό αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να λειτουργεί άλλο έτσι. Της είχαν ήδη μιλήσει οι φίλες της για το πόσο υπερβολική ήταν όταν αξιολογούσε μια συμπεριφορά της και της είχαν πει ότι θα έπρεπε να επισκεφθεί κάποιον ψυχολόγο. Ακόμη και έτσι όμως η Ελένη χρέωνε την ίδια λέγοντας πως αν ήταν πιο έξυπνη και πιο ικανή δε θα χρειαζόταν τη βοήθεια ενός ειδικού.
 
Όταν δέχθηκα να την αναλάβω ήξερα ότι δεν θα ήταν εύκολο το έργο μου. Πώς να πείσεις κάποιον για το παράλογο των σκέψεων του όταν αυτό που ξέρει να κάνει καλά από παιδί είναι να βρίσκει μόνο λάθη σε ό,τι κάνει; Πώς να υποστηρίξεις κάποιον που μπλοκάρει την ίδια την εξέλιξή του θεωρώντας ότι δεν είναι προορισμένος για επιτυχίες; Είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος και το τέρας της αυστηρής αυτοκριτικής δεν έλεγε να υποχωρήσει. Θα περνούσαν κι άλλα χρόνια μέχρι να μάθαινε η Ελένη – αν θα μάθαινε ποτέ τελικά – να βλέπει και να αξιολογεί την πραγματικότητα όπως ήταν και όχι όπως η ίδια την αντιλαμβανόταν μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες που είχε εσωτερικεύσει από παιδί και δυσκολευόταν πλέον να αποχωριστεί.
 
Το παιχνίδι
Η Ελένη, όπως και πολλοί άλλοι, καταδικάζουν τον εαυτό τους με αφορμή ένα λάθος που κάνουν. Τείνουν μάλιστα να βγάζουν επιπόλαια και βιαστικά συμπεράσματα για την αξία τους κρίνοντας μόνο από κάτι που δεν πάει καλά και αγνοώντας συστηματικά τα θετικά και τις επιτυχίες.
 
Μια ακόμη δυσκολία που έχουν είναι να συμπεριλάβουν στη σκέψη τους όλα τα δεδομένα καθώς εστιάζουν την προσοχή τους μόνο σε αυτό που δεν έκαναν σωστά ή που θα έπρεπε να είχαν κάνει διαφορετικά. Αυτό που θα τους βοηθούσε ουσιαστικά θα ήταν να σκέφτονται τις συνθήκες που επικρατούσαν στη ζωή τους τη στιγμή που έκαναν το λάθος και να αποδέχονται την ευθύνη της απόφασής τους χωρίς όμως να βασανίζονται και να αυτομαστιγώνονται.
 
Το να μπορεί κανείς να ασκεί κριτική στον εαυτό του είναι ευλογία αρκεί να γίνεται με σωστό τρόπο και σε ρεαλιστική βάση. Άλλωστε μόνο μέσα από τα λάθη του μπορεί να μάθει. Το να γίνεται όμως κανείς υπερβολικά αυστηρός και σκληρός με τον εαυτό του δεν οδηγεί πουθενά και ούτε επιλύει οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζει. Το μόνο που πετυχαίνει είναι να διαμορφώσει μία ακόμη χειρότερη εικόνα για τον εαυτό του και να αποθαρρυνθεί από το να προσπαθήσει ξανά για να διορθώσει αυτό που έχει γίνει.
 
Όταν κάποιος παραμένει στο λάθος που έκανε και αγνοεί αυτό που έκανε σωστά μειώνει τις πιθανότητες να επαναλάβει το σωστό. Είναι σαν να επιλέγει να κινηθεί ξανά και ξανά προς το λάθος. Ανοίγει επίσης το δρόμο στους άλλους προκειμένου να του ρίχνουν ευθύνες που δεν του αναλογούν και να τον αδικούν στην καθημερινότητά του.
 
Η αυτοκριτική αυτού του τύπου έχει τις ρίζες της στην οικογένεια καθώς το παιδί μαθαίνει το σωστό και το λάθος από τους γονείς του. Εάν ένας γονιός υπήρξε αδικαιολόγητα αυστηρός με το παιδί του τότε εκείνο υιοθέτησε αυτό το σχήμα συμπεριφοράς και το έστρεψε στον εαυτό του για να νομιμοποιήσει μέσα του τη συμπεριφορά που δέχθηκε από το γονιό του. Στη βάση αυτής της επιλογής βρίσκεται η ανάγκη του παιδιού να γίνει καλύτερο και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του γονιού.
 
Υστερόγραφο
Δεν ξέρω πώς σε βρίσκει η ανάγνωση αυτού του άρθρου… δεν ξέρω αν είσαι κι εσύ ανάμεσα σε αυτούς που τείνουν να γίνονται τόσο αυστηροί και άδικοι κριτές του εαυτού τους… δεν ξέρω τέλος αν θέλεις να συνεχίσεις να ζεις έτσι ή αν σκοπεύεις να αλλάξεις όρους στο παιχνίδι της ζωής σου… η πρόσκλησή μου είναι να κάνεις το πρώτο βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στην αλλαγή…
 
Τι λες; Παίζουμε λοιπόν; 
.
(2η σεζόν)
Κάθε Τρίτη στις σελίδες του Kulturosupa.gr

.
Ακολουθήστε μας στα social media
-Γίνε φίλος μας στο Facebook
-Γίνε μέλος του Facebook group
-Ακολούθησέ μας στο Instagram
-Ακολούθησέ μας στο Twitter
-Κάνε εγγραφή στο YouTube channel


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Νέλη Βυζαντιάδου
Νέλη Βυζαντιάδου
Οι σχέσεις μας με τους άλλους μοιάζουν με ένα παιχνίδι που έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά… Το παιχνίδι αυτό δεν είναι πάντα ευχάριστο κι ούτε λειτουργεί προς όφελος της σχέσης. Το παιχνίδι πραγματοποιείται τόσο σε συνειδητό επίπεδο όσο και σε ασυνείδητο… Μαζί θα προσπαθούμε κάθε Τρίτη να αναγνωρίζουμε παιχνίδια που παίζουμε στη ζωή μας με την ευχή να πάρουμε την καλύτερη απόφαση για εμάς... Παίζουμε λοιπόν; ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω στην πόλη που τόσο αγαπώ, τη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Ψυχολογία στο Φ.Π.Ψ του Α.Π.Θ και πέρασα πολλά ακόμη χρόνια της ζωής μου ως εκπαιδευόμενη στην Ψυχομετρία, τη Συμβουλευτική και την Ψυχοθεραπεία. Μετά από μια ενδιαφέρουσα επταετία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως αρχισυντάκτρια - παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών αφιερώθηκα στο ελεύθερο επάγγελμα της ψυχοθεραπεύτριας ενηλίκων προσθέτοντας στο βιογραφικό μου τους τίτλους της εκπαιδεύτριας και επόπτριας επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αργότερα εξειδικεύτηκα στη Συμβουλευτική Ζεύγους και υπέκυψα στον έρωτά μου για τη συγγραφή, έναν έρωτα που δεν πρόδωσα ποτέ στη ζωή μου... Αν με ρωτήσετε ποια ιδιότητα μου αρέσει πιο πολύ από όλες όσες έχω ως τώρα θα σας πω χωρίς δεύτερη σκέψη: οποιαδήποτε από τις παραπάνω αρκεί να επικοινωνώ με τους ανθρώπους και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί τους. E-MAIL nelibyzantiadou@gmail.com TΗΛ: 6934 509311 - Facebook Neli Byzantiadou, Instagram neli_byzantiadou

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Εντυπωσιακή (και με πολύ γέλιο) η «Νυχτερίδα» της Εθνικής Λυρικής στο Μέγαρο. Είδαμε και σχολιάζουμε.
Εντυπωσιακή (και με πολύ γέλιο) η «Νυχτερίδα» της Εθνικής Λυρικής στο Μέγαρο. Είδαμε και σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 876 Views
Τι συμβαίνει όταν ένας φίλος θέλει να πάρει το αίμα του πίσω από ένα φίλο του; Τι αποτελέσματα έχουν οι χοροί και η άκρατη οινοποσία; Τι σχέση έχουν γεγονότα του 20ου αιώνα σε ένα έργο του Γιόχαν Στράους του νεότερου; Πήγε, είδε και σχολιάζει η Μαρία Γρηγοριάδου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή